คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [short fictiion : KrisLay] ⁂ Mistletoe ⁂ [short fictiion : KrisLay] ⁂ Mistletoe ⁂ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้






ฟิคสั้นวันคริสต์มาสสำหรับชาวเรือคริสเลย์โดยเฉพาะ 

วันนี้ไรเต้อจะพาทุกคนล่องเรือโบราณกลับไปยุควิคตอเรีย(น)กันนะคะ ฮิฮิ


ตอนแต่ง เพลงๆนี้มันนวลใจมาก อยากให้ทุกคนได้ฟังคลอไปด้วยกัน






- ผิดพลาดตรงไหน ขอคำแนะนำด้วยเด้อ -

เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 ธ.ค. 59 / 17:25



Mistletoe


short fiction

Kris x Lay

Special Christmas Edition




เลย์ไม่สู้จะเข้าใจนักว่าเพราะเหตุใด พี่ชายคนนั้นถึงได้ติดอยู่ในความทรงจำนัก

อาจเป็นเพราะความหล่อเหลาที่ฉายแววตั้งแต่ยังอายุไม่ถึงสิบห้าปีเต็ม 

อาจเป็นเสียงแตรที่ประโคมขึ้นทุกครั้งที่พี่เขาย่างกรายเข้ามาในปราสาท

หรืออาจเป็นดวงตาคมกริบยิ่งกว่าดาบโลหะเชือดเฉือนที่อัศวินเหล่านั้นเหน็บข้างเอวอยู่ตลอดเวลา 

ทว่าทอดมองมาอย่างอารี... เฉพาะแค่กับเขาเพียงผู้เดียว 


“ท่านพี่เป็นลูกชายของดยุค จากเมืองไกลๆทางทิศตะวันออกน่ะค่ะ”แม่นมมารีเอ่ยอธิบายเรียบง่าย ถึงจะรู้ดีว่าท่านชายตัวน้อยวัยสิบเอ็ดปีคนนี้จะไม่สู้เข้าใจยศฐาบรรดาศักดิ์แสนซับซ้อนของพวกผู้ใหญ่ แต่นางก็ยังชอบที่จะอธิบาย ชอบที่จะเห็นดวงตาสุกใสเปล่งประกายวับทุกครั้งที่ได้ยินได้ฟังเรื่องราวใหม่ๆฉายแววซุกซนแสนรู้ 

เด็กตัวน้อยในชุดออกงานหรูหราเอียงคอมอง 


        “เพราะท่านพี่ชื่อคริส ใช่มั้ยมารี ท่านพี่ถึงมาหาเราทุกวันคริสต์มาส”


ใช่ นี่ก็อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของมาร์ควิสแห่งแดนเหนือจำบุตรชายคนเล็กแห่งดยุคแดนตะวันออกได้แม่นยำนัก

แม่นมสูงวัยแย้มยิ้มเอ็นดู “คงจะใช่ล่ะมั้งคะ แต่มารีเชื่อว่าปีนี้ ท่านชายคงคิดถึงนายน้อยมากกว่าปีไหนๆ”

“ทำไมล่ะมารี?”

“มารีก็แค่เดาเอาน่ะค่ะ จะให้ดี...​ นายน้อยถามท่านชายเองจะดีที่สุดนะคะ”


งานเลี้ยงของเทศกาลคริสต์มาสในปีนี้ถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราทว่าเรียบง่าย ตามนิสัยของเจ้าของปราสาทผู้รู้จักสมดุลแห่งความพอดี มากไปก็ฟุ้งเฟ้อ น้อยไปเขาก็ครหาได้ว่าตระหนี่เกินตัว เขามักได้ยินท่านพ่อเอ่ยกับท่านแม่เช่นนี้เสมอ

เลย์ได้ยินเสียงพลุจากด้านนอก เสียงดนตรี เสียงร้องเพลงคลอเคล้าไปทั่วห้องบอลรูมที่เคยเป็นเพียงโถงกว้าง ยามนี้ถูกเนรมิตเสียสวยงาม ประดับประดาด้วยริบบิ้นหลากสีและพรรณไม้บ้างหอม บ้างงามรูป ด้วยฝีมือกำกับของมาควิเนสเมืองเหนือ มารดาของเขาเอง 

แชนเดอเลียคริสตัลเป็นประกายวูบวาบสว่างไสวกว่าที่เคยด้วยแสงเทียนที่ถูกประดับรอบห้องโถงกว้าง ไหนจะยังเครื่องเพชรพลอยนิลจินดาล้ำค่าของเหล่าเลดี้ที่ประโคมแข่งกันมาราวกับจะเป็นแชนเดอเลียเสียเองอีก มองเผินๆก็น่าเวียนหัวไม่หยอก

เท้าก้าวผ่านผนังกว้างของปราสาทที่ประดับประดาด้วยรูปของต้นตระกูลอันเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาช้านาน ชวนให้นึกถึงคำถามของท่านพี่เมื่อหลายปีที่แล้ว...


“เลย์อยากมีรูปคู่กับพี่มั้ย?”

“อยากสิ ไว้เรามาให้ช่างวาดด้วยกันนะ”

“ไม่ พี่หมายถึง... ตั้งคู่กันบนผนังน่ะ”


จนตอนนี้เลย์ก็ไม่ใคร่จะเข้าใจนักว่าคำถามของท่านพี่สื่อความหมายใด


เพียงแค่คิดถึงเท่านั้น ใครคนนั้นก็ปรากฎเข้าสู่ลานสายตา ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยืนรออยู่ตรงนั้นนานแล้ว หรือเป็นความบังเอิญที่แสนเป็นใจให้เงยหน้าขึ้นมาสบสายตากัน


“ท่านพี่!”


