GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 3 : คนแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    29 พ.ย. 58

“ผมไม่อยากไป!!” 


พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจและสีหน้าที่บึ้งตึง ยองแจกำลังรู้สึกรำคาญและเริ่มอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาจริงๆที่ต้องพูดประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาหลายๆรอบ


“ยองแจอ่าไปนะครับเพื่อนพี่อยากรู้จักยองแจจริงๆนะ”


แต่ดูเหมือนแฟนใหม่ของเขาอย่าง ฮง จงฮยอน จะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเพราะชายคนนี้ก็ยังพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะพาเขาออกไปเที่ยวกลางคืนด้วยให้ได้


“ผมบอกพี่ไปตั้งกี่รอบแล้วจงฮยอน ว่าผมไม่ชอบเที่ยวกลางคืน”


“จะให้พี่ทิ้งยองแจไว้ที่ห้องคนเดียวหรือไง พี่เป็นห่วง”


“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ ผมดูแลตัวเองได้”


หน้าหวานส่อแววขุ่นเคืองมากกว่าเก่าที่คนรักมักจะชอบมองว่าเขาเป็นเด็กอยู่เสมอ จงฮยอนเป็นคนเข้าใจยากนั่นก็ถือว่าเป็นเสน่ห์ของอีกฝ่ายที่ทำให้ยองแจหลงใหลแต่บางทีมันก็ดูจะมากเกินไป


“พี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยนะ” 


ร่างสูงที่เห็นสีหน้าไม่พอใจของคนรักรีบเอื้อมคว้าร่างนุ่มนิ่มมากอดไว้แนบอก จงฮยอนแค่อยากจะพาคนๆนี้ไปด้วยเท่านั้นเพราะตั้งแต่ที่เริ่มคบกันมายองแจก็ไม่เคยออกไปเที่ยวที่ไหนด้วยกันเลยสักครั้ง


“ที่พี่อยากให้ยองแจไปกับพี่เพราะพี่ต้องการให้ทุกคนรู้ว่าเราคบกันแล้ว ยองแจเป็นคนรักของพี่”


“ตอนนี้ทุกคนก็รู้กันแล้วนี่ครับ”


“แต่เรายังไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลยสักครั้งนะ ไปเถอะนะครับ”


” 


ไม่ได้ตอบกลับไปแต่อย่างใดด้วยเพราะเบื่อที่จะเถียงกับจงฮยอนเต็มทีและถึงแม้เขาจะยกเหตุผลอื่นๆมาอธิบายอีกฝ่ายก็ต้องหาอะไรมาหักล้างได้อยู่ดี ยองแจถอนหายใจหนักๆออกมาก่อนจะเบือนหน้ากลับไปหาร่างที่กอดเขาอยู่ด้านหลังแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก


“ก็ได้ ผมจะไปแต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น”


 พูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างห้วนแล้วผละออกมาจากอ้อมกอดทันทีแม้กระทั่งคนที่กอดอยู่ยังไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้สนใจว่าอีกคนจะรู้สึกแย่กับนิสัยของตัวเองหรือเปล่าเพราะเขาไม่ได้เต็มใจที่จะไป


“รีบไปเตรียมตัวได้แล้วล่ะครับแล้วผมจะตามไปทีหลัง”


จงฮยอนได้แต่อมยิ้มกลับไปเท่านั้น ร่างสูงเดินเลี่ยงแฟนเด็กขี้โมโหของตัวเองไปอีกทางเพื่ออาบน้ำกว่าที่จะเกลี้ยกล่อมให้คนที่ไม่ชอบเที่ยวอย่างยองแจไปด้วยได้เขาก็ต้องรองรับอารมณ์ของอีกฝ่ายไม่ใช่น้อยเลยแต่แปลกที่เขาเองก็ไม่แม้แต่จะรู้สึกโกรธเวลาที่ยองแจเหวี่ยงใส่สักนิด


