[Fic EXO: Krislay] Finding Mommy! สมาคมคุณพ่อป่วนรัก!

ตอนที่ 10 : ●▽● ⑨ : The Meaning of Jealous (rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    6 พ.ย. 58


Finding Mommy! สมาคมคุณพ่อป่วนรัก!


Chapter 9 – The Meaning of Jealous

Rate : PG

Author : MariaTest.

 

 

 

ร่างสูงสง่าเดินตามเสียงทุ้มของตัวเองมาติดๆ อี้ฟานมาถึงร้านได้สักพักหนึ่งแล้ว ตอนจะก้าวเข้ามาในร้านนั่นแหละเขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีไอ้หนุ่มหน้าหวานไม่คุ้นตามานั่งก้อร่อก้อติกแถมส่งสายตาหวานใส่อี้ชิงอีก..

แต่ที่คุณหมอหนุ่มแอบรู้สึกเจ็บใจ... ก็คือท่าทีของป่ายเซียนต่างหาก

 

เขารู้ดีว่าป๋ายเซียนเป็นเด็กร่าเริง เข้ากับคนง่าย แต่มันก็... คันยิบๆในใจบอกไม่ถูกแฮะ


“ปะป๊า!!”ช่านเลี่ยถลาลงจากเก้าอี้โผเข้าหาอ้อมกอดของร่างสูงทันที ตามติดๆด้วยป๋ายเซียนที่ผละออกจากลู่หานแทบจะในทันทีเช่นกัน

“น้องป๋ายไม่ต้องมาจับปะป๊าอาเลี่ยเลย”ช่านเลี่ยปัดมือเล็กๆของเพื่อนออกพลางยู่หน้า “น้องป๋ายชอบคูนอาคนนั้นก็ไปกอดอาคนนั้นสิ”

“งื้ออออ น้องป๋ายชอบคุณอาหาน แต่น้องป๋ายรักปะป๊ามากกว่านะฮับ”ป๋ายเซียนไม่ยอมแพ้ ดันตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอู๋อี้ฟานจนได้ คำพูดที่ได้ยินทำเอาอี้ฟานอมยิ้ม หอมแก้มลูกชายสองคนในอ้อมกอดฟอดใหญ่กันคนละที

“ไม่ทะเลาะกันนะครับเด็กๆ ปะป๊าเป็นปะป๊าของเราทั้งคู่นั่นล่ะ”สายตามองลูกชายสองคน แต่จงใจพูดเสียงดังกะเอาให้ ‘ใครต่อใคร’ ได้ยินกันหมด

กำลังจะอารมณ์ดีแล้วเชียวกับท่าทางเอาอกเอาใจของลูกๆ แต่พอเงยหน้าขึ้นไปเห็นอี้ชิงนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันกับผู้มาใหม่หน้าหวานคนนั้นเขาก็ชักอารมณ์ขึ้นๆลงๆขึ้นมาอีก


ไหนเมื่อวานบอกชอบเรา แต่วันนี้กลับปล่อยผู้ชายอีกคนมาจีบ!

 

“ไหน วันนี้มีการบ้านรึเปล่าครับเด็กๆ”คุณหมอหนุ่มรู้ตัวหรอกว่าตกเป็นเป้าสายตาของใครบ้าง แต่เขาก็เลือกจะทำเป็นไม่สนใจ อาศัยว่าตัวเองแข็งแรงอุ้มเจ้าตัวน้อยสองคนขึ้นมาทีเดียววางลงกับเก้าอี้ตรงหน้าสมุดการบ้าน

“มีฮับปะป๊า มีวิชาคะนิด”ช่านเลี่ยรีบบอกพร้อมกับพลิกหน้ากระดาษยื่นให้ดู พอปะป๊ามาเด็กน้อยก็รู้สึกเหมือนมีพวกขึ้นมาทันทีรีบอ้อนใหญ่ “อาเลี่ยทำเสร็จแล้วสองข้อ อาเลี่ยเก่งมั้ยฮับปะป๊า”

“เก่งครับลูก ลูกชายปะป๊าเก่งที่สุดเลย”พูดจบก็มอบจูบเป็นรางวัลบนขมับน้อยๆ

“แต่น้องป๋ายยังไมได้ทำเลยฮับ”อธิบายกับปะป๊าพลางมองเพื่อนตัวเองหน้าจ๋อย “แบบนี้ปะป๊าก็จะไม่จุ๊บน้องป๋ายใช่ป่าวฮับ”

อี้ฟานยิ้มเอ็นดู ก่อนจะกดจูบที่ขมับของป่ายเซียนเช่นกัน “ยังทำไม่เสร็จปะป๊าก็จุ๊บน้องป๋ายได้ครับ”ร่างสูงโอบเด็กตัวเล็กทั้งสองคนไว้ในอ้อมกอดพลาอธิบาย “แต่ถ้าทั้งคู่ยังไม่รีบทำให้เสร็จเร็วๆ ปะป๊าจะไม่จุ๊บอีกทีนะ ตกลงมั้ย?”

“ตกลงฮับ!”ทั้งป๋ายเซียน ทั้งช่านเลี่ยแววตาสดใสขึ้นทันควัน ร่างเล็กก้มหน้าหงุดลงกับสมุดการบ้านจนแทบจะเรียกได้ว่ากระโจนเข้าหา พอรู้ว่าปะป๊าจะแจกจุ๊บเป็นรางวัล

พอเห็นว่าลูกๆกำลังเพ่งสมาธิกับการทำการบ้าน ร่างสูงก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่อี้ชิงเห็นแล้วรู้สึกเย็นๆชอบกล...


นึกถึงตอนที่อี้ฟานยิ้มให้เขาครั้งแรก แบบนี้เป๊ะ

คนๆนี้นี่ ไม่ว่าจะเจอใครครั้งแรกก็จะยิ้มแบบนี้ตลอดเป็นหน้ากากเลยสินะ

 

“พี่อี้ชิง ผมไปสอนเด็กๆทำการบ้านดีกว่าครับ น้องป๋ายท่าทางไม่ค่อยเข้าใจ”

“อ๊ะ... จงเหริน!”

