+ศึกโชเน็นมหาเวท+

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 ต.ค. 53

ในเช้าวันที่แสนสดใสใจกลางของกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น ที่ๆคนมากมายเดินกันพลุกพล่านเพื่อทำหน้าที่ตามกิจวัตรประจำวันของตัวเองตามปกติ

ผู้ใหญ่... ก็ไปทำงาน
เด็กๆ... ก็เรียนหนังสือ

รวมไปถึงเขา

โอนิชิโตะ มาซาชิ เด็กหนุ่มม.ปลายอายุ17ของโรงเรียนมัธยมชื่อดัง "เซโจคุ" ที่ยืนอยู่กลางสวนสาธารณะ

ใบหน้าของเด็กหนุ่มเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองที่บอกเวลากระชั้นชิดใกล้เวลาเข้าเรียนเต็มที

วันนี้เขาต้องไปสายแน่ๆ

แต่ใครจะสน... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาสำหรับเขาตอนนี้ไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าออกกวนติดจะคมเข้มนั้นเงยหน้าปะทะเข้ากับแสงแดด เส้นผมสีดำสนิทซอยเป็นทรงระต้นคอปลิวไสวตามสายลมที่พัดมาอย่างแผ่วเบา เขาหลับตา ปล่อยความรู้สึกนึกคิดทั้งหมดให้ล่องลอยไป รับรู้แค่เพียงความรู้สึกสองอย่าง อย่างแรกคือมือข้างขวาที่ถือกระเป๋านักเรียน ส่วนอีกข้างล้วงลงในกระเป๋ากางเกงที่ไร้ซึ่งชายเสื้อที่ต้องสวมเอาไว้ ดูมุมใดก็ผิดระเบียบ

เขากำลังรอการมาของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง... ไม่สิ ใครคนหนึ่ง...

ใครที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี... แก่คำว่ามิตรภาพที่ช่วยกันสร้างมาตลอดระยะเวลาสามปีเต็ม

วันนี้คือวันที่เขาต้องเคลียร์กับ"เขา"และ"พวกนั้น"ให้จบๆ

"ไง.. โอนิชิโตะ"เสียงทักมาแต่ไกลทำให้เจ้าของชื่อนั้นลืมตาขึ้นมา ในหัวใจเต้นแรงอย่างมิอาจจะปฏิเสธได้ว่ารู้สึกเสียใจลึกๆ

ใบหน้านั้นหันไปตามเสียงเรียก กลุ่มนักเรียนชายที่สวมเครื่องแบบเดียวกันกับเขาเป๊ะหกคน ยืนประจันหน้าเขาอยู่

"ฉันว่าความจริง... ไม่ต้องเสียเวลานัดพวกแกมาก็ได้ เพราะยังไงเสียฉันก็คงถูกตัดออกจากกลุ่มในไม่ช้าอยู่แล้ว คำอธิบายอะไรเนี่ย... คงไม่จำเป็น"มาซาชิเป็นฝ่ายพูดก่อน ในขณะที่อีกห้าคนมองด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังสุด... คาสึโอะ มองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด ดูไปดูมาก็ราวกับเด็กสำนึกผิด

เจ้าของประโยคเมื่อครู่นั้นยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ "ฉันไม่อยากจะถามคำถามนี้อีก คำถามที่ว่าแกเห็นฉันเป็นเพื่อนหรือว่าเบ๊กันแน่... ไม่ว่าคิดในแง่ไหนฉันก็ไม่ผิดทั้งนั้น พวกแกว่ามั้ยล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นฉันหรือพวกแกกันแน่ที่ผิด แต่ก็อย่างที่บอกไล้วไง... ว่าฉันไม่ผิด ถ้าจะผิด ก็ผิดเพราะดีกับพวกแกมากเกินไป ใส่ใจความรู้สึกของพวกแกมากเกินไป พวกแกถึงได้คิดว่าฉันจะสั่งให้ฉันทำอะไรก็ได้ ทุกวันนี้ฉันก็เหมือนกับยืมจมูกของพวกแกหายใจ เวลาไปไหนเราก็ไปด้วยกัน แต่ช่างเถอะ ที่ฉันจะพูดก็มีแค่นี้ อ้อ... บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่เสียใจเลยสักนิดกับคำพูดที่ฉันได้พูดออกไปเมื่อมะรืน มันเป็นความจริงทุกอย่าง..."

