+ศึกโชเน็นมหาเวท+

ตอนที่ 7 : ฮานาโกะซัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 พ.ย. 50

+โรงเรียนมัธยมคาตาชิโระ+

"ดูคนนั้นสิเธอ... ทำไมหล่อขนาดนี้"

"มากับมาซาชิซังของชั้นด้วยนะเธอ..."

เสียงวี้ดว้ายของสาวๆดังขึ้นไม่ขาดสายแทบจะเรียกได้ว่าตั้งแต่หน้าประตูโรงเรียนทันทีที่ใครบางคนก้าวเท้าเข้ามาเขตโรงเรียน...

"เฮ้อ..."มาซาชิถอนหายใจ มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าพาดไว้บนบ่าเหมือนอย่างเคย เส้นผมสีดำสนิทที่ดูยุ่งๆเหมือนไม่ได้หวีแต่ก็ยังดูเป็นทรงอย่างเท่ ยุ่งพอๆกับชายเสื้อที่หลุดลุ่ยไม่เป็นท่า

ใบหน้าที่แสดงความเบื่อหน่ายชัดเจนแต่ก็ยังดูหล่อแบบมาดเข้มเสียเหลือเกิน เสียงทักจากพวกผู้ชายที่มากอยู่ไม่น้อยบ่งบอกถึงชื่อเสียงและกิตติศัพท์ของเขาเป็นอย่างดี

อาจารย์รักษาระเบียบต่างเคยบอกเขาว่าหากเขาแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะสภาพการแต่งตัวตามปกติของเขามีข้อความกำกับว่า"แต่งตัวอย่างกับพวกนักเลงทั้งๆที่ตราโรงเรียนที่อกเสื้อนั้นไฮโซชนิดที่ไม่มีโรงเรียนไหนกล้าเข้าใกล้!"

แต่คนข้างๆ...

เส้นผมสีเงินยาวสลวยถูกมัดรวบไว้สูงขึ้นกว่าเมื่อวานอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่อ่อนหวานและผิวที่ขางเนียนละเอียดทำเอานักเรียนชายบางคนถึงกับมองตาค้าง นัยน์ตาสีเงินดูสงบนิ่งและริมฝีปากบางไร้ซึ่งรอยยิ้มใดๆ  ยางมัดผมสีแดงดูเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ใครๆรู้สึกว่าเขามีสีสัน เพราะหากมองเผินๆก็คงรู้สึกว่าเป็นเจ้าชายสีเงินแน่ๆ!

"เป็นแบบนี้ประจำเลยเหรอครับ?"ซือหลงเจ้าของใบหน้าที่สวยยิ่งกว่าผู้หญิงหันมากระซิบถามคนข้างๆที่เดินมาด้วยกันด้วยมาดนิ่ง

"เออน่ะสิ ฉันล่ะเบื่อจริงๆ ยิ้มก็กรี๊ด นิ่งก็กรี๊ด เครียดก็กรี๊ด โกรธก็กรี๊ด ดีนะที่ไม่ตามฉันเข้าห้องน้ำด้วย! ดูนี่นะ"ว่าแล้วมาซาชิก็หันไปยิ้มชูสองนิ้วกับนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งที่บังเอิญนั่งอยู่แถวนั้นพอดี เสียงกรี๊ดดังขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่ พลางมาซาชิก็หันกลับมาหาซือหลงเหมือนเดิมพร้อมด้วยคำพูดตบท้าย

"นั่นยังไง.."

แม้ริมฝีปากจะไม่ขยับแต่นัยน์ตาของซือหลงเป็นประกายส่อแววขบขันชัดเจน และนั่นทำให้มาซาชิรู้สึกแปลกใจ

"ทำไมวันนี้นายไม่ค่อยยิ้มเลยล่ะ ไหนเมื่อวานนายก็ดูร่าเริงดีออก ยังกังวลเรื่องพ่อนายอยู่เหรอ?"

"มันก็ส่วนหนึ่งครับ แต่ผมชอบ"

"ชอบอะไรวะ?"