บายล่ะครับพี่อี้ชิง เรื่องในครอบครัวจงเหรินจะไม่ยุ่ง... ไปอยู่กับเด็กๆดีกว่ารับรองปลอดภัยไร้ลูกหลง

 

พอจงเหรินสละเรือปุ๊บที่นั่งข้างๆอี้ชิงก็ว่างปั๊บ และก่อนที่ร่างบางจะได้ทันพูดอะไร ร่างสูงของผู้มาใหม่ก็หย่อนตัวลงนั่งข้างๆทันที 


กลายเป็นว่าตอนนี้อี้ชิงอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคน...

กำลังจะหันไปเอ่ยทักทายเพราะยังไม่ได้ทักเลยสักนิดตั้งแต่เขาเข้ามา “เอ้อ... คุณอี้ฟาน...”

“อะแฮ่ม”คนถูกเรียกกระแอมขึ้นมาทันที “เราตกลงกันไว้ว่ายังไงครับอี้ชิง?”

            เชฟหนุ่มกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็เป็นอันต้องหน้าแดงออกมาโดยอัตโนมัติ...

“ต่อจากนี้... เรียกผมว่าอาฟาน”

 

            “อะ... อาฟาน”เรียกแบบตะกุกตะกักก่อนจะพยายามอย่างยิ่งที่จะข่มอาการตัวเองไม่ให้หน้าแดงออกมา บ้าจริง นี่มันยังไงกันล่ะเนี่ย?  “อาฟานครับ นี่คุณลู่หาน เป็นลูกค้าประจำของที่ร้าน ส่วนคุณลู่หานนี่ อี้ฟานครับ”

ถึงลู่หานจะนึกไม่ชอบขี้หน้าร่างสูงนี่แต่แรกเห็น แต่เขาก็ไม่อยากเสียมารยาทหรือทำให้อี้ชิงลำบากใจ จึงต้องยกหน้ากากนักธุรกิจออกมายิ้มให้อีกคน

 

ถึงจะรู้สึกว่าคนตรงหน้านี่หน้าคุ้นๆก็เถอะ

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณอี้ฟาน”ลู่หานพูดพลางยื่นมือออกมาตรงหน้าจับกับอีกคน 

“อ้อ... แค่ลูกค้าประจำเองหรอกเหรอครับ ไอ้ผมก็นึกว่าเพื่อนที่ไหน”ทั้งๆที่พูดพร้อมกับรอยยิ้ม แต่แขนยาวก็เอื้อมมาจากด้านหลังอี้ชิงเชคแฮนด์กับลู่หาน ท่าทางที่เหมือนกับแขนยาวกำลังโอบตัวอี้ชิงเอาไว้กลายๆมันทำเอาเส้นความอดทนของลู่หานเริ่มตึงขึ้นมาทันที..

 

ลู่หานตามตื๊ออี้ชิงมาตั้งนานสองนาน ยุงแทบไม่ให้ไต่ ไรแทบไม่ให้ตอม อย่างมากที่สุดก็แค่จับมือกันแค่เพียงครู่เดียวเท่านั้นไม่มีอะไรเกินเลยอย่างคนเป็นสุภาพบุรุษ แต่ไอ้หมอนี่ใคร....???

แล้วเรื่องอะไรนักธุรกิจไฟแรงอย่างเขาจะยอมถอย! Lucky in game ก็ต้อง Lucky in loveด้วยสิ!

 

“จริงๆก็ค่อนข้างเป็นเพื่อนสนิทนะครับ แต่คุณอี้ชิงน่ะชอบถ่อมตัวอยู่เสมอๆ ถ้าคุณรู้จักคุณอี้ชิงดี คุณก็น่าจะทราบดีนะครับ”ซีอีโอหนุ่มอยากรู้ใจจะขาดไอ้คนตัวสูงโย่งนี่เป็นใคร แต่จะให้ถามตรงๆน่ะเหรอก็ไม่ใช่สไตล์...

อี้ฟานยักไหล่ “แน่นอนครับคุณลู่หาน ผมน่ะรู้จักเขาดียิ่งกว่าผู้ชายคนไหนเลยล่ะ ใช่มั้ยอี้ชิง?”ประโยคสุดท้ายใบหน้าคมคายจงใจโน้มตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังบางแทบจะแนบกันทั้งหมด

บรรยากาศแปลกๆที่อี้ชิงชักอึดอัดทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก จะหันไปถลึงตาใส่จงเหรินหาตัวช่วยแต่ฝ่ายนั้นก็เอาแต่เล่นกับเด็กๆทำเป็นเอาอกเอาใจไม่สนใจเขาเลย

หนอย... หักเงินเดือนมันซะดีมั้ย?

 

“ผมเห็นเด็กๆเรียกคุณว่าปะป๊า”ลู่หานพยายามอย่างยิ่งที่จะส่งยิ้มให้อี้ชิง ทั้งๆที่ขบกรามแน่นกับภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า “ถ้าให้ผมเดา คุณคงจะเป็นปะป๊าของช่านเลี่ยสินะครับ”

“ใช่ครับ อันที่จริง... ถ้าจะเรียกให้ถูกคือผมเป็นปะป๊าแท้ๆของช่านเลี่ย แต่ก็เป็นปะป๊าของป๋ายเซียนเหมือนกันครับ”

คำอธิบายที่ทำเอาคนหน้าสวยถึงกับหน้าชาไปครู่ใหญ่ ถึงจะพอทำใจเอาไว้แล้วจากท่าทางสนิทสนมที่อี้ชิงยอมให้เข้าถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้นก็เถอะ แต่เพราะท่าทางอึกอักของอี้ชิงดูจะบอกได้ดีว่าอี้ชิงคงจะยังไม่ตกลงปลงใจกับคนๆนี้ง่ายๆ เพราะฉะนั้น เขาก็ยังมีโอกาส

และคนอย่างเสี่ยวลู่หานไม่ถอยง่ายๆแน่!

 

 

“อูยยยยยยยยยยยยย”จงเหรินที่ถึงตัวจะอยู่กับเด็กๆ แต่ทั้งตาทั้งหูนี่อยู่ตรงโซฟาตลอด ศึกแย่งพี่อี้ชิงอยู่ตรงหน้าทั้งที ภาพกีฬามันส์ๆใครจะอยากปล่อยไป

ตอนแรกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าพี่อี้ชิงกับคุณอี้ฟานน่ะมีอะไรกันรึเปล่า นึกว่าแค่เพราะลูกๆสนิทกันทั้งสองคนก็เลยสนิทกันไปด้วย แต่ดูจากท่าทางถมึงทึงของคุณหมอหนุ่มตอนเดินเข้ามาในร้านแล้วพี่ชายตัวดำของเด็กๆก็ชักไม่แน่ใจ ส่วนคุณลู่หานนี่ของมันแน่อยู่แล้ว เขาเห็นผู้ชายคนนี้มาหาพี่อี้ชิงแทบทุกอาทิตย์ จุดประสงค์มันบอกออกมาทั้งคำพูด สายตา และการกระทำนั่นแหละ

แล้วเขาควรจะเชียร์ใครดีนะเนี่ย..?

