Fanfic KNB || Best Part [ Kuroko × OC ] 《 END

ตอนที่ 11 : Q11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    25 มี.ค. 63





Q11





     ผลการสอบวัดระดับออกมาแล้ว อายากะมองแผ่นกระดาษที่บอกคะแนนของตัวเอง และลำดับที่ แอบโล่งอกที่จะไม่ได้ต้องไปเรียนเสริมในวันเสาร์ที่มาถึง ตัวเธอก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะทำมันออกมาได้ดีกว่าที่คิด



     59/308



     จริงๆมันเป็นผลดีจากการที่ช่วยคิเสะคุงติวน่ะแหละเลยเอามาใช้ในการสอบได้ขนาดนี้ อายากะเหลือบมองพวกชมรมบาสที่ส่งเสียงดีใจหลังจากรีบวิ่งเข้ามาดูคะแนนของเจ้าคู่หูปีหนึ่ง



     เธอได้ยินพวกชมรมบาสบอกอยู่ว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไง สองคนนี้ก็ห้ามหลุดโผไปแข่งไม่ได้เด็ดขาด เด็กสาวยังไม่ได้กล้าเข้าไปทักเพื่อนของตัวเอง เธอมองพวกเขาก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับบ้านด้วยตัวคนเดียวแบบหลายวันที่ผ่านมา



     อย่างน้อยเสาร์ที่มีการแข่งขัน อายากะก็ไปดูได้แหละนะ เธอหวังแค่ว่าทีมเซย์รินจะชนะและผ่านเข้ารอบไปเล่นได้



     คิเสะคุงมาไม่ได้ ก็คงต้องไปนั่งดูคนเดียว



     ก็กลัวหรอก แต่มันก็เหมือนคุณไปดูคอนเสิร์ตวงที่ติ่ง



     เพื่อนที่ติ่งเหมือนเรา เราต้องไปหาเอาดาบหน้าเท่านั้นแหละ!!!







     อายากะมองลูกชู้ตสามแต้มของรุ่นพี่ฮิวงะที่ลงห่วงไป เธอไม่ได้เข้าไปนั่งตรงที่นั่งหากแต่ยืนมองอยู่ด้านบน ถึงจะบอกว่ามาหาเพื่อนเอาดาบหน้า แต่พอเอาเข้าจริงก็หาไม่ได้น่ะแหละ



     แต่ถึงจะบอกว่าดูคนเดียว...ก็ไม่ใช่ว่าคนเดียวหรอก ในเมื่อข้างๆยังมีมิโดริมะจากชูโตคุ ซึ่งเธอกับเขาก็ต่างคนต่างดู เอาเป็นว่าเราต่างคนต่างมีโลกคนละใบ จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกันแล้วกันนะ



     เซ็นเตอร์ของทีมโทโอที่กำลังวิ่งไป อายากะเห็นว่ามีการส่งลูกยาวเกิดขึ้นในสนาม เธอตั้งใจมองไปที่เท็ตสึยะที่ขยับตัวเร็วตามเซ็นเตอร์คนนั้น 



     เท็ตสึยะในจังหวะกระโดดที่ดูพยายามจะจับลูกให้ได้ 



     'แต่เวลาที่ลงแข่งเขาดูองอาจ ผึ่งผาย เหมือนเป็นคนละคนเลย ใครจะไม่หวั่นไหวล่ะ'



     คำพูดที่สระว่ายน้ำของเด็กสาวผมสีชมพูเด้งเข้ามาในหัวของอายากะ



     ทั้งๆที่มีคนที่เข้าใจนาย ยอมรับในสิ่งที่นายเป็นได้ขนาดนั้น



     แล้วทำไมกันนะ?



     ทำไมถึงไม่เป็นคุณโมโมอิ?



     ขณะที่กำลังใช้ความคิด เสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามาใกล้ อายากะหันไปมองตามเสียงของฝีเท้า เธอยิ้มร่าออกมาให้กับหนุ่มร่างสูงโปร่ง "อ้าว ไหนบอกมาไม่ได้ไงคะ?"