"ผมไม่ค่อยชอบคำว่าเจ้าชายสีเงินเท่าไหร่ มันฟังดูเหมือนผมหล่อเพราะมีคนเอากระป๋องสีเงินมาสาดหน้าผม..."

ถ้าเรื่องนี้เป็นการ์ตูน คงจะเป็นภาพที่มาซาชิกำลังมีกระป๋องสีวางอยู่บนหัวเป็นแน่

"แล้วนายอยากให้คนอื่นเค้าเรียกนายว่าเจ้าชายน้ำแข็งเรอะ?"

"ใช่เลยครับ"

"........."

"ผมเกิดและโตที่อเมริกามาตลอด17ปี อากาศที่นั่นหนาวและมีหิมะ พอมาที่ญี่ปุ่นซึ่งอากาศอบอุ่นซะส่วนใหญ่ ให้มีคนเรียกผมว่าเจ้าชายน้ำแข็งให้ผมคิดถึงที่ๆผมเกิด ผมว่าผมรู้สึกดีนะ"

".........."

ซือหลงเหลือบมองมาซาชิเล็กน้อย เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่านัยน์ตาของมาซาชิดูออกได้ยากเหลือเกิน!

'ใครส่งมันมาเกิดฟะ! เห็นหน้าติ๋มงี้ไม่เบาเลย!'

โชคดีที่ซือหลงและมาซาชิอยู่ห้องเดียวกัน และทันทีที่ทั้งสองมาถึงห้องเรียน ทุกคนในห้องก็หันมามองทั้งสองเป็นตาเดียว พร้อมกับเสียงซุบซิบของสาวๆเพื่อนร่วมห้องถึงความหล่อของคนอีกคนที่เดินเคียงข้างมากับหัวหน้าห้องของตน

นัยน์ตาพลันเหลือบไปเห็นกลุ่มของโทโมะนั่งอยู่มุมห้อง ทั้งหมดกำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาอะไรก็ไม่อาจทราบได้ แต่ที่แน่ๆคือคาสึโอะกำลังมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เจ็บปวดเหลือจะทน เขาเบือนหน้าหนีทันทีที่สบเข้ากับแววตานั้น

"อรุณสวัสดิ์นะทุกคน"เด็กหนุ่มหัวหน้าห้องพูดพลางเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง ตามด้วยซือหลงที่ลงนั่งข้างๆกัน

"อรุณสวัสดิ์มาซาชิ!!"ทุกคนในห้องตอบเป็นเสียงเดียวกันอย่างแข็งขัน โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่ดังเป็นพิเศษ

เคยมีคนไม่ยอมทักตอบมาซาชิในตอนเช้า เช้าของวันต่อมาคนๆนั้นไม่ได้มาโรงเรียน ขอลาป่วยพักฟื้นที่โรงพยาบาล!

"ไง นี่ใครล่ะเนี่ย"คนที่มาทักเป็นเด็กหนุ่มที่มีนัยน์ตาสีมรกตดึงดูดคนที่สบตาด้วยอย่างจัง เรือนผมที่ซอยสั้นสีฮาเซลส่องประกายกับแสงแดดดูมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาไปได้เลย

"อ้อเคตะ นี่เด็กใหม่น่ะ เค้าชื่อหลิงซือหลง"มาซาชิแนะนำพร้อมกับผายมืออกไปยังเจ้าของชื่อที่ผงกหัวให้เล็กน้อยอย่างเป็นกันเอง แวบหนึ่งเคตะรู้สึกเหมือนมุมปากของเด็กใหม่กระตุกขึ้นคล้ายจะยิ้ม

"หลิงซือหลง?"เคตะตาโตเล็กน้อย "เป็นคนจีนเหรอ?"

"ครึ่งหนึ่งน่ะครับ"ซือหลงตอบพร้อมกับเหลือบตาขึ้นมองมาซาชิที่ขยิบตาให้เล็กน้อย

'มาดน้ำแข็งเกือบแตกแล้วมั้ยล่ะ!'