เท้าเล็กๆซอยย่ำถี่ลงมาจากบันไดไม่กลัวตก ถลาเข้าหาอ้อมแขนกว้างที่อ้ารอรับแทบจะในทันที 

ท่านพี่คริสในอาภรณ์บ่งยศร่างกายสูงขึ้นอีกหลายช่วงศีรษะ... ทั้งที่เลย์มั่นใจว่าตัวเองก็สูงขึ้นเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะไม่มีปีไหนได้โตทันพี่คริสเลย เล่นสูงหนีกันแบบนี้ทุกปี หลักฐานอีกอย่างคือมัดกล้ามแข็งแรงภายใต้อาภรณ์สมฐานะที่โอบอุ้มเขาจนตัวลอยได้ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน 


แก้มขาวใสแนบเข้ากับแก้มสากอย่างแสนรัก พลันความทรงจำหนึ่งในวัยเด็กก็ย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง 


มันเป็นตอนที่พวกเขา เด็กๆ ลูกท่านหลานเธอทั้งหลายทั่วแว่นแคว้นติดสอยห้อยตามผู้เป็นบิดาเข้าประชุมสภาขุนนางในวังหลวง 

“คนพวกนั้นไม่ยอมเล่นกับเลย์ เลย์ไปขี่ม้ามา เขาบอกว่าเลย์เหม็นสาบม้า”

ลอร์ดที่แม้ตอนนั้นจะตัวน้อยแต่ก็ยังสูงกว่าใครปรายดวงตาประกายกล้ามองเด็กคนอื่นๆที่แข่งกันหลบสายตาวูบ 

กล้าดีอย่างไรถึงได้พูดกับท่านชายเลย์เช่นนี้!

ริมฝีปากน้อยเบะออกพร้อมๆกับที่น้ำตาหยดใสร่วงเผาะกัดกร่อนใจคนมอง บุตรชายของดยุคก้าวเข้าไปใกล้เด็กตัวน้อยที่ยังนั่งกอดเข่า ความแปลกใจปรากฎขึ้นทันควันที่น้องชายคนสนิทขยับตัวหนี

“ท่านพี่อย่าใกล้เลย์ เลย์เหม็น”

เด็กหนุ่มเผยยิ้ม ยิ้มที่สาวน้อยสาวใหญ่ฟันธงเป็นเสียงเดียวกันว่าในวัยนี้ยังบาดใจเพียงนี้ ชวนให้ฝันหวานว่าเมื่อเติบใหญ่สมชายชาตรีจะมีอานุภาพถึงเพียงไหน 

“ไม่เหม็นหรอก ไหนพี่ดูซิ”เขาย่อตัวลงใกล้ และทั้งที่รู้ว่ายังอยู่ท่ามกลางสายตาของเด็กคนอื่นๆ ใบหน้าหล่อจัดก็ก้มลงจรดปลายจมูกลงกับแก้มอวบนุ่มราวขนมปังของเด็กน้อย


“เลย์ของพี่หอมจะตายไป”

มือเล็กๆยกขึ้นลูบแก้มทั้งที่ใบหน้ากลมขึ้นสีระเรื่อ “จะ... เจ็บจัง ท่านพี่ทำอะไรเลย์”


อ้อใช่... นับแต่นั้นท่านพี่จะโกนหนวดโกนเครามาโดยเฉพาะ เพราะไม่อยากให้ผู้น้องต้องเจ็บแก้มในยามใกล้ชิดกัน 


จมูกโด่งเป็นสันก้มลงสูดกลิ่นหอมจากกลุ่มผมสีน้ำตาลอย่างอิ่มเอมในหัวใจ 

คริสเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าเพราะเหตุใดในหัวใจถึงได้ ‘รู้สึก’ กับเจ้าตัวเล็กที่น่ารักเหมือนกระต่ายสีขาวได้ขนาดนี้นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า

อาจเป็นดวงตาสุกใสฉายไหวพริบ แต่ก็ช่างอ้อน

อาจเป็นริมฝีปากอิ่มสีสดที่พร่ำคำหวานให้คนโตกว่าใจสั่นไหว

  หรือไม่... ก็อาจเป็นทั้งหมดที่เป็นเลย์ 


“เลย์คิดถึงท่านพี่”นั่นไง ไม่ทันขาดคำเจ้าตัวน้อยก็แสนอ้อนเข้าให้อีก “ทำไมท่านพี่ไม่เขียนจดหมายหาเลย์บ้าง”

“เรื่องมันยาวน่ะเลย์”ท่านชายวัยสิบแปดเอ่ย ก่อนจะได้เงียบเสียงลงไปเมื่อพ่อของเขาส่งสายตาเรียกมาจากมุมหนึ่งของบอลรูมจนเขาต้องเอ่ยกับร่างเล็กที่ห่วงแต่จะเล่นให้เข้าไปทักทายญาติผู้ใหญ่ก่อน


“อันที่จริงแล้ว... พี่อยากอยู่กับเลย์ทุกวันเลย”ด้วยความสูงที่ต่างกันมาก ชายหนุ่มจึงต้องก้มลงกระซิบกับใบหูขาวสะอาดของคนข้างตัว และคนฟังก็ตอบกลับแทบจะทันทีพร้อมกับเขย่าแขนเขาอย่างกระตือรือร้น 

