GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 6 : ประชันหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    24 ธ.ค. 58

mx-xine

หลังจากที่ได้เจอกับแจ็คสันวันนั้น นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ยองแจไม่ถูกรบกวนจากคนน่ารังเกียจนั่น เขาไม่เคยเล่าเรื่องที่ตัวเองได้เจอกับผู้ชายร้ายกาจคนนั้นให้จงฮยอนรับรู้เลยด้วยกลัวว่าคนรักของตัวเองจะไม่สบายใจ

แถมอีกอย่างช่วงนี้เขายังขนข้าวของมาอยู่กับแบมแบมแทนด้วยเพราะกลัวว่าแจ็คสันจะไปโผล่แถวๆหน้าคอนโดคอยวุ่นวายกับเขาอีก


“นี่ใจคอนายไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่องตัวเองเลยใช่ไหม” เจ้าของห้องอย่างแบมแบมที่โดนรบกวนจากบุคคลทั้งสองอย่างเขาและยูคยอมเริ่มบ่นหลังจากที่พื้นที่ความเป็นส่วนตัวถูกบุกรุกมาเกือบสองอาทิตย์


“ขออยู่ด้วยแค่นี้ทำไมต้องบ่นด้วยเนี่ย นายก็รู้ว่าฉันมีความจำเป็น” ยองแจหันไปตอบเจ้าของห้องที่กำลังยืนกอดอกมองด้วยความไม่พอใจอยู่


“ฉันรู้ว่านายมีความจำเป็น แต่นาย! ยูคยอม นายจะมารบกวนฉันอีกคนด้วยทำไม ห๊ะ!!


“เห้ย ไรวะ? อยู่เงียบๆยังโดนด่าอีกเหรอ”


“อย่ามาปากมากนะ ฉันไปบอกตอนไหนว่าให้นายอยู่ด้วย ฉันให้ยองแจอยู่คนเดียวนะ”


“ฉันต้องมาดูแลยองแจสิ นายชอบพาผู้ชายมาที่ห้องบ่อยๆไม่ซ้ำหน้าด้วย ถ้าไอ้พวกนั้นมันเกิดเบื่อนายแล้วหันมาปล้ำยองแจจะทำไง นายก็ตัวบางขนาดนั้นคงสู้ไม่ได้แน่ๆ ดังนั้นฉันเลยต้องมาอยู่ด้วยไง”


เพื่อนที่ตัวโตที่สุดในกลุ่มพูดหน้าตายก่อนจะยัดขนมที่อยู่ในมือเข้าปากเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์ ปล่อยให้แบมแบมหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียวที่ทำอะไรเพื่อนมากไม่ได้


“เอาน่าๆ เดี๋ยววันมะรืนนี้ฉันก็จะกลับไปอยู่ที่ห้องตัวเองแล้ว คราวนี้นายอยากจะพาผู้ชายมากี่คนฉันก็จะไม่วุ่นวายด้วยเลย” ยองแจชูสามนิ้วส่งไปให้อย่างลูกเสือสามัญจนคนที่ถูกพูดถึงอดค้อนวงใหญ่มาให้ไม่ได้


ตั้งแต่ที่เขาย้ายเข้ามาพักกับแบมแบม ยองแจต้องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันด้วยเพื่อนตัวดีคนนี้ชอบพาผู้ชายมานอนที่ห้องแถมยังมาทุกวันไม่เคยซ้ำหน้าแม้แต่คนเดียว ไอ้พามานอนด้วยมันก็คงไม่เท่าไหร่แต่แบมแบมนี่คงเป็นโรคชอบโชว์ละมั้ง? ทำอะไรแต่ละอย่างประเจิดประเจ้อจริงๆ!!

แน่นอนว่าคนหน้าบางอย่างเขาคงทนไม่ไหว หากต้องมาเห็นอะไรต่อมิอะไรแทบจะทุกวันคงได้เป็นตากุ้งยิงแน่ๆเลยหันไปฟ้องยูคยอมแล้วเพื่อนตัวโตก็เลยอับเปหิตัวเองมาอยู่เป็นเพื่อนเขาซะเลยซึ่งนั่นแหละเพื่อนหน้าสวยถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนเพราะยูคยอมมันชอบไล่ผู้ชายของแบมแบมกลับไปทุกที


“เห้อออ!!! ฉันละเบื่อจริงๆ ลำพังยองแจก็ไม่ได้เป็นปัญหาอยู่แล้ว แต่นายนี่สิทำไมชอบมีปัญหากับผู้ชายของฉัน” ดูเหมือนแบมแบมจะยังงอนยูคยอมอยู่เพราะเมื่อกี้คนร่างเล็กพาผู้ชายหน้าหล่อมาที่ห้องแต่ยูคยอมกลับไล่ตะเพิดหมอนั่นกลับไปซะอย่างนั้น


