GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 27 : ลบไม่ออก 60% (อ่านข้างล่างกันสักนิดนะครัช)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    15 ส.ค. 63

ปวดหัว..อาการแรกที่แล่นเมาในสมอง หลังจากที่ยองแจพยายามลืมตาขึ้น ความปวดหนึบๆทั้งจากซีกซ้ายและขวาทำให้ภาพตรงหน้าเบลอไปหมด


..ให้ตาย นี่เขาดื่มเข้าไปมากขนาดไหนกัน เกลียดที่สุดเลยอาการแฮงค์..


กวาดสายตามองไปรอบๆข้าง ที่นี่คือห้องนอนของจูฮอนไม่ผิดแน่ แต่เจ้าของห้องหายไปไหน ทำไมเหลือแต่เขาคนเดียวที่นอนอยู่นี่ คว้ามือถือมาดูเวลาก็ยังไม่สว่างเลยพึ่งจะตี4


“หายไปไหนของเขาน่ะ”


นั่งรวบรวมสติอยู่ครู่หนึ่งก็ผุดลุกออกจากที่นอน ความเย็นของเครื่องปรับอากาศโลมเลียที่ผิวจนต้องเอามือขึ้นมาลูบผิวไปมาและก็ค้นพบว่าทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเหลือแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว


“เฮ้ย!” เผลอร้องด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะหยิบเสื้อหรือผ้ามาคลุม เพราะปกติที่มานอนกับพี่ชายเขาก็มักจะแต่งตัวแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว


แกร๊ก!


เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับร่างพี่ชายตาเล็กที่เดินหน้ายุ่งเข้ามา พอเห็นว่าเขายืนมองอยู่ก็เบ้ปากใส่ทันที


“อะไรของนายห๊ะยองน้อย เมาแล้วมาอ้วกใส่ฉันได้เหรอ สกปรกชะมัด แหวะ”


“อ่าว..ใช่หรอ ขอโทษทีนะฮอนฮอน”


เกาหัวแกรกๆด้วยยังมึนงงอยู่ ก่อนจะปรายตามองสภาพของพี่ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ไม่ได้ใส่เสื้อ กางเกง ใส่แต่บ็อกเซอร์เหมือนกันกับเขา สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้แน่ๆว่าเขาอ้วกใส่พี่ชายคือกลิ่นที่รุนแรงของมัน


“อุ๊ก! ฮอนฮอน ผมว่าพี่ไปอาบน้ำเหอะ เหม็นมาก”


“เหม็นเพราะใคร ห๊ะ! หลบไปเลยไอ้เด็กนี่ ฉันจะอาบน้ำ” สีหน้าและท่าทางหัวเสียของจูฮอนทำให้ยองแจยิ้มเผล่ออกมา เขาหัวเราะๆน้อยๆก่อนจะเดินสวนออกไปด้านนอกห้อง ตรงไปยังห้องครัวด้วยรู้สึกท้องว่างแปลกๆ แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นจากห้องก็ได้ยินเสียงของผู้เป็นพี่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง


“ยองน้อย เดี๋ยวถ้านายสร่างเมาแล้ว เรามีเรื่องต้องคุยกันนะ เข้าใจไหม?”


“อื้ม รู้แล้ว..เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังทั้งหมดเองนะ”

 

 


“นี่นายทนไปได้ยังไงห๊ะยองแจ ทนไปได้ยังไง!