“งั้นก็อยู่สิ นอนกับเลย์ก็ได้นะ เตียงห้องเลย์กว้าง”

เสียงทุ้มนุ่มราวเครื่องดนตรีซิมโฟนีหัวเราะ “พี่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก มีหวังโดนคุณอาฟันคอขาดแน่เลย”

แม้จะเป็นเด็กแสบ แต่ก็เป็นเด็กแสบที่ยังกริ่งเกรงอำนาจบิดา เด็กตัวเล็กถึงได้ทำหน้าจ๋อยสนิทยามเอ่ยชื่อผู้ให้กำเนิด 


ก็ถึงจะเป็นเด็ก แต่ก็รู้นี่นา ว่าถ้า ‘ถึงพ่อ’ เมื่อไหร่ เป็นตายเท่ากัน! 


เลย์โค้งทักทายอย่างสง่างามตามที่ถูกอบรมเสี้ยมสอนอย่างดีจากมารีและครูคนอื่นๆ กิริยาอ่อนช้อยทว่าแข็งแรงในคราวเดียวกันพาให้บรรดาผู้ใหญ่มองเห็นภาพซ้อนของเด็กชายผู้นี้เมื่อโตขึ้น 


อาจไม่ห้าวหาญดุดันเท่าคริสที่เติบใหญ่เป็นชายชาตินักรบ แต่ด้วยความอ่อนหวานนี้คงได้สนับสนุนกันไป...  

        ...จะในฐานะอะไรค่อยว่ากันอีกที 

สำหรับเลย์แล้ว ดยุคเมืองตะวันออกแม้จะมีรูปโฉมงดงามสมวัยตามประสาชายวัยกลางคนแต่ก็ยังคงความดุดันสมตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของเมืองติดชายแดนเอาไว้จนเด็กตัวเล็กยังกริ่งเกรงไม่น้อย ทำความเคารพเสร็จก็หันไปกอดเอวพี่ชายข้างกายแน่นเหมือนหาที่พึ่ง  

ลืมไปเลยว่าคุณลุงหน้าดุนั่นก็พ่อของท่านพี่นี่นา


“ติดพี่จริงๆเลยนะเพคะ”มาควิเนสที่ยังคงความงามดังสตรีแรกแย้มเอ่ยเย้าอย่างกึ่งหยอกล้อ กึ่งเกรงใจผู้มีศักดิ์สูงกว่าที่คราวนี้ถึงกับเดินทางมาด้วยตนเอง ผิดจากหลายปีก่อนที่ส่งตัวแทนมาเพียงบุตรชายคนโตและบุตรชายคนเล็ก... 

“แปลกดี ใครๆก็พากันบอกว่าคริสน่ะดุอย่างกับอะไรทั้งที่เป็นลูกคนเล็ก จะหารอยยิ้มเสียทีก็ยากเย็นแสนเข็น ไม่เห็นจะมีใครเข้าถึงได้สักคน”ดยุคผู้เป็นบิดา ‘พี่’ ยังถึงกับเปรย กระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่รู้ทันถึงความนัยหัวใจลูกชาย 


“ก็มีแต่เลย์คนเดียวนี่ล่ะ ที่คริสใจดีด้วย”


บุตรชายของดยุคแดนตะวันออกทุกคนยิ่งนานวัน รูปโฉมก็ยิ่งงามสะคราญ ประหนึ่งประติมากรรมที่แสนลงตัวของดยุคและดัชเชสที่ลือกันว่ารูปงามที่สุดในแผ่นดิน ถึงขนาดมีข่าวลือหนาหูว่าราชินีต้องการทาบทามให้อภิเษกกับราชธิดาเมื่อถึงวัยอันควร


โชคยังดีที่บุตรชายคนเล็กต้องตาต้องใจลูกชายเธอ... มาควิเนสสาวกระหยิ่มยิ้มในใจ 


“ข้าได้ยินเรื่องศึกที่ชายแดนแล้ว พวกมันช่างเหิมเกริมยิ่งนัก โชคยังดีที่อาณาจักรเรามีทัพของท่านของปกป้องไว้ ไร้เทียมทานสมคำร่ำลือยิ่งนัก”มาร์ควิสเอ่ยชื่นชมในความสามารถของผู้มีศักดิ์สูงกว่าอย่างใจจริง 

“ข้าเองก็แก่ตัวขึ้นทุกวัน ถือดาบถือโล่อะไรก็เหมือนมันจะหนักไปหมด หากจะชื่นชม ก็ช่วยยกคำชมนั้นให้แก่ลูกๆของข้าแล้วกัน ครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายนำทัพจนพวกกบฎล่าถอยไป”

มาร์ควิสเลิกคิ้วเหมือนยังเคลือบแคลงสงสัย กระนั้นก็ยังไม่อาจซ่อนสายตาชื่นชมทางแววตา 

เจ้าเมืองเหนือจำได้ดีว่าเคยเห็นเด็กชายที่ฉายแววสง่าผ่าเผยแต่เล็ก จนตอนนี้จากสิงโตตัวจ้อยเริ่มกลายเป็นสิงโตที่แตกเนื้อหนุ่ม ชายหนุ่มผู้กำราบศึกรบ แต่กลับเป็นฝ่ายก่อศึกรักให้กับบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จากทั่วทุกแคว้น 


