รุ่นพี่สุดซึนกับสาวสุดปั่น

ตอนที่ 2 : ชมรมเทนนิส สโต็กเกอร์ เเละ ลูกมาเฟีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 มิ.ย. 62

   หลังเลิกเรียน รินเดินไปเข้าห้องชมรมรินเปิดประตูห้องเเละพบว่ายังไม่มีไครมาเลยรินจึงเดินเข้าไปรอไปภายในห้องชมรม
                      "เอาเป็นตรงนี้ละกันที่นั่งฉัน" รินเลือกที่นั่งของตัวเอง 
รินเลือกที่นั่งริมหน้าต่างเพราะลมพัดเย็นสบายดีโดยที่้ไอจะนั่งโซฟาอยู่กับจี้จังโดย
ปกติ รินมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็รู้สึกราวกับว่ามีคมมองอยู่ที่ไหนซักที่   
             "ใครน่ะ" รินตะโกนเรียก
เเต่ไม่มีเสียงตอบรับรินจึงคิดว่าตัวเองคงหลอนไปเอง จากนั้นไอกับจี้จังก็เดินเข้ามาในห้องชมรม
              "โอ้รินวันนี้มาเร็วดีนิ" จี้จังกล่าวทักทาย
              "ดีค่ะรุ่นพี่" ไอกล่าวทักทายเช่นกัน
   รินยังหวาดระเเวงกับเรื่องเเปลกๆเมื่อกี้ทำไห้เหม่อลอยจนไม่ได้ทักทายตอบ รินมองไปที่หน้าต่างอีกครั้งก็รู้สึกอีกครั้ง จนรินรู้สึกกังวลเเละเหงื่อออกมาเล็กน้อย ไอสังสัยกับบรรยากาศนี้จึงจับเเขนรินพร้อมเรียกริน
               "รุ่นพี่ รุ่นพี่ เป็นอะไรไปหรอคะ" เสียงเรียกจากไอ
               "อะ อ่า ขอโทษนะ เมื้อกี้คิดอะไรนิดหน่อยหนะ" รินตอบ
 - ก๊อกๆเสียงเคาะประตู จากด้านนอก-
               "ขอรบกวนหน่อยนะคะ" เสียงของเด็กสาวชมรมเทนนิสหญิง 
               "เข้ามาข้างในได้" จี้จังบอก 
   เด็กสาวชมรมเทนนิสเข้ามาในห้องชมรมนั่งโซฟาอีกฟากสำหรับรับเเขก จากนั้นไอไปเตรียมน้ำชามาไห้เเขก ส่วนจี้จังเข้ามาสอบสอบถามเเขก
               "มีปัญหาไห้ช่วยหรือปล่าวคะ" จี้จังสอบถาม
               "เอ่อ..ฉันอยากจะไห้เป็นคู่ซ้อมให้กับชมรมเทนนิสจะได้ไหมคะ"เเขกจากชมรมเทนนิสข้อร้อง
จี้จังไม่เก่งเรื่องกีฬาจึงมาหาคนอื่นๆมองไปที่ไอเเต่ไอเป็นคนไม่เเข็งเเรงตั้งเเต่เกิด จากนั้นไปเห็น รินที่มีรูปร่างดี ราวกับนักกีฬา
               "นี่รินนายเคยเล่นเทนนิสหรอปล่าว" จี้จังถามริน
               "ก็เคยอยู่นะเมื่อห้าเดือนทีเเล้วน่ะนะ" รินตอบ
               "จะไปช่วยซ้อมไห้ก็ได้นะ" รินเสนอตัวไปช่วยเองโดยมีความหมายเเอบเเฝง
ถ้าเป็นที่โล่งเเจ้งต้องเห็นคนที่มองฉันอยู่เเน่
     ณ สนามเทนนิส พวกรินเปลี่ยนชุดเป็นชุดนักเทนนิส
                         "ว๊าา รุ่นพี่รินเหมาะกับชุดกีฬาจริงๆนะคะเนี่ย" ไอพูดชมด้วยเเววตาวิบวับ 
                         "เธอก็ด้วยล่ะน่า"รินพูดออกมาด้วยความเขินอาย 
รินมองไปรอบๆเพื่อมองหาคนที่เเอบมองตัวเองอยู่จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าจี้จังไม่ได้อยู่ด้วยกัน
              "เเล้วยัยเเว่นไปไหนเเล้วหละ" รินถามไอ 
                         "จี้จังบอกว่าไม่ถูกกับเเดดหนะ" ไอตอบ 
                         "ชิ ยัยนั่นหนีงานไปอีกเเล้ว เเต่ช่างเถอะลองมาเล่นกันสักเเมตมั้ยหละคุณหนูชมรมเทนนิส" รินพูด 
รินท้าทาย พวกชมรมเทนนิสหญิง เเละด้วยความดุเดือดในตัวนักกีฬาพวกชมรมเทนนิสหญิงจึงรับคำถ้า
                         "จัดไปคะรุ่นพี่" ด็กสาวชมรมเทนนิสตอบรับคำท้า 
   เกมได้เริ่มต้นขึ้นโดยรินเป็นฝ่ายเสริฟก่อนเเละได้เปิดฉากด้วยลูกเสริฟที่เร็วเเละเเรง มากจนทั้งสนามอึ้งกันไปตามๆกัน เด็กสาวตกใจเล็กน้อยเเละเล่นต่อไปเรื่อยๆเกมดำเนินมาที่เด็กสาวโดนรินเล่นเเบบเอาจริงใส่เเละเเพ้อย่างราบคาบในขณะที่ไอนั่งดูข้างสนาม 
               "ทำไมทั้งที่ฝึกหนักแท้ๆกลับเเพ้คนคนที่เลิกเล่นไปห้าเดือนนี่นะ"เด็กสาวชมรมเทนนิสพูดออกมาด้วยความช็อคอย่างมาก 
               "นี่เธอคิดว่าที่พยายามมันสูญปล่าวงั้นหรอ ฉันคิดว่าเธอนะน่าอิจฉาจะตายสนุกในการเล่นเทนนิส ดีใจในการพัฒนาตัวเอง เเต่ฉันไม่มีมันล่ะนะ ถึงเธอจะเเพ้ในเกมเมื่อกี้ เเต่เล่นไม่ถอดใจเลย สุดยอดมากเลยนะ" รินพูดไห้กำลังใจเด็กสาวชมรมเทนนิสพร้อมจับมือฝ่ายตรงข้าม 