จูฮอนกระแทกเสียงใส่เขาด้วยความหงุดหงิด หลังจากที่เขาเล่า เกือบ ทุกเรื่องให้ฟัง สีหน้าเดือดจัดของพี่ชายบ่งบอกได้เลยว่าพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ ตอกย้ำความโมโหด้วยการเอ่ยชื่อเขาเข้าไปอีกเพราะปกติแล้วแทบจะไม่เคยเรียกชื่อเขาเลยนอกจากยองน้อย


ยองแจยังจำได้ว่าครั้งที่เขาตัดสินใจคบกับจงฮยอนที่เป็นผู้ชายคนแรกในชีวิต จูฮอนก็เกือบจะไปฉีกอกคนๆนั้นเสียให้ได้ ด้วยเหตุผลที่ว่าบังอาจมาทำให้เขา เปลี่ยนรสนิยม แต่ครั้งนี้ยองแจสัมผัสได้เลยว่าพี่ชายตนเองใกล้จุดเดือดสุดๆ


“มันผ่านไปแล้วน่าฮอนฮอน พี่อย่าไปรื้อฟื้นมันเลยนะ ถือซะว่าผมชดใช้กรรมเก่าก็ได้นี่”


“กรรมเก่า กรรมใหม่อะไรฉันไม่สน มันกล้าดียังไงมาทำร้ายจิตใจของนายถึงขนาดนี้ ห๊ะ! มันอยู่ที่ไหน พาฉันไปหามันเดี๋ยวนี้”


“ไม่เอาน่า นั่งลง” เอื้อมคว้ามือพี่ชายมาบีบเบาๆแล้วส่งยิ้มไปให้เพื่อดับอารมณ์ของอีกฝ่าย ถ้าเป็นเรื่องของยองแจ ไม่ว่าจะมากจะน้อยคนอย่างลี จูฮอนไม่เคยมีสักครั้งที่ปฏิเสธ เขามีน้องคนเดียวถึงไม่ใช่น้องในไส้แต่ก็โตมาด้วยกันแต่อ้อนแต่ออก


“แล้วจากนี้จะเอาไง?”


เมื่ออารมณ์เย็นลง น้ำเสียงก็สงบลงมากขึ้น จูฮอนทิ้งร่างลงบนโซฟาข้างๆน้องชาย ส่งมือหนาไปวางบนหัวของเจ้าคนข้างๆตัวอย่างเอ็นดู


เขาชื่นชมยองแจมาตั้งแต่เด็กๆ คนๆนี้ใช้มันสมองได้เก่ง มีเหตุผล รอบคอบ สุขุม ฉลาด และร้ายลึก แต่ไม่คิดว่าน้องชายจะมาพลาดท่าให้กับไอ้คนบ้าที่เขาพึ่งเจอหน้ามันเมื่อคืน ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ


“ก็คงเริ่มใหม่ละมั้ง กับพี่จงฮยอนก็เลิกกันไปแล้ว ส่วนพี่แจ็คสัน..ผมคงไม่สานต่อ”


“มันไม่น่าเริ่มตั้งแต่แรกแล้วไหมล่ะ แต่ในเมื่อมันผ่านมาแล้วฉันก็จะไม่ซ้ำเติมนายหรอก แต่จะคิดจะทำอะไรก็คิดให้มันดีๆ ดูแลร่างกายนายน่ะฉันทำได้ แต่จะให้ดูแลใจด้วยคงยาก คนสมองทึบอย่างฉันไม่ล้ำลึกพอจะเยียวยานายได้แบบแม่นายหรอกนะยองน้อย


“ผมรู้..” เอ่ยเสียงแผ่วแล้วเอนหัวลงซบไหล่พี่ชายอย่างหมดแรง เขาไม่คิดเลยว่าพอได้เห็นหน้าของอีกฝ่ายแล้วมันจะเจ็บแปลบขึ้นมาอีก แล้วเมื่อคืนเขาดันขาดสติพูดอะไรต่อมิอะไรไปตั้งมากมาย พูดเองก็เจ็บเอง


...เจ็บแต่ก็ยังไม่ยอมลืมความรู้สึกดีๆที่แอบอยู่...



...บ้าบอคอแตก...



“ว่าแต่วันนี้พี่ไปไหนเปล่าอ่ะ”


“คงไม่อ่ะ ถ้าฉันไปแล้วใครจะคอยดูนายล่ะ เดี๋ยวก็เป็นบ้าเป็นบอขึ้นมา คุณป้าได้ฉีกฉันเป็นชิ้นๆพอดี”


“ก็เกินไปไหมเนี่ย เดี๋ยววันนี้ผมจะเข้าไปอยู่คอนโดอ่ะ ไม่ได้ไปนาน ไปปัดกวาดสักหน่อยให้สมองมันยุ่งๆก็คงจะดี”


“จะเอางั้น”


“อือ ไปส่งด้วยล่ะ”


“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม?”