เพราะทุกการกระทำของยองแจมันดูน่ารักไปหมด


เวลาที่อีกคนทำนิสัยไม่ดีใส่เขาแต่เขากลับมองว่านั่นมันน่าเอ็นดูเสียมากกว่า อาจเป็นเพราะใบหน้าหวานๆกับดวงตาเรียวเล็กของยองแจละมั้งที่ทำให้เขาไม่เคยเบื่อหรือโกรธคนๆนี้ได้ลงสักที


และนิสัยลึกๆของยองแจที่เป็นคนชอบเห็นแก่คนอื่นมากกว่าตัวเองเสมอมันทำให้เขารักยองแจหมดใจ


“พี่ไม่เสียใจเลยสักนิดที่ทิ้งหล่อนมาเลือกนายนะ ชเว ยองแจ” รำพึงกับตัวเองเบาๆ เขาไม่ได้สนใจว่าคนรอบข้างจะมองว่ายังไงที่เขาทิ้งผู้หญิงมาเลือกผู้ชายเพราะคนอย่างเขามันจะเพศไหนยังไงก็ได้ จงฮยอนหัวเราะนิดๆในลำคอก่อนที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

 








ตอนนี้ก็ค่อนข้างที่จะดึกพอสมควร ทั้งๆที่มันควรเป็นเวลานอนหรือเวลานั่งเล่นเกมส์แต่เขากลับต้องลากสังขารตัวเองออกมายังสถานที่อโคจรแห่งนี้เพราะแฟนจอมพูดไม่รู้เรื่องขอร้องให้เขามา

ยองแจไม่ได้ออกมาพร้อมกับจงฮยอนเขาต้องไปทำรายงานที่หอแบมแบมให้เสร็จก่อน กว่าที่จะออกมาได้ก็ค่อนข้างจะดึกแล้วและตัวเขาเองก็ง่วงมากแล้วด้วยแต่ก็ต้องมาเพราะรับปากอีกฝ่ายไปเรียบร้อย


“พี่อยู่ที่ไหนจงฮยอน ผมมาถึงแล้ว”

 กรอกเสียงใส่มือถือที่ต่อสายถึงอีกคนอย่างหงุดหงิด ได้ยินเสียงหัวเราะนิดๆจากปลายสายพร้อมกับประโยคที่บอกว่าให้เขาเข้าไปด้านในได้เลย


“ครับ ออกมารอรับผมตรงบาร์ด้วยก็แล้วกัน” 

กดตัดสายทิ้งทันทีด้วยความไม่แยแส ยองแจเดินเข้าไปคนเดียว ใบหน้าหวานแสดงอารมณ์ยุ่งเหยิงจนคนอื่นๆไม่กล้าเข้าใกล้

เบียดร่างนุ่มนิ่มกับผู้คนจำนวนมากที่กำลังมึนเมาและกระจุกกันอยู่ตามทางเดิน ยองแจสบถออกมาหลายครั้งในยามที่มีมือปริศนาเอื้อมมาสัมผัสร่างเขาอย่างจงใจ เขาเกลียดที่แบบนี้ที่สุด

กว่าจะเดินมาจนถึงบาร์ก็ทำเอาอารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วของเขายิ่งดำมืดเข้าไปใหญ่ ยองแจสอดส่ายสายตามองหาแฟนของตัวเองอย่างหงุดหงิดทั้งๆที่จงฮยอนควรจะมารอเขาอยู่ตรงนี้แล้วทำไมถึงยังไม่เห็น

มองไปรอบๆด้วยความไม่พอใจที่นี่ทั้งเสียงดัง มืดก็มืด คนก็เยอะ แล้วทำไมจงฮยอนหรือคนพวกนี้ถึงชอบมารวมตัวกันนักบ้านช่องไม่มีให้ซุกหัวอยู่กันหรือไงยองแจไม่เข้าใจและไม่ต้องการจะเข้าใจด้วย

จังหวะที่กวาดสายตาไปรอบๆเขาก็บังเอิญได้สบเข้ากับนัยน์ตาคมของผู้ชายคนหนึ่งเข้าอย่างจังๆ ไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใครแล้วจ้องมาทำไมแต่ที่แปลกใจคือเขาเองก็ไม่สามารถละสายตาไปจากนัยน์ตาคู่นั้นได้เหมือนกัน


 แล้วไอ้ความรู้สึกราวกับถูกฉุดกระชากลงไปในหลุมลึกๆนี่มันอะไร ???


