GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 5 : รู้จักกันแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    7 ธ.ค. 58

mx-xine

I love you..baby I love you !!!


“สวัสดีครับแม่”


“วันศุกร์นี้เหรอครับ ยองแจว่างอยู่แล้ว”


“ได้ครับๆ แล้วเจอกันนะครับ ยองแจคิดถึงแม่เหมือนกันครับ”


ยองแจวางโทรศัพท์ลงหลังจากที่แม่โทรมาหา ถึงจะแปลกใจนิดหน่อยที่อยู่ดีๆแม่ก็โทรมานัดเขาให้ไปหาแต่ก็ดีเหมือนกันเพราะช่วงนี้ยองแจแทบจะไม่ได้เจอหน้าพ่อกับแม่เลยด้วยซ้ำ


“พี่จงฮยอน วันศุกร์นี้ผมจะกลับบ้านนะครับ” หันไปบอกผู้ชายตัวสูงที่นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ด้านข้าง จงฮยอนหันกลับมาตามเสียงเรียกก่อนจะทำสีหน้าตกใจใส่เล็กน้อย


“กลับบ้าน ? ไหนบอกว่าจะมาอยู่กับพี่ไง” น้ำเสียงประหลาดใจปนน้อยใจเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าขาวนวลได้เป็นอย่างดี ยองแจเอนตัวที่อวบหยุ่นลงไปทับคนที่มีแต่มัดกล้ามเนื้ออย่างออดอ้อน


“ก็แม่อยากเจอผมนี่นา ผมก็อยากเจอแม่ แล้วผมก็บอกแม่ไปแล้วด้วยว่าผมว่าง”


“ยองแจขี้โกง สัญญากับพี่ก่อนแล้วนะว่าจะอยู่ด้วยกัน”


“อาทิตย์หน้าได้ไหมครับ อาทิตย์นี้ผมคงไม่ว่างมาอยู่กับพี่แล้วล่ะ”


“โธ่แล้วพี่จะอยู่กับใคร” คนที่ถูกกดทับอยู่พูดจาเสียงแผ่ว ก่อนจะฟัดหอมแก้มขาวใสอย่างห้ามใจไม่อยู่ ยองแจจึงทำได้แต่หัวเราะชอบใจที่คนเป็นแฟนแสดงท่าทางน่ารักใส่เขา


“อย่ามาทำเป็นพูดว่าจะอยู่กับใครเลย เพื่อนพี่น่ะมีกันเพียบ พอผมไม่อยู่ก็คงจะชวนกันออกเที่ยวล่ะสิ” พูดไปด้วย นิ้วเรียวยาวก็บีบจมูกโด่งสันของอีกฝ่ายเล่นไปด้วย จงฮยอนอมยิ้มเล็กๆมาให้ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายคร่อมแฟนของตัวเองแทน


“พี่ไม่ไปเที่ยวหรอก อยู่รอยองแจกลับมาหาที่ห้องนี่แหละ”


“ให้มันจริงเถอะ คนชอบเที่ยวอย่างพี่น่ะเรอะจะอยู่รอผมที่ห้อง มีหวังขาดใจตาย”


“พี่พูดจริงๆ”


“ผมไม่เชื่อ อยากไปเที่ยวก็ไปเถอะครับ แต่อย่าลอกลู่นอกทางล่ะไม่งั้นผมเอาพี่ตายแน่ๆ”


“สัญญาครับ ไม่วอกแวก ไม่เหล่สาว ไม่ยุ่งกับใครเด็ดขาด”


“ดีมาก ผมรักพี่จัง”                               


“พี่รักยองแจมากกว่า”


“ไม่ชะ อ๊ะ”


ไม่รอให้ยองแจได้เอ่ยอะไรออกมาจนจบ จงฮยอนก้มลงฉกฉวยริมฝีปากสีสวยอย่างรวดเร็วจนคนที่ถูดขโมยจูบไม่ทันได้ตั้งตัว เลาะเล็มอย่างเอาแต่ใจ เนิ่นนาน และอ่อนหวานจนหัวใจเต้นผิดจังหวะก่อนจะค่อยๆผละออกมาอย่างเสียดาย