“ไม่อ่ะ ไปไหนก็ไปเถอะ”


“ดีๆ วันนี้จะได้ไปเดทกับน้องดาวอน คนที่น่ารักๆเมื่อคืนอ่ะ”


“หืม จริงจังเหรอ”


“รู้กันสิ ไปเตรียมตัวไป เดี๋ยวไปส่ง”

ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงแค่ลุกขึ้นยืนแล้วไปอาบน้ำ ก็ดีเหมือนกัน ไปคอนโดรอบนี้ว่าจะไปเคลียร์ของของจงฮยอนทิ้ง รวมไปถึงข้าวของของอีกคนด้วย แล้วก็จะจัดห้องใหม่ทั้งหมด เผื่อฮวงจุ้ยมันจะได้ดีขึ้น

 

 




 

“อื้อหือ อะไรเนี่ย? ไม่ได้มาแค่ 2 อาทิตย์ทำไมฝุ่นมันมหาศาลแบบนี้”


ต้องบ่นอุบกับตัวเองทันทีเมื่อก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง ฝุ่นจับหนาไปหมดแทบจะทุกที่ ข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจาย ไม่คุ้นตา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร


...คงจะมาอาละวาดบ้านแตกในนี้ละสินะ...


...หึ!! เกลียดชะมัดที่ดันนึกถึงขึ้นมา...


ยกสองมือขึ้นมาตบที่แก้มเบาๆเป็นการเรียกสติ ก่อนจะหันไปทางห้องครัวแล้วหยิบเอาเครื่องดูดฝุ่นขึ้นมา เริ่มลงมือทำความสะอาดอย่างตั้งใจ


...ดูดมันทิ้งไปให้หมด ทั้งพี่จงฮยอน ทั้งพี่แจ็คสัน...


...ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะดูดตัวเองทิ้งลงถังไปด้วยซะเลย คงดี...


 

ไม่รู้ว่าเวลามันเดินเร็วเกินไปหรือเขาเพลินกับการทำความสะอาดกันแน่ พอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแล้วก็แอบตกใจนิดๆที่เวลามันผ่านมาจนถึงเที่ยงวันแล้ว เขาก็มาตั้งแต่เช้า นึกว่ายังไม่เกิน 10 โมงซะอีก


ตัดสินใจวางมือจากทุกอย่างที่ทำแล้วเดินไปคว้ามือถือ กดเข้าแอพสั่งอาหารที่นานๆทีจะสั่งมากิน ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์มานั่งเข้าครัวใดๆทั้งนั้น อยากจะหาอะไรใส่ลงท้องให้มันจบๆไปด้วยอาการเมาค้างก็ยังคงเล่นงานเขาอยู่


“กินอะไรดีล่ะทีนี้”


รำพึงรำพันกับตัวเองเบาๆก่อนจะตัดสินใจสั่งอาหารง่ายๆมากิน พร้อมกับสั่งขนมเค้กเลี่ยนๆมากินสักก้อน นานแล้วที่ไม่ได้กินอะไรตามใจปาก และก็นานแล้วที่ไม่ได้กินข้าวคนเดียว


...ช่างสิ กินคนเดียวก็ดีเหมือนกัน...


...ไม่วุ่นวาย...


...เหรอ...


หัวเราะกับตัวเองด้วยความสมเพช ที่อยู่ดีๆก็นึกถึงภาพของคนนิสัยเสียขึ้นมาซะอย่างนั้น คนที่มักจะชอบแย่งของกินของเขาแทบทุกอย่าง คนที่ชอบบังคับให้เขากินอะไรที่ไม่ชอบกิน คนที่ทำให้เขาแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง


...ไอ้พี่แจ็คสัน ไอ้คนเลว...