“นี่! แบม นายจะพาใครมาฉันไม่สนหรอกนะแต่ทำไมนายไม่หาใครเป็นตัวเป็นตนไปเลยวะ นี่เล่นเปลี่ยนอย่างกับรองเท้า ไอ้ที่พามาเมื่อกี้ก็ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด”


“เป็นตัวเป็นตน? ตลกแล้วเพื่อนรัก! คนที่เป็นที่ต้องการอย่างฉันทำไมจะต้องจมปลักอยู่กับใครแค่คนเดียวล่ะ”


“ฉันชอบที่เป็นอยู่แบบนี้นะ ไม่ต้องจริงจังกับใคร ไม่ต้องมาแคร์ใครนอกจากความต้องการของตัวเอง นั่นแหละที่ฉันต้องการจะเป็นและจะเป็นอย่างนั้นไปตลอด”


“ทำเป็นปากดีไปเหอะ ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเอง”


“หึ ไม่มีวันซะหรอก”


 “เอ้อ นี่ พวกนาย งานนิทรรศการภาพถ่ายที่จะจัดวันมะรืนนี้อ่ะไปด้วยกันนะ ฉันจะไปหาพี่จงฮยอน ภาพถ่ายพี่เขาก็ติดอันดับการประกวดด้วย” ยองแจเอ่ยขัดเพื่อนที่กำลังเถียงกันอยู่เสียดื้อๆ


“เอ่อ..ฉัน คือ”


“ฉันไปได้ แต่ยูคยอมคงไปกับเราไม่ได้หรอก มีนัดกับน้องปีหนึ่งใช่ไหมล่ะ” แบมแบมแทรกขึ้นแทนยูคยอมที่เอาแต่อ้ำอึ้ง คนหน้าหวานหันไปมองใบหน้าหล่อของเพื่อนที่ทำสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อยพร้อมกับที่ยูคยอมเองก็พยักหน้าเบาๆเป็นเชิงว่าแบมแบมพูดถูก


“หืม มีนัดด้วยเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยอ่ะ” ยองแจแปลกใจที่อยู่ดีๆเพื่อนรักอย่างยูคยอมก็มีนัดซะงั้น


“ก็..ฉัน แบบว่า”


“พอดีว่าน้องเขามาสารภาพรักมันน่ะ ยูคยอมมันอายเลยไม่ได้บอกแต่ฉันบังเอิญไปเห็นเองแหละ” เป็นแบมแบมที่แย่งตอบอีกครั้ง ยองแจที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับตาโตที่เพื่อนรักของเขาก็ฮ็อตเหมือนกัน


“จริงดิ ร้ายนะยูคยอม”


“อื้ม แน่นอนสิ เพราะงั้นแหละฉันคงไปกับนายไม่ได้”


“ไม่เป็นไร แต่นี่! มีเดตก็ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิ เดี๋ยวสาวก็หนีหมดหรอก ฮ่าๆๆ” ยองแจเอ่ยกลั้วหัวเราะก่อนจะหันไปคว้าคอคนตัวสูงลงมากอดเป็นเชิงหยอกล้อ


เป็นอีกครั้งที่ยองแจไม่ได้สังเกตว่าสีหน้าเพื่อนรักไม่ร่าเริงเอาซะเลย


มันออกจะไปทางขมขื่นซะด้วยซ้ำ แต่เมื่อหันมาทางยองแจสีหน้าของยูคยอมมักจะ ยิ้ม อยู่เสมอและมันคงเป็นอย่างนั้นตลอดไป!!

 


แบมแบมที่นั่งมองเพื่อนทั้งคู่ยืนเล่นกันอยู่เบื้องหน้าได้แต่ถอนหายใจ เขารับรู้เรื่องของยูคยอมมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วที่มันแอบชอบยองแจแต่บังเอิญคนถูกชอบเคยพูดว่าไม่มีวันที่จะคบกับเพื่อนเด็ดขาด ยูคยอมมันเลยไม่เคยบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าคิดยังไง

จากปีหนึ่งมาปีสองยองแจก็มีแฟนมาไม่รู้ตั้งกี่คนแต่ยูคยอมมันกลับไม่ยอมมีใครแถมมันยังดองความรู้สึกตัวเองเอาไว้อีกต่างหาก


ยูคยอม..ไอ้โง่เอ้ย! ฉันบอกแกแล้วให้ตัดใจๆ ทำไมยังมาชอบยองแจมันอยู่ได้ ซื่อบื้อจริงๆ


เพราะเห็นว่าความรักมันทำให้ทุกข์ใจมากขนาดนั้น แน่นอนว่าแบมแบมเองเลยเลือกที่จะเลี่ยงความรักด้วยการไม่ยอมคบกับใครจริงจัง


อิสระนั่นแหละดีที่สุดไม่ต้องผูกมัด ไม่ต้องเจ็บปวด และไม่ต้องมานึกถึงใครนอกจากตัวเอง!!