   หลังจากนั้นรินก็รู้สึกอีกรอบว่ามีคนเเอบมองอยู่ ทำไห้รินเหม่อลอยกับการคิด หาตัวคนที่เฝ้ามองตัวเองไปอีกครั้ง  
                  "รุ่นพี่ รุ่นพี่คะ" ไอเตือนสติริน พร้อมทำหน้าบูดใส่ 
                  " อะ..ขอโทษนะ"รินรู้สึกตัวเเละโต้ตอบ 
เวลาก็เย็นมากเเล้ว พวกรินก็บอกลาชมรมเทนนิสเเล้วเดินกลับบ้าน เเต่ระหว่างทางกลับบ้านนั้นรินก็รู้สึกได้อีกครั้งทว่าครั้งนี่รินจับได้ รินไล่จับเเละกดล็อคเขาลงพื้น 
                   "เเกเป็นไครเจ้าสโตกเกอร์" รินสอบถามพร้อมดึงหน้ากากออก
ภายใต้หน้ากากนั้นเป็นเด็กสาวผมสีขาวหน้าตาคล้ายชาวตะวันตก ทั้งรินทั้งไอตกใจมากหลังจากรู้ตัวจริงของสโต๊กเกอร์
                    "ผู้หญิงหรอเนี่ย" รินพูดพร้อมปล่อยไห้ยืนขึ้น
                    "อ้าวซาช่ามาที่นี่ได้ไง" ไอถามสโต็กเกอร์ราวกับรู้จักกันมาก่อน
รินรู้สึกมึนงงกับเหตุการณ์กระพริบตาพริบๆ จากนั้นซาช่าก็เข้าโถมกอดไอราวกับพรากจากกันมาเเสนนาน
                    "รู้จักกันหรอไอ" รินถาม
                    "อื้ม ซาช่าเป็นอดีตผู้ติดตามตั้งเเต่อยู่เมืองนอกหนะ"ไอตอบ
                    "เเต่ทำไมถึงตามมาดูฉันหละ"รินสังสัย
จากนั้นเด็กสาวยืนขึ้นเเละชี้นิ้วมาทางรินเเล้วพูดว่า
                    "ก็นายน่ะคือคนที่ที่คุณหนูพูดถึงตลอดเลยอยากเห็นตัวจริงน่ะ เเต่ก็กล้ามากเลยนะที่กล้ามาคบกับลูกสาวหัวหน้ามาเฟียที่ยิ่งไหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์น่ะ"
จากนั้นรินก็ตกใจรู้ความจริง เเต่รินก็สงสัยมานานเเล้ว เฉยๆกับการทะเลาะวิวาท โซฟา
ราคาเเพง เเถมไม่เคยยอมไห้ไปส่งถึงที่บ้านเลย
                                   "รู้ความจริงเเล้วสินะรุ่นพี่ ซาช่าพารุ่นพี่ไปพบท่านพ่อซะ" ไอพูดกับรินเเละสั่งซาช่า
                     " รับทราบ" ซ่าช่าขานรับ
                     "เอาจริงดิ มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เลยนะ"รินพูดออกมาด้วยความกังวลเเละหวั่นผวานิดๆ 
  จากนั้นซาช่าเเละไอก็พาตัวรินไปพบบอสมาเฟียที่บ้านหลังจากรินรู้ความจริงรินเริ่มมีความเครียดกับเรื่องดังกล่าว มาถึง ณ หน้าบ้านของไอไม่สินี่มันโคนโดหรูมากๆตั้งหากพอเดินผ่านรั้วเข้าไป มีลูกน้องของพ่อไอออกมาตั้งแถวต้อนรับเข้าไปข้างใน
                     "ยินดีต้อนรับ คุณหนู"เสียงเหล่ามาเฟียสิบๆกว่าคนกล่าวต้อนรับ
ทั้งสามคนเดินเข้าไปข้างในเเล้วขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นบนสุดของคอนโดคือชั้นที่51ซึ่งเป็นชั้นที่หัวหน้ามาเฟียอยู่ ระหว่างรอลิฟท์ขึ้นไปยังจุดหมาย ไม่มีการพูดจาใดๆบรรยากาศในลิฟท์เเสนจะอึดอัด ราวกับว่ารินเป็นนักโทษรอถูกประหารยังไงยังงั้น รินพยายามจะพูดเเต่ก็ไม่ไหว เหงื่อของรินไหลเป็นทาง
-ติ้ง เสียงลิฟท์ ถึงปลายทาง-
                    "ตามมานี้" เสียงซาช่าสั่งริน
 ทั้งสามรออยู่หน้าประตูของบอสมาเฟีย ประตูนั้นชั่งใหญ่เเละน่ากลัวสำหรับริน หัวใจรินเต้นไม่เป็นจังหวะ ราวกับจะเเตกสลาย 
                    "ตุ๊กตา คุณพ่อ มาเฟีย" ไอพุดรหัสลับ
ประตูค่อยๆเปิดออกอัตโนมัติ ภายในห้อง พบกับห้องที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาน่ารักๆ รินกวาดสายตาไปมาพบกับชายใส่ชุดสูทใส่หน้ากากหมีน้อยนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ เหตุการณ์นี้ทำไห้รินที่เตรียมใจมาตั้งนานถึงกับเข่าทรุด คุณพ่อของรินหันหน้ามาทางริน
                    "อ่าดีจ้า" หัวหน้ามาเฟียทำเสียงโลลิ
                    "อะไรวะเนี่ยย" รินตะโกนออกมาสุดเสียงจากความเก็บกด
สภาพรินราวกับว่าวิณญานหลุดออกจากร่าง รินช็อคสลบหัวทิ่มพื้น จากนั้นรินได้ถูกส่งกลับเมนชั่นของตนโดยสวัสดิภาพ



