"โอ๊ย เหนื่อย"
"ไปทำอะไรมาล่ะ"
"ไปงานปาร์ตี้ของห้องฉันน่ะสิ"
"อะไรบ้าง"
"ฉันน่ะเล่นไวโอลินได้แล้วด้วย
ภายในสามวันเองนา"
"แค่สามวันเหรอ?"
"ช่ายๆ เพื่อนบอกว่าฉันเรียนรู้เร็วมาก"
"ไม่จริงมั้ง"
"จริง"
"วันนี้เล่นไรบ้างล่ะ"
"มีกินวิบาก แต่ฉันไม่ได้เล่นหรอกนะ
แต่ดูยากน่าดูเลย
เพราะด้านแรกนะ มีให้เป่าแป้งจนกว่าจะเจอเหรียญ..."
"โอ้โห น่าเล่นจัง"
"ต่อไปก็ต้องเป่าลูกโป่งให้แตก แต่อันนี้ขอไม่ประจานรูปนะ
เดี๋ยวฉันโดนถีบ"
"ได้"
"ต่อไปก็...
ถึงตอนที่ต้องกินแล้ว"
"น่ากินจัง"
"นายกินได้ด้วยเหรอ"
"ทำไมอ่ะ"
"ก็นายเป็นไดอารี่"
"เออเนอะ"
"แล้วต่อไปก็มีกล้วยหอมลูกยาว
คนละลูก
คิดดูนะว่าลำบากขนาดไหน
เพราะตอนกินด้านที่สอง ใช้เวลานานน่าดูเลย"
"นานมากเลยเหรอ"
"ใช่สิ
แต่ด่านกล้วยหอมฉันไม่ได้ถ่ายรูปเอาไว้
เลยไม่มีรูปมาให้"
"แล้วมีด่านไหนอีก"
"มีไข่ต้มอีกคนละลูก
เยอะมากเลยนะ ขอบอก
กินข้าวกันไม่ลงแน่เลย เพื่อนฉัน"
"แล้วก็หมดแล้วเหรอ"
"อือ...หมดแล้ว"
"มีเกมส์ไรอีกป้ะ"
"เอาไว้ต่อตอนต่อไปนะ บ๊ายบาย"
"อ้าวเฮ่ย
เดี๋ยวเซ่..."
EP Party 2007
เขียนโดย
Maple N. Sarika
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม
23 ก.พ. 51
111
1
ความคิดเห็น
PS. สำหรับฉัน การจะได้พบกับความสุขที่แท้จริงคงเป็นได้เพียงแค่ความฝัน ความฝันที่จะไม่มีวันเป็นจริงไปตลอดกาล