“พี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวเราออกไปหาอะไรกินกันนะ” ไม่รอฟังว่ายองแจจะตอบรับอะไรไหม ร่างสูงโปร่งรีบลุกพาตัวเองลงมาจากเตียงทันที หากให้เขาอยู่ใกล้ๆยองแจที่กำลังหน้าแดงก่ำเพราะเขินอายอยู่ล่ะก็เขาคงห้ามใจไม่ไหวคงทำอะไรเกินเลยไปไกลกว่านี้


เขาอยากจะถนอมยองแจไว้ให้นานที่สุดก่อนที่ยองแจจะเป็นของเขาตลอดไป





“ครับ อีกสักครู่ผมจะถึงแล้ว หวังว่าคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สวัสดีครับ”


มือหนาหยาบกดวางสายก่อนจะสอดมือถือลงกระเป๋ากางเกงแล้วขับรถเลี้ยวเข้าไปยังโรงแรมระดับห้าดาวที่เขาเป็นหุ้นส่วนครึ่งนึงอย่างใจเย็น

แจ็คสันเป็นคนที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ที่ยังเรียนไม่จบ เขาพึ่งขึ้นปีสี่แต่กลับเป็นหุ้นส่วนบริษัทยักษ์ใหญ่หลายแห่ง อสังหาริมทรัพย์มากมายรวมไปถึงโรงแรมหรูหราแห่งนี้ด้วยเช่นกัน

ถึงพ่อกับแม่จะเป็นมหาเศรษฐีแต่แจ็คสันกลับไม่เคยแบมือขอเงินพวกท่านใช้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีมาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาทั้งนั้น จากการประสบความสำเร็จทั้งๆที่อายุยังน้อยทำให้แจ็คสันเป็นที่รู้จักในวงสังคมค่อนข้างมาก เขามักได้รับเชิญให้ไปออกงานต่างๆอยู่ตลอด

เขาจึงต้องสร้างภาพลักษณ์ที่ดูดีอยู่เสมอ คนภายนอกมักเห็นเขาเป็นผู้ชายที่ร่าเริง ไม่ถือตัว อัธยาศัยดี และใจเย็น ทั้งๆที่ความเป็นจริงมันตรงกันข้ามทุกอย่างและมีแต่คนที่สนิทกับเขาเท่านั้นที่จะรู้ว่า แจ็คสันเป็นคนร้ายกาจ

และวันนี้เขาก็มีการนัดคุยงานกับประธานบริษัทคู่ค้าแห่งใหม่ที่เขาพึ่งทาบทามไป ตอนนี้คิดว่าอีกฝ่ายก็คงกำลังเดินทางมายังโรงแรมแห่งนี้เหมือนกัน


“คุณชายหวังครับ ผมเปิดห้องอาหารไว้ให้แล้วท่านจะเข้าไปเลยไหมครับ” พนักงานต้อนรับประจำเดินเข้ามารายงานสถานการณ์ทันทีที่เห็นเขา


“ครับ อาหารอะไรคงพร้อมดีแล้วใช่ไหม ยังไงก็รบกวนด้วย” ตอบกลับสั้นๆก่อนจะปลีกตัวไปยังห้องอาหารเพื่อเตรียมตัวรอการมาถึงของอีกฝ่าย

 


รอไม่ถึงห้านาที แจ็คสันก็ได้ยินเสียงพนักงานต้อนรับเอ่ยเชิญแขกของเขาให้มายังห้องอาหารที่จะเป็นที่ประชุมงาน พร้อมกับที่มีหญิงสาววัยสี่สิบต้นๆที่ยังคงเรือนร่างและใบหน้าราวกับพึ่งจะสามสิบหมาดๆเดินเข้ามา เธอมีท่าทีภูมิฐาน ใบหน้าหมดจดงดงามและดึงดูดใจ เมื่อเห็นว่าเขานั่งรออยู่จึงเอ่ยทักทายด้วยเสียงที่หวานยิ่งกว่าอะไรดี


“สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้พบกันนะคะ ฉัน ชเว แจอึน”


“ครับ ผมหวัง แจ็คสันครับ” ตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขาผุดลุกขึ้นไปดึงเก้าอี้ให้เธอนั่งเพื่อแสดงความเคารพ หญิงสาวหัวเราะเล็กน้อยกับท่าทีของเขาก่อนจะนั่งลง


