Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 31 : Q special #2 "Kuroko Tetsuya"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 914
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    28 เม.ย. 63






Q special #2  "Kuroko Tetsuya"






    การจากลา



    ผมรู้จักคำๆนั้นในตอนอายุเพียงหกเจ็ดขวบ การจากลาของเด็กผู้หญิงคนนึง คนที่มีดวงตาสีแดงทับทิมสวยเป็นประกายที่ทำให้ผมยอมเธอทุกครั้งเวลาที่เธอขอ



    เราอาจไม่ได้สนิทกัน ถ้าหากวันนั้นคุณแม่กับคุณพ่อของเธอไม่ได้มารับเธอช้ากว่าทุกวัน และ เราคงไม่ได้สนิทกัน หากวันนั้นผมไม่ได้เข้าไปทักพูดคุยกับเธอและออกแรงแกว่งชิงช้าให้



    เธอคงจะไม่ตัวติดผมขนาดนี้



    อายะจัง



    ชื่อที่ผมเรียกเธอ 



    เธอเป็นรักครั้งแรกที่ติดอยู่ในความทรงจำของผมมาโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิด



    ภาพวันเก่าๆที่เธอทั้งยิ้ม หัวเราะ และร้องไห้มันยังติดอยู่ในหัวตลอดเวลา พออายุคนเรามากขึ้นแล้ว… เราก็มักจะค่อยๆลืมภาพในตอนเด็กๆ ซึ่งผมก็ไม่เถียงหรอก



    ผมเองก็เคยลืม...ลืมมันบ้างในช่วงชีวิตนึง อาจเป็นช่วงเวลาที่ผมสนุกกับบาส ทุ่มเทกับบาสจนเผลอลืมไปว่าในตอนเด็กผมเคยมีความสุขกับเด็กผู้หญิงคนนึงขนาดไหน



    แต่เชื่อเถอะ ผมไม่เคยอยากลืมเธอ แต่คนเราจะจมปลักในอดีตที่ไม่รู้ว่าจะหวนกลับคืนมาเมื่อไร อีกอย่างโลกที่แสนกว้างใหญ่นี้ การที่เราจะกลับมาเจอกันได้มันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน...อยากจนใจหาย



    แต่ว่า



    มันมีสิ่งนึงที่ผมบอกกับตัวเองตอนที่เธอกอดลาที่สนามบิน กอดจากมือเล็กๆ ร่างเล็กๆของเธอ มันทำให้ผมบอกกับตัวเองว่า



    ผมจะลืมอายะจังไม่ได้



    ไอ้เรื่องส่วนสูงมันก็คงเป็นได้แค่มุกตลกที่ทำให้เธอหัวเราะขึ้นเครื่อง ไม่ใช่ขึ้นเครื่องไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา



    ผมไม่อยากให้เธอร้องไห้



    ไม่เคยเลยสักครั้งที่ผมอยากจะเห็นเธอร้องไห้



    มันเป็นแบบนี้มานานแล้วด้วยซ้ำ



    ผมสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้ว ไม่ว่ายังไง ถ้ากลับมาเจอเธออีกครั้งผมจะจำเธอได้ จำได้แน่นอน



    เพราะเธอเป็นคนที่ทำให้ชีวิตของเขาเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดแล้ว



    มันอาจเป็นเรื่องเพ้อฝัน เพ้อเจ้อ



    แต่ผมก็หวัง หวังว่าสักวันเธอจะกลับมาจริงๆน่ะแหละ










    "คุโรโกะ กระเป๋าตังค์นายตกอยู่หน้าทางเข้าน่ะ"



    อาคาชิคุงบอกก่อนจะยื่นกระเป๋าตังค์ของผมมาตรงหน้า ผมขอบคุณเขาออกไปก่อนจะรับมันคืนมาจากเขา "ในนั้นมีรูปนายกับเด็กผู้หญิงคนนึง แฟนเหรอ?"



