Sleep Tight!

ตอนที่ 3 : III : ตื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

III

ตื่น

 

โจนาธาน วินสตัน เดินลากเท้าไปตามพื้นคอนกรีตอย่างเกียจคร้าน เขาเป็นชายร่างอ้วนมีหนวด รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์และอารมณ์ขันอันมากล้นทำให้เขาเป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ พวกเขามักจะเรียกโจนาธานว่ามาริโอ้ และชายวัยกลางคนก็จะหัวเราะตามอย่างใจดีทุกครั้ง เขารักเด็กๆ และมีความสุขเสมอเมื่อได้เห็นใบหน้าแจ่มใสปราศจากความกังวลของเด็กน้อยขณะที่พวกเขาแย่งกันขึ้นรถโรงเรียน ส่งเสียงทักทายมาริโอ้อย่างเบิกบาน

และนั่นอาจเป็นตอนเดียวที่เขามีความสุข

ทันทีที่เขาขับถึงบ้านของเด็กคนสุดท้าย บอกลาเด็กชายตัวน้อยที่เหนื่อยล้าจากการเรียน รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของโจนาธาน บนรถประจำทางที่เงียบเหงา เขาได้แต่มองขณะที่เด็กน้อยวิ่งเข้าไปหาอ้อมกอดของแม่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน ขณะที่สมองเริ่มคิดถึงปัญหาที่ตนเองมี

โจนาธานไม่ใช่คนฉลาด แต่เขาเป็นคนดี ประเภทที่จะลุกให้ผู้อื่นนั่งบนรถประจำทางและช่วยหญิงชราเข็นรถ แต่การเป็นคนดีอย่างเดียวไม่พอที่จะทำให้เขามีชีวิตรอดได้ เขาจำเป็นต้องมีความรู้ แต่อย่างที่เขารู้ตัวดีและบอกตัวเองอย่างสม่ำเสมอ เขาไม่ใช่คนฉลาด สิ่งเดียวที่เขาทำได้ดีคือการขับรถส่งนักเรียน

โจนาธานมองไฟถนนที่ติดๆ ดับๆ อย่างหวาดระแวง ถนนนั้นเงียบและแทบจะเรียกได้ว่าว่างเปล่ายกเว้นรถที่ผ่านมานานๆ ครั้ง คืนนี้เขาต้องกลับบ้านดึกเพราะรถโรงเรียนแตรเสีย ทำให้เขาต้องซ่อมมัน คนขับรถบางคนไม่เห็นถึงความสำคัญของแตร แต่โจนาธานเชื่อว่าสักวันหนึ่งแตรรถจะต้องมีประโยชน์มากกว่าการแสดงความเกรี้ยวกราดบนท้องถนนซึ่งเป็นหน้าที่หลักของมันในขณะนี้

โจนาธานตบกระเป๋าหาบุหรี่ เขาชอบสูบบุหรี่เวลาหวาดระแวง แน่นอนว่าเขาเป็นคนตัวใหญ่ อ้วน หากจะเรียกให้ถูก แต่เขาไม่แข็งแรง หากมีโจรมือมีดพุ่งออกมาจากซอยเปลี่ยวข้างๆ นี้ โจนาธานก็ไม่แน่ใจนักว่าตนเองจะสามารถเอาตัวรอดได้ ผู้คนมักจะเข้าใจเขาผิด คิดว่าเขาแข็งแรงกว่าที่เป็น

ไม่มีบุหรี่ โจนาธานพึ่งนึกออกว่าเขาเลิกมันเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วเพื่อตัดค่าใช้จ่าย

พูดถึงค่าใช้จ่าย เดือนนี้เขามีเงินเหลือพอจะซื้อของขวัญวันเกิดให้หลานสาวหรือเปล่านะ...

เขามัวแต่คิดถึงของขวัญที่ตนเองสามารถซื้อได้ในวงเงินที่มีจนไม่สังเกตเห็นเมื่อร่างหนึ่งเดินออกมาจากซอยข้างๆ ชายหนุ่มวัยรุ่นในชุดสีดำกำลังเดินตามเขามาติดๆ มือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง โจนาธานเหลียวมองชายหนุ่มก่อนจะเร่งฝีเท้าขึ้น และชายหนุ่มข้างหลังก็ทำตาม ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าโจนาธานรู้ตัวแล้วว่ากำลังโดนสะกดรอยตาม

เขากำลังจะปล้นฉัน โจนาธานคิด แล้วตอนนี้ก็ไม่มีรถผ่านมาสักคัน

“คุณต้องการอะไร” โจนาธานรวบรวมความกล้าหันไปถาม พยายามตีสีหน้าขึงขัง เขาตัวใหญ่กว่าชายหนุ่ม และคิดว่าภาพลักษณ์ของเขาอาจจะสามารถทำให้โจรกลัวได้ ชายหนุ่มไม่ตอบแต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเขา โจนาธานหยุดเดินและถามอีกครั้ง “คุณต้องการอะไร