ควรจะนึกถึงจงฮยอนแท้ๆ แต่ทำไมต้องมาเป็นแจ็คสันก็ไม่เข้าใจ หรือเขาคงเสียสติไปแล้วก็คงจะเป็นอย่างนั้น คนที่คบกันมานานกับคนที่พยายามแทรกตัวเข้ามากลับเป็นคนข้างหลังซะงั้นที่เขายังคิดถึงไม่หยุด


“เฮ้อ...ป่านนี้ฮอนฮอนเป็นไงมั่งน้อ”


เปลี่ยนหัวข้อในสมองแล้วยกมือถือแล้วทักข้อความไปหาพี่ชายที่เงียบหายไปแล้วทั้งวัน ที่ตอนนี้น่าจะกำลังเดตกับสาวสวยคนเมื่อคืนอยู่


ไร้ซึ่งการตอบกลับจากฝ่ายพี่ชายที่ยองแจเองก็รู้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นแบบนี้ เขาเพียงต้องการส่งข้อความไปบอกว่าคืนนี้เขาจะนอนที่คอนโดนี่ซะเลย อยากนั่งเล่นเกมส์ที่ซื้อมาตุนไว้นานแล้วตั้งใจว่าจะเล่นไปจนเช้าอีกวัน


ไม่ทันที่จะวางมือถือ เสียงเรียกเขาก็ดังซะก่อน หน้าจอโชว์ชื่อจูฮอน เขายกยิ้มมุมปากนิดๆแล้วกดรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง


“ว่าไง ฮอนฮอน..คิดถึงผมเหรอ”



“อื้อ วันนี้จะนอนที่คอนโดนี่แหละ ไม่มีอะไรหรอก เปลี่ยนรหัสที่ประตูแล้วน่า”



“โอเค ข้าวของก็ไว้บ้านพี่นั่นแหละ ว่างๆจะไปขน ตอนนี้ขี้เกียจแล้ว”


คุยจบก็กดตัดสาย ไม่อยากรบกวนเวลาของอีกฝ่ายที่กำลังเดต ยองแจหัวเราะเล็กๆกับนิสัยขี้หวงขี้ห่วงของพี่ชาย ถ้าไม่ชิงวางสายก่อนอีกฝ่ายคงบอกให้เขาจ้างการ์ดมาเฝ้าเสียละมั้ง


หันไปมองนาฬิกาที่ผนังอีกครั้ง อีกเกือบๆ 20 นาทีกว่าอาหารจะมาส่ง เขาลงไปมินิมาร์ทตอนนี้ก็น่าจะทัน ไปหาซื้อขนมกับน้ำอัดลมมาตุนไว้เผื่อกินตอนเล่นเกมส์ อยากออกไปโดนแดดให้หัวโล่งโปร่งด้วย


ผุดลุกตรงไปคว้ากระเป๋าสตางค์กับคีย์การ์ดเสร็จก็ตรงดิ่งไปที่ประตูทันที ในใจก็คิดว่าจะซื้อขนมอะไรบ้าง น้ำอัดลมกี่ขวดแล้วจะขนกลับมาไหวรึเปล่า


แกร๊ก!!!


เปิดประตูออกไปแล้วชะงัก ภาพตรงหน้าทำเอาเขาถึงกับเหวอไปชั่วขณะ


...คนที่ไม่อยากเจอที่สุด กำลังนั่งกอดเข่าพิงผนังแล้วจ้องมองเขาอยู่ ด้วยสภาพที่บอกได้เลยว่าคงอยู่ตรงนี้มานานแล้ว...


...หวัง แจ็คสัน...


ไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว ยองแจหมุนตัวขวับ แล้วรีบพุ่งตัวเข้าห้องทันทีด้วยไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย ไม่อยากใดๆทั้งสิ้นกับมนุษย์คนนี้อีก แต่ก็ตามเคย เขามักจะช้ากว่ายอดมนุษย์คนนี้อยู่ 1 ก้าวเสมอ


หมับ!