    "เพื่อนสมัยเด็กครับ"คนถูกถามตอบออกไปด้วยใบหน้าเรียบๆ "ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วเหมือนกันครับ แต่ว่าถ้ามีโอกาสที่สามารถเจอกับเธออีกครั้งได้ ก็คงจะ...จองตัวเธอไว้ก่อนครับ"



    "เหๆ อาคาชิจจิกับคุโรโกจจิคุยอะไรกันอยู่น่ะ!? ขอฉันร่วมวงด้วยสิ!!"เสียงร่าเริงสดใส โวยวายดังขึ้นมา พร้อมร่างของคนที่พึ่งเข้าชมรมมาได้ไม่นาน ก่อนที่ดวงตาสีทองจะเป็นประกายเมื่อเห็นกระเป๋าตังค์ในมือของผู้เล่นคนที่หกของทีม "ขโมยเงินของคุโรโกจจิดีกว่า!"



    ตัวป่วนของแท้เลย



    กระเป๋าของผมถูกหนุ่มผมทองอย่างคิเสะคุงแย่งไป เขาเปิดดูหมายจะเอาเงินก่อนจะชะงัก "คุโรโกจจิ...นี่มัน"



    ถอนหายใจออกไป "ครับ?"



   "นี่นายแอบถ่ายรูปเด็กผู้หญิงเหรอ? มันผิดกฎหม---แอ้ก!"กระเป๋าตังค์ในมือของคนพูดล้อร่วงออกมา ผมอาศัยโอกาสนั้นแย่งกระเป๋าคืน เสียงของคิเสะคุงขาดหายไปเพราะลูกบาสที่กระแทกเข้าที่หัว "อาโอมิเนจจิ มันเจ็บนะ!!!"



    ก็ดีแล้วแหละ ผมเองก็ขี้เกียจจะพูดตอบคำถามเรื่องของอายะจังอยู่เหมือนกัน



    แต่ว่าถ้าวันนึงเราได้เจอกัน ก็คงดีเหมือนกัน



    จะมีโอกาสไหมนะ?



    มันยากเกินไปรึเปล่า?



    ยากกว่าการทำมิสไดเร็คชั่นอีก










    สนามเด็กเล่น เป็นที่ที่เราได้ทำความรู้จัก เป็นสถานที่ที่แค่มองไปก็เห็นเธอที่กำลังนั่งอยู่บนชิงช้าและพูดจ้อ เสียงใส เขาหยุดตัวเองไม่ได้เลยที่จะเข้าไป และนั่งลงบนชิงช้า แกว่งมันเบาๆ และเปิดดูรูปของเธอ



    'เดี๋ยวเราก็เจอกันนะครับ'



    ตอนนั้น ตอนที่เขายังเด็กเขาบอกเธอไปแบบนั้น



    'ก็...ฮึก ก็ถ้าเท็ตสึยะลืม ลืมเรา'



    'ผมไม่ลืมหรอก ผมจำได้อยู่แล้ว จำฮิโรโตะ อายากะ คนนี้ได้อยู่แล้ว'



    เธอต่างหากที่จะจำเขาได้อยู่รึเปล่า?



    เขาสัญญาไปแล้วว่าจะไม่ลืมเธอ…



    และเขาก็หวังแค่ว่า



    'เดี๋ยวเราก็เจอกันนะครับ'



    คำว่าเดี๋ยวในวันวานมันจะเป็นช่วงเวลาที่ใกล้จะถึงจริงๆ



    เดี๋ยวเราจะเจอกัน



    สักวันเราจะเจอกันนะ อายะจัง










    วันแรกที่เข้ามาในเซย์ริน



    ผมเห็นเธอ



    แต่ไม่มั่นใจเลยว่าเป็นเธอ



    เธอโตขึ้น แหงสิ เราไม่ได้เจอกันมานานมาก เกือบๆสิบปีด้วยซ้ำ เธอเป็นเด็กสาวที่มีเรือนผิวสีไข่ไก่เหมือนตอนเด็กๆ มีผมสีดำยาวสยายที่ยาวกว่าตอนเด็กอยู่มาก และดวงตาสีทับทิมที่ดูเป็นประกายสนุกสนานตอนที่เธอพูดคุยกับคนอื่นๆ