45%









“อยู่ตรงไหนของเขานะ เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย” 

ยองแจเปรยกับตัวเองเบาๆอย่างหัวเสีย เขามองหาคนในความคิดไปทั่วๆแต่ก็ยังไม่เจอ ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว


“มองหาใครครับ?” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นมาจากข้างหูเรียกให้คนที่กำลังหงุดหงิดสะดุ้งเล็กๆพอยองแจหันไปทางต้นเสียงก็เจอกับคนที่กำลังตามหาพอดี


“ไปไหนมาครับ ผมตามหาพี่ตั้งนาน” ยองแจถามเสียงสะบัด ใบหน้าหวานบูดบึ้งเล็กน้อยตามนิสัยขี้โมโห จงฮยอนที่เห็นอย่างนั้นเลยอดจะวางมือหนาใหญ่ลงไปบนกลุ่มผมนุ่มไม่ได้


“พี่ไปคุยกับที่ปรึกษามาครับ เดี๋ยวเดือนหน้าต้องไปแข่งขันกับอีกมหาลัยนึง”


“อ้อ จริงด้วยสิ พี่ชนะการประกวดนี่นา ผมมีอะไรจะให้” ยองแจยื่นมือที่ถือกล่องของขวัญขนาดเล็กที่ตัวเองตั้งใจทำส่งไปให้จงฮยอน ก่อนจะคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายรีบๆแกะ


“อะไรเหรอ?”


“ไม่ต้องถามหรอกครับ แกะแล้วก็จะรู้เอง”


“หื้ม อยากรู้จังว่าเป็นอะไร” จงฮยอนอมยิ้มกับท่าทางน่ารักๆของแฟนตัวเองก่อนจะลงมือแกะกล่องใบเล็กๆอย่างเบามือ ด้วยไม่ต้องการให้มันบุบสลายแม้แต่กระดาษที่ยองแจตั้งใจห่อมาให้


“ยองแจ..ให้พี่เหรอ?” ร่างสูงแสดงสีหน้าแปลกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องใบจิ๋วคือกำไลโซ่ที่มีจี้ตัว J กับ Y ห้อยอยู่ เขาไม่รอช้ารีบสวมมันลงบนข้อมือทันที


“ผมตั้งใจเลือกให้พี่เลยนะ อย่าถอดมันออกนะครับ” ยองแจยิ้มหวานให้ร่างตรงหน้าอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาซื้อของขวัญให้ใครเพราะปกติแล้วยองแจไม่ค่อยจะแคร์คนอื่นมากนักแต่กับผู้ชายคนนี้ยอมรับเลยว่า รักมากจริงๆ


“พี่สัญญาครับว่าจะไม่ถอดมันออกแม้แต่นาทีเดียว”


“ทำให้ได้อย่างที่พูดนะครับ ไม่อย่างนั้นผมคงจะโกรธพี่มากแน่ๆเลย”


“ยองแจไม่มีวันได้โกรธพี่หรอก เชื่อสิ”


“ผมก็หวังว่าอย่างนั้นนะ” ยองแจตอบกลับก่อนจะเดินนำร่างสูงไปด้านหลังซุ้มจัดงานเพราะคนค่อนข้างจะเยอะหากยืนคุยกันตรงนี้ก็คงจะเกะกะคนอื่น


“กินอะไรมารึยัง”


“ยังครบ ผมรอจะไปกินพร้อมพี่” ยองแจหันมาตอบยิ้มๆ ก่อนที่ร่างนิ่มจะถูกคว้าไปกอดจากด้านหลังอย่างแรงจนเจ้าของร่างตกใจ


“เป็นอะไรของพี่น่ะจงฮยอน ผมตกใจหมดเลยนะ”


“ทำไมถึงได้น่ารักอย่างนี้ยองแจ พี่รักยองแจมากนะครับ รู้ใช่ไหม?”เสียงทุ้มจากคนที่อยู่ด้านหลังเอ่ยออกมาแผ่วเบา ก่อนที่สันจมูกโด่งจะซุกลงตรงซอกคอขาวอย่างรักใคร่