“ไม่ต้องเป็นทางการก็ได้มั้งคะ เรียกฉันว่าน้าก็ได้นะเพราะฉันก็สี่สิบกว่าๆแล้ว”


“ครับ คุณน้ายังดูสาวอยู่เลยถ้าเจอกันข้างนอกผมคงคิดว่าไม่ถึงสามสิบห้าแน่ๆ”


“ปากหวานดีนะคะ ถ้าเป็นตอนที่ยังสาวๆอยู่ฉันคงหลงคารมคุณไปแล้วแต่พอดีว่าแต่งงานมีลูกก็คงจะไปสนใจผู้ชายคนอื่นไมได้อีก” ผู้หญิงเบื้องหน้าเอ่ยยิ้มๆก่อนจะกวาดสายตาสำรวจเขาตรงๆโดยไม่มีท่าทีเขินอายอะไร ซึ่งนั่นมันทำให้แจ็คสันนึกไปถึงอีกคนที่มีท่าทางและใบหน้าละม้ายคล้ายกันกับเธอขึ้นมาทันที


แถมแนวความคิดของทั้งคู่ก็ยังเหมือนกันซะด้วย มิน่าล่ะ


“เรียกผมว่าแจ็คสันก็ได้นะครับคุณน้า คือที่นัดกันออกมาวันนี้ผมยังไม่อยากให้เราคุยเรื่องธุรกิจกันสักเท่าไหร่ อยากจะให้ถือซะว่าผมนัดคุณน้าออกมาเลี้ยงข้าวสักมื้อเป็นการสร้างความคุ้นเคยครับ”


“จะเอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่พอดีว่าฉันนัดลูกชายออกมาด้วยกะจะให้แกลองมาดูการทำงานของฉัน ถ้าเขามาร่วมโต๊ะหวังว่าคุณคงไม่รังเกียจ”


“ผมจะไปรังเกียจได้ยังไงครับ ดีซะอีกจะได้ทำความรู้จักกันไว้เผื่อในอนาคตข้างหน้าเขามาสืบต่อธุรกิจคุณน้าจะได้คุ้นเคยกันกับผม”


“อืม นั่นสินะคะลูกชายน้าก็เรียนอยู่ที่เดียวกับคุณแจ็คสัน แต่แกพึ่งขึ้นปีสองเองอ่อนกว่าคุณสักสองปี ”


แต่ไม่ทันที่แจ็คสันจะได้พูดอะไร มือถือของแจอึนก็ส่งเสียงดังขึ้นเสียก่อน เธอหันมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะขอตัวรับสายซึ่งแจ็คสันก็ทำเพียงส่งยิ้มกลับไปให้เธอเท่านั้น


“ว่าไงลูก มาถึงแล้วเหรอ เข้ามาด้านในได้เลยแม่อยู่ที่ห้องอาหารพิเศษนะ มาถึงแล้วล่ะค่ะ รอสักครู่” หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จเธอก็หันมาคุยกับเขาต่อ


“ครับ คุณน้ามีลูกชายกี่คนหรือครับ”


“สองคนค่ะ แต่คนพี่เขาไปเรียนต่อที่อังกฤษ ปีหน้าก็คงกลับมาแล้ว”


“เชิญทางด้านนี้ครับ คุณชเว แจอึน อยู่ด้านใน” เสียงพนักงานต้อนรับดังแว่วๆมาแต่ไกล แจ็คสันจึงหยุดบทสนทนาแล้วหันไปสนใจคนอีกคนที่กำลังเดินเข้ามาในห้องแทน


ชเว ยองแจมาซะทีนะ รอเจออยู่ตั้งนาน


จะบอกว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้สนใจในการทำธุรกิจครั้งนี้เลยด้วยซ้ำเพราะเขาก็มีกิจการอื่นๆอีกตั้งเยอะแยะแต่เมื่อลองสืบประวัติเด็กนี่แล้วรู้ว่าครอบครัวของยองแจเปิดบริษัทที่กำลังมาแรงก็ทำให้เขาได้วิธีที่จะเข้าใกล้ยองแจขึ้นมาทันที


ในเมื่อเจ้าตัวไม่ค่อยอยากจะทำความรู้จักกับเขานัก เข้าทางผู้ใหญ่ยังไงก็มีชัยไปกว่าครึ่ง!!