"อ๋อออออออออออออออออออออ"เคตะลากเสียงยาวก่อนจะพยักหน้าแล้วแนะนำตัวเองบ้าง

"อากาโอมิ เคตะ ประธานชมรมเทควันโด ยินดีที่ได้รู้จักนะ เอ่อ... ฉันขอเรียกนายว่าซือหลงเฉยๆได้มั้ย"เมื่อคนถูกถามพยักหน้าเคตะก็ยิ้มเผล่ออกมา

"อย่ายิ้มแบบนั้นสิ เห็นแล้วฉันสยองยังไงชอบกล ว่าแต่เมื่อวานไปแข่งเทควันโดมาเป็นไงมั่งล่ะ"มาซาชิเริ่มเอ่ยปากชวนคุย ขณะที่เคตะนั่งลงบนโต๊ะแบบไม่เกรงใจใคร

"ก็ชนะแหละ ตามเคย"เคตะพูดพร้อมยักไหล่และเบ้ปาก

"ทำเป็นวางมาด!"ไม่ได้มาแค่คำพูดมือของมาซาชิก็ตบไปที่ต้นแขนของเคตะอย่างจัง! ชนิดที่ซือหลงแอบเหงื่อตกพร้อมคิดในใจว่าหากเป็นเขาคงได้เซกันไปข้างแน่ๆ นัยน์ตาสีเงินเหลือบสังเกตคนรับเคราะห์

พระเจ้า! ใครก็ได้บอกทีว่าเขาตาฝาด!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"นี่เธอ... รู้เรื่องเด็กใหม่ห้อง2รึเปล่า?"

"อ๋อๆๆ คนที่หล่อๆใช่มั้ยเธอ!"

"นั่นแหละ น่ารักเน้อ!!!"

"เค้าชื่อหลิงซือหลงลูกครึ่งญี่ปุ่นใช่มั้ยเธอ"

"ใช่แล้ว รู้สึกว่าเป็นมาเฟียอันดับสองของเอเชียรองจากตระกูลชินูดะด้วยนะตระกูลหลิงเนี่ย!"

"ว้าววววว งั้นก็เท่สุดๆไปเลยน่ะสิ!"

"แถมเพื่อนสนิทยังเป็นมาซาชิจังอีก เวลาเดินด้วยกันแล้วเหมือนเทพบุตรตกสวรรค์เลยนะเธอ!"

"คนนึงก็หล่อแบบโหดๆ อีกคนก็หล่อแบบเย็นชา น่ารักที่สุด!!"

นักเรียนหญิงสองคนในห้องน้ำหัวเราะคิกคักพลางหวีผมไปด้วย แต่ปากก็ยังไม่วายเม้าเรื่องคนหล่อกันอีก...

วูบ...

...วูบ...

เสียงของสายลมที่พัดหวีดหวิวทำเอาสองนักเรียนหญิงสะดุ้งด้วยความแปลกใจ

"ลมมาจากไหนน่ะเธอ"

"นั่นสิ หนาวๆยังไงไม่รู้อ่ะ"

แต่เมื่อรู้สึกว่าลมหนาวนั้นไม่ได้พัดมาอีกทั้งสองเลยหวีผมกันต่อไป...

"มีทั้งมาซาชิซัง ซือหลงซัง แล้วไหนจะยังประธานชมรมเทควันโดคนนั้นอีก อ๊ายยย!! ฉันเลือกไม่ถูกเลยเนอะเธอ!!"

"...ฉันเลือกให้เอามั้ย..."

"เอ๋ เธอจะเลือกให้เราเหรอ ยังไงล่ะ?"

"นี่ๆๆ เรายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ"เพื่อนสาวอีกคนของเธอเอ่ยขึ้นมาด้วยความแปลกใจที่อยู่ๆเพื่อนตัวเองก็พูดเองเออเองอยู่คนเดียว ทั้งสองหันมามองหน้ากันทันทีด้วยความแปลกใจ แต่ดูเหมือนว่าบทสนทนาจะยังไม่จบ ทั้งสองค่อยๆหันไปข้างหลังช้าๆ

"...ก็ฆ่าซะสองเหลือคนนึงก็ได้แล้ว..."