“ผมรู้แล้วครับ แต่พี่มาทำอะไรอย่างนี้ในที่แบบนี้ได้ยังไงกัน คนอื่นเค้ามองกันหมดแล้วนะ” ยองแจเอ่ยปรามเบาๆก่อนจะพยายามแกะมือแข็งของอีกคนออกจากเอวแต่ดูเหมือนว่าแฟนของเขาจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่นักนอกจากเอาแต่หัวเราะอย่างเดียว


“ให้ตายสิ จงฮยอน! ถ้าพี่ยังไม่ปล่อยผมจะโกรธแล้วนะ” ในเมื่อบอกกันดีๆไม่ยอม ร่างนิ่มจึงขึ้นเสียงแทน แต่??


จุ๊บ!!!


“หอมจังเลยเนอะ ว่าไหม?” คนที่กอดจากด้านหลังขโมยหอมแก้มใสหน้าตาเฉย ก่อนจะเอ่ยกลั้วหัวเราะออกมา ต่างจากผู้ถูกกระทำอย่างยองแจที่ตอนนี้ใบหน้าขาวใสซับสีเลือดลามไปจนถึงหูเล็กๆอย่างห้ามไม่อยู่


“จงฮยอน พี่นี่นิสัยไม่ดีจริงๆ”


“ว่าอะไรนะครับ ไม่ได้ยินเลย” ดูเหมือนว่าคนๆนี้คงจะเสพติดการกลั่นแกล้ง จงฮยอนตั้งใจทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเลื่อนใบหน้าลงมาวางบนบ่าของยองแจอย่างจงใจ


“ผมไม่อยากคุยกับพี่แล้ว” ยองแจที่รู้ว่าหมดหนทางขัดขืนจึงได้แต่ยืนทำหน้าบึ้งแทน ซึ่งนั่นมันก็มากพอจะเรียกเสียงหัวเราะจากคนขี้แกล้งได้อีกครั้ง


“ไม่แกล้งแล้วๆว่าแต่เพื่อนยองแจไปไหนกันหมด?”คนตัวสูงคลายวงแขนก่อนเปลี่ยนเป็นดึงมือนุ่มมากอบกุมไว้แทน


“อ่า แบมมันอยู่ตรงด้านนู้นน่ะครับ แต่ยูคยอมไม่มาหรอกเพราะมีเดตกระทันหัน”


“เดต! เด็กตัวโตนั่นมีเดตด้วยเหรอ ปกติเห็นติดยองแจอย่างกับอะไรดี”


“ฮะๆ ก็ดีแล้วนี่ครับ ถ้าหมอนั่นจะมีใครสักคนก็คงจะดีจะได้ไม่เหงา”


“นั่นสิเนอะ” คนตัวสูงแสดงท่าทีไม่ใส่ใจเท่าไหร่นอกจากจะบีบมือนิ่มเล่นไปมาเสียมากกว่า ยองแจเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะเขาเองก็รู้สึกดีที่จงฮยอนทำแบบนั้น


“ยองแจ อยากกินอะไร?” อยู่ดีๆจงฮยอนก็เอ่ยถึงเรื่องของกินมาซะอย่างนั้น ยองแจทำท่าคิดไปสักพักก่อนจะนึกถึงร้านประจำที่เขามักชอบไปกับพวกเพื่อนๆขึ้นมาได้


“ร้านประจำของผมไหม อร่อยดีนะครับพี่ยังไม่เคยไปเลยนี่”


“ครับ เอาอย่างนั้นก็ได้แต่ต้องรอให้งานเลิกก่อนนะ ตกลงไหม”


“ครับ งั้นผมไปหาแบมก่อนนะ” พูดเสร็จก็เดินออกมาเลยไม่รอว่าแฟนจะพูดอะไรเพราะยองแจมักจะทำแบบนี้เป็นประจำและจงฮยอนก็ตามใจเด็กตัวขาวมาตลอด

 







 

“แบม ทำไมถึงไม่ยอมรับโทรศัพท์พี่”


“ทำไมแบมจะต้องรับล่ะ บอกไปแล้วนี่ว่าเรื่องของเราไม่มีการสานต่อ ไม่เข้าใจ?”


“ใช่ พี่ไม่เข้าใจ พี่ทำอะไรผิดแบมถึงไม่ยอมให้เรื่องของเรามันเดินหน้า พี่ไม่มีใครแบมก็เห็น”


“นี่เซฮุน พี่ทำไมน่ารำคาญแบบนี้แบมบอกว่าไม่ก็คือไม่ แบมไม่ต้องการคบกับใครหรือเป็นแฟนใครทั้งนั้นแหละ”


“แต่พี่รักแบม!


