เปิดเทอมแล้ว

"หวัดดีคนเขียน"
ไดอารี่ยิ้มหน้าบาน
"กลับมาแล้วเหรอ?"
"ไม่กลับเธอคงจะเห็นฉันอ้ะนะ"
"เฮ่ย...
กวนตีนตั้งแต่กลับเลยนะ"
"เออๆ
ขอโทษ"
"วันนี้ฉันเปิดเทอมแล้ว
เย่ เย่ เย่"
"ตั้งใจเรียนนะ"
"อื้มๆ
เปิดมาวิชาแรกก็เอาเลย
วิชาเพิ่มเติม
ให้ตายสิ"
"ทำไมล่ะ"
"เปิดมาก็ต้องเรียนดนตรีก่อนเลย
หมู่นี้ยิ่งขี้เกียจเล่นอยู่"
"ทำไมล่ะ
ไม่ซ้อมเดี๋ยวก็ลิมหมดหรอก"
"เออๆ
รู้ๆๆ
แต่ว่าของแบบนี้ไม่ใช่ว่า
จะลืมกันไปได้ง่ายๆหรอกนะ"
"มันก็อาจจะลืมโน๊ตบ้าง"
"แต่ฉันไม่ลืมนี่นา"
"โอเค โอเค
ไม่ลืมก็ไม่ลืม"
"แต่ยังดีนะ
ที่ได้เรียนกับไนซ์ด้วย"
"เหรอ"
"ในห้อง
มีแค่สองคนที่ได้เรียนวิชาเพิ่มเติม
เป็นดนตรีวันนี้
ฉันกับไนซ์"
"แค่สองคน?"
"ใช่
แต่ยังมีอีกนะ
รู้สึกว่าจะอีกคนนึง
ใครไม่รู้
แต่ได้เรียนคนล่ะวันกับฉันแล้วก็ไนซ์"
"เหรอ"
"แต่ไปถึงห้องเรียน
ครูเค้าก็แค่ทักทาย
แล้วก็หนีหายไปเลย"
"วันแรกซิ วันแรก
มันก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหล่ะน่า"
"แล้วก็เรียนภาษาไทย
ใช่
วันแรก
ครูให้กวาดห้อง
(แต่ฉันไม่ได้กวาด)
คือว่าใครจะกวาดก็ได้
แต่ว่าทุกคนต้องเช็ดโต๊ะที่ตัวเองนั่ง
แล้วครูก็ทักทาย"
"วักแรก วันแรก"
"ใช่ วันแรก
ต่อไปก็วิชากินข้าว"
"หา?"
"ก็พักเที่ยงนั่นแหล่ะ
แต่มันไม่ได้เที่ยง
วันประมาณสิบเอ็ดโมงกว่าๆ
ฉันได้เข้าไปเช็คบล๊อคไดอารี่ของแต่ละคนด้วย
แต่เช็คแค่ไม่กี่คน"
"บล๊อคไดอารี่?"
"ของพวกบาบาสถานที่ฝึกม้า.."
"อะไรนะ?
สถานที่ฝีกม้า"
"ก็ "บาบา" หมายถึงอย่างนั้น"
"เหรอ"
"แล้วก็ยางามิซัง
คาเนซากิซัง
คิริยามะซัง
โอคาวะคุง
แล้วก็ไอบะจัง
อ้อ...มาซาตากะซังอีกคน"
"ใครนักหนาล่ะนะ
ดูท่าว่าพอฉันไม่อยู่
แล้วเธอจะหนุกใหญ่แลยนะ
(แล้วเธอจะแรดใหญ่เลยนะ)"
"หืม??