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!"

สองนักเรียนสาวรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำทันทีพร้อมเสียงกรี๊ดที่ดังลั่น ทำเอานักเรียนที่เรียนอยู่ในห้องแถวๆนั้นพากันชะโงกหน้าออกมาดูด้วยความแปลกใจระคนตกใจ

และหนึ่งในห้องของชั้นนั้นก็คือห้อง2...

"เสียงอะไรน่ะ"อาจารย์ซึบุงิที่สอนประวัติศาสตร์อยู่เปิดประตูชะโงกออกไปดู แต่มาซาชิไวกว่า ทันทีที่อาจารย์เปิดประตูเขาก็ลอดตัวผ่านออกไปนอกห้องแล้วคว้าแขนของสองนักเรียนหญิงเข้ามาถามทันทีราวกับตัวเองเป็นอาจารย์เสียเอง ท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ด้วยความสนใจของทั้งในห้องสองและห้องอื่นๆ

"กรี๊ดทำไมน่ะพวกเธอ!"

"มีผี!!มีผีในห้องน้ำ!!!"สองนักเรียนสาวตอบพร้อมกันอย่างละล่ำละลัก

"จะบ้าเรอะ! โลกนี้มีผีที่ไหนกัน!"มาซาชิตวาดอย่างหัวเสีย

ก็จะไม่ให้หัวเสียได้ยังไง ในขณะที่อาจารย์ซึบุงิบรรยายเรื่องสงครามโลกครั้งที่สอง มาซาชิก็มองว่าช่างราวกับเสียงเพลงขับกล่อมให้หนังตาค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ แล้วเสียงยัยพวกนี้ก็กรี๊ดขึ้นมาด้วยเหตุผลไม่เป็นเรื่อง!

"คุณโอนิชิตะผมขอสั่งให้คุณเข้าห้องเดี๋ยวนี้ไม่งั้นผมจะล็อกประตูไม่ให้คุณเรียนทั้งวัน!!"อาจารย์ซึบุงิยังพูดไม่ทันจบ เจ้าของเรือนผมสีเงินกระโจนออกมาเสียก่อนด้วยความรวดเร็วปานลมกรด เป็นเวลาเดียวกันกับที่อาจารย์ซึบุงิปิดประตูห้องเรียนอย่างหงุดหงิดเหลือจะทน

"มาซาชิ"ซือหลงเรียกด้วยแววตาตื่นตระหนกก่อนจะชี้ให้เขามองไปยังมือของตัวเอง

มาซาชิเหลือบมองไปที่มือของซือหลง

เลือดที่ไหลลงมาเป็นทางยาว... มันมาจากปานรูปจันทร์เสี้ยว!

เขาหันกลับมามองแขนของตัวเองบ้าง และรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไหลเปรอะแขนเสื้อเช่นกัน

ทั้งสองสบตากันเพียงแวบเดียวก่อนจะพร้อมใจกันวิ่งไปยังห้องน้ำที่นักเรียนหญิงทั้งสองเพิ่งจะจากมาทันที

ราวกับมีอะไรบางอย่างกระตุ้นสัญชาตญาณให้พวกเขาออกวิ่ง ทั้งๆที่พวกเขาเองต่างก็ไม่เข้าใจอะไรเลยแม้แต่น้อย!

เหมือนเสียงของAจะวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาตลอดเวลา มันดังก้องราวกับคำสั่งที่ทรงพลังและเต็มไปด้วยอำนาจ...

ซือหลงและมาซาชิค่อยๆเดินเข้ามาในห้องน้ำหญิงช้าๆ สอดส่ายสายตาไปรอบห้อง

แต่สิ่งที่พวกเขาพบก็มีเพียง... ความว่างเปล่า...

"นี่มันอะไรกัน"ซือหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความแข็งกร้าว

พลันมาซาชิก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...

ร้อน... ร้อนเหลือเกิน...

ราวกับถูกไฟลวกไปทั้งตัว..

ทรมาน...