       ว่าแล้วก็อดไม่ได้จะปรายตามองลูกชายช่างอ้อนของตัวเองที่เอาแต่เกาะชายหนุ่มคนนั้นไม่ปล่อย ตอนเด็กก็เหมือนพี่น้อง รักใครสามัคคีกันดีตามประสามิตรภาพเด็กชายทั่วไป แต่กับเลย์ ลูกชายของเขาดูเหมือนจะได้รับการปฏิบัติแตกต่างออกไปสิ้นเชิง 

ชายด้วยกันย่อมดูออก เหตุใดจะไม่ทราบความจริงในนัยน์ตาคมคายของเด็กหนุ่มรุ่นลูกคนนั้นยามทอดมองเลย์ ลูกชายเพียงคนเดียวของเขา และก็ใช่ว่าจะไม่รู้เสียเมื่อไหร่ว่าเหตุใดดยุคที่เพิ่งกรำศึกรบมาถึงได้ต้องถ่อมาถึงที่นี่

“ที่ข้ามาครั้งนี้ก็เพราะเรื่องนี้... ไม่ใช่ว่าเจ้าลูกชายมันรบเร้าอะไร แต่ข้าเห็นสายตามันแล้วก็ใคร่อยากถามความยินยอมจากท่าน มาร์ควิส ท่านเห็นว่าอย่างไร?”

เจ้าเมืองสาวอยากจะยกยิ้มกว้างอย่างถูกใจ แต่ด้วยมารยาททางสังคมเธอทำได้เพียงยกพัดขึ้นกรีดบังใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่อาจเกินงามของตัวเอง รอคำตอบจากสามีข้างกาย

“จะอย่างไร ก็ให้สุดแท้แต่ลูกชายของข้าจะดีกว่า”

ฝ่ายภริยาถึงกับกลอกตา “เลย์น่ะแค่สิบเอ็ด จะรู้ความอะไรล่ะคะท่านพี่”

“ก็เพราะไม่รู้ความน่ะสิถึงต้องรอไปก่อน”ประโยคง่ายที่เอ่ยออกมาเสียงเรียบ ทว่าคนฟังอย่างลอร์ดหนุ่มที่รู้ความดีอย่างคริสเข้าใจอย่างถ่องแท้  


เจ้าเมืองเหนือไม่เพียงขึ้นชื่อเรื่องความซื่อสัตย์ ปกครองแคว้นเล็กอย่างเป็นธรรม แต่ยังหวงลูกเสียยิ่งกว่าอะไรอีกด้วย! 


เลย์ยืนกอดเอวสอบของท่านพี่ มองที่คนนั้นคนนี้คุยกันอย่างไม่เข้าใจเลยสักประโยคเดียว ชายแดน? ศึก? ยินยอม? ใครต้องยินยอมอะไรกัน แล้วเพราะเหตุใดมือใหญ่ที่แสนอบอุ่นของท่านพี่ถึงได้ชื้นเหงื่อขึ้นมากะทันหันแบบนี้

“พาน้องไปเดินเล่นดีกว่าคริส ให้อยู่ท่ามกลางพวกผู้ใหญ่เดี๋ยวจะหน่ายเสียเปล่า”


ดยุคเมืองตะวันออกสบตาลูกชายอย่างกึ่งเห็นใจ กึ่งเข้าใจ 


คล้อยหลังบรรดาผู้ใหญ่ สองร่างพากันมายังระเบียงเงียบๆส่วนตัวที่ประจำตั้งแต่ยังเด็ก มีผ้าม่านผืนหรูปิดกั้นเสียงและสายตาซอกแซกจากแขกเหรื่อในงานได้ส่วนหนึ่ง เจ้าตัวเล็กเอ่ยถามทันที 

“ชายแดนคืออะไรหรือท่านพี่?”

ทานชายหนุ่มนิ่งไปพักหนึ่งอย่างพยายามเฟ้นหาคำง่ายๆเพื่ออธิบาย “เป็นรอยต่อของอาณาจักรน่ะ ตอนนี้พวกเขามีเรื่องทะเลาะกัน ก็เลยต้องรบกัน”

“อย่างที่พวกอัศวินเรียกกันว่าทำศึก ไปรบ ใช่มั้ยท่านพี่?”เด็กน้อยถามเจื้อยแจ้ว 

“ใช่แล้ว อย่างนั้นล่ะ”

“แปลว่า ท่านพี่ไปชายแดน ก็เพราะไปทะเลาะกับคนไม่ดีมาเหรอ?” 

“ใช่”

“ที่ไม่มีเวลาเขียนจดหมายหาเลย์ ก็เพราะรบอยู่ใช่มั้ย?”