แถมวันนี้ยังเป็นโชคดีของเขาอีกด้วย ที่ชเว แจอึน ดันนัดลูกชายมาให้เขาได้เจอถึงที่ ตอนแรกเขาวางแผนว่าจะทำความรู้จักกับฝ่ายแม่ก่อนแล้วค่อยเข้าหาตัวลูกแต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ผิดแผนหน่อยแต่ผลลัพธ์ก็ไม่ต่าง

วันนี้ยองแจแต่งตัวมาด้วยชุดสบายๆแต่กลับดูดีกว่าคนที่แต่งตัวมากเครื่องประดับ คนผิวขาวใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนปล่อยชายกับกางเกงยีนสีดำรัดรูปและรองเท้าผ้าใบ หากมองดูผิวเผินอาจจะคิดว่าเป็นผู้หญิงด้วยใบหน้านั้นสวยเกินกว่าจะเป็นผู้ชาย

ก่อนเดินเข้ามาในห้องใบหน้านั้นยังยิ้มแย้มอยู่แต่เมื่ออีกฝ่ายมองเห็นเขา ใบหน้าพราวยิ้มกลับหุบลงเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงแทน


แสดงออกมากว่าไม่ชอบขี้หน้าเขาแต่ใครสนกันล่ะ


“มาแล้วเหรอยองแจ นี่สวัสดีพี่เขาซะสิลูก” แจอึนคว้าร่างลูกชายมาฟัดกอดอย่างคิดถึงจนผิวขาวเนียนเป็นรอยแดงเล็กๆพอให้แจ็คสันนึกอยากทำรอยบ้าง ก่อนจะพยักเพยิบให้ลูกชายหันมาทักทายเขา


“สวัสดีครับ” เรียบง่ายและห้วนสั้นจนแม้แต่ผู้เป็นแม่ยังทำหน้าแปลกใจใส่


“ครับ พี่ชื่อหวัง แจ็คสัน ยินดีที่ได้รู้จัก” เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะส่งมือไปให้อีกฝ่ายจับทักทายแต่คนเบื้องหน้ากลับไม่ยอมยื่นมือมาจนโดนแม่สะกิดถึงได้ยอมจับมือกับเขา


“ชเว ยองแจครับ” ตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ก่อนจะพยายามชักมือกลับ แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยไปง่ายๆ แจ็คสันบีบมือนุ่มนิ่มไปมาเบาๆจนอีกฝ่ายแสดงสีหน้าไม่พอใจเขาจึงยอมปล่อยมืออุ่นนิ่มนั่น


“แม่นัดลูกมาอยากให้ลองมาดูการทำงานของแม่เพราะอีกหน่อยยองแจจะต้องมาบริหารบริษัท แล้วพอดีว่านี่เป็นครั้งแรกที่แม่ได้เจอกับคุณแจ็คสันเค้าด้วยเหมือนกัน ยองแจมาวันนี้ก็จะได้รู้จักกันไว้เลยอีกหน่อยพี่เขาจะมาทำธุรกิจคู่ค้ากับเราคงได้เจอกันบ่อยๆ ”


“ไม่เห็นจะอยากรู้จัก”


“ว่าอะไรนะ??”


“ไม่มีอะไรครับ ผมบอกว่าหิวจัง” ยองแจตอบปัดๆแต่นั่นก็มากพอจะทำให้เขารู้ว่าคนๆนี้ต้องการจะสื่ออะไร แจ็คสันรู้ตัวเลยว่าเขากำลังจะอารมณ์เสียแต่เลือกที่จะปั้นหน้ายิ้มส่งไปให้แทน


“ถ้าหิว งั้นผมให้เขายกอาหารเข้ามาเลยไหมครับ หรือว่าจะสั่งใหม่”


“ไม่ต้องสั่งใหม่หรอกค่ะ คุณแจ็คสันอยากจะเลี้ยงอะไรก็จะขอรับไว้ละกันนะคะ”


“แล้วน้องยองแจละครับ อยากสั่งอะไรทานใหม่ไหม”


