หมดปัญญาจะหาที่ถ่ายรูป

สวัสดีวันที่สองของสัปดาห์หนังสือค่ะ

วันนี้มีใครไปกันอีกบ้างมั้ย?

แต่รู้สึกว่าที่เราอ่านๆคอมเม้นท์ของแต่ละคนเมื่อวานนี้

รู้สึกว่ามีแต่คนไม่ได้ไปทั้งนั้นเลย

มีท่านหญิงอาคาเซียคนนึงล่ะที่ไป

แต่บ้านก็อยู่ไกล ก็เลยไปแป๊บเดียว

(คนที่บูธสำนักพิมพ์บอกมาแบบนี้อ่ะ)

ส่วนวันนี้ เราไม่ได้ไปอีกหรอก

เนื่องจาก...เอาตัวเองให้รอดจากหนังสือ 15 เล่มก่อน - -"



เอาล่ะ ส่วนวันนี้

เนื่องตากไม่ได้เล่นอะไรมาก

ก็เลยไม่มีรูปอะไรดีๆให้ถ่ายเก็บตกมาให้ดู

แต่เราก็มาเจอบางอย่าง ซึ่งเราเห็นทุกวันเลยมั้ง

และเห็นเกือบทุกครั้งที่ขึ้นบันไดจะมาเข้าห้องนอน

ก็เลยถ่ายมา

ก็นะ...ไม่มีอะไรให้ถ่ายแล้ว

อีกอย่างตอนนั้นถ่านที่ใส่กล้องมันจะหมดแล้ว

(ซึ่งอยู่นานมากตั้งแต่ก่อนเราเข้าค่ายสองวันได้)

เราก็เลยถ่ายเล่นๆซะจนถ่านหมดเลย

รูปเนี้ย...



เห็นอะไรบ้างป้ะ?

เด่นอยู่กลางท้องทะเล(?) เลยน่ะ

ท้องทะเล? ก็สีมันฟ้า...

ฟ้า....>0<



เอ้าๆๆ ซูมๆๆๆ

อยากบอกอะไรให้รู้อย่างนึง

ตอนเราถ่ายมันยืนนิ่งไม่วิ่งหนีเลยอ่ะ

แต่พอเราเดินไปไกล้ มันถึงหนี

ขนาดมีทั้งแสงสีแดง(ตอนเล็ง)

แล้วก็มีแฟลช มันยังนิ่งซะสุดๆ



ภาพนี้เรารียถ่าย มันก็เลยเบลอไปหน่อย



มันวิ่งไปที่...เรียกว่าอะไรอ่ะ? ที่กั้นไม่ให้ตกอ่ะ

อยู่ชั้นก่อนถึงชั้นที่เป็นห้องนอน ประมาณนั้น

แต่มัน...เฮ่ย?

แมลงสาบไปตรอมใจอะไรมาอ่ะ?

จะฆ่าตัวตายเหรอ? ไม่ๆๆๆๆ อย่าๆๆๆๆ



แมลงสาบ => ขอเวลาทำใจก่อนตาย

(แมลงสาบตัวจริง => มรึงนั่นแหล่ะไปตายซะ)



ภาพนี้เราถ่าย แชะๆๆ เลย เพราะมันวิ่ง

ก็เลยทำให้ภาพเบลอๆไปบ้าง

(แมลงสาบ => ไม่มีไรให้ถ่ายแล้วรึไง?

ถึงไม่วิ่งตามถ่ายแมลงสาบเนี่ยฮะ?)



เอ้าๆๆ วิ่งๆๆๆๆ อย่าหนีดิ

มาเป็นดาราหน้ากล้องให้หน่อย

ไม่อยากเป็นดารารึไง?

(แมลงสาบ => เออ...ก่อนตูจะเป็นดารา

ตูคงตาบอดตายเพราะแฟลชของมรึงก่อนนี่ล่ะ)



เอ้า หนีเข้าใต้ตู้หนังสือแม่ช้านนนนน

เดี๋ยวแม่ฉันหัวใจวายกันพอดี

ไม่ดิ เดี๋ยวแม่ฉันจะฆ่าแต่ตายกันพอดี

มายุ่งกับของรักของหวงของแม่

แล้วมันก็หายเข้าไปในนั้นนานแสนนาน

เราก็เลยเอาหนังสือที่เราเตรียมเอาไว้จะอ่าน

ทั้ง 15 เล่มที่เห็นเมื่อวานอ่ะ

ออกมาวางกันเล่นๆอีก

และแล้วซักพัก....



มาน...ก็ออกมาแล้ว

ตอนนั้นแหล่ะ ถึงเราจะไม่ได้เกลียดแมลงสาบ

(กล้าถ่ายซะขนาดนี้ คงจะเกลียดจะกลัวอยู่อะเนอะ)

แต่ตอนนี้...อย่ามายุ่งกับหนังสือฉัน!!!

เท่านั้นแหล่ะ เราก็เอามือที่ว่างๆ

ตบไปที่พื้นอย่างแรง(แต่ไม่สุดแรง)เลย

มันก็หนีไปหายลับไม่กลับมา

ส่วนภาพนี้ก็...เป็นรูปสุดท้ายที่เราได้ถ่ายมันอ่านะ



วันนี้ ขอตัวก่อนเน้อ

พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้าตรู่ไปที่ทำงานกับแม่

เพราะไม่มีคนอยู่บ้าน มีแต่เรากับแม่

แล้วแม่ไปทำงาน เราก็เลยต้องไปด้วย

ดีใจจัง จะได้กินโจ๊กเจ้าโปรดแล้ว

ไม่ได้กินมานานครึ่งปี T^T

ได้กินวันเดียวก็ดีใจแล้ว

ก็วันจันทร์ตอนเย็นพี่กลับมาแล้ว

วันอังคารก็เลยมีพี่อยู่เป็นเพื่อน

ไม่ต้องไปที่ทำงานกับแม่แล้วล่ะ

แต่ดูท่าเราจะโดนพี่จับฆ่าอำพรางศพลงส้วมแหงๆ

อ้อ...พรุ่งนี้ที่ทำงานแม่ไม่มีเน็ตให้เราเล่น

เราก็เลยจะไม่ได้ไปทักทายทั้งวันแบบวันอื่นๆนะ

อย่างมากเราก็น่าจะได้แค่ สวัสดีตอนมืดๆ

กับราตรีสวัสดิ์เท่านั้นแหล่ะ

งั้นวันนี้ราตรีสวัสดิ์ บ๊ายบายค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยมอ่านเยี่ยมชม

ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นท์ด้วยนะคะ

ราตรีสวัสดิ์อีกรอบ ^^

.

.

.

.

.

รูปถ่าย (ด้านบน)

"กล่องญี่ปุ่น"

เพื่อนพ่อไปญี่ปุ่นแล้วซื้อมาฝากพ่อ พอ่ก็เอามาให้เรา(ดู)

เราก็เลยถ่ายมา เพราะเดี๋ยวเราก็ไม่ได้เห็นอีกแล้ว

เพราะ...พ่อให้แค่ "ดู" ไม่ได้ "ให้" 555+