                       

                                                                                                                                                                                                             
               
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #10 0861791941 (@0861791941) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 11:10
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ลองศึกษาการบรรยายของเรื่องอื่นดูค่ะ จะได้นำมาพัฒนาได้ สู้ๆนะคะ
    #10
    0
  2. #8 Keep Fighting (@Star_Athit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 19:24

    โดยรวมแล้วบางประโยคติดกันมากไป ทำให้ความหมายเปลี่ยน เวลาอ่านจึงเป็นอย่างอื่นไป


    คำผิดมีพอสมควร

    ไคร = ใคร

    ไห้ = ให้

    ทันทาย = ทักทาย

    สังสัย = สงสัย

    คำนี้ไม่แน่ใจว่าจะเขียนเป็น วิบวับ หรือเปล่าครับ

    วิ้งวับ = วิบวับ


    แต่เรื่องบทสนทนาทำให้น่าอ่านอยู่ครับ ถ้าแก้คำผิดจะทำให้อ่านลื่นไหลมากกว่านี้


    ยังไงก็สู้ ๆ ครับ อัพไปเรื่อย ๆ ครับ ถ้าตอนเยอะคนก็จะเข้ามาอ่านมากขึ้นครับ


    ผมคนหนึ่งก็ชอบอ่านเรื่องตอนเยอะ ๆ เหมือนกัน 5555


    เพราะงั้นอัพต่อไปเน้อ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #8
    2
    • #8-1 Martar0x (@Martar0x) (จากตอนที่ 2)
      23 มิถุนายน 2562 / 20:33
      ขอบคุณครับ
      #8-1
    • #8-2 PenGuinTeaTime (@OneEyeOwl) (จากตอนที่ 2)
      24 มิถุนายน 2562 / 21:45
      มาช่วยเสริมครับ ควรเคาะบรรทัดไว้ด้วยครับคนอ่านจะได้ไม่ลายตาด้วย และแนะนำให้เขียนตอนยาวกว่านี้จะดีมากเลยครับ ขั้นต่ำสัก 7000+ อักษรครับ คนอ่านเค้าชอบที่จะอ่านอะไรที่มันยาวๆครับ สั้นๆมันไม่จุใจ ยังไงก็สู้ๆครับ
      #8-2