“ไม่! ไม่เป็นไรครับ” ดูท่าว่ายองแจจะลืมตัวจึงเผลอเสียงดังก่อนจะค่อยๆปรับให้มันฟังดูนุ่มหูขึ้นคงเพราะเกรงใจแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆสินะ คนตัวขาวเบือนหน้าออกไปมองด้านข้างไม่ยอมแม้แต่จะมองมาทางเขาด้วยซ้ำ


“ครับ รบกวนยกอาหารเข้ามาด้วย”


แจ็คสันหันไปสั่งกับพนักงานที่ยืนรอบริการอยู่ด้านข้างแทน เขาแอบยกยิ้มในหลายๆครั้งที่ร่างเบื้องหน้ามีสีหน้าหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา ลำบากใจสินะที่ต้องมาร่วมโต๊ะกับเขาแบบนี้แต่ทำไมเขากลับรู้สึกดีล่ะ ถ้าไอ้จงฮยอนมันรู้ว่าแฟนมันมานั่งกินข้าวอยู่กับเขา มันคงอกแตกตาย



“อร่อยไหมครับ” เขาเอ่ยขึ้นหลังจากจบมื้ออาหาร ก่อนหน้านี่มีเพียงเขากับแม่ของยองแจเท่านั้นที่พูดคุยกัน แจอึนเอ่ยชมความสามารถของเขาและเรื่องรสชาติอาหารไม่ขาดปากต่างจากลูกชายที่เอาแต่กินไม่ยอมหยุด แถมไม่พูดไม่จา มิน่าล่ะแก้มถึงได้ป่องแบบนั้น


“อร่อยมากค่ะ สงสัยคงต้องแวะมาบ่อยๆ ยองแจเป็นไงอร่อยไหมลูก”


“ครับ อร่อยดีถึงแม้บรรยากาศมันจะชวนอ้วกก็เถอะ”


“ห๊ะ ว่าอะไรนะลูก”


“อ๋อ เปล่าครับ อากาศถ่ายเทสะดวกดีนะแม่”


ปากร้ายจริงๆ แจ็คสันอยากจะคว้าร่างตรงหน้ามาจูบให้ปากฉีก นอกจากจะหยิ่งผยองแล้วยังปากคอเลาะร้ายไหนจะไอ้สายตาเหยียดๆที่มองมานั่นอีก อยากจะสั่งสอนให้หายซ่าไปเสียทีจริงๆ


“งั้นเอาอย่างนี้นะครับ หากคุณน้ากับน้องยองแจต้องการมาทานอาหารที่นี่ผมจะบอกให้เขารับคุณน้าเข้าเป็นสมาชิกพรีเมี่ยมของห้องอาหารไปเลย”


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เกรงใจแย่เลย”


ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ อีกหน่อย เราก็เป็นคนคุ้นเคยกันอยู่แล้ว


“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ว่าแต่ยองแจลูกจะกลับเลยหรือเปล่าหรือว่าวันนี้จะไปค้างที่บ้านกับแม่” แจอึนหันไปหาลูกชายที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ด้านข้างบ้าง


“คงกลับเลยครับแม่ มีงานที่ต้องทำส่งอีกเยอแยะเลยแต่วันอาทิตย์นี้ผมจะไปหาแม่ที่บ้านละกัน” ยองแจเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มสดใสยามเมื่อคุยกับแม่ แต่เมื่อหันหน้ามาทางเขากลับเปลี่ยนเป็นแบ้ปากใส่แทน


“กลับยังไงล่ะลูก ได้เอารถมาหรือเปล่า”


“ไม่ครับ ขึ้นรถไฟฟ้ามาไม่อยากขับรถ”


“งั้นให้พี่ไปส่งไหมครับ” แจ็คสันรีบเสนอตัวทันทีหลังจากนั่งฟังสองแม่ลูกคุยกัน แจอึนหันมาส่งยิ้มให้นิดๆเมื่อได้ยินอย่างนั้นต่างจากยองแจที่ทำหน้าหงิกทันทีเมื่อเขาพูดจบ