แต่แค่เพียงชั่วขณะเท่านั้น ยองแจก็หลุดออกจากภวังค์ด้วยมือถือของเขาที่สั่นขึ้นมาบ่งบอกว่ามีสายเข้า ร่างบางก้มลงไปค้นกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับสายทันทีที่เห็นว่าใครโทรเข้ามา


“พี่อยู่ตรงไหนกัน ผมมารอพี่สักพักแล้วนะ”


“ถ้าพี่ยังชักช้าหรือปล่อยให้ผมรอนานกว่านี้ละก็ ผมจะกลับ”


“หรือไม่แน่ผมอาจจะไปกับคนอื่นก็ได้นะครับ จงฮยอน”


ตัดสายทิ้งอย่างนึกสนุก ยองแจเบื่อที่ต้องยืนรอจึงเลือกที่นั่งที่ใกล้ที่สุดแล้วหย่อนตัวลง ในเมื่อปล่อยให้รออย่างนี้ต้องแกล้งให้ร้อนรนสักหน่อยและดูเหมือนว่าแผนของเขาจะสำเร็จเพราะยองแจยังนั่งได้ไม่ถึงนาทีร่างสูงโปร่งของจงฮยอนก็มายืนอยู่ด้านหลังเขาเรียบร้อย

“ยองแจอ่าทำไมชอบแกล้งให้พี่ตกใจแบบนี้ด้วยเล่า” เสียงทุ้มกังวานของอีกคนเอ่ยอย่างน้อยใจที่โดนแกล้ง ยองแจหันกลับไปส่งยิ้มหวานให้แล้วหัวเราะน้อยๆตอนเห็นสีหน้าของแฟนตัวเอง


“เพราะพี่ปล่อยให้ผมรอนาน”


“ก็คนมันเยอะนี่นา กว่าพี่จะเดินออกมาถึงยองแจได้”


“แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงมาหาผมได้เร็วนักล่ะ” กดเสียงลงด้วยความสนุก ยองแจชอบเวลาที่เห็นจงฮยอนร้อนใจเพราะนั่นมันทำให้รู้ว่าคนๆนี้ใส่ใจเขามากแค่ไหน


“อย่าจับผิดพี่สิครับ พี่กลัวหมดแล้วนะ” จงฮยอนออดอ้อนเมื่อคิดว่ายองแจกำลังจะโกรธเขาจริงๆ ร่างสูงสวมกอดคนตัวนิ่มจากด้านหลังแล้วกดจมูกโด่งสันลงบนแก้มนิ่มของแฟนเด็กหลายๆทีจนคนที่โดนหอมหัวเราะ


“ผมว่าเราไปนั่งที่โต๊ะพี่ดีกว่านะครับ ตรงนี้คนมันเยอะผมอึดอัด”


“ครับ” จงฮยอนรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะเดินจูงมือนิ่มไปที่โต๊ะโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าทุกการกระทำของเขาและยองแจกำลังถูกจับตามองจากใครบางคน


ใครบางคนที่จงฮยอนไม่ต้องการจะเจอมากที่สุด ใครบางคนที่กำลังจะมาพรากของรักของเขาไป


เหมือนอย่างที่เขาเองก็เคยทำ





ราวกับว่าเวลามันเดินช้าลงในความคิดของยองแจ ทั้งๆที่เมื่อกี้มันยังดูรวดเร็วอยู่แท้ๆแต่พอมานั่งร่วมโต๊ะกับบรรดาเพื่อนของจงฮยอนเขากลับรู้สึกว่าอะไรมันเริ่มจะช้าลง