“ใช่”

เจ้าตัวเล็กถอนหายใจยาวพอๆกับริมฝีปากเล็กที่ยื่นออกพลางกอดอก ท่าทางเหมือนสตรีวัยสาวขี้งอนแต่หน้าเล็กนิดเดียวพาให้คนมองได้แต่หลุดขำ แต่แล้วก็ปรับเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างกับประโยคถัดมา


“แล้วไป เลย์นึกว่าพี่คริสรักคนอื่นแล้ว”


คราวนี้กลับเป็นคนพี่ที่ถอนหายใจยาว มือหนาที่จับดาบมาตลอดหลายเดือนยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยภายใต้เส้นผมนุ่มดั่งแพรอย่างรักใคร่


จะเหลือใจให้ใครอีก


“พี่ไปชายแดน ก็เพราะไปรบ”ท่านชายหนุ่มอธิบาย คว้ามือนุ่มของน้องกอบกุมเอาไว้เป็นเชิงขอให้มองสบตากัน 

         “แต่ที่พี่มาหาเลย์ ก็เพราะ.. พี่มารัก”


คริสมองดวงตาสุกใสกับรอยยิ้มบนริมฝีปากสีชมพูที่ชักจะอิ่มเย้ายวนขึ้นทุกทีตามกาลเวลาอย่างพยายามหักห้ามใจ 

เขาเข้าใจดีถึงเจตนาของมาร์ควิส 


        "เลย์ก็รักท่านพี่"


เลย์ยังเด็กนัก คงเข้าใจคำๆนั้นว่าเป็นเพียงการแบ่งคุกกี้ให้กัน ให้ยืมม้าได้ขี่ อบขนมปังให้กันในวันเทศกาล ถึงได้มียิ้มกว้างๆซื่อๆตอบกลับมาแบบนี้... จะว่าไปก็เหมือนทุกปี  


อยากจะอธิบายมากกว่านี้ อยากจะบอกมากกว่านี้ อยากจะทำมากกว่านี้ แต่คริสรู้ดีว่ามันยังไม่ถึงเวลา

มือหนากำเข้าหากันแน่นอย่างหักห้าม เพราะมันคอยแต่อยากจะซุกซนจับต้องเนื้อตัวบางๆนั่นมากกว่าที่เคยเป็น การโผเข้ากอดแทนการต้อนรับของเด็กน้อยเริ่มอุ่นเกินไปจนแทบจะกลายเป็นรุ่มร้อน... 

คริสไม่ใช่เด็กชายอีกต่อไปแล้ว เวลานี้เขาโตแล้ว เป็นชายหนุ่มวัยสิบแปดที่ไม่เพียงเพียบพร้อมแต่ยังพรั่งพร้อม เพื่อนหลายคนพากันแต่งงานออกเรือนไป เขารู้ตัวดีว่าไม่ช้าดัชเชสผู้เป็นท่านแม่ก็คงรบเร้าให้เขาออกเรือนบ้างจะได้มีทายาททันใช้ 


ติดเสียแต่ในใจมีใครจับจองอยู่แล้วก็เท่านั้น 


        เครื่องหน้าเล็กๆบ่งบอกอาการสงสัยชัดเจนเมื่อถูกดันตัวออกห่าง "ท่านพี่ไม่ชอบให้เลย์กอดเหรอ?"

        "เปล่า"คริสสูดลมหายใจเข้าลึก หวังว่าสายลมเย็นในยามค่ำคืนจะช่วยดับควมร้อนเร่าในใจลงแต่ก็แทบไม่ช่วยเลย "พี่... มันแค่ไม่เหมือนเดิมแล้วน่ะเลย์"

        คนโตกว่ามองเด็กตัวเล็กที่ยังมองมานิ่ง เป็นสัญญาณที่รู้กันว่าให้อธิบายเพิ่มเพราะเด็กน้อยไม่เข้าใจที่พี่ชายว่ามาเลยสักอย่างเดียว 

“เลย์ยังเด็กนัก อาจยังไม่เข้าใจ...”

“เลย์เข้าใจ ท่านพี่บอกเลย์เถอะ ท่านแม่บอกว่าเลย์ฉลาด ป้ามารีก็บอกว่าเลย์ฉลาด ราชครูฟิลิปก็เหมือนกัน”คนช่างประจบเซ้าซี้ ไม่พอยังยกมือหนาขึ้นมาแนบแก้มนิ่มของตัว

เลย์ไม่รู้หรอกว่าทำแบบนี้ทำไม แต่อากาศข้างนอกมันหนาว แล้วมือท่านพี่ก็อุ่น 

แล้วทุกครั้งที่เลย์ทำแบบนี้ พี่คริสก็จะมองกันด้วยสายตาแบบนั้น...


สายตาที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุก

มันฟังดูแปลก มันรู้สึกแปลกทุกครั้งที่มองตากัน 

แต่ที่แน่ๆ...​ เด็กน้อยบอกได้แค่รู้สึกดี และรู้สึกดีเป็นพิเศษทุกครั้งที่ได้ใกล้ท่านพี่ 


       ชั่ววูบหนึ่งใจดวงโตเกิดคิดห่ามขึ้นมา บางทีถ้าเขารวบรัดทุกอย่างเสียตอนนี้ ท่านพ่อที่เป็นถึงดยุคก็ต้องเอ่ยปากขอรับผิดชอบ และด้วยฐานันดรศักดิ์มาร์ควิสคงไม่ปฏิเสธ 

  

      ....ช่างเป็นความคิดที่ไร้ละอายสิ้นดี


“อย่าดีกว่า”ประโยคที่บอกกับตัวเองให้ยั้งใจ และประโยคเอ่ยปฏิเสธคู่สนทนา 

ปากสีชมพูใสยื่นยาวอย่างขัดใจ “โธ่... ท่านพี่น่ะ นะ นะ เลย์อยากรู้ ใช่เรื่องที่ท่านพ่อพูดถึงเมื่อกี้รึเปล่า ท่านพ่อบอกว่าจะให้เลย์ตัดสินใจ เรื่องอะไรเหรอ?” 