แต่แบมรักตัวเอง


 พูดจบ ใบหน้าหวานใสก็เชิดขึ้นแล้วหันหลังเดินออกมาทันที ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเจอเพื่อนรักอย่างเขายืนมองอยู่


“ทำไมชอบมายืนซุ่มดูแบบนี้ห๊ะ ตกใจหมด”


“ถ้าไม่ซุ่มดู คงไม่ได้เห็นแกสะบั้นรักหนุ่มหน้าหล่อคนนั้นหรอก จริงไหม?” ยองแจเอ่ยเสียงเรียบๆแต่ยกยิ้มเหยียดๆที่มุมปากเมื่อมองไปยังผู้ชายที่ชื่อเซฮุนคนนั้น


“ก็ช่วยไม่ได้ฉันบอกไปตั้งกี่รอบแล้วว่าจะไม่มีการสานต่อ”


“เห้อ แบมฉันว่านายน่าจะหาใครไว้สักคนอย่างที่ยูคยอมบอกก็ดีนะแบบนี้ฉันสงสารคนอื่น”


“สงสาร แน่ใจหรอยองแจ หน้าตาแบบนั้นมันไม่ใช่หน้าของคนขี้สงสาร”

 แบมแบมว่าก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมๆกับเขา แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดอย่างที่พูดหรอก ไม่ว่าใครก็ตามที่คิดจะเข้าหาแบมแบมก็เตรียมตัวเสียใจไว้ได้เลยเพราะผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง


“ยองแจ ที่จริงฉันก็อิจฉานายนะที่ได้เจอคนดีๆแบบพี่จงฮยอน ถ้าฉันเจอคนแบบพี่เขา ฉันอาจจะหยุดก็ได้”


“เหอะ คนดีๆเข้ามาไม่เห็นนายสนใจ อย่าทำเป็นพูดหน่อยเลย เอ้อ เดี๋ยวไปกินข้าวร้านประจำกันนะ” ยองแจเปลี่ยนเรื่องพูดทันทีเมื่อเห็นว่าแบมแบมเริ่มชักสีหน้าใส่เขาที่เอาแต่แกล้งหยอกเพื่อน


“เปลี่ยนเรื่องเก่งต้องยกให้”


“เปลี่ยนผู้ชายเก่งก็ยกให้นายเหมือนกัน”

 





 

“ยองแจ แบมแบม ปะ! งานเลิกแล้ว”

จงฮยอนเดินไปเรียกผู้ชายหน้าตาน่ารักสองคนที่กำลังชวนกันเดินดูรูปนั้น รูปนี้อย่างสนุก เขาเองที่มองเข้าไปยังต้องอมยิ้มตามไปด้วยเพราะความสดใสของทั้งคู่


ร่างสูงของเขาสาวเท้าเข้าไปหาเด็กทั้งสองคนหลังจากเรียกแล้วทั้งคู่ไม่ได้ยิน ใบหน้าหล่อระบายรอยยิ้มเล็กๆเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากเด็กทั้งสองคน รุ่นพี่ปีสี่อย่างเขากับเด็กปีสองอย่างยองแจใครจะไปคิดว่าจะมาเจอกันได้ถ้าหากเขาไม่บังเอิญเจอกับอีกฝ่ายใน วันนั้น


พอนึกถึงตรงนี้จงฮยอนก็เผลอหยุดตัวเองอยู่กับที่ไปชั่วขณะ เขานึกไปถึงผู้หญิงอีกคนนึง คนที่เขาเคยรักมากๆแต่เขาก็หมดรักเธอทันทีที่เจอกับยองแจ ทันทีได้สบตากับเด็กผิวขาวคนนี้

เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วนี่ จะไปนึกถึงทำไมอีกเพราะถึงยังไงเขาก็ไม่รู้สึกผิดที่ทิ้งเธอมาเลือกยองแจ ไม่เลยสักนิด!!

คิดอย่างนั้นจึงเดินต่อแต่แล้วในครั้งนี้เขาก็แทบจะสะดุดล้มเมื่อสายตาคมมองไปเห็น ใครบางคน ที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด


หวัง แจ็คสัน!!!


ผู้ชายคนที่เขาไม่ต้องการจะโคจรมาเจอ ทั้งๆที่ปกติแทบจะไม่เห็นมันที่คณะเขาเลยนี่แล้วทำไมวันนี้มันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมมันจะต้องเดินไปทางยองแจ???


คิดได้อย่างนั้น เขารีบสาวเท้ายาวๆเข้าไปหาด้วยความกลัว กลัวสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด กลัวสิ่งที่เขาเองก็เคยทำ!!