    หวงชะมัด แต่ทำอะไรไม่ได้เลยครับ



    เธอคงจะจำไม่ได้



    ผมคิดไปถึงความรู้สึกแย่เมื่อคิดว่าเธอคงจำตัวเองไม่ได้



    และการที่เห็นเธอมาเกาะอยู่ตรงรั้วสนามบาส ตอนที่เขา 1vs1 กับคางามิคุง



    ยอมรับเลยว่าเนื้อในอกซ้ายมันเต้นเร็วไปหมด



    เมื่อได้พูดคุย



    และรู้ว่าเธอเองก็ยังจำเขาได้อยู่



    ตอนนั้นเขาบอกกับตัวเองไว้ว่า



    เขาจะให้เธอเป็นของใครไม่ได้



    เขาจองเธอไว้แล้ว



    รักเธอมาตลอดด้วย











    คนเราจะเริ่มจีบ...จะเริ่มจีบยังไง



    หนักใจกว่าตอนคิดและได้ท่ามิสไดเร็คชั่นมาอีก



    และ



    ฮิโรโตจจิ



    มันคืออะไรกันครับ...คิเสะคุง



    ยิ่งเห็นเธอยิ้มและหัวเราะ ดูมีความสุขมากๆ



    เขาหวง



    หวงเธอจะบ้าตายอยู่แล้ว



    แอบไปกินข้าวกันมาสองคนด้วย



    หวง



    โคตรหวงเธอเลย



    และโมโหมากตอนเธอถูกพวกนักเลงที่สนามบาสทำร้าย



    ผมทิ้งคิเสะคุง คางามิคุงเพื่อพุ่งไปหาเรื่องพวกนั้นทันที



    แค่เพราะ 'มัน' ใช้กำลังกับคุณ



    เอ่อ...อะไรนะครับ ใช้คำว่ามันไม่ได้ มันไม่สุภาพงั้นเหรอ..



    แต่ช่างมันเถอะครับ



    พวกเขาไม่ใช่คนที่ผมอยากจะแคร์เหมือนอายะจังซะหน่อย



    และก็...ถึงมันจะดูไม่ดีไปหน่อย



    แต่การเนียนกอดเธอจากด้านหลัง และเนียนซบเธอบนไหล่ตอนอยู่บนรถ



    ผมชอบมันมากเลยครับ











    เจ้าขนมปัง



    ถึงจะไม่ได้อยากกินอะไรมาก แต่ที่มาก็แค่จะต้องเอาไปให้พวกรุ่นพี่



    และพอเห็นอายะจังยืนงงอยู่แบบนั้น



    ท่าทางของเธอดูท้อแท้



    สุดท้ายผมก็ถามออกไป



    "คุณฮิโรโตะอยากกินขนมปังเหรอครับ?"



    และแค่เธอพยักหน้าตอบกลับ ผมก็รับเงินจากเธอมาแล้วไหลเข้าไปในฝูงชนที่มากมาย พยายามไปอย่างช้าๆ แทรกไปทีละนิดจนสามารถหยิบออกมาและวางเงินข้างๆ หาทางหลบออกไปอย่างช้าๆเหมือนตอนเข้ามา



    เธอดูตกใจที่ผมสามารถทำได้สำเร็จ



    อ่า ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันครับ



    และก็อยากจะตีมือตัวเองแรงๆ



    ที่เผลอวางมือของตัวเองลงบนกลุ่มผมสีดำนุ่มของเธออย่างสนิทสนมแบบนั้น



    แต่ว่า



    กลิ่นของแชมพูและความอุ่นตอนสัมผัสมันยังอยู่บนมืออยู่เลย



    ผมหลงเธอจริงๆน่ะแหละ











    เราสองคนมักจะถูกมองว่ากำลังจีบกัน



    ชอบกัน



    เป็นแฟนกัน



    เขาเองก็คิดว่าเราใกล้เคียงกับคำว่าคุยกัน แต่ความเป็นจริงเราทั้งคู่ก็ต่างเป็นเพื่อนต่างเพศที่สนิทสนมกัน ยอมรับเลยว่าเธอเป็นคนเดียว เป็นคนแรกที่ทำให้เขามีความรู้สึกอยากจะสกินชิพตลอดเวลาที่มีโอกาส