มาซาชิยกแขนขึ้นกอดตัวเองแน่นแล้วทรุดลงไปกับพื้น เหงื่อซึมออกมาตามร่างกายผสมกับเลือดที่ไหลออกมาจากปานรูปจันทร์เสี้ยวทำให้รู้สึกแสบที่ปาน หากแต่ตอนนี้เขาทรมานมากกว่านัก

"มาซาชิ! มาซาชิคุณเป็นอะไร!!"ซือหลงตกใจรีบย่อตัวลงเขย่าไหล่เจ้าของชื่อด้วยความร้อนรน ตัวของมาซาชิร้อนจี๋จนแทบจะแตะต้องไม่ได้ มาซาชิกระพริบตาทำให้ซือหลงเห็นนัยน์ตาของเขาอย่างชัดเจน... จากที่เคยเป็นสีดำกลับเป็นสีแดงเพลิง!!

"...มา...ซา...ชิ....!..."

เสียงเรียกที่แหลมสูงและฟังดูโหยหวนดังก้องไปมาในห้องน้ำพร้อมกับเรียกชื่อของมาซาชิที่บัดนี้แทบจะล้มลงนอนกับพ้นด้วยความทรมานถ้าหากคนที่มาด้วยอีกคนไม่ประคองเขาไว้

"...มา...ซา...ชิ....!..."

พลันนัยน์ตาสีเงินก็เบิกตากว้าง เมื่อมองเห็นอะไรบางอย่างที่เป็นรูปร่างที่แทบจะเรียกได้ว่าโปร่งใสแต่ยังมีสีสัน เขาค่อยๆมองสิ่งนั้นตั้งแต่ส่วนบนสุดจนถึงส่วนล่างสุด เธอไม่มีเท้า!!

เด็กผู้หญิง!!

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก นัยน์ตาที่ดูสงบนิ่งแต่ฉายแววอ่อนโยนและเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัดทอดมองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เธอกำลังมองมาที่มาซาชิ!

มือบางโปร่งใสนั้นยื่นมาพร้อมกับริมฝีปากที่เผยอขึ้นอีกครั้ง...

"...มา...ซา...ชิ...!..."

"นั่นเธอคิดจะทำอะไร!"ซือหลงตวาดออกไปทันที นัยน์ตาที่ฉายแววเป็นห่วงนั้นมองมาที่เขาด้วยความเคียดแค้นทันที ทำเอาขนแทบลุกไปทั้งกาย!

นัยน์ตาของเธอกลายเป็นสีแดงน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ เลือดและน้ำหนองเริ่มไหลออกมาจากทุกส่วนของร่างกายเธอไม่ว่าจะตาหูจมูกหรือปาก...

ร่างบางโปร่งใสนั้นค่อยๆขยับเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆด้วยแววตาน่ากลัว นัยน์ตาสีเงินและนัยน์ตาสีแดงนั้นสบประสานกันราวกับสื่อสารกันทางสายตา มือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดนั้นยื่นมาทางซือหลง จมูกของเขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอันไมพึงประสงค์ที่ราวกับซากศพที่ถูกเก็บมานาน

"ฉัน...จะ...ฆ่า...แก..."

"เรื่องสิ!!"

ซือหลงรวบรวมแรงฉุดมาซาชิที่สลบไปเสียตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขึ้นมาแล้วตั้งท่าจะวิ่งออกไป หากแต่ประตูห้องน้ำก็ถูกปิดลงและล็อกจากข้างนอกเสียแล้ว!!

"แก๊!!!!!!!!!!!!!!!!!"เสียงแหลมนั้นหวีดขึ้นมาแล้วลอยเข้ามาบีบคอซือหลงทันทีจนเขาหายใจไม่ออก คอของเขาสัมผัสได้ถึงมือที่บางเล็กและเต็มไปด้วยแรงมหาศาลแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกก็ไม่ปาน

แขนของเขาปล่อยร่างของมาซาชิไปกองที่พื้นทันทีอย่างไม่เหลือเรี่ยวแรงเพราะแรงกดที่คอ แต่กลับส่งผลให้มือเย็นเฉียบปล่อยคอของเขาให้หลุดจากพันธนาการอันน่าอึดอัดนั้นแทบจะเรียกได้ว่าไม่ถึงวินาที!