“พี่จงเหรินฮับ”นิ้วเล็กๆที่กระตุกผ้ากันเปื้อนทำเอาคนที่หลุดเข้าความคิดตัวเองหันมองตามพร้อมกับยิ้มรับ “อะไรครับช่านเลี่ย มีตรงไหนไม่เข้าใจหืม?”

“เปล่าฮับ คืออาเลี่ยอยากรู้ คูนอาหานชอบมะม๊าเหรอฮับ”

“อ๋อ ใช่ครับ ชอบมากเลยด้วย”จงเหรินตอบไปตามตรง เพราคิดว่ายังไงเด็กๆก็คงไม่เข้าถึงโลกของผู้ใหญ่มากมาย แล้วนี่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยไม่ได้ซับซ้อนอะไรเท่าไหร่

มั้ง

          

“แล้วมะม๊าชอบอาหานเปล่าฮับ”   

“คุยไรกันน้องป๋ายคุยด้วยสิ”ป่ายเซียนมุดหน้าจากวงแขนพี่ชายร่างโปร่งมาอีกคน “คุยเรื่องคูนอาเหรอ”

“ใช่ น้องป๋ายนิสัยไม่ดี ไหนน้องป๋ายบอกว่ารักปะป๊า แล้วทำไมน้องป๋ายต้องไปเกาะคูนอาคนนั้น”ช่านเลี่ยได้ทีโวยวาย

ใบหน้ากลมๆส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน “น้องป๋ายป่าวนะ ก็คูนอาใจดีนี่นา คูนอามีของเล่น มีขนมมาฝากน้องป๋ายบ่อยๆ”

ช่านเลี่ยไม่สนใจคำอธิบาย ก้มหน้าลงกับสมุดการบ้านเหมือนเดิมทั้งที่หน้าเบ้ “น้องป๋ายก็เลยอยากได้คูนอาเป็นปะป๊าใช่มั้ยล่ะ”

“ป่าวสักหน่อย ปะป๊าน้องป๋ายก็ต้องเป็นปะป๊าอาเลี่ยสิ”ป๋ายเซียนอธิบายเสียงอ่อยพลางเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้ จนพี่ชายตัวสูงก็ต้องเขยิบตาม “น้องป๋ายชอบปะป๊ามากๆเลยนะ คูนอาหานก็คือคูนอาหานสิ”

“อือ”เห็นช่านเลี่ยตอบมาสั้นๆแถมยังทำหน้าจ๋อย ป๋ายเซียนก็ชักไม่สบายใจ ยื่นหน้าเข้าไปจนชิด

“อาเลี่ยยยยย น้องป๋ายรักปะป๊าอี้ฟานนะ น้องป๋ายอยากให้ปะป๊าอี้ฟานเป็นปะป๊า ให้มะม๊าอี้ชิงเป็นมะม๊าของเราสองคนไง”

“มะม๊าไม่ได้รักคูนอาหาน ใช่มั้ยฮับพี่จงเหริน”

ช่านเลี่ยหันมองป๋ายเซียนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามย้ำพี่ชายผู้ช่วยเชฟที่นิ่งฟังยิ้มๆอยู่นาน พอโดนแววตาใสๆแป๋วแหววมองมา จงเหรินก็อดไม่ได้จะยกมือขึ้นยีกลุ่มผมนิ่มๆของเด็กชายทั้งสองคน

“ไม่หรอกครับ มะม๊าไม่ได้รักคุณอาลู่หานหรอก”

นี่คือสิ่งที่จงเหรินแน่ใจ เขาไม่ได้เชียร์ลู่หาน แต่ก็ไม่ได้เชียร์อู๋อี้ฟาน แล้วก็ไม่ได้อยากเอาใจเด็กๆด้วย 

อยู่กับพี่อี้ชิงมาตั้งนาน ทำไมจะไม่รู้ว่ามีท่าทีเป็นยังไงเวลาเจอคุณลู่หาน พี่ชายตัวขาวคนนี้ไม่เคยแสดงท่าทีพิเศษหรือให้ความหวังอะไรกับคุณลู่หานเลยแม้แต่ครั้งเดียว จะคิดถึงสักครั้งก็ไม่เคย 

จะว่าไปเขาก็นึกชื่นชมคุณลู่หานไม่น้อยที่สู้อดทนมาจนถึงตอนนี้ แถมภาพลักษณ์ก็ดี ปีหน้าก็คงได้ขึ้นเป็นประธานบริษัท เห็นพี่ซิ่วหมินว่ามาน่ะนะ ดีพร้อมทั้งหน้าตา นิสัย และฐานะ แต่ก็อย่างว่าล่ะ..

 

คนที่ดี บางทีก็ไม่ใช่คนที่รัก

 

ส่วนกับคุณอี้ฟาน... เขายังไม่ค่อยได้คลุกคลีกับผู้ชายคนนี้เท่าไหร่ ต่อให้(เคย)เป็นคนดังก็เถอะ ถ้านี่แค่เริ่มต้น เขาว่าก็ยังพอมีลุ้น ใช่มั้ย?

           

           

 

 

 

“หืม? งั้นเหรอครับ น่าอิจฉาจังเลยนะ”ลู่หานแกล้งเออออห่อหมก ลอบสังเกตใบหน้าคมคายที่ดูพอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะพูดต่อยิ้มๆ

 

“แต่ผมว่าเด็กผู้ชายสองคนอยู่ด้วยกัน คุณคงรับมือไม่ไหวหรอก ขอป๋ายเซียนให้เป็นลูกของผมจะดีกว่านะ”

         

ไอ้หมอนี่....!