     "จริงๆตอนแรกก็ติดธุระนิดหน่อยฮะ"



     "งั้นก็มาดูด้วยกันนะคะ"



     คิเสะคุงเกาท้ายทอย มองไปที่สนาม "ตายล่ะ มาช้าอีกแล้วฮะ แถมเป็นฝ่ายตามอีกแล้ว"



     "ทีมนี้เครื่องติดช้าตลอดเลยนะคะ"



     "เห็นด้วยฮะ"



     เสียงของคิเสะเงียบลง เขาละสายตาจากสนามมองไปที่มิโดริมะที่กำลังตั้งใจมองการแข่งขัน จนพ่อหนุ่มนายแบบส่งเสียงทักออกไปชวนคุย "มิโดริมัจจิ!"



     "คิเสะ!"



    จังหวะนั้นกล่องในมือของเขาก็มีอะไรเด้งออกมา…



    ในสมองของอายากะน่ะ จดจำมาตลอดเลยว่ามิโดริมะ ชินทาโร่ เป็นคนประหลาด "จำฉันได้เหรอ!?"



     ประทานโทษนะ เธอที่อยู่ตรงนี้มานานยังรู้เลย



    คิเสะหัวเราะ "บ้าเหรออ ใส่แว่นกันแดดทำไม รีบๆถอดออกเถอะน่า น่าอายจะตาย"



     พูดถูกใจมากพี่นัท



     "ว่าไงนะ?"



     "ว่าแต่นั้นมันกล่องอะไรเหรอ?"



     ไม่ทันที่ทางนั้นจะได้ตอบ อายากะก็ตอบให้



     "ลัคกี้ไอเท็ม"



     และเพียงแค่นั้นเสียงหัวเราะสดใสของคิเสะก็ดังลั่น



     "ไหนบอกว่าจะไม่มาดู แต่ก็มาดู?"



     "ก็ไม่ได้อยากดูหรอก แค่เห็นบ้านอยู่ใกล้ๆ"



     "ได้ข่าวว่าบ้านอยู่คนละทาง"



     #มิโดริมะโป๊ะแตก



     คราวนี้อายากะปล่อยเสียงหัวเราะออกมา



     คราวนี้พวกเขาก็เริ่มซีเรียสคุยกันเรื่องบาส อายากะพยายามจับใจความจากคำพูดของทั้งสองคนให้ได้



     "ลืมไปแล้วรึไง? ว่าโมโมอิก็อยู่โทโอ"



     คราวนี้คิเสะคุงเงียบไป



    "ยัยนั้นน่ะ ไม่ใช่แค่ผู้จัดการธรรมดานะ สมัยอยู่ม.ต้น ก็ได้เขาช่วยไว้ตั้งหลายครั้ง แต่ในทางกลับกันถ้าเป็นศัตรูถือว่าเป็นตัวป่วนเลยล่ะ"



     ….คนพวกนี้ไม่มีสักคนเป็นคนธรรมดาเลยรึไงนะ?



     อายากะมองไปที่ผู้จัดการสาวของโทโอ



     "โมโมจจิเหรอ...จะว่าไปก็เห็นเป็นเพื่อนกับอาโอมิเนจจิมาตั้งแต่เด็กสินะ"



     คราวนี้คิเสะมองมาที่เธอ ก่อนจะหันไปพูดกับมิโดริมะ "แต่เด็กคนนั้นน่ะ เขาชอบคุโรโกจจิไม่ใช่รึไง? แบบนั้นคงไม่กล้าเอาจริงหรอกมั้ง"



     "ยังงั้นหรอกเหรอ?"



     "นี่นายไม่รู้จริงๆเหรอ? แสดงออกชัดจะตายไป ไม่สิ เรียกว่ารุกเข้าหาทุกวันเลยมากกว่า!"



     "เห็นแบบนั้นแล้วยังไม่รู้อีก! เป็นลิงรึไง!?"