จงฮยอนแนะนำเขาให้กับเพื่อนๆรู้จักซึ่งทุกคนก็ตอบรับด้วยอัธยาศัยที่ดีและนั่นยองแจเองก็ซึ้งใจมากที่ได้รับการยอมรับจากคนรอบข้างของแฟนตัวเอง

อาจจะมีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่ส่งสายตาแปลกๆมาให้แถมยังชวนคุยแต่เรื่องไร้สาระจนยองแจเองเริ่มจะรำคาญ


“พี่จงฮยอนครับ ผมไปเข้าห้องน้ำนะ” หันไปบอกคนข้างๆที่วางแขนยาวๆไว้รอบเอวเขาไม่ยอมปล่อย ผู้ชายหน้าหล่อหันมาส่งยิ้มนิดๆถามว่าต้องการให้ไปส่งไหมแต่ยองแจก็ส่ายหน้าว่าเขาไปคนเดียวได้


“แน่ใจนะ”


“ครับ” ยิ้มหวานไปให้แล้วปลดมือที่ยังโอบเอวไว้อยู่ออกอย่างแผ่วเบาก่อนจะยันร่างพาตัวเองไปเข้าห้องน้ำที่เขาทันได้สังเกตตอนเดินมาที่โต๊ะของจงฮยอน


เดินลัดเลาะมาจนถึงห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล ยองแจผลักบานประตูสีสนิมสไตล์โมเดิร์นเข้าไปก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของมิ้นท์คละคลุ้งไปทั่วข้างในนี้ดูโล่งและสว่างต่างกับข้างนอกลิบลับ ในความคิดของเขาห้องน้ำนี่ยังน่าอยู่กว่าด้านนอกนั่นซะอีก ไม่วุ่นวาย ไม่โหวกเหวกแถมคนก็ยังไม่ค่อยจะเยอะด้วย

คนตัวขาวเดินมายังอ่างล้างมือเพื่อส่องกระจกสำรวจตัวเอง ยองแจก้มลงล้างมืออย่างใจเย็นและสบายอารมณ์ ห้องน้ำที่นี่ดีนะเปิดเพลงสบายๆคลอไปด้วยอย่างกับห้องสมุด

ขณะที่ปล่อยให้น้ำเย็นๆไหลกระทบกับหลังมืออยู่ดีๆร่างทั้งร่างของยองแจเป็นอันต้องเซไถลไปด้านข้างด้วยเพราะมีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาเบียดชนเขาเข้าอย่างจังแบบไร้มารยาทเป็นที่สุด


“มองไม่เห็นคนหรือไง” ความที่เป็นคนปากไว ยองแจเอ่ยออกไปทันทีด้วยความไม่พอใจและดูเหมือนอีกฝ่ายจะได้ยินชัดเจนเลยทีเดียว


“ฉันจำเป็นต้องสนใจด้วยรึ งะ..”คนที่ทำท่าว่ากำลังจะด่าเขาเงียบไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาเข้าด้วยกัน


ผู้ชายตาคมๆที่เจอด้านนอกเมื่อกี้นี่คนอะไร ยิ่งมองยิ่งหล่อ


“อ่า..เป็นอะไรมากไหม??” อีกฝ่ายเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มหูมากขึ้นหลังจากที่ยืนมองหน้าเขาสักพัก มองจนยองแจเองเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก อะไรติดหน้าเขารึเปล่านะ?


“ไม่เป็นไร ช่างเถอะ” ตอบกลับเสียงราบเรียบแล้วรีบเดินผละออกไปเพราะทนอึดอัดกับสายตาของอีกฝ่ายที่เอาแต่จ้องมองเขาไม่ไหว


“เฮ้! เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน”


” ยองแจชะงักเท้าเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกจากคนด้านหลัง ก่อนจะเบือนหน้ากลับไปมองด้วยความสงสัยและเริ่มรำคาญนิดๆ


“ฉันอยากรู้จักนาย นายชื่ออะไรเหรอ” เสียงแหบห้าวที่เปล่งออกมาสร้างความแปลกใจให้ยองงแจอีกเท่าทวี อะไรของหมอนี่ ??


