ความปรารถนาของคนเขียน

"เอาล่ะ ไดอารี่ ปีใหม่นี้นะ จะให้อะไรฉันล่ะ"
"หือ?...ต้องให้ด้วยเหรอ?"
"ให้สิยะ"
"อยากได้อะไรล่ะ อยากให้ฉันหายไปจากโลกนี้เหรอ?"
"นั่นมันโหดเกินไป"
"งั้นอยากได้อะไร
อยากให้ฉันไปอยู่กับไนซ์เหรอ?"
"ไม่เอาไม่เอา"
"แล้วอยากได้อะไร"
"อยากได้เหรอ?...
ถ้าบอกแล้วนายจะให้ฉันได้มั้ย?"
"ไม่รู้สิ"
"อยากได้เสื้อโปโลหรูๆแต่ไม่แพง"
"หา?
มีแบบนี้ด้วยเหรอ?
โปโลหรูๆแต่ไม่แพง
แค่ไอ้ตัวที่เธอใส่อยู่น่ะ
(คนเขียนใส่เสื้อโปโลสีฟ้าอยู่ค่ะ)
มันดูเหมือนชุดธรรมดาๆ
แต่ราคาก็ตั้ง 1000 กว่า
แบบนี้ถ้าหรูๆเนี่ยนะ คงจะแค่ร้อยบาทอยู่หรอกนะ"
"เออน่า
มันก็สวยดีออก"
"ไม่ได้ๆ
แบบนี้เธอต้องขอแม่เธอเอง"
"ไม่เอา เปลืองตังค์แม่
ฉันบอกแล้วไงว่าตังค์เพิ่งหมดกระเป๋าไป"
"เออ
แล้วอยากได้อะไร?"
"เอาเป็น
หนังสือทุกเล่มของเลิฟเบอรี่เลยก็แล้วกัน
ไม่เอาๆ
เอาเป็นนิยายสืบสวน-สยองบวัญทุกเล่มในโลกเลยก็แล้วกัน"
"เหอๆ
ลาก่อนโลกนี้
ฉันขอตัวไปตายก่อนก็แล้วกัน
บุ๋ย บาย"
"จะไปไหนไดอารี่
ไม่ไหวล่ะสิท่า
บอกแล้ว นรกมีจริง จริงๆด้วย
อยู่กับฉันก็เหมือนตกนรกทั้งเป็นนั่นแหล่ะ มานี่ซิ..."
"อะไรอีก?"
"ฉันอยากได้..."
"อยากได้อะไรอีกล่ะ?"
"อยากเป็นนักสืบที่เก่งพอๆกับเชอล็อก โฮล์มส์
ซึ่งนั่นมันในนิยาย
เป็นได้ก็แค่ผ่านการอ่านของคนอื่นเท่านั้น แฮะๆ
เอาเป็นว่าอยากเป็นได้เหมือน...เหมือน
(ทำท่าคิด)
เหมือนโคนัน"
"โอโห...
ถ้าเธอเป็นได้นะ ฉันจะขอยกนิ้วให้เลย
หรือไม่ก็ถีบไปดาวอังคาร"
"งั้นไม่เอาก็ได้
ปีใหม่นี้อยากได้...
อยากให้มาอิมาเมืองไทย"
"มาอิ คุรากิ
นักร้องญุ่นปี่น่ะเหรอ
ไม่มีทางหรอก อะไรจะขนาดนั้นล่ะน่ะ เธอนี่น้า..."
"เออน่า...
เอาเป็นว่าความหวังสุดท้ายที่ฉันอยากได้ที่สุดคือ
อยากให้มีคนมาเม้นท์ในไดอารี่ นิยาย และไอดีเยอะๆ
เยอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เป็นร้อยเลยยิ่งดี"
"โห...ถ้าดูที่ผ่านมานี่นะ
ถ้าวันไหนมีคนมาเม้นท์เป็นร้อยได้ล่ะก็
หิมะตกที่เมืองไทยแน่เลยลูกเอ๊ย!..."
"หา? เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?"
"เอาอีกแล้วตู
ตายแน่ๆ อึ๋ย!!!"

นี่คือไอดีของไนซ์ที่โผล่มาแวบๆในไดอารี่ค่ะ
niiraa < My.iD >

แล้วก็ฝากนิยายด้วยนะคะ