ชายหนุ่มในเสื้อแจ็คเก็ตดำเองก็หยุดเดินและเงยหน้าขึ้นสบตากับโจนาธาน และโจนาธานสังเกตเห็นว่าดวงตาสองข้างของเขาสีไม่เหมือนกัน ข้างซ้ายเป็นสีฟ้าสดใสเหมือนลูกแก้ว ในขณะที่ข้างขวาเป็นสีน้ำตาลทอง สีเดียวกับเม็ดทรายบนชายหาด

“แล้วคุณจะขอบคุณผม” ชายหนุ่มพูดเสียงเบา

ทันใดนั้น ร่างตรงหน้าก็พุ่งเข้าหาเขาและโถมตัวใส่ โจนาธานล้มลงกระแทกกับพื้นคอนกรีต และก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว ชายหนุ่มแจ็คเก็ตดำก็อัดหมัดเข้าด้านข้างใบหน้าของเขาเต็มแรง ด้วยความได้เปรียบด้านสรีระ โจนาธานโยนชายหนุ่มออกจากตัว ชายหนุ่มกลิ้งตกจากทางเท้าลงไปบนถนนก่อนจะโงนเงนยืนขึ้น เลือดไหลออกจากจมูกหยดลงบนเสื้อยืดสีเทาที่เขาสวมอยู่ใต้แจ็คเก็ตดำ

“สู้กับผม” ชายหนุ่มตะโกนก่อนจะพุ่งเข้าหาโจนาธานอีกรอบ โจนาธานรีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วอย่างที่ร่างอ้วนของเขาไม่น่าทำได้ ส่งผลให้ชายหนุ่มชกได้เพียงอากาศ

“คุณบ้าไปแล้วหรือไง” โจนาธานหอบหายใจ “คุณต้องการอะไร ผมไม่มีเงินเลยสักแดง”

“หุบปากแล้วสู้กับผม” ชายหนุ่มกำหมัดและเสยคางโจนาธานเข้าเต็มๆ ชายวัยกลางคนเซไปข้างหลังเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกได้ถึงลมที่เกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มวาดแขนมาทางเขาอีกหน โจนาธานใช้มือจับแขนของชายหนุ่มไว้ มืออีกข้างขยุ้มผมสีดำ ก่อนจะทุ่มชายหนุ่มลงกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงจนเขาเกือบจะคิดไปเองว่าแผ่นดินสะเทือน

เขาไม่มีทางทำอย่างนี้ได้ในชีวิตประจำวัน นี่มันความฝันหรือว่าอะดรีนาลีนทำงานขั้นสุดกันแน่

ชายหนุ่มส่งเสียงครางเหมือนแมวที่ได้รับบาดเจ็บก่อนจะยันตัวลุกขึ้น ปากสบถด่าสารพัด

“ปัดโธ่ คุณ... คุณกับจินตนาการบ้าๆ ของคุณ” เขาเซไปข้างหลังพลางปาดเลือดออกจากปาก ดวงตาสองสีมองโจนาธานอย่างเคียดแค้น “คุณมัน...”

“คุณทำบ้าอะไรอยู่” โจนาธานถาม พยายามคุมเสียงไม่ให้ตระหนกแม้ว่าภาพชายหนุ่มโดนทุ่มกับพื้นคอนกรีตจะทำให้เขาแทบสิ้นสติ โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าตนเองผู้รักสงบคือคนที่ทำให้มันเกิดขึ้น ชายหนุ่มหอบพลางเซไปพิงกับกำแพงอิฐ แต่จากสายตาแล้วดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ โจนาธานตกใจที่เห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้ายังอ่อนเยาว์อยู่มาก อายุไม่เกินสิบแปดปี พอๆ กับหลานสาวของเขา “ถ้าคุณขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะซัดคุณให้เละ แต่ผม... ผมไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย เพราะฉะนั้น... ถอยไปเถอะ กลับบ้านไปซะหนุ่มน้อย”

“ไม่ได้” ชายหนุ่มตะโกน แววตาแทบจะวิงวอน “คุณต้อง... สู้กับผม”

ไม่ทันขาดคำ เขาก็พุ่งมาอีก และคราวนี้ หมัดของเขาแม่นยำกว่าครั้งก่อนๆ มันปะทะกับใบหน้าของโจนาธานอย่างจัง โจนาธานล้มลงและก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้อีก ชายหนุ่มก็ขึ้นมาคร่อมตัวเขาก่อนจะเอื้อมมือมาบีบคอหนา “ได้โปรด ตื่นเถอะ ตื่น ตื่น” ชายหนุ่มตะโกน