“ไม่เป็นไร” ไวเท่าความคิด ยองแจเอ่ยเสียงห้วนออกมาทันที


“อย่าพูดอย่างนั้นสิยองแจ พี่เขาอยากไปส่งก็ดีแล้วนะจะได้ทำความรู้จักกันเพิ่มไง เด็กวัยรุ่นด้วยกันก็คงจะมีแนวคิดแบบที่แม่ไม่เข้าใจอยากจะคุยกัน ใช่ไหมคะ?” พูดกับลูกชายก่อนจะหันหน้ามาถามเขา แจ็คสันจึงพยักหน้าแล้วส่งยิ้มละไมไปให้เพียงแค่ว่ามันไม่ได้ผลกับยองแจเท่ากับที่แม่ของอีกฝ่ายปลื้มเขา


“ไม่เป็นไรหรอกครับแม่ พี่เขากับผมยังไม่รู้จักกันมากพอจะไปรบกวนได้ยังไง”


“ไม่รบกวนหรอกครับน้องยองแจ เพราะตอนนี้พวกเราก็รู้จักกันแล้ว


“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนฝากน้องไปส่งด้วยนะคะ รายนี้ไม่ค่อยชอบขับรถเท่าไหร่” แจอึนฝากฝังลูกชายไว้กับเขาก่อนจะหันไปหอมแก้มใสๆนั่นสองสามทีเพื่อบอกลา


“ขอตัวก่อนนะคะ ไว้โอกาสหน้าเราคงได้คุยธุรกิจกัน แม่ไปก่อนนะยองแจ” กล่าวจบหญิงสาวร่างเพรียวสูงก็หยัดกายลุกขึ้นยืนราวกับนางพญาแล้วหันมาส่งยิ้มเล็กๆให้เขา


“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมรับรองว่าจะพาไปส่งให้ถึงที่แน่นอน





 

ภายในรถสปอร์ตคันหรู แจ็คสันขับรถไปเรื่อยๆตามทางด้วยความใจเย็น ใบหน้าหล่อมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลาต่างจากอีกคนที่นั่งหน้าบึ้งตึงและไม่ยอมหันมาทางเขาเลยตั้งแต่ขึ้นรถมา


“อยากจะแวะที่ไหนก่อนหรือเปล่า ฉันมีเวลาว่างทั้งวันเลยนะ”



“ไม่มีที่ๆนายอยากเที่ยวเลยหรือไง? ฉันพาไปได้นะ”



“หรือนายอยากจะ..


“เลิกชวนผมคุย แล้วคุณก็รีบๆไปส่งผมได้แล้ว ผมไม่ต้องการอยู่บนรถนี่กับคุณนานๆ”


“หือ เอางั้นก็ได้”แจ็คสันยักไหล่อย่างว่าง่าย ถึงจะหงุดหงิดที่ยองแจทำท่าทางรำคาญเขาแต่ดูเหมือนศัพท์นามที่ใช้เรียกจะเปลี่ยนไปนั่นก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้หน่อย



 

หลังจากพามาส่งจนถึงที่ ยองแจทำเพียงแค่หันมาขอบคุณก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อจะลงไปแต่มีหรือที่เขาจะปล่อยให้ลงไปง่ายๆ แจ็คสันคว้าข้อมือขาวไว้ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูรถก่อนจัดการกดล็อกให้เรียบร้อย


“จะรีบลงไปไหนล่ะ”


“กรุณาเปิดประตูและปล่อยมือด้วย ผมอยากลง” ยองแจสะบัดมือออกแต่เขาก็ยังไม่ยอมคลายมือง่ายๆ ยิ่งอีกฝ่ายขัดขืนแจ็คสันยิ่งทวีแรงบีบจนข้อมือเริ่มขาวซีด เขาไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเป็นคนดีแล้วนี่...


“ทำไม? อยู่กับฉันแล้วนายหายใจไม่ออก??”


“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ  นี่คุณจะบีบจนมันแหลกไปเลยหรือไง??”


