My Taeng Baby เด็กน้อยของฉัน

ตอนที่ 6 : Chapter5: ผิดที่ไว้ใจ (Wrong trusting)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 พ.ค. 60

Chapter5: ผิดที่ไว้ใจ (Wrong trusting)

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน

"พี่มินโฮขา เก็บลูกโป่งให้แทหน่อยสิ" เสียงของเด็กน้อยตัวเล็กน่ารักส่งเสียงให้ชายหนุ่มก็อมยิ้มแล้วลูบหัวเธอเบาๆ

"ได้สิครับ ไหนครับ?" ชายหนุ่มค่อยๆมองขึ้นไปยังตำแหน่งที่เด็กตัวเล็กเป็นคนชี้ก่อนจะเกาคางเล็กน้อยพลางกวักมือเรียกให้บอดี้การ์ดมา ช่วยตัวเขาเองอีกแรงหนึ่งระหว่างที่กำลังปีนเก็บนั้น คุณพ่อของแทยอนก็เดินออกมาหาพอดี

"อะไรกันละนั่น มินโฮ"

"โอ๊ะ! คุณท่าน"

"มีอะไรกันรึเปล่า?" คุณคิม ถามออกมา

"อ้อ! คุณหนูทำลูกโป่งติดข้างบนนะครับ ผมเลยจะเก็บให้..."

ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ด้วยความเคารพ

"อืม....ก็เก็บสิ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา เอ้าเชิญๆ"

หัวเราะเล็กน้อยพลางตบเข้าที่ไหล่ของมินโฮ

แต่แล้ว.....เมื่อหลายปีที่ผ่านมานั้นเศรษฐกิจทางบริษัทของคุณคิมเริ่ม ไม่ค่อยจะดีเสียเท่าไหร่จึงเกิดการเกิดหนี้นอกระบบแล้วหนึ่งในนั้นคุณคิมก็ติดหนี้เพื่อนของเขา....ผู้เป็นพ่อของลี มินโฮนั่นเอง จากนั้นเป็นต้นมา ลี มินโฮก็กลายเป็นคนโหดเหี้ยม อัมหิตและร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ จนทุกคนให้ฉายาเขาใหม่ว่า 'ปีศาจมาเฟีย'

"เอ้า! ไปลากตัวคุณคิมมาสิ ไป!"

"อึก!...ทำไมแกถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ มินโฮฉันไม่หน้าเลย...ที่ไว้ใจแก!!!"

"ทีคุณละกดขี่ผมบ้างละ สั่งโน่นบ้างละมือปืนข้างขวาอย่างผมไม่ดีเท่ามือปืนข้างซ้ายของคุณเลยสินะ!!!"

"ไม่ใช่แบบนั้น!! แกนี่มัน....เสียแรงชะมัดที่ลูกสาวฉันไว้ใจแกมากกว่าที่ฉันไว้ใจแกนะ ห๊า!?"

"ลูกสาวของคุณนะเหรอ ? หึ!มันน่ารำคาญทำตัวไร้สาระไปวันๆ ผมก็เบื่อเป็นเหมือนกันแหละน่า!!"

ลี มินโฮแสยะยิ้มมุมปากแล้วมองคุณคิมอย่างน่าสมเพชที่สุด....แต่ภายในจิตใจลึกๆแล้ว

เขาก็คงมีความดีอยู่บ้างแหละน่า....

"อ้อ! แล้วผมจะบอกอะไรให้อย่างหนึ่ง จนกว่าเด็กคนนั้นจะโตผมจะจับเธอมาข่มขื่นแล้วฆ่าเสียเป็นความคิดที่ดี

ใช่มั้ยละหึ? คุณคิม"

เดินเข้ามาใกล้แล้วดึงคอเสื้อของคนที่อายุเยอะกว่า

"ทำไมไม่พูดอะไรเลยละ? รึว่าตอนนี้จะกลัวจนตัวสั่นงั้นเหรอเนี่ย"

"หึ่ย!! คนแบบแกนี่มันหน้าทุเรศที่สุดเลยวะ"

"คุณทุเรศกว่าผมแน่นอนครับ หึหึ"