“จะอยากรู้จักฉันไปทำไม คนแปลกหน้า”


“ก็นะ ไม่รู้สิ ฉันว่าถ้าเรารู้จักกันมันก็คงจะดี”


“แต่ฉันไม่อยากรู้จักนาย” ตอบตัดบทแล้วเดินหนีออกมาทันที ผู้ชายคนนี้แปลกจริงๆอยู่ดีๆก็อยากมารู้จักเขาซะอย่างนั้น ถามเขาหรือยังว่าอยากรู้จักหรือเปล่า แค่เผลอสบตาด้วยนิดเดียวไม่ได้หมายความว่าเขาสนใจสักหน่อย

 






เดินออกไปแล้ว ผู้ชายหน้าตาน่ารักคนนั้น แจ็คสันรู้สึกเจ็บใจนิดๆที่เสน่ห์ของเขาไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายเปิดใจให้เขาได้ อุตส่าห์เดินตามเข้ามาในห้องน้ำแล้วแท้ๆเขาก็ยังทำพลาดอีก


“หึ หน้าตาก็น่ารัก แถมยังหยิ่งอีกด้วยงั้นเหรอ น่าสนใจแหะ”


อมยิ้มกับตัวเองแล้วพิงหลังลงไปกับกำแพง แจ็คสันรู้สึกถูกใจผู้ชายคนนี้จริงๆเขาเองก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกกับเรื่องเพศ จะผู้หญิงหรือผู้ชายถ้าเขาอยากได้ เขาก็จะเอามาจนได้อยู่ดี


“จงฮยอน แกนี่มันโชคดีจริงๆแฟนฉันแกก็แย่งไป แฟนใหม่แกก็น่ารัก


“ชเว ยองแจ นายนี่มันน่าสนใจจริงๆ”

 







***** แวะมาอัพแล้ว แบบว่าดีดน่ะ ><

เขียนสำนวนบูดเบี้ยวหรือเหี่ยวเฉายังไงก็ขออภัยนะคะ

จะพยายามทำตัวเป็นไรท์ที่ดีด้วยการมาอัพบ่อยๆ เม้นบ้างไรบ้างนะ กำลังใจนิดๆหน่อยๆน่ะค่ะ


mx-xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #449 Moontg (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 14:11
    หึหึหึ
    #449
    0
  2. #439 Y_TwwT_Y (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 06:43

    หุยๆๆๆ น่าสนใจอ่าาา

    #439
    0
  3. #176 รักนะ จะบอกให้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 07:22
    เดี๋ยวๆๆๆ แจ็คใจเย็นนะแจ็คนะ -.,-
    #176
    0
  4. #109 บัวลอย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:03
    ยองแจอย่าเพิ่งหลงกลแจ็คสันเชียวนะ
    #109
    0
  5. #73 ak_teaw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 02:11
    สบตาแล้งหลงงงงกันขนาดดนี้บอกเลิกจงฮยอนไปเลยค่ะลูกกกกก แม่นิเชียร์พิแจ็คมากๆนะ55555
    #73
    0
  6. #27 Sone91 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 21:12
    หืมมมเฮียเจอเเจเหวี่ยงๆได้เจ็บมาก คนเเปลกหน้า
    #27
    0
  7. #16 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 08:59
    จงฮยอนดูรักยองแจนะ แต่เราเชียร์เฮียแจ็ค5555
    #16
    1
    • #16-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 3)
      25 ธันวาคม 2558 / 10:37
      เป็นอีกคนที่ทีมแจ็ค เหมือนไรท์ หุๆๆ
      #16-1
  8. #5 Faibook42 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 10:45
    แฟนยองแจปัจจุบันดีกับยองแจมากอ่ะ แต่ก็นะไปแย่งของคนอื่นมาก่อน กรรมจะรามสนองแล้ว
    #5
    0