     "ว่าไงนะ ลิงอะไรว่าใครเป็นลิงฮะ!"คนถูกว่าหน้าเสียก่อนจะทำหน้ากลับมาแบบเดิมแล้วดันแว่นของตัวเองขึ้นเล็กน้อย 



     "ฉันว่าไม่หรอกค่ะ...คุณโมโมอิยังไงก็เอาจริง"อายากะแสดงความคิดของตัวเองแทรกไปยังสองหนุ่มอดีตรุ่นปาฏิหาริย์ "เพราะยิ่งชอบ และยิ่งชอบคนแบบเท็ตสึยะที่รักบาสขนาดนั้น ยิ่งต้องเอาจริงค่ะ"



     "ต่อให้จะเป็นคนที่ชอบ แต่...คุณโมโมอิคงไม่ออมมือให้หรอกนะคะ"



      เธอเข้าใจ เข้าใจตัวของเด็กสาวคนนั้นดี



      ไม่มีทางออมมือหรอก



      เพราะรักเขาจริง และรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง



      "ถ้างั้นก็ยิ่งแล้วใหญ่เลยล่ะ"มิโดริมะบอก "เขาคงไม่ได้อยากให้คุโรโกะออมมือ ในการแข่งขันอยู่แล้วล่ะ"เขามองมาที่เธอ "ฉันไม่ได้เข้าใจที่เธอพูดเท่าไร แต่ว่าถึงจะเป็นคนละรูปแบบกัน ความรู้สึกที่มีต่อบาสของยัยนั้น ไม่ได้ต่างจากนักกีฬาหรอก ไอ้เรื่องจงใจแพ้ในการแข่งขันน่ะ คนอย่างยัยนั้นไม่มีทางทำแน่"



      และอายากะก็เห็นถึงการเป็นสายสืบข้อมูลลับของโมโมอิ



     เพราะเซย์รินถูกทางนั้นจับและดักทางได้…



     "เวลาการเจอคนการเล่นเหนือข้อมูล ตามธรรมดาคนเราคงรับมือไม่ได้ แต่ว่าโมโมอิรวบรวบข้อมูล รวมถึงคาดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปได้ว่าคู่แข่งจะพัฒนาไปทางไหน"



     สุดยอดจริงๆน่ะแหละ



     เก่งจังเลยนะ โมโมอิเนี่ย…










      "อีกสิบนาทีจะเริ่มการแข่งขันควอเตอร์ที่สาม เดี๋ยวมานะคะ"



      อายากะบอก ก่อนจะเดินลง เธอพยายามเดินเลี่ยงๆผู้คนไปที่ห้องพักนักกีฬาของเซย์ริน 



     "เอ้า เติมพลังด้วยนี่ซะ!"



     อายากะได้ยินเสียงโค้ชสาวของเซย์รินพูด เธอตัดสินใจเคาะประจูของห้องพักนักกีฬาเบาๆ ก่อนจะเปิดเข้าไป "ขออนุญาตนะคะ คือว่า…"เด็กสาวพูดโดยพยายามไม่หันไปมองคนผมสีฟ้าที่นั่งอยู่



     เด็กสาววัยรุ่นหยิบกล่องกล่องนึงออกมาแล้วส่งให้รุ่นพี่โค้ชสาว อายากะแอบมองมะนาว...ที่มาเป็นลูกๆของอีกฝ่าย ๆม่แปลกเลยที่เมื่อกี้เธอจะได้ยินเสียงร้องของพวกรุ่นพี่ออกมาถึงข้างนอก "คือทำมาเผื่อน่ะค่ะ...แต่ถ้าไม่พอก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ!"



     รุ่นพี่อิสึกิเดินไปหารุ่นพี่มิโตเบะแล้วถามไถ่ "มิโตเบะ ได้เตรียมมาไหม?"



     เขาไม่ได้ตอบอะไรแต่พยักหน้า และเอากล่องๆนึงออกมาจากล็อคเกอร์ของตัวเอง



     พวกคนในชมรมบาสต่างเข้ามากินมะนาวในกล่องของรุ่นพี่มิโตเบะและอายากะ "ดีนะที่มีมิโตเบะ อ้อ แล้วก็ขอบคุณเธอด้วยนะ ฮิโรโตะ"



      อายากะเห็นโค้ชสาวของชมรมบาสที่นั่งหงอย เด็กสาวเดินเข้าไปหาเธอแล้วปลอบเสียงเบา



     "ไว้คราวหลังจะสอนให้นะคะ รุ่นพี่ริโกะ"



     "จริงนะ รับปากแล้วนะ!"