ย้อนกลับมาที่ปัจจุบัน

"มันก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ........พี่มินโฮกลายเป็นคนแบบนั้นอย่างถาวรเลยละ"

แทยอนดูเศร้าหมองทันทีหลังจากที่เธอได้พบเจอกับ'อดีตพี่ชายบุญธรรม' ที่เธอเคารพและรักมากที่สุด

มาวันนี้เขากลับกลายเป็นมาเฟีย....ที่โหดร้ายราวกับปีศาจไปเสียแล้วนะสิ.... ความไว้ใจที่เคยมีให้เขา

ตอนนี้กลับถดถอยหายไปแล้ว

"แท....แทไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ"

"แทผิดเองแหละ...." ดวงตาเล็กที่เคยยิ้มให้สเตฟานี่บ่อยๆตอนนี้ก็ดูหดหู่ตามอารมณ์ของเจ้าของ

สเตฟานี่รู้สึกแปลกๆเมื่อเห็นคนตัวเล็กเป็นแบบนี้...คิดแล้วอยากจะจับคนคนนั้นมาลงโทษเสียให้เข็ด

แทยอนค่อยๆลุกขึ้นจากปลายเตียงแล้วพูดออกมาว่า

".....ถ้าแทเรียนจบจากที่นี่....แทอยากจะเรียนหมอต่อนะคะ"

เสียงของคนตัวเล็ก ทำให้สเตฟานี่ลุกขึ้นตามมา

"แทต้องเรียนได้แน่นอน เพราะแทเป็นคนขยันแต่ตอนนี้ใจเย็นๆก่อนนะคะหืม?"

เดินเข้ามาลูบศีรษะของแทยอนอย่างแผ่วเบา อีกคนเลยหันมายิ้มแหยๆให้(ถึงจะไม่มากแต่ก็รู้สึกดีแล้วละ)


กิ๊งก่อง~

"ใครคะ? แป๊บนึงนะแทแท"

"อื้อ"

ขาเรียวยาวของสเตฟานี่ก้าวเดินไปยังประตูหน้าห้อง

"ผมมีจดหมายมาส่งฮะพี่สเตฟ"

เสียงของเด็กหนุ่มวัยกำลังดี ส่งเสียงทักเรียกสเตฟานี่

"อ๊ะ! เฉิน มาไงเนี่ย"

"ก็ผมเป็นบุรุษไปรษณีย์นะครับก็มาส่งจดหมายนะสิ"

เอาจดหมายที่อยู่ในกระเป๋ายื่นให้คนตรงหน้า

"นี่ฮะ"

"ขอบใจนะ เฉินคุง"

ปิดประตูหน้าห้องแล้วอ่านชื่อผู้ส่งบนซองจดหมาย พลางคิดในใจว่าทำไมถึงมีคนส่งจดหมายมาได้นะ....

ปกติเธอก็ไม่ได้รับจดหมายจากใครอยู่แล้วหนือจะเป็นของแทยอนนะ

"มีอะไรเหรอคะพี่สเตฟ?"

"รู้สึกว่าจดหมายนี้จะเป็นของแทแทนะ นี่จ้ะ"

ส่งจดหมายซองสีฟ้าให้กับคนตัวเล็ก แทยอนค่อยๆเปิดซองจดหมายออกมาแล้วคลี่อ่านมันอย่างละเอียด


'ถึง คิม แทยอน

นี่พี่เองนะแม่สาวน้อย มือปืนข้างขวาของคุณพ่อสุดที่รักของเธอยังไงละ หึหึ ฉันอยากจะนัดเธอออกมาเจอกันเสียหน่อยจะได้มั้ยที่ร้านกาแฟนะ ใกล้ๆนี่เองแหละเร็วๆละ ถ้าเธอไม่ออกมาก็จะถือว่าเธอสละสิทธิ์นะจ้ะ จะให้คนของเธอมาส่งก็ได้นะ ผู้หญิงคนนั้นนะ......