คำพูดที่พรั่งพรูออกมานั้นไม่ได้ผ่านการกลั่นกรองมาเลยแม้แต่นิด หากแต่ออกมาจากความรู้สึกราวสายน้ำไหล...

หนึ่งในหกนั้นกำมือแน่น ใบหน้าและนัยน์ตาบ่งบอกถึงความเกรี้ยวกราดอย่างเห็นได้ชัด เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่เพียงลำพังคนเดียวนั้นยกมือขึ้นเหมือนเป็นการห้ามแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนขาที่สวมรองเท้าผาใบอย่างดีจะก้าวเดิน...

หยาดน้ำตาที่ผุดขึ้นมาก็ไม่มีใครทันได้เห็น เป็นเพราะหลังมือของผู้พูดที่ปกปิดมันไว้

มาซาชิเดินผ่านทั้งหกไปราวกับไม่รู้สึกอะไร แต่ความจริงนั้นเจ็บปวดมากกว่า...

เจ็บปวด... ที่พวกมันไม่แคร์กัน
เจ็บปวด... ที่คนที่ไว้ใจที่สุดเลือกพวกมัน แทนที่จะเป็นเขา
เจ็บปวด... ที่เสียน้ำตาเพื่อพวกมัน!

ต่อจากนี้สินะ... ที่เรียกว่าโดดเดี่ยว... ต่อจากนี้สินะ... ที่เรียกว่าอ้างว้าง... ความรู้สึกที่ไม่มีใคร..

หึ... ความรู้สึกที่ว่ากันว่าเจ็บปวดหนักหนา

ฉันเองก็อยากจะลองดูสักครั้งเหมือนกัน!

ว่าไม่มีพวกแก... แล้วฉันจะอยู่ได้รึเปล่า! ถ้าคิดว่าไม่มีพวกแกแล้วฉันจะลงแดงตายล่ะก็... ฝันไปเถอะ!

ไม่ได้รับรู้ว่าตัวเองเดินมาถึงไหน ไม่ได้รับรู้ว่าที่ตรงนี้คือที่ใด รูแต่มาหยุดอีกที... ก็ที่ทะเลสาบเสียแล้ว...

"โทโมะ! ทำไมถึงปล่อยเขาไปล่ะ ทำไม!"เด็กหนุ่มนามคาสึโอะถามผู้เป็นเหมือนหัวหน้ากลุ่มด้วยหัวใจที่เหมือนขาดหาย... สำหรับเขาแล้ว... มาซาชิคือเพื่อนที่ดีที่สุด เพื่อนที่คอยอยู่เป็นกำลังใจ เพื่อนที่ดีที่สุด!

"แกอย่ามาพูดมากได้มั้ยคาสึกโอะ! ทำไมแกไม่ตามมันไปล่ะ ไอ้เลวนั่นมันด่าพวกเรา!ฉันไม่ยอมหรอก!"ผู้มีนามว่าโทโมะเถียงกลับด้วยอารมณ์

คาสึโอะก้มหน้านิ่ง กำหมัดแน่น เหตุการณ์เมือครู่ยังติดตาชัดเจน เพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเขาพูดความในใจที่ทนเก็บมันมาตลอดสามปี... และสิ่งที่เขาก็เพียงแค่ยืนอยู่เบื้องหลัง... เท่านั้น...

พลันในหัวก็นึกย้อนไปถึงการสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อวาน..

'นายจะพูดออกไปจริงๆเหรอ ความจริงฉันว่านายน่าจะหาทางคืนดี...'

'ทำไมฉันจะต้องขอคืนดี ในเมื่อฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเป็นมนุษย์ ฉันมีสมอง มีความรู้สึก ฉันไม่ใช่หุ่นยนตร์ที่ใครจะมาบังคับได้หรอกนะ'

'แต่คำพูดที่ออกมาจากความรู้สึกของนายมันจะทำให้นายลำบากเองนะ!'

'ลำบากยังไงล่ะ? ก็แค่ต้องอยู่คนเดียวแค่นั้นเอง เพื่อนฉันใช่ว่าจะมีแค่หกคนซะหน่อย'

'แต่มาซาชิ...'