     "ค่ะ"อายากะยิ้มก่อนจะลุกขึ้น มองไปที่คนที่ยังไม่แสดงท่าทางอะไร เธอไม่กล้าทักทายอีกฝ่ายเท่าไร...อายากะไม่ได้เอ่ยพูดคุยอะไร แต่เลือกที่จะเดินออกไปรอการแข่งขันที่จะต้องเริ่มในเวลาอีกไม่นาน



      โดยที่ไม่รู้เลยว่าสายตาของคุโรโกะ เท็ตสึยะ ก็มองมาที่เธอคล้ายมีบางอย่างจะพูดเหมือนกัน











       การเล่นแบบสตรีทบาส



       อายากะมองคางามิที่ล้มลงไป



      แม้จะเจอบล็อกถึงสามคน แต่อาโอมิเนะคนนั้นก็ไม่เป็นอะไรเลย ตัวเขาเลยไปหลังแป้น แต่ลูกก็เข้าห่วงได้อย่างสวยงาม



      เป็นนักบาสที่แหกทุกกฎทฤษฎีที่มีเลย นายคนนี้…



      ไม่น่าจะชนะได้ง่ายๆเลยแหะ



      ลางสังหรณ์มันบอกว่าเซย์รินไม่มีทางชนะเลยในรอบนี้ อายากะก็แค่หวัง หวังว่ามันจะไม่ใช่เรื่องจริงแบบที่เธอคิดสักเท่าไร



      และเมื่อคางามิทำฟาวล์มันยิ่งตอกย้ำถึงลางที่อายากะรู้สึก



      อาโอมิเนะเหนือกว่าในฐานะเอส



      อายากะมองอาโอมิเนะที่เดินไปทางม้านั่งของเซย์ริน เขาทำท่าทำทางคล้ายกับเป็นการท้าให้เพื่อนของเธอลงสนามไป



     และอายากะก็เห็นเขาลงไปในสนาม



     เธอยอมรับว่าเธอหวังว่าจะเห็นการเปลี่ยนกระแสเกมจากเพื่อนของเธอ



     แต่ยอมรับเลยว่าลางมันไม่ดีเลยสักนิด



     ใช้เวลาไม่นานก็ได้เพิ่มไปสองลูก…



     มันน่าจะดีใจ



    แต่อายากะก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่เลย



     มันดูง่ายเกินไป



     และมันก็จริงซะได้



     ลูกส่งของเท็ตสึยะที่ถูกหยุดด้วยอาโอมิเนะ



     หมอนั้นเลี้ยงผ่านสามคน และทำแต้มทั้งๆที่มีสองคนบล็อก



    และเมื่อเท็ตสึยะพยายามจะส่งลูกซ้ำๆ



    มันก็ถูกอาโอมิเนะแย่งไปทุกครั้ง



    และขาของคางามิ



    ที่เป็นปัญหาทำให้ตัวของหมอนั้นต้องออกจากการแข่งขัน



     รู้สึกเจ็บ



     เจ็บและโกรธแทนเซย์รินมากๆ



    แม้จะฮึดสู้



    แต่มันดูไม่มีความหมายอะไรเลย



    ถูกทำแต้มทิ้งห่างอย่างขาดลอย



    112-55



    "ดะ เดี๋ยวสิ ฮิโรโตจจิ! ปะ เป็นอะไรไปฮะ!?"



     น้ำตาของเธอไหลออกมา อายากะไม่เข้าใจตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมาจากขอบตา อยู่ดีๆก็รู้สึกว่าตามันร้อนผ่าวและจะรับความรู้สึกไม่ไหว เด็กสาววัยสิบหกก็ตอบอะไรคิเสะคุงไม่ได้



     อายากะรู้แค่ว่ามันเจ็บ



     และอึดอัด อีกทั้งยังรู้สึกจุกๆอยู่ในใจ



     บ้าจริงๆเลย



     ไม่อยากให้เซย์รินแพ้เลยสักนิด



     "ไปก่อนนะ"



     มิโดริมะพูด เขาถอยหลังคล้ายจะกลับ คิเสะหันไปเรียกอีกฝ่ายก่อนจะถาม "ไม่ช็อคบ้างเลยเหรอที่ผลออกมาเป็นแบบนี้น่ะ?"