เรื่องตัดสินใจครั้งล่าสุดของเลย์ ก็คือสีของลูกม้าที่อยากได้ในวันเกิด

ครั้งนี้จะเป็นเรื่องอะไรกันนะ? 

เลย์จะได้อะไรอีกหรือเปล่า?


“ท่านอาแค่อยากรู้...”คริสถอนหายใจอีกครั้งยามมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เอียงคอมองตามอย่างเอื้อเอ็นดู “ว่าถ้าเลย์โตกว่านี้ เลย์อยากแต่งงานมั้ย?”

“แต่งงาน”เด็กน้อยทวนคำแล้วก็เริ่มนึกภาพ “เลย์จะได้ใส่ชุดสีขาว ยืนบนแท่นหน้านักบวช  ในงานต้องมีดอกไม้เยอะๆใช่มั้ย?”

“ใช่แล้ว”ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้มจาง ยืนยันคำของมาร์ควิสชัดแจ้ง เลย์ยังเด็กนักเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ และเขาไม่ควรฉวยโอกาสความบริสุทธิ์นี้โดยไม่ถามเจ้าตัวก่อน...


หัวใจชายหนุ่มร้อนรุ่มเกินจะกล่าว อยากให้เจ้าตัวถึงวัยครองเรือนเร็วๆเสียทีเพื่อตอบคำถามกัน 


ดวงตาสุกใสเป็นประกาย “งั้นแต่งเลย! เลย์จะแต่งงาน!”

“ชู่ว”นิ้วเรียวยกขึ้นจุปากอิ่มแต่ตัวเองกลับห้ามยิ้มกว้างของตัวเองยังไม่ได้ “อย่าเสียงดังไปสิ เดี๋ยวคนอื่นเขาก็พากันเข้าใจผิดว่าเลย์อยากแต่งงานตอนนี้ เดี๋ยวใครๆก็รี่พากันมาขอหรอก”

เจ้าตัวน้อยส่ายหน้าจนผมกระจาย พร้อมกับคำตอบที่ทำให้หัวใจชายชาตินักรบถึงกับฟองฟูเป็นวิคตอเรียเค้กแสนหวานบนถาดเงินที่เดินผ่านเมื่อครู่

“เลย์ก็ไม่เอาสิ เลย์จะแต่งกับท่านพี่เท่านั้น”

“สัญญาแล้วนะ”เอ่ยถามย้ำ รู้ทั้งรู้ว่ากำลังเอาเปรียบกับเด็กที่อ่อนวัยกว่าถึงเจ็ดปีแต่ก็ยังอยากได้ยินคำให้ชื่นใจ 

“อื้อ!”

“คนเก่งของพี่...”คริสเผยยิ้มกว้างขึ้น ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะโน้มเข้าไปใกล้เครื่องหน้าเล็กๆอย่างเผลอไผล

ร่างเล็กบางนั่งนิ่ง ยินยอมอย่างง่ายดายให้พี่ชายกระทำตามใจ ไม่ถือสาเพราะไม่เข้าใจถึงความอุกอาจ ไม่เข้าใจถึงอารมณ์ตัณหา เข้าใจเพียงว่าคนตรงหน้าคือท่านพี่คริส พี่ชายที่แสนดี 

พี่ชายที่ทำให้หัวใจเปี่ยมสุขทุกครั้งแค่เพียงนึกถึง 

พี่ชายคนเดียวที่ใกล้กันในระยะนี้แล้วอบอุ่นไปทั้งหัวใจ 


มือหนากำเข้าหากันแน่น ริมฝีปากสีชมพูนุ่มนิ่มอยู่ห่างเพียงคืบแต่ร่างสูงก็ฝืนดึงตัวเองกลับมา

แม้ตรงนี้จะเป็นที่ลับตาเพียงเราสอง แต่ยามนี้คริสเป็นชายชาติทหารเต็มตัว ไม่ช้านานเขาอาจได้ขึ้นปกครองแคว้นไหนสักแคว้นดังเช่นคำที่บิดาเคยบอก และหากไม่สามารถคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีของคนที่เอ่ยได้เต็มปากว่ารัก เรื่องยิ่งใหญ่กว่านี้มากมายในอนาคตก็คงหวังพึ่งตัวเองไม่ได้


ต้องไม่อ่อนแอ หากจริงใจ... ย่อมยอมอดทน

กระนั้นความรักที่อัดล้นในใจก็ยังต้องการการระบายให้ตัวต้นเหตุได้รับรู้เสียบ้าง 

“มานี่...”

อาจเพราะเหตุผลนี้ คริสถึงได้ชอบมาหาเลย์ในเทศกาลคริสต์มาสเป็นพิเศษ​

ร่างสูงจับจูงมือเล็กที่เดินตามต้อยๆมายังช่อไม้ประดับเหนือประตูบานใหญ่ ฝ่าคู่เต้นรำที่เคลื่อนไหวตามจังหวะดนตรี เสียงหัวเราะ และทำนองเพลงขับกล่อมบรรยากาศจากวงเครื่องสายที่มุมหนึ่งของห้อง ผ่านต้นสนต้นใหญ่พระเอกของงานที่ประดับประดาของตกแต่งงดงาม ช่อไม้นั้นไม่ได้อยู่ในที่ลับตาผู้คน และคริสเองก็รับรู้ได้ถึงสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่มองมา 