อี้ฟานนึกหมั่นไส้จนอยากซัดหมัดเข้าหน้าสวยๆนั่นสักทีแต่ก็รู้ดีว่าทำได้แค่คิด ต่อหน้าอี้ชิง ต่อหน้าลูกค้าในร้านคนอื่นๆน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ต่อหน้าลูกๆเนี่ยไม่ได้เด็ดขาด

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณรู้จักป๋ายเซียนดี คุณก็น่าจะรู้นี่นาว่าป๋ายเซียนไม่ใช่เด็กดื้ออะไร แถมเขาก็เชื่อฟังผมดีออกนะครับ”

อี้ชิงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นทางผ่านของกระแสไฟฟ้าที่แล่นเปรี๊ยะออกจากสายตาผู้ชายสองคนนี่ก็ไม่ปาน เขาเลยพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบศึก...

 

“อาฟาน กลับมาเหนื่อยๆหิวรึยังครับ พอดีผมทำอาหารรอไว้”

 

คำพูดของอี้ชิงทำเอาใครคนหนึ่งยิ้มกว้าง แต่ใครอีกคนกลับตาโต อ้าปากค้าง แค่การกระทำก็น่าจะพอบอกได้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคน ‘พิเศษ’

อี้ชิงแค่พูดออกไปตามความเป็นจริง ไม่ทันได้คิดอะไร แต่พอเห็นสีหน้าอึ้งๆของลู่หาน แล้วหันกลับไปมองเจอสีหน้าอมยิ้ม ยักคิ้วกึ่งมีชัยของอู๋อี้ฟาน เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองเหมือนจะทำอะไรพลาดไป... ใช่มั้ย?


เอาไงดีล่ะทีนี้... ตั้งใจว่าจะสงบศึก กลายเป็นว่าทำให้ศึกมาคุกว่าเดิมซะอีก

“อะ.. เอ่อ.. คือ...”

“ดีเลยครับอี้ชิง ผมกำลังหิวอยู่พอดี แต่ยังไงรอลูกๆของเราทำการบ้านเสร็จก่อนดีกว่า หิวแค่ไหนผมก็รอได้”เห็นหน้าเอ๋อๆของเชฟหนุ่มในอ้อมแขนแล้วอี้ฟานก็รู้ทันทีว่าอี้ชิงน่ะไม่ได้ตั้งใจจะพูดเพื่อเข้าข้างเขาหรือยังไงหรอก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจมากกว่า

คิดแล้วมันก็คันยิบๆพิลึก แต่เขาก็พยายามไม่สนใจ

 

จะยังไงก็ช่าง แค่เอาไอ้หน้าคิตตี้นี่ออกไปจากร้านก่อนเป็นพอ

 

เสียงโทรศัพท์มือถือของลู่หานที่ดังแทรกกลางปล้องราวกับระฆังจากสวรรค์ที่ช่วยชีวิต ร่างโปร่งขอตัวลุกออกไปโทรศัพท์ที่อื่น ปล่อยให้ปะป๊ากับะมะม๊าได้อยู่กันตามลำพัง...

“คุณทำอะไรของคุณเนี่ย?”อี้ชิงโวยทันทีที่ลับหลังลู่หานไปแล้ว

“อ๊ะๆ”นิ้วเรียวยาวของคุณหมอหนุ่มยกขึ้นมาตรงหน้าเป็นเชิงเตือนเรื่องสรรพนาม แต่ก็ยอมตอบแต่โดยดีทั้งที่บนใบหน้าคมคายยังประดับรอยยิ้มกริ่ม 

“เปล่านี่ ผมทำอะไรเหรอ”

“เห็นๆอยู่ คุ.. อาฟานเนี่ยเสียมารยาทจริงๆเลย”อี้ชิงบ่นแบบไม่จริงจังนัก เพราะเอาเข้าจริงเขาก็นึกขอบคุณเหมือนกันที่คนๆนี้มาแทรกซะก่อน ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะมีมุกอะไรอื่นๆของลู่หานตามมาอีกรึเปล่า

แต่คนมองกลับเข้าใจผิดไปอีกอย่าง “หึ... ใช่สิ ผมไม่ยักรู้นี่ว่าเชฟที่นี่จะเสน่ห์แรงขนาดนี้ เขาจีบคุณนานรึยังล่ะครับ ให้ผมเดานะ... ทำท่ายังกับหมาหวงก้างท่าจะนานพอตัวล่ะสิ เห็นหน้าใสๆแบบนี้กั๊กเก่งเหมือนกันนี่”

อี้ชิงกลอกตาชึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย จู่ๆอู๋อี้ฟานคนร้ายกาจคนนั้นก็กลับมาอีกแล้ว “นี่คุณอี้ฟาน... ผมน่ะ อ๊ะ...”

นิ้วเรียวยาวที่เคยถูกยกขึ้นมาเป็นคำเตือนห่างๆทว่าตอนนี้กลับยกขึ้นมาแนบกับริมฝีปากอิ่ม สัมผัสของปลายนิ้วเย็นเฉียบทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยง แต่กลับขยับไม่ได้เพราะใบหน้าคมคายที่โน้มเข้ามาจนชิด กระซิบให้ได้ยินกันสองคนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

การถูกจู่โจมกะทันหันทำเอาอี้ชิงแทบหนยุดหายใจ พร้อมๆกับเลือดอุ่นๆพุ่งเข้าที่สองข้างแก้ม..

 

“เรียกผมผิดอีก ผมจูบ”

 

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ!”จะด่าเสียงดังก็ไม่ได้เพราะลูกชายสองคนยังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ไหนจะยังจงเหรินอีก

“จะลองมั้ยล่ะครับ หืม?”พูดไม่พูดเปล่ายังขยับมาใกล้ขึ้นอีกทำท่าจะเอาจริง จนร่างบางต้องเด้งตัวออกทันควัน

“อย่ามาหาเรื่องกันหน่อยเลยครับ กับคุณลู่หานเขาเป็นลูกค้าประจำของที่ร้าน”อี้ชิงอธิบายพลางขยับตัวออกห่างไปอีกเมื่อเพิ่งรู้สึกได้ว่าทั้งสองยังคงนั่งตัวติดกันอยู่ดี

อี้ฟานเลิกคิ้ว “แล้ว?”