      "ก่อนที่จะมาเป็นห่วงฉัน นายห่วงคุโรโกะก่อนดีกว่า"



      มันอาจจริงแบบที่มือชู้ตของรุ่นปาฏิหาริย์บอก "ลูกส่งของคุโรโกะใช้กับอาโอมิเนะไม่ได้ผลเลย เรื่องนี้คงมีผลต่อจิตใจของเขาแน่นอน ส่วนเซย์รินก็เป็นทีมใหม่ที่มีแต่เด็กๆ จะให้ฟื้นตัวกลับมาในคืนเดียว คงไม่ไหวหรอก ถ้าไม่ส่งผลไปถึงอีกสองนัดก็คงดี"










      สองนัดที่เหลือ ทำให้เซย์รินตกรอบไปอย่างไม่ต้องสงสัยอะไร



     อายากะซบหน้าลงกับหมอนครุ่นคิดอะไรสักอย่างที่ก่อกวนในใจ รู้สึกเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งเห็นฟอร์มการเล่นของเพื่อนสนิทที่ดูยังไงก็เหมือนคนช็อคจากการแข่งสองนัดที่เหลือ



     แต่เธอกับหมอนั้นก็ยังบ้าไม่คุยกันสักแอะ



     อ่า อย่าว่าแต่เธอไม่คุยกับเท็ตสึยะเลย



     คางามิเองก็ไม่ได้คุยอะไรกับหมอนั้นเหมือนกันตั้งแต่การแข่งขันจบลง



     ให้ตายสิ



     เหมือนโดมิโน่ชะมัด



     อายากะมาแอบมองเซย์รินซ้อมกันจนถึงค่ำ วันนี้เธอเห็นเท็ตสึยะซ้อมคนเดียวหลังคนอื่นๆกลับไปหมดแล้ว



     เขาพยายามจะชู้ตลูกลงห่วง แต่มันก็เด้งออก



     ลูกบาสที่เด้งกลิ้งออกมา เธอเห็นผู้ชายคนนึงที่เดินสวนเข้าไปในโรงยิม เขาใช้มือหยุดลูกบาส พร้อมกับเบอร์สองที่วิ่งเข้าไปหาอย่างไม่มีทีท่าที่ไม่ดีใส่เลย เขานั่งเล่นกับเจ้าเบอร์สอง "ดูๆไปแล้วเจ้านี่น่ะ เหมือนนายเลยนะ"



     "อย่างที่เคยได้ยินมาเลย นอกจากลูกส่งแล้วก็ไม่ได้เรื่องสักอย่าง"







     "แล้วจะตามผมจนไปส่งถึงที่บ้านเลยรึไงครับ?"



     อายากะสะดุ้งโหยง อุตส่าห์คิดว่าแอบตามมาเงียบๆแล้วจะไม่ถูกจับได้ อีกทั้ง...เมื่อกี้เป็นประโยคแรกของหลายๆวันที่เราคุยกันเลยนะ เด็กสาวเลิ่กลั่ก หาทางไปต่อไม่ถูก ไม่รู้จะพูดอะไร เมื่อเจ้าของเสียงราบเรียบหันมาหา เธอทำได้แค่… "อะ เอ่อ หวัดดี"



      "ดึกแล้วทำไมยังไม่กลับบ้านกันครับ?"



      "ไหวไหม?"



      เธอถามออกไปไม่ได้ตอบคำถามของเขา ต่างคนต่างเงียบลงเหมือนเดิมไม่ได้ตอบอะไรกลับ สุดท้ายเด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาสีทับทิมก็สบสายตากับสีฟ้าที่สะท้อนภาพของเธอจากอีกฝ่าย เมื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป "เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมเถอะนะ"



      "ขอโทษที่ไม่รู้เรื่องอะไรแบบนั้นเลย แล้วก็ไม่เคยอึดอัดเลยจริงๆนะ"



      "ผมก็ไม่ได้โทษอะไร คุณฮิโรโตะซะหน่อยครับ"คนที่ถูกขอโทษบอก "เอาตรงๆผมเองก็ไม่เคยบอกว่าจะจีบนี่ครับ ดังนั้นมันก็เป็นเรื่องที่ทางผมเป็นฝ่ายผิดเอง"



      เราต่างคนต่างเงียบกันอีกครั้ง



      บนทางเดินระหว่างทางกลับบ้าน เท็ตสึยะลดระยะห่างของเราโดยการเดินย้อนกลับมาหาเธอ จนใกล้กัน อีกฝ่ายดึงเธอไปกอดเอาไว้แน่น จนหน้าของอายากะซบลงกับระดับอกของเขาพอดิบพอดี



      "ถ้าคุณฮิโรโตะไม่ว่าอะไร ขอผมอยู่ไปก่อนแบบนี้นะครับ"



      "อื้อ"อายากะส่งเสียงในลำคอไปเบาๆ "กอดให้หายเหนื่อยไปเลยนะ เข้าใจไหม?"