“ฉันถามว่าอยู่กับฉันแล้วนายหายใจไม่ออกหรือไง!!!” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แจ็คสันเผลอตะคอกออกไปสุดเสียงจนคนตรงหน้าสะดุ้ง แต่แค่เพียงชั่วครู่แววตาตกใจในตอนแรกกลับเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเหยียดยิ้มส่งมาให้เขาแทน


“เหอะ! ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมา อึดอัดมากไหมครับตอนอยู่ต่อหน้าแม่ผม?” ยองแจเอ่ยเสียงเรียบแล้วกระชากข้อมือของตัวเองออก



“คุณนี่เก่งจังนะ เข้าหาผมไม่ได้ก็เข้ามาในรูปเชิงธุรกิจถือว่าฉลาดไม่เบา”


“แต่อย่าพยายามแสดงว่าเป็นคนดีเลย ผมไม่ประทับใจหรอก!! ไม่สิ จากที่เห็นคุณครั้งแรกก็เดาไว้แล้วว่าคงไม่ใช่คนดี”


“นาย..


“ผมไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงได้มาวุ่นวายกับผมแบบนี้ ผมจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าบอกไปตั้งกี่รอบว่าผมไม่สนใจคุณ”


“นายไม่สนใจฉัน แล้วยังไงล่ะ ก็ฉันสนใจนายนี่!” หลังจากฟังอีกฝ่ายพูดอยู่นาน แจ็คสันเลยโพล่งขึ้นมาบ้างยอมรับว่าตกใจที่ยองแจรู้ทันเขามากขนาดนี้ ร่างแกร่งเอนตัวลงกับเบาะรถแล้วส่งยิ้มเย็นไปให้ยองแจ


“ฉันไม่สนว่านายจะคิดยังไง เพราะฉันใส่ใจแค่ตัวเอง”


“นี่คุณ!


“แล้วก็นะ” เอื้อมมือหนาใหญ่ไปกระชากร่างทั้งร่างเข้ามาใกล้ๆก่อนจะยื่นใบหน้าไปหาอย่างคุกคามจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่อีกเบาะ


“นายควรเรียกฉันว่า พี่เพราะเรารู้จักกันแล้ว เข้าใจไหม?”


“ไม่จำเป็น!” ถึงจะอยู่ใกล้กันมากๆแต่คนๆนี้ก็ยังไม่วายจะเถียงเขา ดื้อรั้นและชอบท้าทายจริงๆ


“จำเป็นสิ นายควรเรียกให้ชินปากนะเพราะอีกหน่อยนายก็ต้องเป็นของฉันจะได้ไม่กระดากปากไง”แจ็คสันเคลื่อนไปพูดใกล้ๆหู ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปแถวๆต้นคอขาวอย่างนึกสนุก


“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!” ยองแจพยายามขยับตัวออกห่างแต่เขาก็รั้งร่างนิ่มให้กลับเข้ามาใกล้ๆกันอีกครั้งก่อนจะออกแรงบีบที่ไหล่เพิ่มไปอีกจนคนที่ถูกเกาะกุมอยู่นิ่วหน้าเล็กๆ


“นี่มันยังไม่มากไปหรอกนะ ถ้ามันจะทำให้นายเป็นของฉันละก็ ฉันยังทำอะไรได้มากกว่านี้อีกตั้งเยอะ!


“ไหนลองเรียกก่อนสิ แล้วฉันจะปล่อยนายลงไป”



“ไม่อยากลงไปจากรถฉันสินะ”


“พี่!! พอใจรึยัง”


แจ็คสันยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาปล่อยมือออกจากไหล่บางแล้วหันไปปลดล็อกประตูรถให้ พอหันกลับมาคนที่เคยนั่งอยู่ด้านข้างก็ออกไปอยู่นอกรถเรียบร้อยแล้ว ไม่ค่อยบ่งบอกเลยว่ารังเกียจเขา แต่แจ็คสันไม่คิดจะใส่ใจ เขาสตาร์ทรถของตัวเองแล้วขับออกไปทันที

 

 

 

 

รังเกียจ ความรู้สึกนี้แหละที่ยองแจสามารถบอกได้ตอนนี้ เขาไม่เคยถูกใครทำตัวหยาบคายใส่เท่านี้มาก่อน ไม่เคยเจอคนที่แย่มากขนาดนี้ด้วยจนกระทั่งเจอผู้ชายคนที่ชื่อว่าแจ็คสัน

แจ็คสันเป็นคนที่ยองแจยอมรับว่าหล่อมากๆ หน้าตาดูดีจนแทบจะลืมหายใจแต่ภายใต้ใบหน้านั่นกลับเต็มไปด้วยความร้ายกาจและหยาบช้าจนน่าสะอิดสะเอียน แถมยังเป็นคนที่น่ากลัวมากๆคนหนึ่งด้วย

หลังจากนี้ไป เขาคงต้องรับมือกับความอันตรายของผู้ชายคนนี้สินะ

แต่อย่าได้หวังว่าเขาจะยอมง่ายๆ ไม่วันซะหรอก!!