แรงกระชากจากอีกคนถูกส่งมาที่ต้นแขน ยองแจถึงกับเซไปเล็กน้อย แต่เขาที่ตั้งรับไว้อยู่แล้วก็สามารถจะยื้อตัวเองเอาไว้แล้วพยายามปิดประตูโดยมีแขนข้างที่ถูกจับอยู่ด้านนอก


“ยองแจ!


“ปล่อยนะ! อย่ามาจับ”


“ฟังฉันก่อน ยองแจ! อย่าพึ่งเข้าไป”


แจ็คสันส่งสายตาอ้อนวอนมาให้เขา แต่ถึงอย่างนั้นแรงบีบมหาศาลที่แขนก็ไม่ลดลงเลย ทำเอาปวดหนึบไปหมดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าอีกเดี๋ยวมันคงขึ้นรอยเขียวช้ำให้ได้ทายา


“อย่ามายุ่งกับผมอีก ปล่อยผมไปสักทีเหอะ”


“ไม่เอา มาคุยกันดีๆให้ฉันเข้าไป”


“ไม่!


“อย่าดื้อสิ!


เกลียดตัวเองที่พละกำลังไม่เคยสู้อีกฝ่ายได้ หลังจากยื้อกันไปมาสักพักเขาก็พลาดท่าถูกแจ็คสันดึงเข้าหาตัวจนได้ เมื่อเสียจังหวะขาเจ้ากรรมก็มาอ่อนแรงลงดื้อๆเลยสรุปที่เขาต้องเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของอีกคนจนได้


“อึก!


เผลอสูดหายใจเข้าไปเต็มๆเมื่อหน้าปะทะเข้ากับหัวไหล่ของอีกฝ่าย กลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เคยสูดดมพาลทำให้เลือดสูบฉีดขึ้นมาจนใบหน้าแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู


“คิดถึงมากรู้ไหม”


เสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหู ราวกับจงใจจะดูดพลังชีวิตออกไป ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอปล่อยตัวให้คนฉวยโอกาสกอดไปตอนไหน ตอนนี้รับรู้แค่ว่า


...โหยหามากเหลือเกิน...


“ปล่อยเลยนะ”


“คิดถึงฉันไหม?”


คนเอาแต่ใจเอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆจงใจไม่สนใจคำพูดของเขา แต่ยองแจก็ไม่ได้เผลอไผลอ่อนโอนตามด้วย เขายกสองมือขึ้นดันอกคนตัวโตกว่าไว้พยายามจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนี้


“บอกให้ปล่อยไง..หูตึงหรือเปล่า?”


“คิดถึงฉันไหมยองแจ? ฉันคิดถึงนาย”


“...”


ไม่ตอบคำถามของคนเจ้าเล่ห์แต่อย่างใด ตั้งหน้าตั้งตาผลักไสอย่างเดียวด้วยกลัวใจของตัวเอง กลัวว่ามันจะอ่อนยวบลงด้วยความโง่เง่าของตัวเอง


“ตอบฉันหน่อยสิยองแจ อย่าดันได้ไหม”


ข้อมือแกร่งของแจ็คสันถูกส่งมารวบเข้าที่ข้อมือขาวทันควัน จนตอนนี้ต่อให้อยากจะผลักยังไงก็ทำได้แค่ยืนให้ถูกกอดเท่านั้นและก็ราวกับโดนรังแก แจ็คสันใช้ร่างกายที่หนาแกร่งกว่าค่อยๆดันเขาให้เดินถอยหลังจนเข้าไปอยู่ในห้องด้วยกันได้สำเร็จ


“ไม่คิดถึงอะไรทั้งนั้น เราไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว ไสหัวไปให้พ้นๆหน้าผมสักที”


ตะเบ็งเสียงทันทีด้วยจนปัญญาจะต่อสู้ทางกาย ความถนัดของเขาคือการใช้เสียงและเขาก็ทำมันได้ดีเสมอ เพียงแต่ว่ามันอาจจะไม่ซึมลงในไปสมองของคนงี่เง่าตรงหน้าแค่นั้น


“อย่าผลักไสฉันแบบนั้นสิยองแจ ให้โอกาสหรือฟังฉันพูดสักนิดก็ไม่ได้หรือไง”


“ไม่ ไม่ ม่ายยยยยยย!


