เมื่อฉัน...เจอเมลล์กวนตีน

คือว่า...เมื่อกี้เจอเมลล์อันน่าเกลียด
เฮ้ยๆๆ แต่ไม่ใช่แฟนนะ อย่าเข้าใจผิดนะ

หวัดดี

ได้ข่าวมาว่า
ประธานชมรมสุดที่รักของเธอป่วยอยู่ใช่มั้ย?
ปีนี้คงลงแข่งไม่ได้สินะ
งั้นก็โชคดีสำหรับพวกเรา
มันน่าดีใจนะ
ที่นายประธานฝีมือสุดยอด
ต้องมาล้มลงก่อนถึงเส้นชัยแบบนี้
เราจะได้เอาชนะให้ง่ายขึ้นหน่อย
หวังว่าอาการของนายประธานอ่อนแอนั่นจะ...
...แย่ลงเรื่อยๆนะ ฮะฮะฮะ

ห...หา?
ว่าไงนะ
นี่แกเป็นใครกันนี่?
บังอาจมากนะนี่
แบบนี้ต้องรีบไปฟ้องรุ่นพี่ในชมรม
แกเตรียมตัวเอาไว้เถอะ...

แล้วก็เจออีกเมลล์


หวัดดี

นี่ฉันเองนะ จำได้ใช่มั้ย
คงจะโมโหสินะ
ถ้าอยากแก้เผ็ดล่ะก็
มาเจอ "พวกเรา" ที่สวนสาธารณะ "อาร์"
คงรู้นะว่าที่ไหน
พรุ่งนี้เจอกันที่นั่น หนึ่งทุ่ม

เป็นไปรเวตนัมเบอร์
มันน่านักนะ
ฉันจะไปแก้แค้นมัน...เอ๊ะ
แต่เดี๋ยวสิ
พวกเรา...อย่างนั้นเหรอะ
นี่แสดงว่ามีมากกว่าหนึ่ง
งั้นต้องรีบโทรไปตามพวกรุ่นพี่คนอื่นๆมาด้วยดีกว่า
เผื่อจะช่วยได้
โดยเฉพาะรองประธาน
ซึ่งสนิทกับประธานที่สุดเนี่ยแหล่ะ
แต่พอโทรไป
ก็ไม่มีใครรับสาย
ช่างมัน งั้นฉันไปเองดีกว่า

พอถึงวันนั้น
เดินไปแอบๆไปด้วย
เนื่องจากที่นั่นมันช่างเงียบ วังเวงน่ากลัว
อยู่หลังอาคารมืดๆ
เดินย่องๆๆๆๆๆ
จ้อง...เขม็ง...

ปุ๊!
กรีดดดดดดดดดด อะไรวะ?
ฉันจะตายเหรอ?
หันไปมองอีกที...ฉันทำหน้านิ่ง

พวกรุ่นพี่ที่ฉันสนิททั้งแปดคนมาอยู่กันพร้อมหน้า

"ยินดีด้วยที่แข่งชนะนะ"

ประธานบอก
ฉันเงียบ..
.......
แล้วหันหลังเดินกลับ
"หาว..."
อะไรมันช่างน่าเบื่ออย่างนี้
อยากจะฆ่านายประธานนี่ให้ตาย
น่าจะเป็นอย่างที่จดหมายส่งมา

"หวังว่าอาการจะแย่ลงเรื่อยๆ"

แต่พอเดินไปซักพักก็โดนรุ่นพี่หมูตอน
(แต่ไม่อ้วนนะ แค่กินเก่ง
ก็เลยเรียกไปงั้นๆแหล่ะ)
กับนายปิศาจ
(เพื่อนที่อยู่บ้านใกล้ๆบ้านฉันเอง)
ลากตัวขึ้นรถตู้
เฮ้ย..รถตู้จับเด็กรึเปล่าเนี่ย?
อ้อ..เปล่าหรอก ฉันถูกโยนไปนั่งหลังรถตู้
แต่นั่งตรงกลางระหว่างประธานสุดแสนจะ(เคย)ใจดี
อะไรจะมีเหล่เหลี่ยมได้ขนาดนี้
เพิ่งออกจากโรงบาลแท้ๆ
กับรุ่นพี่แว่นอีกคนนึง
ให้ตายสิ จำใจนะเนี่ย

แล้วพวกรุ่นพี่ก็พาไปกินเลี้ยง
วันนั้นเป็นวันที่บัดซบที่สุดในชีวิต

(ถ้ารุ่นพี่ได้มาอ่านเข้าคงจะ..
รุมกระทืบฉันแน่ๆ
...เสียใจน่าดู)