“ก็ไม่แล้วไงครับ ซิ่วหมิน เพื่อนของผมก็เป็นลูกน้องเขา เราก็เลยเหมือนจะสนิทกัน แค่นั้นแหละ”

อี้ฟานหูก็ฟัง แต่ก็ไพล่นึกไปถึงสิ่งที่เขาเห็น อี้ชิงดูท่าทางไม่ได้อะไรกับลู่หานเท่าไหร่ จะมีก็แต่ลู่หานนั่นล่ะที่แสดงออกชัดเจน เขาค่อนข้างแน่ใจว่าร่างบางนี่รู้ตัวแต่ไม่คิดจะตอบรับ ยิ่งได้ยินคำอธิบายจากเจ้าตัว ไอ้ความรู้สึกแปลกๆในอกนี่ก็หายวับไปทันที

 

ซึ่งมัน... ก็แค่นั้นแหละ ว่าแต่ทำไมเขาจะต้องสนใจด้วยวะเนี่ย?

         

“อันที่จริง... ผมเห็นคุณทำท่าทางลำบากใจ ก็เลยอยากช่วยเฉยๆ”

หาเหตุผลมาบังหน้าแต่โชคดีที่มันดูเมคเซ้นส์

 

อี้ชิงเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาอย่างแปลกใจ “คุณรู้...?”

คราวนี้คนตัวสูงเป็นฝ่ายกลอกตาบ้าง “ใครๆเขาก็ดูออก คุณแสดงออกมาซะชัดเจนขนาดนั้น แต่ไอ้คิตตี้นี่ก็ดีนะ มีความอดทนดี ถ้าผมเป็นคุณอาจจะใจอ่อนไปแล้วก็ได้”

ใบหน้าขาวส่ายไปมา “คุณลู่หานเขาเป็นคนดีครับ ดีมาก แต่ผมก็ชอบเขาแบบเพื่อนจริงๆ”

“เฮ้... ทำไมต้องทำหน้ารู้สึกผิดแบบนั้นด้วยล่ะ ผมเข้าใจคุณน่า... เรื่องความรักมันไม่เข้าใครออกใครนี่ ทำใจให้สบายก็พอ คุณทนนิ่งมาได้ตลอดแบบนี้ผมว่ามันก็โอเคแล้วล่ะ”

เชฟหนุ่มอดไม่ได้จะหรี่ตามองคนพูดอย่างหมั่นไส้ “ใช่สิครับ คุณอดีตนายแบบอู๋อี้ฟาน ใครๆก็ตกหลุมรัก ตกอยู่ในสถานการณ์นี้บ่อยๆจนเคยชินล่ะสิ”

อี้ฟานยิ้มกริ่ม จู่ๆก็นึกอยากแหย่ขึ้นมาจนต้องโน้มตัวตามเข้าไปใกล้

“พูดแบบนี้ทำไมครับ หรือว่าหึง?”

           

เพราะใบหน้าคมคายที่เคลื่อนเข้าประชิดแบบไม่ทันตั้งตัวอีกครั้งทำเอาอี้ชิงไปไม่เป็น ได้แต่เม้มปากไว้แน่นเพื่อกันคำพูดหรือเสียงแสดงความตกใจไม่ทันคิดจะดังออกมเสียก่อน

“มะ... ไม่ใช่สักหน่อย ก็แค่คิดว่าคุณมันเป็นหมอหัวใจที่ไม่มีหัวใจเอาซะเลยต่างหาก!”

           

คุณหมอหนุ่มไม่สนใจคำแดกดันของคนตรงหน้า “คงงั้นล่ะครับ แต่ระหว่างนี้ก็ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมจะเป็นไม้กันคิตตี้ให้คุณเอง ถือว่ามันเป็นข้อแลกเปลี่ยนเล็กๆน้อยที่คุณช่วยเป็นมะม๊าให้ช่านเลี่ยก็แล้วกัน”

อี้ชิงพยักหน้ารับ ทั้งๆที่ยังแอบขำฉายาที่อู๋อี้ฟานตั้งให้ลูกค้าคนสำคัญของเขา แต่... เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ เขาคิดว่าลู่หานน่ะเป็นคนดีพร้อมมากจริงๆ ชายหนุ่มควรจะตัดใจจากเขาแล้วไปตามจีบใครคนใหม่ได้แล้ว

“เชื่อฝีมือผมเถอะ ร้อยทั้งร้อยพอเห็นผมเป็นคู่แข่งก็หัวหดเลิกหวังกันไปทั้งนั้น”

ความรู้สึกขอบคุณของอี้ชิงเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ทันควันจนนึกอยากสวนอะไรออกไปแนวๆหลงตัวเองสักที แต่ร่างโปร่งของลู่หานก็ก้าวเข้ามาเสียก่อน

“ขอโทษนะครับ คุณอี้ชิง ผมคงต้องรีบไปแล้ว ที่บ้านโทรมาตามแล้วล่ะ”

“อ้อ ครับ ขอบคุณมากนะครับคุณลู่หาน”อี้ชิงค้อมหัวลงเล็กน้อยเพราะคงไม่ถนัดนักถ้าจะยืน ซึ่งลู่หานเองก็เข้าใจและยิ้มตอบรับ

“โชคดีนะครับที่อาหารเสร็จทันเวลาพอดี นี่คุณแม่ผมก็บ่นใหญ่เลยว่าทำไมหายไปนานจัง”

“ขอโทษนะครับที่ทำให้เสียเวลา คุณลู่หานสั่งอาหารไว้นานแล้วเหรอครับ”อี้ชิงถามออกไปด้วยความกังวล เพราะนึกว่าบรรดาลูกน้องทำอะไรผิดพลาด

 

ลู่หานรีบสั่นหน้าปฏิเสธ “ใม่ใช่ครับ ไม่ใช่เลย ที่ผมสั่งไว้เสร็จนานแล้วล่ะครับ ผมแค่อยากหาเรื่องคุยกับอี้ชิงนานๆเท่านั้นเอง”

 

คำพูดของลู่หานทำเอาคนสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับอึ้งไปเพราะไม่คาดคิด อี้ชิงรีบหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนเพื่อไม่ให้บรรยากาศการสนทนาเกิดช่องว่าง

“ฮะๆ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ ทานอาหารให้อร่อยนะ”

ใบหน้าสวยหวานยังมีรอยยิ้มเป็นประกายราวนางฟ้าให้อี้ชิงอยู่ตลอด ร่างโปร่งหันไปบอกลาเด็กชายตัวเล็กทั้งสอง ก่อนสายตาจะหันมาหยุดอยู่ที่ร่างสูงที่ยังเอกเขนกอยู่บนโซฟา


“คุณอี้ฟานเนี่ยน่าอิจฉาจังเลยนะครับ มีคนทำอาหารไว้รอด้วย ยังไงซะ... ผมคงต้องขอยืมตัวแม่ครัวคนนี้ไปที่บ้านบ้างแล้วล่ะครับ”

 

สายตาสองคู่มองสบกันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย คู่หนึ่งคือดวงตาคู่คมของคุณหมอหนุ่ม อีกคู่คือดวงตาหวานของซีอีโอ...