ชายหนุ่มทุ่มแรงทั้งหมดที่มีบีบคอโจนาธานจนโจนาธานรู้สึกได้ว่ามือนั้นสั่นเกร็ง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวขณะที่เขาเริ่มขาดอากาศหายใจ แขนเขายังเป็นอิสระ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง โจนาธานกลับไม่อยากยกมันขึ้นป้องกันตนเอง ราวกับว่าเขายอมแพ้แก่ชายหนุ่มแล้ว โจนาธานไม่ขัดขืนหรือพยายามร้องขอความช่วยเหลือ เขาแค่ยอมรับมัน ขณะที่ชายหนุ่มตะโกนใส่เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ตื่น ตื่น ตื่น”

เขากำลังจะตาย และจะไม่มีวันได้รู้ด้วยว่าอะไรทำให้ชายหนุ่มคนนี้อยากฆ่าเขา

“ตื่น ตื่น ตื่น”

โจนาธานเบิกตากว้าง เขาไม่ได้อยู่บนถนน ไม่มีใครบีบคอเขา แต่เขากำลังอยู่บนที่นั่งคนขับที่ประจำของตนเอง มือทั้งสองอยู่บนพวงมาลัย และตรงหน้าเขา เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่บนทางเท้า แม่ของเด็กกำลังสาละวนกับการห่มผ้าให้กับลูกอีกคนที่กำลังนอนอยู่ในรถเข็นเด็ก เด็กชายตัวน้อยกำลังจะวิ่งลงไปบนถนนในจังหวะที่แม่หันหลังให้

เขากรีดร้อง ไม่ใช่เพราะเขากำลังจะตาย

แต่เพราะเขาตื่นแล้ว

โจนาธานบีบแตร

เสียงของมันดังสนั่นและเหมือนเสียงโหยหวนของสัตว์บางชนิดที่ใกล้ตาย มันเป็นเสียงที่ยาวนานและเจ็บปวด แม่เด็กสะดุ้งโหยงก่อนจะเห็นรถของโจนาธานทันที ไวเท่าความคิด เธอกระชากคอเสื้อลูกชายกลับเข้ามาบนทางเท้า โจนาธานได้ยินเสียงนักเรียนในรถกรีดร้องอย่างตระหนก แต่เสียงนั้นหยุดลงอย่างรวดเร็วเมื่อไม่มีเหตุร้ายใดๆ เกิดขึ้น

โจนาธานได้แต่โทษตัวเองตลอดทางที่เขาขับรถส่งเด็กแต่ละคน เขาไม่ใช่คนที่อดหลับอดนอนถึงขั้นหลับในระหว่างทำงาน แต่คงเป็นเพราะเมื่อคืนเขากลับบ้านดึกเป็นแน่ ดึกเพราะต้องซ่อมแตรที่พัง แตรที่ช่วยชีวิตเด็กชายคนนั้นไว้ได้อย่างหวุดหวิด ไม่มีเด็กคนไหนสังเกตว่าโจนาธานหน้าซีดเพียงไรเมื่อพวกเขาลงจากรถกลับไปทีละคน

เขาเกือบจะฆ่าเด็กผู้ชายคนหนึ่ง โจนาธานคิดอย่างสยดสยอง

แต่เขาตื่น ด้วยเหตุผลบางอย่างที่เขาจำไม่ได้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะความฝัน คนเรามักจะสะดุ้งตื่นเมื่อฝันร้าย แต่โจนาธานจำฝันนั้นไม่ค่อยได้ อะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับถนนมืดๆ และไฟที่ติดๆ ดับๆ แต่ไม่ว่ามันจะคืออะไร ก็ขอบคุณความฝันนั้นที่ทำให้เขาไม่ต้องเป็นฆาตกร

ใครบางคนกดปุ่มหยุดรถ โจนาธานหยุดรถก่อนจะตระหนักว่ามีเด็กเหลืออยู่ในรถเพียงคนเดียว

รถโรงเรียนนี้ไม่ค่อยมีเด็กวัยรุ่นอยู่มากนัก โจนาธานจึงแปลกใจพอสมควรเมื่อเห็นเด็กหนุ่มในชุดแจ็คเก็ตสีดำเดินนวยนาดมายังประตูรถ ใบหน้าของเขาเหนื่อยล้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง มีรอยช้ำสีม่วงบนแก้ม แต่ดวงตาสีน้ำตาลทองเหมือนเม็ดทรายกลับทอประกายแสดงความยินดีอย่างเห็นได้ชัด

เขาอาจจะเคยเห็นหนุ่มคนนี้ที่ไหนสักแห่งมาก่อน

“แอบขึ้นรถมาหรือ เธอไม่ควรจะทำอย่างนั้นเลยนะ” โจนาธานติงเมื่อชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้

“ขอโทษครับ” เขายิ้มให้ “แล้วก็... ขอแสดงความยินดีด้วย”

ที่คุณตื่นในที่สุด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #7 marblє fox (@giffyandgetty) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:51
    เฮ้ออออ...โจนาธานตื่นสักที...
    #7
    0