    อ่า มันเป็นนิสัยไม่ดีที่ไม่ควรทำเท่าไร เพราะมันจะดูไม่ให้เกียรติคนอื่น



    แต่มันก็เผลอไปจริงๆ



    เช่น ตอนที่ใช้จมูกสัมผัสไล้ไป



    เขาเกือบจะทำอะไรไปมากกว่านั้นแล้วด้วยซ้ำ



    ดีที่เสียงร้องของเจ้าเบอร์สองดังเรียกสติออกมาก่อน



    หลงชะมัด



    ทั้งๆที่เธอก็ธรรมดาขนาดนั้น



    แต่ก็ปล่อยเธอไปให้คนอื่นไม่ได้ซะที







    ยิ่งตอนที่ทะเลาะกันครั้งแรก



    ที่ใจร้อนบอกเธอไปว่า



    ชอบเธอ



    และกลัวว่าการบอกชอบจะทำให้เสียเธอไปจริงๆด้วย



    สุดท้ายก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง กดเลื่อนหาเบอร์นึง



    "คิเสะคุง สวัสดีครับ"



    [ คะ คุโรโกจจิ! ไม่คิดเลยว่านายจะโทรหาฉัน มีอะไรรึเปล่าๆ! ]



    "ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษานิดหน่อยครับ"



    [ ไหนๆ ว่ามาเลย ]



    "ถ้าเราเผลอพูดความรู้สึกของเราออกไปแล้ว เราควรจะทำยังไงต่อไปดีครับ?"ถอนหายใจออกไป และค่อยๆพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "มันรู้สึก...รู้สึกจนทนไม่ไหวครับ"



    คนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้ก็มีแค่เธอ



    แค่อายะจังเท่านั้นแหละ



    ที่ทำให้เขาว้าวุ่นจนต้องโทรปรึกษาคิเสะคุง



    และสุดท้ายมันก็ดีนะ หลังจากที่เราตึงๆใส่กัน



    มันก็ค่อยๆดีขึ้นตามลำดับเอง



    จนเราเลื่อนขั้นเปลี่ยนไปเป็นคนคุยของกันและกัน










    ก่อนที่เราจะไม่เข้าใจกันอีกครั้ง



    ให้ตายสิ



    ผมทำให้เธอรู้สึกไม่ดีสินะ



    ผมน่าจะสังเกตเธอขึ้นมาตอนนั้น สักแวบนึงก็ยังดี



    การสนิทกับเพื่อนผู้หญิงคนอื่นมากไป บางครั้งคนที่ยิ้มหัวเราะเสมอไป และไม่คิดอะไรแบบเธอ ก็คงมีความคิดนึงขึ้นมาในความสัมพันธ์เหมือนกัน มันเป็นอีกครั้งที่ต้องโทรหาความช่วยเหลือจากคิเสะคุง



    ที่ขอเขาก็คงเป็นเหตุผลง่ายๆ เพราะเขาเคยอยู่ในจุดอึดอัดในความสัมพันธ์มาก่อน ส่วนอาโอมิเนะคุง...คนนั้นเราก็มีประเด็นเรื่องเก่าอยู่อย่างเรื่องบาส จนพูดปรึกษากันไม่ได้ในเรื่องความรัก



    และการฟังเพื่อนนายแบบเล่าเรื่องของตัวเอง



    ก็ทำให้ผมได้ค้นพบคำตอบของความสัมพันธ์ในครั้งนี้



    เพราะไม่อยาก



    ไม่อยากเสียอายะจังไป



    ยิ่งมีความรู้สึกนึงเกิดขึ้นมา



    ว่าแสงของผมเองก็สนใจในตัวของคนที่ผมชอบ



    ให้ตาย...ให้ตายจริงๆ



    ผมไม่อยากแตกกับคางามิคุง



    แต่ผมก็ชอบของผมมานานแล้วเหมือนกัน



    อาจดูใจร้าย



    แต่มันห้ามไม่ได้จริงๆหรอก เรื่องนี้



    และก็แอบดีใจนิดๆที่ระหว่างที่คางามิคุงไปอเมริกาแล้วได้เปลี่ยนความรู้สึกที่มีต่ออายะจังไปแล้ว



    ดีแล้วที่เราสามารถเข้าหน้ากันได้เหมือนเดิม



    แต่ผมขอหงุดหงิดนิดหน่อย เรื่องจูบ



    จีบทีหลัง



   แต่นำไปก่อนแบบนี้มันน่าอิจฉาครับ



   ผมเองก็อยากจูบอายะจังได้เหมือนกัน





    