      จากนั้นก็ไม่มีเสียงอะไรตอบอีก อายากะได้ยินแค่เสียงหัวใจในอกของคนเป็นเพื่อนสนิทที่กำลังเต้น และเสียงของลมหายใจของตัวเองกีบอีกฝ่าย 



      อายากะหวังว่าการกอดครั้งนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้น



     ให้มีแรงกลับไปสู้อีกครั้งนะ เท็ตสึยะ







||||||


วันนี้มาอัพตอนที่11ค่า

 ดำเนินมาถึงประมาณตอนที่19ในอนิเมะแล้ววว

เรื่องสอบวัดระดับอยู่ในOVAค่ะ เราเอามาเชื่อมกันเพราะรู้สึกว่ามันเป็นเหตุการณ์ก่อนแมตช์โทโอถ้าผิดพลาดก็ขออภัยเลยนะคะ ;___;

ตอนนี้เขาจะได้เริ่มปรับความเข้าใจกันแล้วนะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามทะลุสองร้อยคน

คอมเม้น และกำลังใจของทุกคนๆจริงๆค่ะ

เราดีใจมากที่ได้ร่วมทางมากับทุกคนนะคะ รักค่ะ!






TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

603 ความคิดเห็น

  1. #68 Violet.M (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 11:21

    ไม่ใช่แค่ยัยหนูนะที่ร้องไห้กับแมตช์ที่แข่งกับโทโอ เราก็ยังร้องตอนนั้นแบบ ฮือสงสาร แล้วก็ร้องไห้ฉากเดอะมูฟวี่ของอาคาชิกับเซจูโร่แบบ ฮือ

    ปล.คืนดีกันแล้วววว

    #68
    1
    • #68-1 มาวว(จากตอนที่ 11)
      26 มีนาคม 2563 / 13:41
      สำหรับกองเชียร์ที่เชียร์คือน้ำตาไหลมากค่ะ ฉากที่แพ้ แง
      #68-1
  2. #67 Kurokiko L. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 07:49
    ในที่สุดก็คืนดีกันแล้ววว
    #67
    1
  3. #66 คารินเนะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 05:38
    นึกว่ามีเราคนเดียวที่ร้องไห้กับฉากนั่นซะอีก555
    #66
    2
  4. #65 ภจญภัยกับท่านจี้♡ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 04:28
    เหมือนเห็นเดจาวู55555 จำได้ว่าตอนนั้นที่ดูน้ำตาก็เอ้อโดยไม่รู้ตัวเหมือนยัยหนูเลยค่ะ อยากจะเข้าไปกอดปลอบลูบหัวทุกคนมากๆ ส่วนยัยหนูกับน้องครกก็คือห่วงกันน่ารักมากๆ กลับมารู้ใจตัวเองกันเร็วๆนะคะหนู
    #65
    1
  5. #64 Bad_Quinn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 01:15
    ฮือ คือเเบบความรู้สึกของอายะเหมือนตอนที่เราดูเวอร์อนิเมะเลยค่ะ มันเจ็บใจเเต่ก็อยากให้สู้มากๆ เข้าใจเลยอ่ะ TT บอกเลยว่าอิน!
    #64
    1
  6. #63 LucyTaylor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 00:53
    น้องเองก็เสียใจแทนเท็ตสึยะและหวังให้เค้าฮึดสู้ ใจลึกๆก็ห่วงเค้านี่นา ยังมีแอบตามจะไปส่งถึงบ้านด้วยใช่เปล่าา5555
    #63
    1
  7. #62 91250 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 23:53
    ถึงฮิโระจังจะไม่ได้รู้สึกอะไรก็จริงนะคะ แต่ทำไมมันหวานอย่างงี้ค่ะเนี่ย
    #62
    1