 

“เอ่อ... คือ...”อี้ชิงที่เป็นคนกลางอีกครั้งชักทำตัวไม่ถูก แต่ลู่หานก็ละสายตาออกไปก่อน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้เขาอีกเป็นครั้งสุดท้าย

 

ยิ้มที่คุณหมอหนุ่มคันไม้คันมืออยากเข้าไปดึงหน้ามันให้ตึงซะจริงๆ...

 

ลับหลังส่งแขกร่างโปร่งแล้ว อี้ชิงก็อดไมได้จะแซะ “ไหนคุณว่าใครที่ไหนพอรู้ตัวว่าคุณเป็นคู่แข่งก็พากันหดคอหนีกันหมดไง”

          “ถ้าไอ้หมอนั่นมันยอมแพ้ง่ายๆ มันก็คงไม่ตามตื๊อคุณจนถึงตอนนี้หรอกน่า”แก้ตัวพัลวันก่อนจะทำทีเป็นเดินไปหาลูกชายที่ยังคงขมักเขม้นกับการทำการบ้าน  

            “เอ้อ ว่าแต่... คุณทำข้าวเย็นไว้ให้ผมด้วยเหรอ”เปลี่ยนเรื่องคุยมันดื้อๆอย่างนี้แหละ โชคดีที่อี้ชิงไม่ได้สนใจและให้ความร่วมมือ

            คนถูกถามพยักหน้า “ใช่ครับ ไหนๆคุณก็จะมารับอาเลี่ยอยู่แล้ว ทานข้าวด้วยกันเลยก็คงดี”

            อี้ฟานเผลอยิ้มบางๆกับคำพูดของคนตรงหน้า 


จางอี้ชิงนี่ ซื่อบื้อจริงๆ ไม่รู้ตัวเลยสินะว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่น่ะเขาเรียกว่าการ ‘เอาใจใส่’

 

 

 

           

“อาหย่อยยยยยยยยยยยย กับข้าวฝีมือมะม๊าอาหย่อยยยยยยยยยยยย”ช่านเลี่ยกระโดดโลดเต้นพลางจูงมือปะป๊าตัวสูงพลาง ชมไปด้วยไม่ขาดปากตลอดทางไปขึ้นรถที่จอดไว้ใกล้ๆร้าน

“อื้อ! เห็นมั้ยน้องป๋ายบอกแล้ว แล้วจากนี้นะอาเลี่ยก็จะได้กินฝีมือมะม๊าทู้กวัน ใช่มั้ยฮับมะม๊า!”เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นหามะม๊าอย่างต้องการคำยืนยัน

“แน่นอนครับลูกชาย”รับคำเป็นมั่นเหมาะพร้อมกับส่งยิ้มกว้างไปให้

อู๋อี้ฟานไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็เห็นด้วยจริงๆว่าข้าวเย็นฝีมืออี้ชิงน่ะอร่อยกว่าฝีมือแม่บ้าน ไม่ก็บรรดาร้านดังๆที่เขาเคยให้มาส่งเป็นไหนๆ

“ตอนเช้าอาเลี่ยก็อยากให้มะม๊าทำให้อาเลี่ยกินมั่ง”ช่านเลี่ยยังคงว่าเจื้อยแจ้วแม้จะถึงรถยนต์คันหรูแล้วก็ตาม “แต่สงสัยจะไปโรงเรียนสาย”

อี้ชิงยิ้มขำพลางย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายทั้งสอง “งั้นเอาอย่างนี้มั้ยครับ ถ้าอาเลี่ยอยากทานข้าวเช้าฝีมือมะม๊า เราไปเจอกันที่โรงเรียนตอนเช้าๆดีมั้ย เดี๋ยวมะม๊าจะทำข้าวกล่องใส่กระเป๋าน้องป๋าย”

“ไม่ดีฮับ! ถ้ามะม๊าฝากข้าวเช้าอาเลี่ยกับน้องป่าย อาเลี่ยต้องไม่ได้กินแน่ๆเลย”ช่านเลี่ยบ่นอุบ

“อาเลี่ยมั่ว! น้องป๋ายไม่ใช่หมูนะจะได้กินตลอด!”อี้ชิงยังไม่ทันห้าม มือเล็กๆของป๋ายเซียนก็ฟาดเพี้ยะเข้าที่แผ่นหลังเพื่อน

“น้องป๋ายตีอาเลี่ยอีกแล้วนะ!”

พอเด็กๆสองคนหันไปตีกัน อี้ฟานก็ใช้โอกาสนั้นหันมาหาร่างบาง

“ขอบคุณนะครับ สมกับที่คุณเป็นเชฟ”

  

          อี้ชิงซ่อนยิ้มเพราะเริ่มรู้ทันกับท่าทางนิ่งๆนั่น โธ่เอ๊ย... จะชมกันตรงๆก็ไมได้ไว้ฟอร์มอยู่นั่นล่ะ คนอะไ


            “ยินดีครับ ยังไงคุณก็มารับช่านเลี่ยทุกวันอยู่แล้ว ผมจะทำไว้ให้แบบนี้ก็แล้วกัน คุณเลิกเวลา

นี้ทุกวันใช่มั้ยล่ะ?”

คิ้วหนาเลิกขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก “นี่คือแผนหลอกถามกิจวัตรประจำวันของผมใช่มั้ยหืม? อี้ชิง”

อี้ชิงอดไม่ได้จะทำหน้าเมื่อย แต่ในเมื่อเขาพูดไปแล้วว่าตัวเองจะจีบอีกฝ่าย อู๋อี้ฟานจะคิดยังไงมันก็คงต้องปล่อยให้เป็นแบบนั้นสินะ

ถึงคนตรงหน้าจะพยายามกลบเกลื่อนยังไง ร่างสูงก็ดูออกอยู่ดี ความหงุดหงิดเล็กๆค่อยๆปรากฎขึ้นในใจโดยไม่ทันตั้งตัว 

“นี่คุณ ถ้าไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่สิ แก้ตัวไม่เป็นรึไง?”