    จริงๆมีบางครั้งที่ผมคิดว่าที่ผมชอบเธอเพราะผมยึดติดกับเรื่องตอนเด็กมากเกินไปรึเปล่า จึงทำให้ตัดใจจากเธอไม่ได้เลยสักครั้ง ถ้าวันนึงผมเสียใจ เธอจะอยู่ข้างๆรึเปล่า ? เธอจะคอยเป็นกำลังใจให้แบบนี้ไหม ในวันที่ผมยอมแพ้ ยอมแพ้กับทุกอย่างแล้ว



    และอ้อมกอดในวันที่แข่งกับอาโอมิเนะคุง



    ผมที่กำลังคิดว่าตัวเองไร้ค่า



    ถูกฉุดขึ้นมาจากคำพูดของเธอและกอดอุ่นๆของเธอ



    เธอที่บอกผมว่า ผมไม่ได้ไร้ค่า



    มันเป็นสิ่งที่วิเศษบนโลกนี้แล้ว



    ที่มีเธอ



    มีเธออยู่ตรงนี้










    มือที่สัมผัสมือของเธอจนหลับไป วันที่ชวนเธอมานอนที่บ้าน ผมยอมรับว่าประทับใจตัวเธอที่ยอมนอนลงกับพื้นแข็งๆ เพื่อให้คนที่แข่งขันจนปวดเนื้อเมื่อยตัวไปหมดอย่างตัวผมเองได้นอนบนเตียง



    ไม่รู้หรอกว่าอนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง



    แต่ตอนนี้เขา



    เขา



    คุโรโกะ เท็ตสึยะ



    คุโรโกะ เท็ตสึยะ คนนี้



    ในตอนนี้ ต่อให้โลกทั้งใบจะสลายไป



    ก็จะไม่ปล่อยมือที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นของเธอ



    ไม่มีวัน







|||||


เป็นตอนพิเศษที่บรรยายความรู้สึกของน้องครก.ค่ะ

ความหลงสาวและเพ้อทุกบรรทัดเลย แง

ที่เห็นพี่นิ่งๆ แต่พี่รักมาก รักมาก รักหวังแต่งด้วย 555


เป็นการบรรยายความรู้สึกในมุมมองของน้องครก.ของ

Q1 - Q27 แบบรวบรัด แบบย่อสั้นค่ะ


วันนี้มาไวเพราะแอบแต่งไปก่อนเมื่อคืนค่ะ 5555


ช่วงนี้ขอให้ทุกคนรักษาสุขภาพของตัวเองให้มากๆนะคะ

มาววเป็นห่วง ขอให้โชคดีนะคะ! รักทุกคนค่ะ!

เจอกันในวันพรุ่งนี้กับ Q special #3 มาลุ้นกันนะคะ

ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร 5555






TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

604 ความคิดเห็น

  1. #334 THARA I.N.K. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 10:26
    อยากเจอคนรักเดียวใจเดียวแบบน้อนนนน!!!!!
    #334
    1
    • #334-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      18 เมษายน 2563 / 11:20
      สักวันต้องได้เจอค่ะ แง ถ้าไม่ได้แบบนี้ ไม่แต่ง พูดเลย ฮือ
      #334-1
  2. #333 ขุนนน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 00:45
    โฮ่ย น่ารักมาก เขินมาก ประทับใจจนน้ำตาคลอ เข้าใจความรู้สึกอยากสกินชิพเลย แงงง ชอบความคุโรโกะที่ไรท์สื่อออกมามากๆ ;-; หลงรักเข้าไปใหญ่ แงงงงง
    #333
    1
    • #333-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      18 เมษายน 2563 / 02:33
      ดีใจที่ชอบน้องครก.ในแบบฉบับของฟิคนี้นะคะ แง ;____;
      เขินจนน้ำตาไหลเลย ทางนี้ ////
      #333-1
  3. #332 91250 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:55
    ฮุๆเป็นผช.แบบที่ผญ.ส่วนใหญ่อยากได้เลยนะคะคุโระจังฮุๆ
    #332
    6
    • #332-3 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 22:02
      เป็นเรื่องของอนาคตค่ะ 5555
      #332-3
    • #332-5 มาวว(จากตอนที่ 31)
      18 เมษายน 2563 / 00:08
      บางคนอาจไม่ได้แต่งค่ะ พี่ชายสั่ง //ผิด
      #332-5
  4. #331 Kurokiko L. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 21:25
    น้องครกกก ในชีวิตจริงก็อยากได้คนแบบนี้นะคะ คนที่รักเดียวใจเดียวมาตั้งนาน แง้งงง น้องครกคือผช.ในอุดมคติเลยค่ะ! แบบนี้ต้องแต่งแล้วนะคะไรท์ ข้ามขั้นเลย ไม่ต้องเป็นแล้วแฟน!! (อาการหนัก)
    #331
    1
    • #331-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 21:55
      ในชีวิตจริง อยากได้ผู้ชายแบบนี้มากๆเลยค่ะ 5555
      แบบนี้ต้องรอการ์ดกันอย่างเดียวแน้ว!
      #331-1
  5. #330 Faii26120 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 18:40

