คิริยามะซัง กับผลงานเจ๋งๆ

"ไง ไดอารี่"
"หวัดดี"
"เข้าเรื่องล่ะนะ
รูปแรกเป็นรูปที่ฉันปลื้มมากๆ
ปลื้มสุดยอดจนอยากกรี๊ด(?)
เอาล่ะนะ..."



"ชะ ช่า
กิ้งก่า...
หรืออีน่ากัว เอ๊ย..
อิกัวน่าก็ไม่รู้อ่ะนะ
รู้แต่ว่า
น่าร๊ากกกกกกกกกมากกกกกกกกกก
ชอบสุดๆเลย
น้องอีกัวน่า
น่ารัก อิอิ
สวยด้วย
แต่ถ้าเปลี่ยนจากอีกัวน่าเป็น
งู
จะดีกว่านะ
ฉันชอบงู"
"เออ รู้น่ะว่าชอบ
แต่คิริยามะวังอะไรนั่น
เค้าจะชอบรึเปล่าเหอะ"
"เอ่าน่ะ
ต่อไป..."



"อื้ม
น่ารักดี"
"เหรอ
น้องหมาของคิริยามะซัง
ขอบอกเลยว่าไม่ชอบ
ฉันไม่ชอบหมาพันธุ์นี้
ไม่น่าเลี้ยงเล้ย"
"หมาของเค้า เค้าก็รักของเค้า
ไม่เกี่ยวกับเธอซะหน่อย"
"ก็นะ
ต่อไป.."



"อะไรอ่ะ"
"คิริยามะซังวาดเองกับมือเลยนะ
วาดรูปตัวเองนี่ล่ะ"
"ใส่แว่นด้วยเหรอ"
"เปล่า
แต่วาดจากรูปจากเรื่องที่ตัวเองแสดง
นี่ไง...



เหมือนคนไหนในรูปนี้ก็ดูเองนะ"
"ใส่แว่นอยู่คนเดียว
นั่นใช่คิริยามะอะไรนั่นจริงเหรอ?"
"จริง"
"แล้วมีใครบ้างล่ะน่ะ"
"จากซ้ายนะ
ไอบะ ฮิโรกิ
โอคาวะ เกนคิ
คิริยามะ เรน
แล้วก็ บาบา โทโอรุ"
"บ้าบ้านั่นเอง
ฮะๆๆ
จำได้ๆ"
"บ้าบ้างั้นเหรอ
เดี๋ยวนายได้บ้าตามชื่อที่นายเรียกแน่"
"อึ๋ย...
ขอโทษ"
"รูปสุดท้าย...



นี่ไง
ฝรมือการถ่ายรูปของคิริยามะ เรนซัง
โอ้โห..
ยอดไปเล้ย.."
"สวยดี
มีเส้นตัดตรงกลางด้วย
สวยๆๆ"
"ใช่ม้า?
เอาล่ะ
วันนี้เรื่องของคิริยามะซังจบแล้ว
ไดอารี่ต่อไปจะมาต่อเรื่องของ
บาบา โทโอรุ..."
"บ้าบ้า..อิอิ"
"อะไรนะ?"
คนเขียนหยิบไดอารี่ขึ้นมา
แล้วเดินไปที่หน้าต่าง
จากนั้นก็ขว้างไดอารี่ออกไป
ไกลสุดลูกหูลูกตา
(โห)