Sleep Tight!

ตอนที่ 2 : II : ชายบนขอบสะพาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มี.ค. 58

II

ชายบนขอบสะพาน

 

มาร์ครู้ทันทีว่ามันไม่มีความหวังเหลือในชายตรงหน้าแล้ว

ชายร่างสูงยืนพิงโครงสร้างสีแดงของสะพานโกลเด้นเกต พ่นควันบุหรี่สีขาวออกมาจากปากอย่างเชื่องช้า สายตาทอดมองไปยังผืนน้ำที่ส่องประกายสีทองจากแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า บรรยากาศยามเย็นของหน้าร้อนเหนียวเหนอะหนะ รถจำนวนมากแล่นผ่านไปมาแต่ไม่มีใครใส่ใจมากพอที่จะหยุดถามเขาว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ ป้ายสีฟ้าที่มีหมายเลขโทรศัพท์แปะอยู่ห่างไม่กี่เมตร

มันยังมีความหวังเหลืออยู่ โทรหาพวกเรา

แต่มาร์ครู้ว่าชายร่างสูงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว และการที่เขาหันมามองเมื่อมาร์คเดินเข้าไปใกล้ ก็ยิ่งทำให้มาร์คมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีก

แต่ก็ไม่เสียหายที่จะพยายาม “สวัสดี” เขาทัก

“สวัสดี” ชายร่างสูงคีบบุหรี่ออกจากปาก เขาดูเหมือนนักธุรกิจจากชุดสูทที่สวม มาร์คไม่แปลกใจ ผู้มาเยือนบนสะพานแห่งนี้มักจะเป็นนักธุรกิจอยู่แล้ว ถึงเขาจะไม่ใช่หนึ่งในนั้นก็เถอะ “คุณออกมาวิ่งออกกำลังกายยามเย็นหรือ”

“เปล่าหรอก” มาร์คตอบ รู้สึกแปลกใจที่ชายตรงหน้าเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา “ผมแค่ชอบออกมาเดินเล่นตอนเย็น วิวจากบนนี้สวยมากเลย”

“สวยมาก และใช่ สูงมากด้วย” ชายร่างสูงอัดควันบุหรี่เข้าปอดอีกครั้ง “ผมมาที่นี่บ่อย ไม่รู้ว่าอะไรดึงดูดให้ผมมาที่นี่แทบทุกวัน... บางทีคุณอาจจะพูดถูก จากบนนี้วิวสวยมากจริงๆ มันอาจจะดึงดูดให้ผมมาที่นี่ก็เป็นได้”

“คุณแน่ใจหรือว่าไม่ใช่อย่างอื่นที่ทำให้คุณมาที่นี่” มาร์คถาม ชายร่างสูงหันมามองอย่างประหลาดใจ ดวงตาสีฟ้าซีดฉายแววระแวดระวัง “มีคนจำนวนมากที่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อชมวิว แต่มาเพื่อ...” มาร์คหันกลับไปมองป้ายสีฟ้าที่เก่าซีด “คุณก็รู้”

“ผมเข้าใจพวกเขานะ” ชายหนุ่มโยนบุหรี่ที่หมดมวนลงบนพื้นและใช้รองเท้าหนังแบบนักธุรกิจเหยียบมันจนดับ “พวกคนที่ต้องการจะจบทุกสิ่ง การมีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย คุณเองก็คงเข้าใจ ถึงมันจะยากที่จะทำใจเชื่อก็เถอะ แต่หนทางนี้เป็นหนทางที่มีความสุขที่สุดสำหรับคนบางคน แม้ว่า... แม้ว่าบางครั้งพวกเขาจะเสียดายการกระทำของตัวเอง ขอโทษ คุณคงไม่อยากฟังเรื่องแบบนี้”

“คุณดูเป็นคนมีเหตุผล” มาร์คเท้าแขนกับโลหะสีแดง “คุณดูไม่เหมือนคนประเภทนั้น”

