YMCA
เขียนโดย
Maple N. Sarika
คราวนี้เป็นไดอารี่ที่คิดเองค่ะ
เนื่องจากตัวเองก็ชอบสีเขียวเหมือนกัน
แต่อันที่จริงชอบสีฟ้ามากกว่า
ทีแรกก็เลือกไม่ถูกระหว่างสองสีนี้
แต่เห็นว่าสีฟ้า-ดำ บาบาซังมีโทนนี้แล้ว
ก็เลยขี้เกียจเลียนแบบ ก็เลยเป็นสีเขียวซะเลย
เขียว-ดำ แปลกดีด้วยนะ สวยดี
วันนี้ไปซ้อมเต้นอีกล่ะค่ะ ด้วยเพลงเดิม YMCA
ก็เลยไปหาในเว็ป imeem เอามาให้ทุกคนลองฟัง
แต่เต้นน้อยนิดมากๆ จนเพื่อนที่เพิ่งมาดูถึงกับงง
เพราะอย่างนี้เราถึงชอบทุกเพลงที่ไม่ใช่เพลงนี้ไง
เราเห็นว่าเพลงอื่นก็น่าเต้น เราก็เลยเข้าไปแจมเล่นๆกับเพื่อนๆ
มีสองเพลงที่เราแจมคือเพลง low กับ Don't sha...
พิมพ์ถูกรึเปล่าไม่รู้นะ
แต่เอาไว้คราวหน้าจะหามาให้ฟัง
พอเราไปแจมแล้ว ครูเห็นว่าพวกเราสามารถเต้นได้
ก็เลยจัดการให้ทุกคนเต้นซะเลย เย่!
ในที่สุดก็ได้เต้นซักที
อันที่จริงแล้วก่อนหน้านั้นเราก็ไปขอครูด้วย
บอกว่า "Miss Vinia, I want to dance more than 1 song"
มิสวีเนียก็บอกกลับมาว่า "I will check it"
ในที่สุดเราก็ได้เต้นซักทีอ่าน้า....ดีใจสุดๆ
เราเอาเครื่องรางพกติดตัวไปทุกวันเลยล่ะหมู่นี้
แล้วไปเจอมิโฮะเซนเซย์ เราก็ไปหาแล้วเอาไปให้ดู
เนื่องจากเราอ่านคันจิม่ายออกง่า...
รู้จักนะ เคยเห็น พอรู้ความหมายคร่าวๆ แต่แค่อ่านไม่ออก
มีคันจิสี่ตัว เราอ่านตัวสุดท้ายไม่ออกตัวเดียว
必勝御守
必 ตัวแรก เราเคยเจอมาจาก 必ず ที่หมายถึงประมาณว่า "แน่นอน"
勝 ตัวที่สองรู้แน่นอนว่ามันมาจาก 勝つ ที่หมายถึง "ชนะ"
御 ตัวที่สามเจอจาก 花御堂 จากเพลงของมาอิ แต่ก็ไม่รู้ความหมาย
守 ตัวสุดท้าย...งงค่ะ เคยเห็น แต่ไม่รู้ความหมายเลย อ่านก็ไม่ออก
มิโฮะบอกว่าอ่านว่า "ひっしょうおまもり"
แต่กว่าจะออกเสียงได้ก็แทบตาย ไม่ใช่ไรหรอก
พอดีว่าอยู่ในห้องที่กำลังซ้อมเต้นกัน ก็เลยเปิดเพลงซะเสียงดัง
ได้ยินไม่ชัดเลย...大きな音ですねぇー
หนังสือมินนะ โนะ นิฮงโกะ ของไนซ์
เรายืมทุกวันเลยล่ะอาทิตย์นี้
แล้วก็อ่านจบแล้วด้วย เนื่องจากมันง่ายเล็กน้อย
ง่ายนิดเดียว ที่เหลือยากหมด
ไม่หรอกๆ ง่ายจริงๆนั่นแหล่ะ มันเริ่มต้นนี่นา
เราก็เอามาสอนไนซ์ ไนซ์ก็ อืมค่ะ...พยักหน้า
แต่ไม่รู้เข้าหัวรึเปล่าอ่านะ หรือพยักหน้าไปงั้น
แถมๆๆๆ เราลืมคืนหนังสือให้ไนซ์อีกต่างหาก
อันที่จริงไนซ์บอกว่าฝากที่เราก่อน แล้วก็ลืมเอาคืน
(โทษไนซ์จังอีก)
ยังไงหนงสือเล่มนั้นมันก็เป็นของไนซ์
ในเมื่อไนซ์ให้เรายืมได้ เราก็ต้องแบ่งปันความรู้ให้ไนซ์ได้
จะเอาความอิจฉามาขวางไม่ได้เด็กขาด
นิสัยของเราก็เงี้ย...ไม่ยอมแบ่งปันความรู้ที่เราสนใจไปให้ใคร
ยิ่งมีคนชอบเยอะๆ ฉันยิ่งจะไม่เข้ากับคนพวกนั้น
นั่นคือนิสัยเรา
แต่สำหรับไนซ์ เราแบ่งปันได้ เพราะไนซ์ก็ซื้อหนังสือเล่มนี้มาเอง
เดี๋ยวเราไปซื้อเล่นสองมาอ่านกะไนซ์ดีมั้ยน้า?
แต่ต้องซื้อหลังจากอ่านหนังสือนิยายทั้งแนวสืบสวน ฆาตกรรม มิตรภาพ และโรแมนติก
ที่เราอ่านค้างไว้ร่วมสิบกว่าเล่มให้จบก่อนนะ...- -"
ไม่ดีกว่า บ้านเรามีหนังสือเกี่ยวกับญี่ปุ่นแล้วร่วม 22 เล่ม
แต่ไนซ์มีเล่มเดียว
เราให้ไนซ์เป็นฝ่ายซื้อแล้วเราอ่านทำความเข้าใจ
จากนั้นค่อยสอนไนซ์ต่อดีกว่า
มันเป็นความคิดที่ชั่วร้ายยยยยยยยยยย
แต่ก็นะ เราก็ยังช่วยสอน
เพราะไนซ์เองคงจะไม่ได้เข้าใจอะไรได้ง่ายๆถ้าอ่านเอง
ยกเว้นเรื่องเรียนเรื่องอื่นๆที่ไม่ใช่วิชาคณิตศาสตร์
แต่ถ้าไนซ์ศึกษามินนะเล่มแรกเสร็จแล้ว
เราจะเอาไวยากรณ์ระดับสี่มาแบ่งปันให้ไนซ์อ่าน
ก็ในเมื่อไนซ์ยังให้เราอ่านได้ เราก็ต้องให้ไนซ์อ่านได้
ถูกมั้ยๆ
วันนี้ไปก่อนดีกว่า ใช้เวลาร่วมเป็นชั่วโมงในการอัพไดอารี่นี้
(อะไรจะนานปานนั้น)
เอ้า จริงนะ เราเริ่มอัพตอนประมาณสิบโมงครึ่ง
นี่มันสิบเอ็ดโมงครึ่งแล้วนี่นะ
ไปล่ะ บ๊าย บาย
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
8 ส.ค. 51
353
0
ความคิดเห็น