…มิสเซิลโท... ขอจงเป็นพยานความรักของชายคนนี้ไปพลางก่อน 


“ท่านพี่”เลย์ช้อนตาขึ้นมอง เอ่ยเรียกชายที่สะท้อนภาพชัดจากแก้วตาลงกลางใจ

ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่พี่คริสก็ทำแบบนี้กับเลย์ทุกปี แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมกลับเป็นหัวใจของเลย์

ที่มันเต้นแรงขึ้น... ทุกปี ทุกปี 

ริมฝีปากหนาประทับจูบลงแผ่วเบา เนิ่นนานลงบนหน้าผากนวลของเด็กตัวเล็ก  


แม้จะไม่ใช่รอยประทับที่เห็นเด่นชัดเช่นรอยสัก แต่คนกระทำก็หวังว่าจุมพิตที่เพียรทำในทุกวันคริสต์มาส ใต้ช่อไม้ช่อนี้ จะประทับลงไปถึงหัวใจดวงน้อย ให้ไม่ลืมเลือนความอ่อนหวานนี้เมื่อโตขึ้น 


         "เลย์"


สองมือกร้านอย่างคนที่ฝึกดาบมาทั้งชีวิตประสานเข้ากับมือเล็กที่ยังนิ่มของเด็กน้อย กระชับจับไว้แน่นและย้ำคำกับตัวเองว่าจะตอนนี้ หรือตอนไหน ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไรขอให้มือคู่นี้ยังจับกันมั่น   


        ซื่อสัตย์ ภักดี ด้วยใจรักเพียงหนึ่งเดียวนิรันดริ์


ในทุกครั้งที่มอบจุมพิตให้ ลอร์ดหนุ่มไม่ลืมภาวนาขอพรจากพระผู้เป็นเจ้า ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีด้วยหวังว่าเด็กน้อยคนนี้จะเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งสักวัน


และเอ่ยคำว่ารักตอบกลับมา ด้วยความรู้สึกที่ตรงกันแท้จริง 


จากนี้และตลอดไป... ขออย่าให้ใจดวงนี้เปลี่ยนแปลง 






-  End  -








Talk : 

เป็นEnd ที่ไม่End (และเชื่อว่าหลายคนคงเริ่มด่าว่าจบค้างคาแบบนี้บ้านเป็นที่แขวนแปรงสีฟันเหรอ) 

     หิหิเปิดกว้างให้ทุกคนได้จินตนาการกันว่าเมื่อไหร่เด็กเลย์จะโตทันใจท่านพี่ต่างหาก 55555 เต็มที่เลยค่ะ             

ชาวเรือคริสเลย์อย่างเรามันต่อเรือเอง พายเอง ฝ่าพายุเองอยู่แล้วนี่ (เอ๊ะทำไมพิมพ์ๆอยู่น้ำตาไหล) 


ไม่มีแฮชแท็กทวิตเตอร์นะฮะ ตั้งใจว่าจะให้ทุกคนเป็นของขวัญให้เปล่า :) 


รักเสมอ

 ยินดีที่ได้เจอกัน

 ขอโทษสำหรับความผิดพลาดทั้งหมดที่เคยทำภายในปีนี้ 

และขอบคุณที่ทุกคนอ่านตัวหนังสือเหล่านี้ (ไม่ว่าจะเรื่องนี้และเรื่องไหน) จนจบนะคะ


                                                   เมอรี่คริสมาสต์แอ่นแฮพพี่นิวเยียฮับทุกคน 



 
  CR.SQW
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แมวพุงโต // Maria Testarossa จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

20 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 09:42
    แงงงงง เปงน่ารัก เปงเขิน เปงใจฟูมากๆค่ะ อบอุ่นหัวใจเหลือเกินTT ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ให้ได้อ่านนะคะ ชอบมากเลยค่ะ <3
    #20
    0
  2. #19 pianaleas (@pianaleas) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:46
    เป็นของขวัญที่อบอุ่นมากค่ะ ขอบคุณค่ะ <3
    #19
    0
  3. #18 ppinjimm (@ppinjimm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 19:55
    ได้อ่านแล้วรู้สึกว่ามันอบอุ่นมากเลยค่ะ ฮือออออออออ พี่ก็รักน้องน้องก็บอกจะแต่งงานกับพี่ มันละมุนมากๆเลยค่ะ ~~~
    #18
    0
  4. วันที่ 20 มกราคม 2560 / 20:00
    เพิ่งได้มาอ่านอะงับ งื้ออออ เด็กน้อย ช่างใสซื่อบริสุทธิ์ ถ้าน้องพร้อมเมื่อไหร่ ตั้งใจจะเอาเปรียบน้องเต็มที่เลยใช่ไหมคะ ท่านพี่คริส โด่ รอไป รอไป รอน้องเลย์โตอีกนิดเนอะ ตอนนั้นก็มาขอน้องไปนอนกกกอดทั้งวันทั้งคืนเลยเนอะ เนอะ เนอะ
    งื้อออออ น่ารักมากอ่ะ
    #17
    0
  5. #16 krisging (@krisging) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 14:12
    เช่นกันค่ะไรต์มีความสุขมากๆในวันปีใหม่นี้
    #16
    0
  6. #15 AsRain38 (@asrain38) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:11
    โตเร็วๆนะเลย์ พี่เขาจะอดใจไม่ไหวอยู่แล้ว555
    #15
    0
  7. #14 |2e@L
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 20:25
    อู้หูว์ ห่านกัน 7 ปีเลยเน้อ กว่าน้องจะโตคนพี่จะไม่เปลี่ยนใจไปก่อนใช่ไหม และจะไม่มีใครมาพรากน้องไปใช่หรือเปล่า ?