 




*******

เอามาลงให้แล้วน้าฮ๊าฟฟฟ

หลังจากนี้จะอัพช้ามากๆๆๆๆๆๆ แล้วนะคะ

งานไรท์เยอะมากเลยอ่า ไหนจะสอบ ไหนจะโปรเจ็คอีก

แต่ก็จะพยายามหาเวลาเอามาลงให้บ่อยๆเท่าที่ทำได้

ตอนต่อไปคาดว่าน่าจะมีเนื้อหาที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆแล้ว ยังไงก็ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

                                                                                                    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #455 Jekkju (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:42
    น่าหงุดหงิดจริงๆล่ะ
    #455
    0
  2. #230 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:48
    สู้ๆนะคะแจ็คสัน แม่เป็นกำลังใจให้ค่ะ 55555
    #230
    0
  3. #171 Ms.CARTOON (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 21:09
    555แรงมาแรงกลับ!!เชียร์ยองแจแต่เข้าข้างแจ็คสัน(?)เอร้ยยยย!!ไม่ใช่ละ- -''
    ยังไงก็สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ เป็นกำลังใจให้และจะติดตามนิยายเรื่องนี้ตลอดไปค่าาา(เว่อร์ๆ)
    #171
    0
  4. #75 ak_teaw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 02:42
    อ๊ากกกกกก นุงแจนชั้นฉลาดดดกว่าที่นายคิดนะ ชิ อย่าไปยอมค่ะลูก เราต้องแรงตอบไปปปปให้สุดๆ
    #75
    0
  5. #29 Sone91 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 21:33
    เดี๋ยวๆตอนนี้ของฟินจงเเจนิดนึงได้มั้ย5555
    #29
    0
  6. #19 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 09:52
    ยองแจเป็นเคะยุคใหม่ ไม่อ่อนแอ สู้คนดี ชอบจังเลย
    #19
    1
    • #19-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 5)
      25 ธันวาคม 2558 / 10:38
      นางเริ่ดชิมร้าาาาา
      #19-1
  7. #10 Faibook42 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 13:48
    ชะตาเดียวกันเลยคะไรท์ที่มีทั้งโปรเจ็กต์ ไฟนอล (แต่ก็ยังแวะมาอ่านฟิค 555) คือชอบยองแจอะ ไม่อ่อนแอ รู้ทันคนดี สู้ๆนะคะไรท์ไว้สอบเสร็จค่อยมาต่อก็ได้ มีเราคนนึงละที่จะรออ่านของไรท์ อิอิ
    #10
    1
    • #10-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 5)
      9 ธันวาคม 2558 / 21:50
      จ้าาาา ถ้าสอบเสร็จแล้วจะเอามาลงให้อ่านเรื่อยๆเลยนะคะ
      #10-1
  8. #9 Faibook42 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 14:33
    ชอบไรท์แต่งน้า บรรยายได้เห็นภาพดี ไรท์ฝีมือดีนะ เอาใจช่วยน้าไรท์ สู้ๆ
    #9
    1
    • #9-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 5)
      7 ธันวาคม 2558 / 08:58
      ขอบคุณนะค้า ><
      #9-1
  9. #7 Mild251488 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 20:29
    ยองแจจะอารัยขนาดนั้นนน เห้นใจพี่แจ็คจังเบยย
    #7
    1
    • #7-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 5)
      7 ธันวาคม 2558 / 08:58
      หุๆๆๆ พอดีว่าไรท์อยู่ทีมยองแจ
      #7-1
  10. #6 Expect_Nothing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 05:39
    พระเอกหายสาบสูญ55555
    #6
    1
    • #6-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 5)
      5 ธันวาคม 2558 / 00:31
      ไม่หายๆ he กำลังจะมาโดยที่คุณไม่รู้ตัว ><
      #6-1