ตะโกนใส่เพราะเริ่มจะหงุดหงิด สองเท้าเริ่มทำงานด้วยการย่ำไปมาอย่างขัดใจ ทำให้คนที่กำลังกอดอยู่เริ่มทรงตัวไม่อยู่ แต่อ้อมแขนก็ไม่ได้คลายลงเลยสักนิด


“ทำไมดื้อจังวะ ขอแค่นาทีเดียวก็ไม่ได้รึไง”


“เสี้ยววิก็ไม่ได้ ไปให้พ้น ไอ้คนชั่ว!!


หงับ!!!


เมื่ออับจนหนทาง ยองแจก้มลงไปงับแรงๆที่แขนแข็งๆจนจมเขี้ยว แจ็คสันที่ไม่ทันตั้งตัวสีหน้าเหยเกแล้วร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับคลายอ้อมแขนออกอย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นโอกาสให้ยองแจวิ่งเข้าไปหลบในห้องนอนได้สำเร็จ


“เฮ้ย! ใช้วิธีสกปรกเหรอวะ? นายกล้าดียังไงมากัดฉัน”


“ถ้ามีมีดผมก็จะแทงพี่แน่ๆ ไสหัวไปนะ ไม่งั้นผมจะโทรเรียกพี่ชายผม”


แจ็คสันชะงักกึกขึ้นมาทันที ตอนนี้เขารู้อยู่เต็มสมองแล้วว่าพี่ชายที่ยองแจว่านั่นคือใคร พอเขาไปสืบเรื่องราวของผู้ชายตาตี่คนเมื่อคืนมาก็ถึงบางอ้อในทันที


ญาติผู้พี่ของยองแจ ลี จูฮอนผู้ไม่เคยลงให้กับใครถ้าเป็นเรื่องของน้องชาย แม้กระทั่งคนที่ว่ากร่างๆอย่างอิม แจบอมยังแนะนำว่าอย่ามีเรื่องกับคนๆนี้ถ้าไม่จำเป็น


กูแนะนำมึงอย่างนะไอ้แจ็คสัน มึงจะลองดีกับใครก็ได้ ยกเว้นลี จูฮอน


ไมวะ เก่งกาจปานนั้น


อื้อหือ เคยเอาเก้าอี้ฟาดคู่กรณีของยองแจจนต้องเข้าไอซียูอยู่ครึ่งปี ผู้หญิงที่เคยตามรังควานน้องเขาก็หายตัวไปซะดื้อๆ นี่ยังไม่นับอีกหลายคดีนะเว้ยที่เงียบๆไปอ่ะ


มีอิทธิพลหรอวะ?


มีไม่มีไม่รู้ มึงก็รู้ปะว่าแม่น้อยยองแจทำงานอะไร แม่ของลี จูฮอนคือพี่สาวแม่น้องยองแจ มึงก็คิดเอา


พอได้ยินคำพูดของเพื่อนก็รู้สึกฝืดคอขึ้นมาทันที ลำพังลี จูฮอนเค้าไม่ค่อยจะเกรงเท่าไหร่นักแต่พอนึกไปถึงสตรีวัยกลางคนที่ดูทรงอำนาจอย่างแม่ของยองแจแล้วก็รู้สึกให้หวาดๆ แล้วนี่เป็นระดับพี่สาวของแม่ไม่ต้องบอกก็รู้ได้เลยว่าคงมีรัศมีกดดันไม่ต่างกัน