    ดีงาม มีความให้เกียรติกัน แต่คุณพ่อหวงลูกสาว (?) จังเลย
    #14
    0
  8. #13 เอเรียล
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 02:37
    ทำไมพี่คริสหล่อขนาดเน้คะ มีการโกนหนวดด้วยทุกครั้งเพราะตอนนั้นหอมแก้มเลย์ น่ารักดีค่ะ ถ้ามีภาคต่อก็คงจะน่ารักไปอีกแบบ คู่คริสเลย์นี่คือชอบจริงๆเลย เป็นเรื่องสั้นที่สนุกดีค่ะ แฟนๆชอบมาก
    #13
    0
  9. #12 Rabbit_Fujoshi (@mysatang07) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:21
    โอ้ยยย ถึงจินต่อได้แต่อยากให้มีต่อ พล็อตงดงาม เขินตลอดเวลาพี่คริสฝืนใจตัวเอง 5555 คุกคุกคุกค่ะพี่
    #12
    0
  10. #11 Bunnybunbun (@bunnyying) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:43
    เราก็รอเลย์โตไปพร้อมๆกับคริสด้วยเช่นกัน จบจริงๆหรือมีต่อฮะเนี่ย ไรท์คล้ายๆจะสปอย แต่จบแบบนี้ก็ดีฮะ ยังไงพี่คริสเขาก็สารภาพกับน้องไปอล้วและน้องก็ตอบกลับมาเช่นกัน แม้ว่าคริสจะคิดว่าเลย์ยังเด็กก็ตามอาจจะยังไม่เข้าใจความหมายที่คริสสื่อ แต่ความในใจนั่นมันก็ทำให้คนอ่านเข้าใจว่าน้องก็รักพี่ตอบแล้ว แค่นี้ก็ซึ้งกินใจชาวเรือแล้วฮะ
    #11
    0
  11. #10 IamTheDog (@prim-thunyaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:42
    ไม่มีต่อหรอฮะ ;^; มโนเองได้แต่อยากให้ต่อจังเลย ภาษาสวยๆ อยากรู้ตอนเลย์รู้ใจตอนโต ดูท่าทางท่านพี่น่าจะร้อนแรงน่าดูชม
    #10
    0
  12. #9 kalamiris (@kalamiris) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:40
    ดีงามมากค่า ไรท์ไม่ต้องบอกนี่ก็ต่อบทเองในหัวจนเลย์อายุ 18 แล้วค่า 55555+ ต่อเรือเองจนเป็นนิสัย กร๊ากกกกก

    ขอบคุณคุ๊กกี้หอมหวานที่เสิร์ฟให้กันในวันคริสต์มาสนะคะ
    Merry Chrismas ค่ะ^^
    #9
    0
  13. #8 Xingmin (@fairy32) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:17
    คือความดีงามน่ารักมาก เป็นการกินเด็กอย่างแท้จริง 555
    รอน้องเลโตคงได้เป็นดัชเชส(รึเปล่า?) ของท่านคริส
    #8
    0
  14. #7 ออล
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:47
    โอโห รักอ่ะ

    ท่านพี่ เราไม่คิดว่าเลย์จะยังแค่เด็กสิบเอ็ดขวบ นึกว่าจะห่างกันสองสามปี

    โถ สงสารท่านพี่เบาๆรอไปอีกนานนะคะ



    แต่น่ารักจังเลย หวานๆอ้อนๆ จะแขวนมิสเซิลโทในบ้านบ้างก็ไม่มีคนอย่างท่านพี่มาให้อ้อนง่ะ

    เป็นของขวัญที่ดีกับใจ ^^
    #7
    0
  15. #6 NOKE
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:29
    ท่านพี่กินเด็กฮืออออออโคตรละมุนเล้ยยยแอบอยากให้มีต่ออยากให้นายน้อยโต555 มันน่ารักมากยิ้มแก้มปริขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ
    #6
    0
  16. #5 Phanaree (@Phanaree) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 20:10
    หวานนนน น่ารักกก อยากอ่านตอนโต ._.
    #5
    0
  17. #4 khim nu'sbg (@khimgray) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 19:26
    ท่านพี่คริสสสสสส ฮือออ เขินอ่ะ แงงงห่างกันตั้งเจ็ดปี ขุ่นพี่กินเด็กไปอีก ตอดเล็กตอดน้อยมาตั้งแต่เด็ก ร้ายไม่เบานะคะ เขิงงงงง .///. น่ารักมากๆเลยค่ะ ละมุนมาก น้องเลย์โตไวๆนะลูก ท่านพี่รออยู่

    ขอบคุณไรท์เตอร์มากเลยนะคะ ของขวัญน่ารักมาก ฮือออ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ!!
    #4
    0
  18. #3 zao
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 19:20
    ละมุนละไมมาก ๆ ค่ะ อยากให้ต่อตอนเลย์โตจังเลยตอนนี้น้องยังใสมาก ๆ กระทั่งแต่งงานยังไม่เข้าใจ ท่านพี่ก็อดใจรอต่อไปนะคะ
    #3
    0
  19. วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:54
    ดีกับใจ >.<
    #2
    0
  20. #1 TDZWXF (@TDZWXF) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:02
    ละมุนมากเลยค่ะขอบคุณสำหรับของขวัญวันคริสมัสนะคะ
    #1
    0