"มา...ซา...ชิ...!..."นัยน์ตาของเด็กหญิงเบิกโพลงด้วยความตกใจอย่างเห็นได้ชัดพร้อมๆกับที่ร่างของเธอลอยไปยังร่างของมาซาชิทันที พลันร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดน่าขยะแขยงนั้นก็มลายหายไปกลายเป็นร่างของเด็กหญิงร่างโปร่งใสในชุดนักเรียนตามเดิม...

มือของเธอสั่นและค่อนข้างซีด มือนั้นพยายามจะสัมผัสกับแก้มของมาซาชิ หากแต่มันกลับทะลุออกไปอีกด้าน

เธอไม่มีตัวตน!! และเป็นแค่วิญญาณ!!

ซือหลงจับคอตัวเองก่อนจะไอออกมา สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด นัยน์ตามองการกระทำของเด็กสาวด้วยความสงสารจับใจพลางพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดตามที่ตนเองเห็น..

"นี่เธอ..."เรือนผมสีเงินที่เคยมัดรวบไว้เป็นหางม้าอย่างเรียบร้อยยุ่งเหยิงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"....."ไม่มีเสียงตอบใดๆเอ่ยขึ้น

"เธอเป็นวิญญาณใช่มั้ย?"ซือหลงถามอย่างใจเย็น พยายามอย่างยิ่งที่จะสื่อสารกับร่างโปร่งใสตรงหน้า

"ใช่..."ในที่สุดเสียงหวานก็เอื้อนเอ่ยตอบ "ฉัน....ตาย....ไป.....แล้ว..."

นัยน์ตานั้นถึงจะโปร่งใสแต่เขาก็ยังเห็นหยาดน้ำตาที่ล้นทะลักออกมา เธอยังไม่เช็ดน้ำตาแต่ปล่อยให้มันรินไหล น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนมือของมาซาชิ

"!!!"สีหน้าของวิญญาณสาวตกใจทันทีก่อนจะรีบยกมือขึ้นทำท่าจะเช็ดน้ำตาที่หยดลงบนมือ แต่มือของเธอก็กลับทะลุผ่านไปเหมือนอย่างเคย...

"ฮือๆๆๆ"

"ใจเย็นๆก่อนนะ... เธอคงจะเป็น... ฮานาโกะซังใช่มั้ย"ซือหลงถามอีก ขณะค่อยๆลุกขึ้นมาด้วยเรี่ยวแรงที่เกือบจะหายไปหมดหลังจากที่เขาขาดอากาศหายไปเพียงไม่ถึงนาที

ฮานาโกะซัง หรือเรียกอีกอย่างคือวิญญาณของเด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตในห้องน้ำนั่นเอง วิญญาณนี้ว่ากันว่าจะไม่เป็นพิษเป็นภัยและดูเหมือนจะช่วยตอบข้อข้องใจเพียงแค่เคาะที่ประตู้ห้องน้ำพร้อมกับเรียก"ฮานาโกะซัง..."ตามด้วยคำถาม หากแต่ใครๆก็ยังกลัวอยู่ดี

"........"ไม่มีเสียงตอบอีกครั้ง ซือหลงตัดสินใจพูดต่อ

"และเธอก็ชอบมาซาชิมาก..."

"ใช่...ฉัน...รัก...เค้า...มาก..."เสียงนั้นเอ่ยอย่างแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ พร้อมกับนัยน์ตาที่มองสบมาที่ซือหลงเพิ่งจะรู้สึกว่ามันเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนคนทั่วไปนั่นเอง ผิดแค่เพียงร่างที่โปร่งใสมองทะลุได้ถึงเบื้องหลังต่างหาก

"รัก...มา...ซา...ชิ...ซัง...ที่...สุด..."