    โคตรน่ารักเลยอ่า เขินแทน
    #330
    3
    • #330-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 20:50
      มาววก็เขินเหมือนกันค่ะ คุณ 555
      มารอรับการ์ดงานแต่งกันนะคะ 555
      #330-1
    • #330-3 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 21:56
      ตามกำลังศรัทธาค่ะ 55555
      #330-3
  6. #329 ภจญภัยกับท่านจี้♡ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 18:24
    ฮือ น่ารักมากมาย เข้าใจความรู้สึกน้องครกนะคะเพราะเราก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นเหมือนกัน55555 ทั้งเป็นช่วงวัยเด็ก ต้องจากกันเพราะย้ายไปที่อื่น แค่ไม่ได้มีโอกาสกลับมาเป็นแบบเดิมแล้ว55555 ถึงอาจจะมีลืมกันไปบ้างแต่สุดท้ายเธอก็ยังเป็นความทรงจำที่ฝังลึกเพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากๆจนไม่อยากลืม น้องครกคงรักยัยหนูมากจริงๆนะคะ แบบรักไม่เผื่อใจเจ็บเลย เรารู้สึกว่าการรักใครชอบใครสักคนแล้วคิดไปถึงว่าอยากจะใช้ทั้งชีวิตด้วยกันเนี่ย ต้องรักเขาและให้เขาทั้งใจจริงๆ แง ได้กลับมาเจอกันแล้วก็จับมือกันไว้แน่นๆนะ รอรับการ์ดอยู่นะคะเด็กๆㅠㅠ
    #329
    1
    • #329-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 20:49
      มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจนไม่อยากจะลืมจริงเลยค่ะ มาววคิดว่ามันเป็นความทรงจำที่ดี มันมีการลืมกันไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ทิ่งที่จำได้หลักๆก็คือความรู้สึกดีๆที่มีต่อกัน ครก.เรื่องนี้คือไม่เผื่อใจไว้เจ็บเลยค่ะ เอาตรง 5555
      นี่รอของชำร่วยงานแต่งค่ะ //ผิด
      #329-1
  7. #328 LucyTaylor (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:45
    น้องเท็ตสึยะทุ่มเทให้อายะจังมากจริงๆ รักกันมาก ทั้งคู่เลยยย เป็นคู่ที่จะฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน อยู่ข้างๆกัน คอยให้กำลังใจช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

    ไม่แต่งไม่ได้แล้วนะคะ...
    #328
    1
    • #328-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 20:47
      เป็นคู่ที่เป็นเพื่อนที่เป็นคนรักก็จะต้องผ่านอุปสรรคไปด้วยกันให้ได้ค่ะ ฮา
      แบบนี้ต้องรอรับการ์ดกันแล้วไหมคะ 5555
      #328-1
  8. #327 0618241277 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:43
    ไม่ลุ้นอะไรแล้ว รอไปงานนแต่งทีเดียวเลยดีกว่าค่ะ อะไรจะโรแมนติกขนาดนั้น
    #327
    1
    • #327-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 20:45
      โต๊ะจีนพร้อมค่ะ เย้
      #327-1
  9. #326 Samino48 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:33
    โอโห้ ดูท่าทางคงต้องไปงานแต่งงานแล้วเนี่--- // โดนบาสอัดหน้า...
    #326
    1
    • #326-1 มาวว(จากตอนที่ 31)
      17 เมษายน 2563 / 20:45
      เชิญรับของชำร่วยที่ด้านหลังงาน-- //ผิด
      #326-1