อีกอย่างถ้าคนๆนี้ลงได้เกลียดใครแล้ว ฝังหุ่นสุดๆ ไหนจะนิสัยหวงน้องอีก กว่าไอ้จงฮยอนมันจะได้อินเลิฟกับน้องยองแจเขา กูเคยได้ข่าวมาว่าก็เกือบไม่รอดเหมือนกัน


ทำไม


โดนขับรถพุ่งเข้าใส่น่ะสิ ถ้าน้องยองแจของมึงไม่โดดไปขวางป่านนี้ไอ้จงฮยอนกลายเป็นผีเฝ้าหลุมไปแล้ว


นึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งคุยกับเพื่อนไปเมื่อคืนแล้วแจ็คสันก็ถอดใจ ไอ้กลัวไหมก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่เขาไม่อยากให้เรื่องราวมันยุ่งยากไปมากกว่านี้ กว่าจะทำให้ยองแจยอมเขาได้ก็ไม่ง่ายเลย แล้วนี่ถ้าโดนผู้เป็นพี่ที่นิสัยแบบนั้นเกลียดมากกว่าเดิมเข้าไปอีกเขาคงรับมือไม่ไหว


ฉันไม่รู้นะว่าแกทำอะไรยองแจไว้บ้าง แต่อย่าเสนอหน้ามาหาน้องฉันอีก ไม่งั้นแกไม่ตายดีแน่


อยู่ดีๆคำพูดเมื่อคืนของจูฮอนก็แวบเข้ามาในโสตประสาท จนเผลอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ วันนี้เขาคงต้องยอมถอยจริงๆ


“โอเค ยองแจ ฉันยอมแล้ว ไว้ฉันจะมาหานายใหม่”


“ไม่ต้องมา ไม่อยากเจอ”


“ฉันก็แค่อยากบอกว่า..คิดถึงนาย แค่นั้น”


“...”


ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่อยู่อีกฟากของประตู แจ็คสันทำได้เพียงวางฝ่ามือของตัวเองลงบนประตูอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาหม่นลงด้วยอยากจะกอดร่างนิ่มๆนั่นอีกครั้งให้หายคิดถึง แต่ก็ทำได้เพียงเดินกลับไปอย่างเงียบๆเท่านั้น


 

เสียงโหวกเหวกด้านนอกเงียบลงไปแล้ว ยองแจค่อยๆแง้มเปิดประตูมองออกไปด้านนอกเมื่อเห็นว่าคนนิสัยไม่ดีไม่อยู่แล้วก็เดินออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ มือทั้งสองข้างยังสั่นเทาอยู่นิดๆด้วยทั้งกลัว ทั้งตกใจและทั้งพยายามหักห้ามใจ


...แจ็คสัน เหมือนกับรอยเปื้อนบนเสื้อผ้า...



...ที่ไม่ว่าจะซัก จะล้างยังไง จะทำวิธีไหน ก็ลบไม่ออกสักที...



...แล้วมันดันประหลาดตรงที่ว่า เขากลับพอใจที่ทำยังไงก็ลบไม่ออก...


กริ๊งงงง!!!


เสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้น เรียกเขาให้หลุดออกมาจากภวังค์ ก้มลงมองดูหน้าจอมือถือก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา ในใจคิดว่าน่าจะเป็บเดลิเวอลี่ที่สั่งไว้


“ฮัลโหลครับ ผมอยู่ชั้นx ห้องxxxx ครับ”


“จะถึงแล้วเหรอครับ ได้เลย ผมรออยู่หน้าห้อง” กดวางสายไปแล้วก็ให้นึกสงสัยขึ้นมาทันที


ปลายสายเสียงคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินยังไงก็บอกไม่ถูก แต่ไม่มีอารมณ์มานั่งละลึกอดีต ยองแจเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อรอรับของ ก็เจอเข้ากับพนักงานส่งอาหารที่กำลังมาถึงพอดี


“เฮ้ย!!!