ว่าแล้วเธอก็ร้องไห้ออกมาอีกยก ซือหลงเพียงแค่ถอนหายใจพร้อมกับยืนพิงประตูห้องน้ำ นัยน์ตาสีเงินทอดมองด้วยความสงสารจับใจ เขาเองก็อยากเข้าไปช่วยมาซาชิอยู่หรอก แต่เห็นท่าทางของฮานาโกะซังเขาก็อดสงสารไม่ได้ งั้น...

ปล่อยไป...

"เธอชื่ออะไรล่ะ หมายถึงเอ่อ... ก่อนที่เธอจะ... เอ่อ..."ซือหลงเริ่มชวนคุย

ถึงเขาจะเป็นทายาทมาเฟีย เคยเห็นแม้กระทั่งคนที่นอนตายอาบเลือดคาเท้าของเขา แต่เขาก็อดเห็นน้ำตาผู้หญิงไม่ได้อยู่ดี...

"ไม่...รู้....ฉัน...จำ...ไม่...ได้..."เสียงของเธอดังก้องทำให้บรรยากาศของห้องน้ำดูวังเวงพิกล หากแต่คนถามกลับไม่ได้สนใจ อาจเป็นเพราะชินเสียแล้วล่ะมั้ง?

"งั้นฉันขอเรียกเธอว่าฮานาโกะซังนะ..."ร่างโปร่งใสนั้นพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรผิดกับเมื่อครู่

"เธอ...คง...จะ...เป็น...หลิง...ซือ...หลง..."

"ใช่แล้วล่ะ"เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยพยักหน้า "ว่าแต่เธอรู้ได้ไง?"

"ฉัน...ได้...ยิน...พวก...ผู้...หญิง...คุย...กัน..."

"อ๋อออออออ สองคนนั้น..."

"เธอ...สนิท...กับ...มา...ซา...ชิ....ใช่...มั้ย..."

"ก็ใช่น่ะ..."สมองเขาคิดว่าควรจะบอกเรื่องปานรูปจันทร์เสี้ยวให้เธอรู้ดีหรือไม่ แต่คิดไปคิดมา... ไว้รอมาซาชิให้ฟื้นก่อนแล้วค่อยคุยกันท่าจะดีกว่า!

"เขาเป็นคนดีนะ นิสัยดีมากๆ"ซือหลงรีบเสริม ฮานาโกะซังละสายตาจากเขาหันไปมองใครอีกคนที่สลบอยู่

"เขา...เท่...ฉัน...ชอบ...เขา..."นัยน์ตาของมาซาชิขยับเล็กน้อยพร้อมกับมือของเขาที่เริ่มขยับ

"อืม... โอยยย ใครมาบอกรักฉันวะ... อะเฮ้ยยย!!!!"มาซาชิกระโดดผลุงขึ้นมาทันทีทั้งๆที่ยังนอนอยู่ราวกับติดสปริงก็ไม่ปาน

"ผะ....!!!???"

"มาซาชิ!!!ฟังก่อนสิ!!!"ซือหลงรีบกระโดดไปปิดปากของมาซาชิทันทีที่เห็นวิญญาณสาวเริ่มหน้าเสีย

เขาเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จนจบ มาซาชิถึงกับอ้าปากค้างพลางมองไปยังวิญญาณที่ยืนยิ้มบางๆและหันหน้าหนีทันทีที่เขาหันไปสบตาด้วย

เหมือนยัยพวกนั้นไม่มีผิด!!

แต่ก็... น่ารักดีแฮะ...

เฮ้ยๆๆๆมาซาชิแกอย่าบ้าไปหน่อยเลย เขาบอกกับตัวเองพลางส่ายหัวแรงๆ

นัยน์ตาของมาซาชิที่ตอนนนี้กลับเป็นสีดำอีกครั้งแล้วหันไปมองฮานาโกะซังแล้วก้าวเข้าไปหาช้าๆ

"เธอ..."เขาเอื้อมมือขึ้นจะสัมผัสกับไหล่บาง แต่ร่างกายนั้นขยับหนีพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อ ซือหลงยืนพิงประตูห้องน้ำพลางยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ไม่ค่อยมีใครเคยเห็น มองดู"บทจีบผีสาว" ของเพื่อนอย่างนึกสนุก

"อย่าค่ะ คุณแตะต้องตัวฉันไม่ได้หรอก..."