คราวนี้เป็นฝ่ายอี้ชิงที่เลิกคิ้วขึ้นมองและเผลอถามคำถามเดิมอีกครั้ง “คุณรู้เหรอ?”

แววตาที่มองมาเหมือนสงสัยทำคนถูกมองเก้อไปเล็กน้อย จนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทำเป็นมองวิวรอบๆตัวแทน “ก็... ไม่เชิงหรอก ผมก็แค่อยากจะลองมองคุณในมุมใหม่ ไหนๆเราก็.. จะลองเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

คำพูดของคู่สนทนาทำริ้วแดงๆปรากฏขึ้นที่สองข้างแก้ม ทำไมกันนะ ทั้งๆที่บอกตัวเองแล้วแท้ๆว่ามันก็ไม่ต่างจากการเล่นละคร แต่ความรู้สึกเรื่องเป็นพ่อคนแม่คนนี่มันคงจะสมมติกันไม่ได้จริงๆ อี้ชิงรีบข่มอารมณ์แปลกๆเอาไว้ในใจพร้อมพูดกลบเกลื่อน 

“ก็ดีครับ เพราะอันที่จริงแล้วเราก็ทำเพื่อลูกๆ”

 

ท่าทางที่เหมือนจะดูหยิ่งในสายตาของอี้ชิงทำเอาคนมองหมั่นไส้จนเผลอพูดสวนออกไปทันควัน 

“นี่คุณจะเอายังไงกันแน่ คุณบอกชอบผม ขอคบผม ทำให้อะไรๆมันเป็นแบบนี้แต่ก็ยังเก๊กหน้านิ่งเอาลูกๆมาบังหน้าเนี่ยนะ”

 

ท่าทางเหวี่ยงกะทันหันทำอี้ชิงนิ่งไปพักใหญ่ แต่สุดท้ายก็หลุดขำออกมาเล็กน้อย เขาไม่เคยคิดหรอกว่าจะได้เห็นแง่มุมแบบนี้ของอู๋อี้ฟาน ถ้านับรวมความทรงจำแรกที่เจอกันน่ะนะ ตอนนี้เรียกว่าเปลี่ยนไปมากเลย

สำหรับเขา... อู๋อี้ฟานที่ดูเหวี่ยงๆแบบนี้ น่ารักกว่าตอนพยายามเก๊กเพราะปิดใจตัวเองเยอะ

 

พูดออกไปทั้งที่พยายามกลั้นยิ้มสุดความสามารถ “โอเค.. ก็ได้ ผมชอบคุณ พอใจยังครับ?”

 

คำบอกความในใจกะทันหันทำร่างสูงใจเต้นผิดจังหวะอีกครั้งโดยไม่ทันตั้งตัว อู๋อี้ฟานล่ะหมั่นไส้จางอี้ชิงเต็มทนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำไมต้องทำตัวเหมือนมาล้อเล่นกับเขาแบบนี้ตลอดด้วย สนุกมากนักรึไง?

           

“กู๊ดไนท์คิสเร็วฮับปะป๊า”ป๋ายเซียนกระโดดเกาะขาเหยงๆจนคริสต้องละความสนใจจากจางอี้ชิง หันมาก้มตัวลงให้เจ้าตัวน้อยจุ๊บ ค่อยอารมณ์ดีขึ้นหน่อยกับริมฝีปากเล็กๆนี่...

“บ๊ายบายฮับมะม๊า บ๊ายบายน้องป๋าย เจอกันพรุ่งนี้นะ”ช่านเลี่ยปีนขึ้นไปนั่งบนที่นั่งข้างคนขับพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย “น้องป๋าย อย่าลืมเอาจดหมายให้มะม๊าเซ็นนะ”

“ถึงบ้านแล้วรีบๆอาบน้ำนอนนะครับช่านเลี่ย”บอกกับลูกชายตัวโตเสร็จก็หันไปหาคนขับที่ปิดประตูรถฝั่งลูกชายให้

“ขับรถกลับดีๆนะครับคุณอี้ฟาน”

ดวงตาคู่คมหันมามองเขานิ่ง ก่อนอี้ชิงจะรู้สึกได้ถึงสัญญาณอันตรายในหัวเมื่อใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้ามาจนชิดอย่างรวดเร็ว แต่จะให้หลบก็ไม่ทันเสียแล้ว...

 

ริมฝีปากหนาฉกวูบเข้าที่ริมฝีปากแดงนิ่มของอี้ชิง ไม่มีการรุกล้ำใดๆมากกว่านั้น แค่ปากแตะปาก แต่ที่มันทำเอาคนไม่ตั้งตัวหัวใจจะวาย ก็คือ...

 

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

 

“งื้ออออออออออ”ป๋ายเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆยกมือปิดตาแทบไม่ทัน ฝ่ายช่านเลี่ยก็อ้าปากค้างอยู่ในรถ

มือไม่ว่าง แต่ปากน้อยๆยังว่างอยู่ “น้องป๋ายได้จุ๊บปะป๊าแค่ทีเดียวเอง ทำไมปะป๊าจุ๊บมะม๊าตั้งสามที!”

 

“คุณอี้...!”พออี้ฟานผละออก คนถูกจู่โจมก็ทำท่าจะโวยทันที แต่ใครอีกคนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

“คุณไม่ได้เรียกผมว่าอาฟานสามครั้ง และผมบอกแล้ว... ว่าผมเอาจริง”

 



...เอาจริงมันทุกอย่างนั่นล่ะ...