“ไง! ยองแจ หายหน้าหายตาไปเลยนะ”


“ห๊ะ!! พี่..แจ็คสัน”


“ยองแจ!!!” 


ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเดินเร็วหรือทางมันใกล้กันแน่แต่พอมาถึงกลับเห็นว่าไอ้คนตรงหน้ามันคว้าแขนนิ่มไปกอบกุมเอาไว้ มันรู้จักยองแจหรือไง? แต่เขาไม่มีเวลามาคิดเรื่องแบบนั้นหรอกที่ทำได้ตอนนี้คือเรียกชื่อแฟนตัวเองออกมาดังๆเท่านั้น


“อ้าว!! สวัสดีฮง จงฮยอน” เสียงแหบห้าวของแจ็คสันเป็นฝ่ายตอบกลับมาแทน ใบหน้าคมคายเจ้าเล่ห์ของมันเหยียดยิ้มมาทางเขาอย่างมาดร้าย สายตาที่ดูสงบนิ่งของแจ็คสันดูน่ากลัวกว่าเมื่อก่อนมาก


“ไม่ได้เจอกันเลยนะ ตั้งแต่ที่มึงแย่งแฟนกูไป



“มึงนี่มันน่าละอายจริงๆเลยว่ะจงฮยอน แย่งแฟนกูไปไม่เท่าไหร่ พอสมใจก็เฉดหัวแม่นั่นทิ้งอีกต่างหาก!

 แจ็คสันเอ่ยเสียงราบเรียบแต่เพื่อนของหมอนั่นอย่าง อิม แจบอมกลับหัวเราะอย่างสนุกสนานผสมโรงกับมาร์ค ต้วน ที่มาด้วยกัน


“แล้วนี่ก็เปลี่ยนแฟนได้น่ารักมากเลยนะ กูชอบว่ะ


“มึง!” แค่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจเขาก็ตกวูบ จงฮยอนเดินเข้าไปกระชากแขนนิ่มออกมาจากมือหนาหยาบของคนตรงหน้าอย่างรุนแรงจนยองแจเซถลาเข้าหาตัวเขาอย่างเสียหลัก


“เรื่องมันก็ตั้งนานมาแล้ว มึงจะมาโทษกูได้ไงแจ็คสัน?? กายอนเองก็ต้องการแบบนั้นมันไม่ใช่ความผิดกู!!


“ไม่ใช่ความผิดมึง? มึงพูดออกมาได้เต็มปากดีนะไอ้จงฮยอน”


“เออสิวะ มึงไม่ดีเองที่ดูแลกายอนไม่ได้แล้วอีกอย่างตอนนี้กูกับกายอนก็เลิกกันแล้วมึงยังจะอะไรอีก ต้องการอะไรวะ???”


จงฮยอนรู้สึกเลยว่าตัวเองกำลังสั่น เขาเกร็งมือทั้งสองข้างอย่างควบคุมไม่ได้ทั้งๆที่มืออีกข้างก็จับต้นแขนขาวของยองแจเอาไว้ ยิ่งเขาเกร็งมือตัวเองมากเท่าไหร่แรงบีบที่ส่งไปยังอีกคนก็ยิ่งมากขึ้นแต่ยองแจกลับไม่ยอมปริปากอะไรออกมานอกจากเอาแต่ยื่นนิ่งๆอยู่ภายในอ้อมแขนของเขา


“ต้องการอะไรเหรอ ? ตรงดีนี่”


“ที่กูต้องการ มันก็คงเหมือนที่มึงต้องการตอนนั้นนั่นแหละ”


“คนของมึงไง ผู้ชายคนนั้น ชเว ยองแจ” คำพูดที่ราบเรียบราวกับประโยคบอกเล่าของแจ็คสันฟาดลงไปกลางใจของเขาทันที สิ่งที่เขากลัวมากที่สุดมันเกิดขึ้นจนได้!!


“มันจะมากไปแล้วนะไอ้แจ็คสัน!!!” ด้วยคำพูดที่โจ่งแจ้งแบบนั้น เขาไม่สามารถทนฟังมันได้อีกจงฮยอนจึงพุ่งตัวเขาไปหาไอ้คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าแต่ยองแจกลับรั้งร่างเขาเอาไว้ไม่ยอมให้ขยับ


“จงฮยอน! พี่อย่าทำแบบนี้” เสียงหวานของยองแจสั่นเครือ เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนๆนี้ตกใจหรือกำลังเสียใจกับเรื่องที่เขาเคยทำกันแน่ เขาไม่กล้าแม้แต่จะก้มลงไปมองหน้าของแฟนตัวเองด้วยซ้ำ


“หึ!! มึงมันโชคดีจริงๆ แต่หลังจากนี้กูว่าโชคมึงคงหมดแล้วว่ะไอ้จงฮยอน”


“เพราะยังไงซะ ผู้ชายคนนั้นก็ต้องเป็นของกู


“ไอ้แจ็คสัน ไอ้เหี้_!!!