หมับ!

"เอ๋?!!!"

ใบหน้าของฮานาโกะซังแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซือหลงเองก็ตาโตด้วยความแปลกใจ

มือทั้งสองข้างของมาซาชิวางอยู่บนไหล่บางของหญิงสาวร่างโปร่งใสเบื้องหน้า นัยน์ตาสีดำสบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม...

"ทำไมเธอต้องหลอกพวกนั้นด้วย?"

"พวก... พะ...พะ...พวก...ไหน?"

"ผู้หญิงสองคนที่วิ่งออกจากห้องน้ำเมื่อครู่น่ะ"

"ปละ...ปละ...เปล่า... หลอก..."

"เหรอ... นั่นสิ ฉันก็ว่าหน้าตาน่ารักอย่างเธอไม่ทำร้ายใครหรอก"

หยอดคำหวานเสร็จมือก็ละออกมาจากไหล่บางนั้น ใบหน้าของฮานาโกะซังบัดนี้แดงก่ำจนดูคล้ายคนเข้าไปทุกทีๆจนซือหลงอดกลั้นหัวเราะแทบไม่ได้

มาซาชิเดินกลับมาหาซือหลงที่ยืนอมยิ้มอยู่พลางส่งแววตาล้อเลียนมาให้

"นี่... เราจะทำยังไงดีล่ะ ถึงเราจะเป็นผู้สืบทอดไอ้กลุ่มโชเน็นเงาจันทราอะไรนี่ก็จริง แต่ฉันยังไม่รู้วิธีอะไรที่โชเน็นเขาทำกันเลยนะ?"

"อย่างกับผมรู้?"ซือหลงตอบกวนๆ มาซาชิอดคิดในใจว่า ยิ่งคบกันนานเข้าก็ยิ่งดูหมดมาดเข้าไปทุกทีเจ้าเพื่อนคนนี้...

"ไว้เราค่อยไปถามAก่อนก็แล้วกัน"มาซาชิสรุปก่อนจะหันไปหาฮานาโกะซังที่ยังคงยืนแอบมองหน้าแดง และแน่นอน... เบือนหน้าหนีทันทีที่มาซาชิหันกลับมาสบตา

"เธอน่ะ อยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกันนะ...แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาหาใหม่"

พูดจบมาซาชิก็เดินนำออกไปจากห้องน้ำทันที ซือหลงที่ยืนพิงประตูอยู่หันมายิ้มให้กับฮานาโกะซังที่ยังหน้าแดงไม่ยอมหายซักที แต่ทันทีที่เขาจะก้าวออกไป มือบางเย็นเฉียบก็คว้าเข้าที่ไหล่เขาเต็มๆจนคิ้วเขาขมวดเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าเธอต้องการอะไร?

"ฉัน...กลัว...ว่า...สาว...จะ...พา...กัน...ไป..ชอบ...เธอ...กัน...หมด...ฉัน...เลย...ทำ...ให้...พวก...นั้น..กลัว...อย่า...บอก...เขา..นะ..."

ซือหลงต้องปะติดปะต่อคำพูดสักพักก่อนจะยิ้มออกมา

เธอกลัวว่าเรทติ้งมาซาชิจะตกเพราะเขาเข้ามาเธอเลยพยายามจะฆ่าเขาเนี่ยนะ!?

"ไม่ต้องห่วง... ฉันไม่บอกมาซาชิหรอก เธอสบายใจได้นะ"

ซือหลงยิ้มอีกครั้งก่อนจะโบกมือลา ทิ้งให้ฮานาโกะซังยืนใจสั่นทันทีที่เรือนผมสีเงินนั้นหายลับตาไป แต่แล้วภาพของคนที่เดินนำออกไปก่อนนั้นก็กลับมากลบความรู้สึกแปลกๆที่เธอรู้สึกกับเจ้าของเรือนผมสีเงินนาม...ซือหลง... ไปเสียหมด...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น