“บางทีผมอาจจะเหมือน” ชายหนุ่มยิ้มเศร้าๆ “ผมเสียดายตั้งหลายอย่างที่ทำลงไป”

“นั่นคือในอดีต คุณสามารถทำเรื่องที่ถูกต้องในอนาคตชดเชยกับมันได้” มาร์คมองขณะที่หัวใจของเขาดำดิ่งลงไปสู่ความสิ้นหวัง เขาไม่สามารถเปลี่ยนใจชายหนุ่มตรงหน้าได้ เขาไม่เคยเปลี่ยนใจใครได้ เขาเปลี่ยนใจไม่ได้แม้กระทั่งตนเอง เขากำลังทำอะไรอยู่ แม้จะคิดอย่างนั้นแต่มาร์คก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้ตนเองพูดต่อได้ “ผมหวังว่าผมจะไม่มีวันได้คุยกับคุณ”

“ทำไมล่ะ”

มาร์คสูดหายใจลึก แต่ไม่ได้กลิ่นไอเสียของรถราที่แล่นไปมาเบื้องหลัง “คุณชื่ออะไร”

ชายหนุ่มมองเขาอย่างสงสัย “ฟินนีแกน”

“ผมชื่อมาร์ค และผมเคยอยู่ที่นี่เมื่อสามปีที่แล้ว สูบบุหรี่มวนหนึ่งเหมือนคุณนี่แหละ” มาร์คมองไปยังสุดขอบฟ้า ที่ที่ผืนน้ำและผืนฟ้ามาบรรจบกัน ฟินนีแกนไม่ตอบอะไรแต่มาร์ครู้ว่าเขากำลังตั้งใจฟัง “มันน่าขำตรงที่ผมต้องใช้ความกล้าไปการปีนขึ้นไปบนรั้วโลหะนี้ยิ่งกว่าตอนกระโดดลงไปอีก วินาทีที่ร่างของผมอยู่กลางอากาศ ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป แต่ในตอนนั้น ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อจะย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าวินาทีก่อนหน้านั้น และผม... ผมไม่อยากให้คุณต้องรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน”

“คุณเสียใจที่ฆ่าตัวตาย” ฟินนีแกนถามเสียงเบา ไม่มีความตระหนกตกใจหรือเคลือบแคลงสงสัยในน้ำเสียงของเขา และนั่นถือเป็นสิ่งที่แปลก คนส่วนมากมันจะตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเขาเล่าเรื่องของตนเองจบ ไม่ก็หาว่าเขาเป็นบ้าและพยายามไล่เขาออกไป ไม่มีใครเชื่อว่าคนที่กระโดดออกจากสะพานโกลเด้นเกตจะสามารถรอดชีวิตและแข็งแรงสมบูรณ์ได้อย่างมาร์ค

สิ่งที่พวกเขายังไม่รู้คือ มาร์คไม่ได้รอดชีวิต

“ผมเสียใจทุกวินาทีที่เดินวนเวียนอยู่บนสะพานนี้” มาร์คตอบ “และนั่นคงเป็นบทลงโทษของพระเจ้า คุณเชื่อในพระเจ้าไหม ผมไม่เคยเชื่อในพระเจ้า ผมเชื่อมาตลอดว่าความตายคือความว่างเปล่า ไม่มีสวรรค์หรือนรก แค่ความว่างเปล่า แต่ผมคิดผิด ผมยังอยู่ตรงนี้ ไปไหนไม่ได้ ราวกับว่าพระเจ้าลงโทษความสิ้นคิดของผม สาปแช่งให้ผมอยู่ที่นี่ตลอดไป คนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นผมได้ ยกเว้นคนที่...”

“ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะคุณ” ฟินนีแกนขัดก่อนจะหันไปยังอีกฟากหนึ่งของถนน

ตรงนั้น หนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังวิ่งตามกันมา หญิงสาวกำลังวิ่งหนีจากชายหนุ่ม น้ำตาอาบหน้าขณะที่เธอกรีดร้องเสียงสั่น “ทำไม คุณทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง”

“แอนนา ได้โปรดฟังก่อน” ชายหนุ่มพยายามพูดแต่แอนนาถอยห่างจากเขา

“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน”

“ผมไม่ได้ตั้งใจ” ชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างจากแอนนาราวห้าเมตรและกำลังตะโกนเสียงดัง “ได้ยินไหม แอนนา ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมเสียใจจริงๆ”

“โอ ไม่หรอก คุณตั้งใจ ตั้งใจมากๆ เลยที่นอนกับหล่อน และคุณไม่เสียใจเลยสักนิด แต่เดี๋ยวคุณจะได้เสียใจแน่ โรเบิร์ต และคุณจะต้องใช้ชีวิตกับมันตลอดไปด้วย” แอนนาร้องไห้

โรเบิร์ตพุ่งตัวไปหาแฟนสาวทันทีที่ตระหนักว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ผู้คนในรถที่ผ่านมาเริ่มชะลอรถและเลื่อนหน้าต่างลง แต่ไม่เร็วพอ แอนนากรีดร้องสั้นๆ ก่อนจะโยนตัวเองออกจากรั้ว ร่างของเธอตกลงไปตามแรงโน้มถ่วง ใบหน้าที่เห็นเพียงแวบเดียวนั้นเต็มไปด้วยความตระหนกก่อนที่มันจะหายลับไปใต้โครงสะพานสีแดง หญิงสาวในรถคันที่ใกล้ที่สุดกรีดร้องเสียงแหลม ผู้คนจำนวนหนึ่งวิ่งออกมาจากรถเพื่อไปดู ในขณะที่มาร์คอ้าปากค้าง เพียงเสี้ยววินาที พวกเขาก็ได้ยินเสียงแตกกระจายของน้ำ

“พระเจ้า...” โรเบิร์ตวิ่งไปเกาะรั้วสะพาน แขนขาปวกเปียกเหมือนจะล้มลง ผู้คนที่ทยอยออกมาจากรถพุ่งเข้ามารวบตัวเขาไว้ ไม่มีใครรู้ว่าชายหนุ่มผู้โศกเศร้าจะทำอย่างไรต่อไป

“หญิงที่น่าสงสาร” ฟินนีแกนพึมพำก่อนจะเดินลงจากทางเท้า เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนจะหันมาหามาร์ค “ต้องขอโทษจริงๆ ที่ผมอาจจะปฏิบัติงานได้ไม่ดีพอ”

มาร์คยืนนิ่ง ยังช็อคกับการเห็นคนฆ่าตัวตายมาสดๆ ร้อนๆ “คุณหมายความว่ายังไง”

ฟินนีแกนถอนหายใจ พร้อมกันนั้นทุกอย่างก็หยุดนิ่งลง นกบนท้องฟ้า ผู้คนที่กำลังโหวกเหวกโวยวาย เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์รถ ทุกอย่างล้วนสงบนิ่ง เสียงเดียวที่ดังอยู่ท่ามกลางความเงียบคือเสียงสะอื้นไห้ของหญิงสาว และอีกฟากหนึ่งของถนน แอนนากำลังยืนก้มหน้าร้องไห้อยู่ตรงนั้น ตัวเปียก น้ำไหลลงจากเส้นผมลงบนทางเท้าคอนกรีต เธอเงยหน้าขึ้นนิดๆ และมาร์คทันได้สบตากับเธอแวบหนึ่ง

ฟินนีแกนเองก็กำลังมองแอนนาด้วยสายตาแสดงความสงสาร เขาหันมาหามาร์คอีกครั้ง “คุณอยากให้ผมรับคุณไปก่อนหรือว่าจะรอให้ผมพาแอนนามาที่นี่แล้วพวกเราจะได้ไปพร้อมกันเลยล่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #6 marblє fox (@giffyandgetty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:48
    เเอนนาไม่น่าวู่วามเลย....
    #6
    0