“จงฮยอนพี่อย่าไปฟังเค้าสิ อย่าไปฟังเค้า!!!” ยองแจแผดเสียงออกมาทันทีที่เขาพยายามดันคนที่รั้งกอดออกไปให้พ้นทาง แต่ยองแจกลับกดใบหน้าลงกับหน้าอกเขาและขืนตัวไม่ยอมปล่อย


“ผมขอร้องจงฮยอน พี่อย่าไปฟังเค้า” ยองแจผละออกมาจากอกแล้วเอื้อมคว้ามือของเขาไปกุมเอาไว้ ก่อนที่จะหันกลับไปมองแจ็คสันด้วยสายตาแข็งกร้าวที่เขาเคยชิน


ยองแจจะทำอะไร??


“แจ็คสัน ผมไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างพี่กับพี่จงฮยอนเคยมีเรื่องอะไรกันเพราะผมไม่จำเป็นจะต้องรู้ แล้วพี่ก็หยุดพูดเหมือนผมเป็นสิ่งของที่จะแย่งกันไปมาสักที”


“อย่าดึงผมไปเล่นเกมส์โง่ๆของพี่ ผมกับพี่จงฮยอนรักกัน เลิกวุ่นวายกับพวกเราได้แล้ว เพราะไม่ว่ายังไง ผมก็ไม่มีวันรักพี่”


“ยองแจ” เขาไม่สามารหาคำพูดไหนออกมาได้อีก นอกจากกระชับมืออุ่นนิ่มให้แน่นขึ้น ในหัวขาวโพลนด้วยไม่คิดว่ายองแจจะทำอย่างนี้


“ไปเถอะครับพี่จงฮยอน พี่แจ็คสันเค้าหมดธุระกับพวกเราแล้ว” ยองแจไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดหรือแม้แต่ให้เขาได้เปิดปาก คนที่ตัวเล็กกว่าเดินจูงมือเขาออกไปอีกทางทันทีและเมื่อเขาหันไปมองหน้าของแจ็คสันก็เห็นว่ามันกำลังตกใจอยู่ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่หรอก


“ผมรู้ว่าพี่มีอะไรคาใจหลายๆอย่างใช่ไหม ว่าผมกับผู้ชายคนนั้นรู้จักกันได้ยังไง”


“ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกพี่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่อย่างหนึ่งที่ผมอยากให้พี่รับรู้และก็เชื่อผม”


“ไม่ว่ายังไง ผมก็รักแค่พี่คนเดียว”


“พี่เชื่อใจยองแจเสมอนะ เมื่อกี้พี่ขอโทษ”



“อยากฟังเรื่องของพี่กับแจ็คสันก่อนหน้านี้ไหม? พี่จะเล่าให้ฟัง”


ยองแจทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองเขา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆเชิงว่าต้องการจะรู้ จงฮยอนจึงผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆก่อนจะค่อยๆเล่าทุกอย่างที่เขาเคยทำ ทุกอย่างที่เขาเคยเป็น ให้กับคนที่เขาไม่อยากจะให้รับรู้มันที่สุด

 

 




แบมแบมยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างปวดหัว นี่มันอะไรกัน???


ผู้ชายหน้าตาหล่อสองคนกำลังทะเลาะกันด้วยความรักเป็นสาเหตุ นั่นไง ทุกเรื่องที่เป็นปัญหาก็เพราะความรักเป็นต้นเหตุอยู่เสมอ ปกติแล้วเขาจะรำคาญเวลาเจอกับสถานการณ์แบบนี้แต่ว่าครั้งนี้ไม่


เขาสงสารยองแจที่ต้องอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายสองคน


แบมแบมเลือกที่จะยืนดูอยู่เงียบๆ ไม่ส่งเสียง ไม่สงสัย ไม่อะไรเลยสักอย่าง แต่แล้วเขาก็กลับไปสะดุดสายตาเข้ากับร่างๆหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้ชายนิสัยเสียที่ป่าวประกาศว่าจะแย่งแฟนชาวบ้าน

ร่างนั้นสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวเนียน ดวงตาเป็นประกาย องค์ประกอบทุกอย่างเพอร์เฟ็กจนน่าตกใจและที่สำคัญสุดคือเจ้าของสายตาคู่นั้นก็จ้องกลับมาเหมือนกัน


น่าสนใจดีแหะ!! หล่อ ดึงดูด แถมยังดูเร่าร้อน


หัวใจเขาเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะยามที่ริมฝีปากคู่นั้นคลี่ยิ้มส่งมาให้ แบมแบมกำลังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาผ่านผู้ชายมาก็มากแต่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้กับใคร แล้วมันเป็นอะไรกันแน่???