           

 

           

 

cinna mon

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

915 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 กันยายน 2563 / 22:51
    แหมมมมมม...คุณอี้ฟานผู้หล่อเริ่ด

    พอเขาไม่สนใจก็มีคันยิบๆในหัวใจเนอะ
    #912
    0
  2. #898 Amore (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 20:54

    คุณอาฟานเอาจริงแล้วโว้ยยยยยยยสสส

    กรี๊ดดดดดดดด

    #898
    0
  3. #893 fanxing_baby (@fanxing_baby) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:29
    อุแง้งงงงง เขินตัวแตกแน้วว ฮื่ออออออออ
    #893
    0
  4. #823 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 00:45
    โอ้ยย เขินตัวแตกล้าวว
    บทจะรุกก็รุกซะะะ
    #823
    0
  5. #802 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 13:18
    จ้า บทจะรุกก็รุกแรงนะจ๊ะอาฟาน
    #802
    0
  6. #776 Say_Haneul (@bumbim-lollipop) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 23:54
    เขินนนนนนนนนนยย อยากมีอาฟานเป็นของตัวเองงงง *วิ่งหนีอี้ชิงงง*
    #776
    0
  7. วันที่ 12 กันยายน 2558 / 12:36
    ปะปีาเตือนมะม๊ากี่ครั้งแล้วก็ไม่จำนะ
    ดูสิ..ทำน้องป๋ายกับอาเลี่ยเห็นเลย 
    พี่หานก็หยุดคิดซะเถอะ ทั้งๆที่ตามจีบมานาน
    รู้ว่าเขาไม่มีใจให้ก็ยังดื้อรั้น 
    #732
    0
  8. #722 cute warlock (@greenpixiedevil) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 15:48
    แอร๊ จิกหมอนขาดละ
    #722
    0
  9. #687 turtlesammy (@j-cyn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 15:38
    แอร๊ยยย เมื่อไหร่จะย้ายไปอยู่บ้านเดียวกันนน
    #687
    0
  10. #651 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:58
    อี้ชิง เตือนแล้วไม่จำต้องโดนทำโทษ
    #651
    0
  11. #625 skullployz (@ploysillyz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:17
    น่ารักกกกก
    #625
    0
  12. #529 b_22 (@doubble) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 17:21
    ฉันเขินมากกกกก แม่ขราาา ชุ้นนเขินนนนนนนน
    #529
    0
  13. #523 BESTXOTIC_01 (@battledance) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 23:53
    แอบมีศึกชิงนางเกิดขึ้นเล็ก ๆ แหม่ ฟินเลอออออ -////-
    #523
    0
  14. #478 kevalign (@xingxing-p) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 00:28
    จุ๊บเยอะไปไหม ลากเข้าห้องเลยดีกว่า แม่ยกใจสั่นไปหมดแล้ววววว -////////-
    #478
    0
  15. #468 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 01:53
    โธ่ พี่ลู่....

    แหม่ปล่อยป๊าไปเถอะ เด้ฏๆ
    #468
    0
  16. #430 BrowZNiiZ (@wowwee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 21:53
    ตลกพี่ฟานอ่ะ



    หึงเค้าแต่ก็ยังจะเก็กและท่าเยอะอีก 555



    ต้องขอบคุณพี่ลู่นะที่มาช่วยให้พี่ฟานรู้ใจตัวเอง





    #430
    0
  17. #396 L.Q (@lovexoxo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 23:10
    พี่ลู่มาเพื่อสร้างสีสันจ้ะ ไม่ได้มาเป็นตัวร้ายแย่งนางเอก 555555555 #นี่ชั้นเป็นไรท์เตอร์เหรอว่ะ 
    แหมมมม ฉากจูบเนี่ย อื้อหืออออออ สงสารเด็กๆ พฤติกรรมติดเรทท เด็กๆ มิเอาๆๆๆ 5555555555
    #396
    0
  18. #392 Whitepearl_2001 (@mooktapa2001) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 18:20
    อ๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักกกกกกกกกกกกกกก >//////< //อยากให้มี ft.chenmin hunhan ง่ะ -w-
    #392
    0
  19. #390 WaterOne (@neungneung01) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 14:50
    ท้ายตอนกินขาดเลยจย้าาาา เดี๋ยวจะเรียกอี้ฟานสักสามครั้งหลังเวลาอาหาร 5555
    #390
    0
  20. #389 vviez (@iamjaja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 11:58
    ถ้าเป็นเราจะเรียกว่าคุณอี้ฟานทั้งวันเลยค่ะ
    5555555555555555555555
    #389
    0
  21. #388 apo; (@ployhataichanok) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:15
    พี่คริสออกตัวแรงมากกก คนอ่านก็ฟินไปสิ
    แถมพูดจริงทำอีก ตายๆๆๆ-//////-
    #388
    0
  22. #384 feliz (@feliz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 23:24
    "ยังไงซะ... ผมคงต้องขอยืมตัวแม่ครัวคนนี้ไปที่บ้านบ้างแล้วล่ะครับ”
    โอ๊ยยย คุณอาหาร เอ้ย คุณอาหานออกตัวแรงงงง
    อยากให้อาอี้ลืมเรียกว่าอาฟานบ่อยๆ นะ เราจิได้ฟิน ㅋㅋ
    #384
    0
  23. #383 pupunika (@poo333nika) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 21:58
    ฮอลลลลลลลลล
    พี่ฟานโหดอ่ะ เอะอะจูบๆ อย่างงี้อี้ขาดทุนนะคะ
    เริ่มหลงรักเขาแล้วใช่ม้า หวั่นไหวแล้วล่ะสิ
    #383
    0
  24. #382 LittleMona (@honeybabalove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 21:43
    น่ารักมากกกกกกกก พี่คริสได้จุ๊บหลายครั้งอ่าาาา อยากให้อี้ชิงเรียกผิดบ่อยๆเลย ฟินมากกกกก คู่เด็กๆก็น่ารัก ฮ่าๆๆๆๆ
    #382
    0
  25. #381 mango2day (@mango2day) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 21:29
    อร้ายยยยยยยยยยยย!!!>/////<ว
    น่ารักมากๆเลยค่ะ อิปาป๊าบร้าเนี่ย! จุ๊บเลย!ๆๆๆ
    เราขำ"ไอ่หน้าคิตตี้"อย่างยาวนานมากกกเลยค่ะ อย่าว่าแต่อาอี้เลย>O< อัลลลลแระะ ...หน้าเค้าก็แค่หวานนิดหน่อยเองง
    อ่านๆไปมีอิอาเลี่ยมาแอบทำเราน้ำตาซึมเป็นพักๆ(ฮิเลี่ยเนี่ยะ....หลายตอนเลยค่ะ)
    ยังไงอาป๋ายก็มีคนทำอาหารให้กิน มีคนดูแลใกล้ชิด มีคูณณณอาลู่จงเหริ๋น
    อาเลี่ยมี?...

    เด็กคนนี้ต้องการแม่แล้วหละ
    เพราะฉะนั้นอย่าปล่อยเค้าทิ้งไว้นานค่ะ
    ต้องรีบมาต่อเร็วๆ ^^
    #381
    0