หนุกสิ
ไม่มีนายอยู่ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย"
ไดอารี่ขนลุก
"เอ่อ...แล้วใครบ้างล่ะน่ะ
ที่เธอพูดถึงนั่นน่ะ
ไม่รู้จักซักกะคน"
"พวกเทนิมิวที่ฉันเคยเอารูปมาให้ดูไง"
"มันหลายคนซะจนจำไม่ได้"
"อ้อ...ใช่
พูดถึงมาซาตากะซัง
คนที่แสดงเป็นเนียวจัง เอ๊ย นิโอ"
"อ้ะ...คนนั้นจำได้
เนียวๆนี่แหล่ะ
จำได้เพราะชื่อมันตลกดี"
"ดีแล้ว
แน๊ปเพื่อนฉันบอกว่า
ชอบนายคนหัวเทาฟูๆ
ฉันก็ว่าใครหว่า?
นึกดูอีกที
เฮ่ย
นั่นมันนิโอไม่ใช่รึ??
แน๊ป บังอาจมาว่าหัวฟู
นายนั่นชอบพูดว่า
"ปุริ"
กับ
"มิเตะ มิไช♪"
(ขึ้นเสียงสูงปรี๊ด
กระแดะกว่าความจริงเล็กน้อย)"
"ฮะ?"
"พูดถึงคำพูดของแต่ละคนนะ
จำได้แล้วล่ะว่ายางิวชอบพูดว่า
"คิโนโคะคิ เดส คะ? โคะเระ กะ โชวบุ โตะ ยูโมโน"
แต่น่าอิจฉาเพลินจังเลย
ได้เป็นภาคภาษาไทยด้วย
(เราได้แต่ดูภาษาญี่ปุ่น
เนื่องจากซีดีไม่มาขายซักกะที)
แต่ไม่เป็นไร
เนื่องจากว่าภาษาญี่ปุ่นมันจะได้บรรยากาศกว่า
แถมเราดูไปถึงระดับโลกแล้วด้วย
วะ ฮะ ฮ่า
ไทยยังไม่ถึงเล้ย
เย่ เย่ เย่"
"งั้นเหรอ?
แล้วเธอฟังออกด้วยเหรอ"
"ก็มีฟังออกบ้าง ไม่ออกบ้าง
แต่คำพูดที่ทำเอาฉันขำทุกครั้งที่ได้ยินก็...
"คุโรว คาเคะรุ"
ของยูคิมูระเนี่ยแหล่ะ
หมายถึง
"ขอโทษทีทำให้ลำบาก"
ประมาณนั้น
แต่ฉันขำที่มันกลายเป้นตำพูดติดปาก
"ซานาดะ♪
อิทสึโมะ คุโรว คาเคะรุ♪"
(ทำเสียงแดะๆ)
"ฮะ ฮะ"
ไดอารี่ขำคนเขียนที่ทำเสียงแดะๆ
"แล้วก็
มารุอิ บุนตะชอบพูดว่า
"เทนไซ เตะ คิ♪"
(คนเขียนหลบหน้าไดอารี่ไปนอนขำกลิ้งกับพื้น)
"คริกๆ"
(อีกแล้ว)
"อะไรล่ะนั้น
ทำเสียงซะ
อย่างกับเด็ก(ไม่รู้จักโต)"
ไดอารี่ไม่กล้าพูดในวงเล็บ
เดี๋ยวโดนคนเขียนถีบ
"ฉันเหมือนอัจฉริยะมั้ย..."
"เธอน่ะเหรอ
อัจฉริยะ?"
"ไม่ใช่..
หมายถงคำแปลของไอ้...
...เทนไซ เตะ คิ♪"
คนเขียนวิ่งแจ้นไปหัวเราะในห้องน้ำ
"อ่า...ขอโทษๆ"
"ขำน่า ขำ"
"เหรอ
งั้นต่อไปก็ของใครอีกน้า...
อือ...จำไม่ได้แล้ว"
"อ้าว"
"เรียกว่าขี้เกียจจำจะดีกว่า
อ้อ...คิริฮาระชอบพูดว่า
"ชะ ชะ♪"
เอาอีกแล้วคนเขียน
วิ่งปรู๊ดไปแล้ว
วันนี้ขอยินดีต้องรับกลับนะจ้ะไดอารี่
"คร๊าบบบบบบบบ"
งั้นก็ขอจบไดอารี่ก่อน
คนเขียนหายไปแล้ว
ฮ่า ฮ่า