“ไปเถอะครับพี่จงฮยอน พี่แจ็คสันเค้าหมดธุระกับพวกเราแล้ว”


เสียงของยองแจปลุกเขาออกจากภวังค์ แบมแบมจึงละสายตาจากผู้ชายตรงหน้าแล้วหันหลังเดินออกไปพร้อมกับเพื่อน


แปลกดีเหมือนกันนะ เขาอยากรู้จักผู้ชายคนนั้นจังแต่มีเพื่อนร้ายกาจแบบนั้นแสดงว่าเจ้าตัวก็คงจะไม่ธรรมดา


หึ!! ชักอยากจะเข้าไปทำความรู้จักซะแล้วสิอยากรู้จริงๆว่าระหว่างเขากับผู้ชายคนนั้น ใครจะร้อนแรงกว่ากัน???

 

 



**************

ครบ 100% แล้วนะคะ 

หลังจากไรท์หายไปสักพัก ก็กลับมาปั่นจนมันครบสักที

อย่างที่เคยบอกไปเมื่อคราวที่แล้ว ว่าตอนนี้เนื้อหาค่อนข้างจะหยาบอยู่พอสมควร

ไรท์งานหนักมากเลย เบลอบ้างไรบ้าง ก็อย่าด่ากันนะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #456 Jekkju (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:57
    ยัยหนูแบม
    #456
    0
  2. #384 nuchpim68 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:23
    แซ่บเด้ออออออออ
    #384
    0
  3. #351 thuglifes (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 23:49
    แบมมร้าย
    #351
    0
  4. #231 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 19:05
    ทำไมนี่เชียร์แจ็คสันอ่ะ 5555 สู้เขา-หนุ่ม!!
    #231
    0
  5. #86 แคนต้า~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 16:23
    อยากให้จงฮยอนคู่กับยองแจจจจ แจ็คสันมึ.งหลบปายยยยย
    #86
    0
  6. #76 ak_teaw (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 03:04
    อือออหือออ แจนของแม่รากฐานแน่นมากกกๆค่ะลูก รักมั่นคงไปอีก โอ้วววว ยังไงละพ่อแจ็ค จะเอายังำงต่อคิดแผนสอคิดดดด นี้จะทีมใครดียังเลือกไม่ถูก แต่ นุงแบมลูกค่ะ จะชาร์ตกันไวไปไดนค่ะลูก โอโหววววว ใครจะร้อนแรงกว่ากันแหม๋!!! เสือสาวไปล้าวววว
    #76
    0
  7. #30 Sone91 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 21:45
    อ้าวทำไมจงดูเป็นคนดีเเคร์เเจมากเเบบนี้ฮือออออ เเจ๊คสันยังเป็นพระเอกอยุ่ไหม55555
    #30
    0
  8. #20 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 10:04
    จงฮยอนนางไม่เห็นจะร้ายเท่าไหร่เลย แจ็คสันดูจะร้ายกว่าอีกมั้ย55555
    #20
    1
    • #20-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 6)
      25 ธันวาคม 2558 / 10:38
      และเฮียจะร้ายกว่านี้
      #20-1
  9. #13 Honey Moon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 23:28
    อยากให้ไรท์มาต่อบ่อยๆจัง 5555 รักไรท์นะคะ เรื่องสนุกมาก น่าติดตามมากเลยค่ะ
    #13
    1
    • #13-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 6)
      17 ธันวาคม 2558 / 13:22
      คร่าาา ปริ่มๆๆ >< ไรท์จะมาต่อบ่อยๆนะ
      #13-1
  10. #12 Faibook42 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 23:01
    ตอนนี้เถียงกันมันส์มากกกกกก เริ่มดุเดือดละสิ เอาจริงจงฮยอนนี้ก็ดูเป็นคนดีอยู่นะ ดูรักยองแจจริงๆ สรุปเรื่องนี่หวังเป็นตัวร้ายสินะ 55555
    #12
    1
    • #12-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 6)
      17 ธันวาคม 2558 / 13:21
      ห้าๆๆๆ อีหวังคือสุดยอดดาวร้ายยยยย
      #12-1