'เอาเหอะน่า... พูดออกไปตามตรงน่ะไม่ผิดหรอกนะ ถ้าพวกมันดีจริงมันก็ต้องรับฟัง แต่หากมันไม่ฟัง ก็ช่างหัวมันปะไร ถ้ามันไม่แคร์ฉัน ก็อย่าหวังว่าฉันจะแคร์มัน!!'

"เอาน่าคาสึโอะ"โทโมะตบบ่าคาสึโอะเบาๆเป็ยการปลอบใจ "ถ้าแกตามมันไปแกจะไม่มีกลุ่มอยู่นะเว่ย เอาล่ะ รีบไปเรียนกันเถอะ"

โทโมะพูดจบก็เดินนำออกไปจาสวนสาธารณะ พร้อมด้วยสมาชิกทั้งสี่ที่เดินเรียงหน้ากระดานกันไป

ดูมันสิ! ปากก็บอกว่าเป็นเพื่อนกัน แต่การกระทำนี่ตรงข้ามเชียว! มิน่ามาซาชิถึงไม่ยอมทน!

ย้อนกลับมาที่มาซาชิอีกครั้ง..

เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ไปไหน ทะเลสาบเปลี่ยนจากสีฟ้า... สีส้ม... และกลายเป็นสีดำสนิทเหมือนเสียงท้องฟ้าในตอนนี้ไม่มีผิด บนท้องฟ้ามีดาวเพียงดวงเดียวที่ส่องประกายอยู่...

ร่างกายเอนลงกับพื้นหญ้าโดยมีกระเป๋านักเรียนใช้หนุนศีรษะ ฉับพลันก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง เขาจำใจลุกขึ้นนั่งแล้วกดรับโทรศัพท์ด้วยอารมณ์ที่ไม่สู้ดีนัก

"มาซาชิ นี่ลูกอยู่ไหนทำไมไม่รีบกลับสักที"เสียงของผู้เป็นมารดาที่ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยชัดเจน ก่อนจะตามด้วยเสียงบ่นมาอีกหลายบรรทัด

"ผมจะรีบกลับครับ"มาซาชิรีบตัดบทสนทนา

"ให้แม่ส่งคนขับรถไปรับมั้ยลูก"

"ไม่ต้องครับแม่ ผมอยากเดินกลับเอง"

"ตามใจลูกนะ แล้วก็ระวังๆตัวด้วยล่ะลูก"

"..."

มาซาชิเพียงผ่อนลมหายใจเบาๆพลางลุกขึ้นยืน และไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่ข้างๆด้วย

เขาก้าวเดินไปเรื่อยๆตามทางกลับบ้านของเขา

ตระกูลโอนิชิโตะ คือตระกูลของนักธุรกิจชื่อดังอันดับสองในวงการนักธุรกิจ และนั่นทำให้ใครๆต่างพากันสนใจและยอมรับในตัวเขา รวมไปถึง... นิสัยและความเป็นกันเองของเขาที่ดึงดูดเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี

ฟึ่บ!

พลั่ก!

สายตาของมาซาชิจับจ้องอยู่ที่ใครบางคนที่แอบตามเขามาตั้งแต่ที่ทะเลสาบ เดินตามแบบเงียบๆเสียจนถ้าไม่ฟังดีๆคงไม่รู้สึกตัวเป็นแน่ แถมเมื่อครู่นี่ยังเข้ามาใกล้เขาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์อีกต่างหาก!

ร่างนั้นล้มลงไปกองกับพื้นไม่ห่างจากตัวเด็กหนุ่มมากนัก เขาเฝ้ามองบุคคตลที่คาดว่าจะเป็นบุรุษที่ทำตัวน่าสงสัยนั้นค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างลำบากเล็กน้อย ก่อนมาซาชิจะได้ยินเสียงปรบมือจากคนตางหน้าและเสียงหัวเราเบาๆอย่างอารมณ์ดี

"โอ้... ความสามารถดีเหลือเกินนะ ผู้ใช้ไฟแห่งเงาจันทรา หนึ่งในเจ็ดสุดยอดโชเน็น"

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น