รีบๆมาละกันนะ แล้วฉันจะรอ....สาวน้อย 

จาก ลี มินโฮ'


แทยอนแทบจะขยำจดหมาย ใบนี้ทิ้งเมื่อรู้ว่าเป็นของคนที่เธอเกลียดมากที่สุด....เกลียดที่สุดคนที่เธอเคยไว้ใจมาก่อนหน้านี้ สเตฟานี่เลยเอียงคอมองหน้าแทยอนเล็กน้อย

"พี่สเตฟ....ไปส่งแทที่ร้านกาแฟข้างๆคอนโดของพี่หน่อยสิ" หันมามองหน้าสเตฟานี่

"ได้สิ" พยักหน้าขึ้นลงหงึกหงัก


ณ ร้านกาแฟ (ไม่ประสงค์ออกนาม)

กริ๊ง!

"อ้าว! ว่าไงสาวน้อยมานั่งนี่สิ ไม่ต้องเอาคนของเธอเข้ามาด้วยนะ"

ยิ้มมุมปากแล้วชี้ไปที่เบาะฝั่งตรงกันข้าม แทยอนที่เดินเข้ามาเลยค่อยๆทรุดตัวลงนั่ง

"มีอะไรว่ามาสิ"

"ฉันมีข้อเสนอมาให้เธอไงละ คิม แทยอน"

"ข้อเสนออะไรของพี่"

"อย่าเพิ่งรีบร้อนสิสาวน้อย"

"ฉันไม่เล่น" ตีหน้าเคร่งเครียดทำให้อีกคนเลียริมฝีปากเบาๆ

"งั้นก็....จะบอกแล้วนะ ข้อเสนอของฉันก็คือฉันจะให้โอกาสเธอ จนกว่าเธอจะอายุ 20 ปีบริบูรณ์

ฉันจะปิดบัญชีกับเธอซะ แล้วก็ฉันจะให้คนของฉันส่งแกไปที่บ้านตระกูลคิม เอามั้ยละ?รึว่าไม่เอา"

ชายหนุ่มจ้องหน้าของคนตัวเล็กอย่าง สบายใจพลางยกกาแฟขึ้นมาจิบเพลินๆ

"เป็นความคิดที่ไม่เลว อย่างน้อยพี่ก็มีมุมดีๆบ้างละนะ...ไปเลยได้มั้ย"

"เชิญ เฮ้ย! ซีวอน จุนกิ พาแทยอนกับคนของเธอไปที่ตระกูลคิม ส่วนฉันจะเดินเล่นแถวๆนี้ซะหน่อย

อย่าลืมกลับมารับด้วยละ" สั่งลูกน้องทั้งสองคน แทยอนไม่ลืมที่จะหันหน้ามามองหน้าของมินโฮอีกครั้ง....ในสมองก็มัวแต่นึกถึงความทรงจำเก่าๆที่เคยมีแก่กัน แล้วพูดออกมาอย่างตัดพ้อเล็กน้อยว่า

"เมื่อไหร่นะที่มินโฮคนนั้นจะกลับมา"

"เชิญครับ คุณ" ซีวอนค่อยๆผายมือไปตรงประตูทางออก แทยอนจึงค่อยเดินออกมาแล้วก็เดินเข้าไปหาสเตฟานี่แล้วบอกว่า

"ตามรถคันนั้น ไปนะคะ...."

"อะ....อื้อ ระวังตัวไว้ด้วยนะแทแท" เดินไปที่ประตูคนขับแล้วเปิดพร้อมกับนั่งลงที่เบาะคนขับ ไม่วายยังคงมองแทยอนด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย


บ้านตระกูลคิม

สภาพบ้านของตระกูลคิมยังคงมีความสง่างามเช่นเดิมเพียงแต่ว่าเริ่มเก่าลงไป แทยอนค่อยๆก้าวเข้าไปภายในตัวของบ้านนั้นอย่างเศร้าสลดอีกครั้งหนึ่ง คนตัวเล็กค่อยๆลูบไปที่แจกันสีขาวลูบไปที่โต๊ะที่มีกระจก เป็นที่รองไว้อยู่พลางมองไปรอบๆตัวบ้านอย่างคิดถึง แล้วก็พบกับรูปที่ถ่ายพร้อมหน้าพร้อมตากันเป็นครอบครัว....ในตอนนั้นพี่ชายของเธอยังยืนอยู่ด้วยอยู่เลย

"โอปป้า...เมื่อไหร่โอปป้าจะกลับมาหาแทนะ"

แทยอนค่อยๆก้มใบหน้าลงแล้วก็สะดุดตาเข้ากับกล่อง กล่องหนึ่งที่ตั้งอยู่บริเวณโต๊ะรับแขกจึงเดินเข้าไป

แล้วหยิบมันพลางเป่าฝุ่นที่เกาะอยู่ แล้วเปิดมันออกมาก็พบกับกระบอกปืน....และกระสุนปืนอย่างดี

เป็นของที่คุณพ่อของเธอนั้นเก็บรักษาเอาไว้....เธอจึงถึงกล่องนั้นออกมาด้วย แล้วบอกกับซีวอน และ จุนกิว่า

"พวกคุณ...ฝากบอกเจ้านายคุณหน่อยสิ"

"ได้ครับ"

"ถ้าฉันอายุ 20 เมื่อไหร่ ขอให้เขายืดเวลาให้ฉันอีกสักหน่อยได้มั้ย?......ฉันจะได้ให้เขาปิดบัญชีฉัน" อันที่จริงแล้วจะเป็นเธอมากกว่าที่จะปิดบัญชีเขานะ

"ครับ แล้วผมจะบอกเจ้านายให้นะ เชิญครับ"

เปิดประตูรถของสเตฟานี่ ให้แทยอนเข้าไป

"แท....แทเอาอะไรมาด้วยละเนี่ย?"

"ชู่ว! มันเป็นกล่องเก็บกระบอกปืนของป๊าแทเองค่ะ....แทอยากจะเอามันกลับไปดูแลแทน แล้วแทจะใช้กระบอกปืนนี้ปิดบัญชีกับพี่มินโฮ" สายตาอันแข็งกร้าวของแทยอนเริ่มจะทำให้สเตฟานี่เริ่มหวั่นไป... รถคันหรูของสเตฟานี่ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบ้านตระกูลคิมอย่างช้าๆเพราะแทยอนไม่ลืมที่จะหันกลับไปดูมันอีกครั้งหนึ่ง...

.

.

.

15.30 PM

บันทึกของสเตฟานี่

หลังจากที่ฉันและแทยอนกลับมาจากบ้านตระกูลคิมแล้ว แทยอนก็เริ่มเช็ดกระบอกปืนนั้นในห้องนั่งเล่น

เพื่อนๆที่มาหาฉันกับแทยอนก็เลย เอะอะเสียงดังอยู่หน้าห้อง

"สเตฟ! มาเปิดประตูเด้เดี๋ยวฉันจะพังเข้าไปนะเว้ย" เสียงของซูยองดังก่อนอันดับแรก

"รู้แล้วเฟร้ย! เสียงดังชะมัดเลย"

ฉันเดินไปเปิดประตูแล้วก็พบกับเพื่อนๆตัวแสบและยุนอากับซอฮยอนก็มาด้วย

พรืดด!

"อะหืม....นี่มันวันรวมญาติรึไงมากันครบเครื่องเชียวนะ เอาของกินมาด้วย?"

"ก็ฉันได้ข่าวว่าเจอมาเฟียนี่หว่า เลยเอาของกินมาจะได้กินด้วยกันไงเราไม่ได้ไปไหนมาไหน

ด้วยกันก็ตั้งนานแล้ว สุกี้ก็ไม่ได้กินด้วยกันเลยอะ"

เสียงของซันนี่ดังขึ้นมาอดที่จะทำให้ฉันตื้นตันไม่ได้

"ขอบใจมากเลยนะ เข้ามาก่อนสิ" ยุนอาและซอฮยอนไม่รีรอรีบวิ่งเข้าไปในห้องก่อนใครเพราะเป็นห่วงแทยอน

ฉันที่เดินตามเข้ามาก็พบว่าทั้งสองกอดแทยอนไว้อยู่

"หือ? อะไรเหรอกอดฉันแน่นเลย"

"ฮื้อออ ก็เค้ากลัวที่รักจ๋าจะเป็นอะไรไปนะสิ" ยุนอาตอบเสียงกวน

"นั่นสิ....ซอก็เป็นห่วงแทเหมือนกัน" ลูบหลังแทยอนไปมา

"ดะ...เดี๋ยวก่อนพวกเธอสองคนทำอย่างกับว่าฉันกำลังจะเป็นอะไรไปงั้นแหละหือ?" ยิ้มจนตาหยี

นี่เป็นครั้งแรกของวันนี้ที่เห็นแทยอนยิ้มละนะหลังจากที่ทำหน้าเศร้าไปหลายวันเลย

"ก็กลัวนี่นา...มามะขอจุ๊บทีหนึ่งสิคิดถึงมากเลย" ยุนอาหันมามองฉันแล้วจุ๊บเข้าที่แก้มของแทยอนอย่างไม่ลังเล 

ซอฮยอนเลยดึงหูยุนอาเอาไว้อีกครั้ง

"อ๊าก!! เจ็บน้าๆ ซอจ๋าเค้าไม่ลืมตัวเองหรอกนาา เค้าแค่เล่นๆเองอยากจะเห็นใครบางคนควันออกหู"

เพราะยุนอาพูดแบบนั้นฉันเลยถลึงตาพลางเดินเข้าไปกดหัวเด็กเหม่งทันที

"อะไร! เดี๋ยวนี้กล้าพูดแบบนี้แล้วเหรอ" ฉันกระโดดเข้าทับยุนอา ยุนอาก็เลยดิ้นทุรณทุรายไปมา

"ว้ายยย! ตายแล้ว หมูทับ!! หายใจไม่ออกเลยจ้า อายูล อาสิก้าช่วยยุนยุนหน่อยเด้ อาหมูทับอยู่เนี่ย!?"

ยังไม่หยุดหุบปากอีกนะ

"เนี่ยแหละบทลงโทษ ฮ่าๆบังอาจมากที่มาหอมแก้มแทแทหลายครั้ง"

"หึงเด้ หึงเด้!"

"เฮ้ย!?"

ฉันเป็นฝ่ายเสียท่าก่อนจะล้มลงกับโซฟาแล้วยุนอาก็ทับฉันแทน

"โอ้ว! ที่แท้ อาหมูก็น่ารักแบบนี้นั่นเองมิน่าละ มามะงั้นยุนจูบอาแทนก็ได้"

ยื่นปากเข้ามาใกล้ ฉันเลยเอามือดันออกไป

"อิย๊า!! สิก้า มาเอาหลานแฟนแกออกไปหน่อย!!"

"ฉันเตรียมของอยู่นะ ซอ แทมาช่วยหน่อยสิจ้ะ อย่าไปสนไอคู่ 18+ อาหลานคู่นั้นเลย"

ซอฮยอนกับ แทยอนหัวเราะออกมาเบาๆแล้วเดินไปช่วยเจสสิก้าและคนอื่นๆเตรียมของทำสุกี้กินทันที

ส่วนฉันก็ต้องฟัดกับเด็กเหม่งไปมาบนโซฟานั่นแหละ

"หืมม! เอาปากจระเข้ออกไปเลยนะ"

"ไม่!"

"เอาออกไป!!"
"น่าร้าากกกกกกก จุ๊บๆๆ~~~" ยุนอาหอมแก้มฉันสลับกันไปมาซ้ายขวา

เมื่อทุกคนยกของกันออกมาก็มาช่วยดึงยุนอาให้ออกไป ฉันเลยลูบหัวตัวเองไปมาเพราะทรงผมเสียหมดแล้วจากนั้นพวกเราทั้งหมดก็นั่งทาน สุกี้กันอย่างสนุกสนาน....จนลืมความเครียดที่จะเจอในภายภาคหน้า


.

.

.

.

-----------

(ได้แรงบันดาลใจจากเพลงผิดที่ไว้ใจ ที่หน้ากากซาลาเปาร้องไป 555ก็จะเอาอยู่แล้ว)

แฮร่! ตอนหน้าเนี่ยคนที่จะต้องกินมาม่าหลายถ้วย

คือ น้องแทแล้ววว ขอให้ติดตามด้วยนะคะ






 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #11 sss_sone9 (@sunsica) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 18:44
    ยุนอาควงสามเลยหรอโฮ้เด็กแก่แดด
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #11
    0