เสียงแหบกังวานดังออกมาจากปากของผู้มาเยือน แล้วตามมาด้วยอาการอ้าปากค้างของเขาที่ได้สบตาเข้าอย่างจังกับคนที่ส่งสายตาอึ้งๆมาให้เช่นกัน


นาย..เมื่อคืนนี่” ชี้นิ้วออกไปอย่าวลืมตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนฉายชัดเข้ามาในหัวเป็นช็อตๆ จนรู้สึกอับอาย ยองแจได้แต่ก้มหน้าต่ำลงด้วยไม่อยากสู้หน้า ไม่ต่างกับอีกคนที่ดูเก้ๆกังๆไปในทันที


“อ่ะ เอ่อ..อาหารที่นายสั่ง ได้แล้ว” คนที่ตัวสูงกว่าเดินเข้ามาใกล้ๆแล้วยื่นกล่องข้าวกับขนมเค้กที่เขาสั่งส่งมาให้


“เอ้อ นั่นสิเนอะ...แหะๆ”ยื่นมือไปรับแบบเกร็งๆ พยายามจะก้มหน้าลงให้มันต่ำกว่าเดิมเข้าไปอีกด้วยยังทำใจรับกับความเซ่อซ่าของตัวเองที่ปล่อยไก่ไปเมื่อคืนไม่ได้


“จ่ายผ่านบัญชีแล้วใช่ป่ะ ไงก็ช่วยกดยืนยันว่าได้รับอาหารแล้วด้วยนะ”


“อ่า...ได้ๆ ขอบใจ” ผงกหัวรับแบบไม่มีสติ ตอนนี้เขาอยากรีบกลับเข้าห้องแล้ว อยากจะร้องตะโกนให้มันหายละอายใจ


“นายชื่อยองแจเหรอ?”


“หา อือ เอ่อ ใช่แหละ รู้ได้ไง..อ่อ จากในแอพมันระบุชื่อนี่”เผลอเงยหน้าขึ้นมาอย่างลืมตัว ก็ไปสบเข้ากับนัยตาดุที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ไม่วางตา จนทำให้แทบจะหยุดหายใจไปเสียดื้อๆ


“ก็ว่าทำไมเสียงคุ้นๆ เดี๋ยวคืนนี้จะเอาเบอร์ส่วนตัวโทรหานะ”


“ห๊ะ! โทรหา ทำไมอ่ะ”


เรื่องของฉัน” พูดไว้แค่นั้นก็หันหลังเดินหนีไปเฉยๆจนเขาเองยังคิดไม่ทัน และต่อให้เขามีสติมากพอที่จะตอบกลับเขาก็คงไม่กล้า ไม่แม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ


...ไม่อยากโดนต่อย ก็ควรจะเงียบไว้นั่นคงดีที่สุด...


...ถึงจะหน้าหล่อมากแค่ไหน แต่เขาไม่ขอเสี่ยงกับสีหน้าแบบนั้นแน่ๆ...



60 %


ยะฮุ้ววววววววว

วนกลับเข้ามาที่เนื้อเรื่องหลักกันก่อนเน้อออ

หลังจากนี้จะพยายามกลับมาอัพแบบถี่ๆ

แต่คอมเม้นไม่ถี่เลยอ่ะ 5555 สงสัยโดนเกลียดแหละ T^T

ยังไงก็ขอบคุณรีดเด้อหลายๆคนที่ยังเหนียวแน่นกับไรท์ขี้เทคนนี้

รักทุกคน (เอามือทาบอก)

จะต่อให้จบตอนก่อนสิ้นเดือนแน่นวนจ่ะ รักนะ คนที่หลงเข้ามา 5555

เจอคำผิดก็สะกิดกันหน่อยเด้อ ><




ปอลิงกิงก่องก้อยแก้ว

แวะถามเรื่อง short fic กันสักนิด

คือไรท์อยากจะเอามาแต่งเป็นเรื่องยาวๆเลย แต่ก็กลัวว่าจะไปต่อไม่ไหว 

เลยอยากสำรวจความเห็นของรีดเด้อหลายๆคนหน่อยว่า

1.เป็น short fic สั้นๆแบบเดิมแหละดีแล้ว (ไม่เกิน 10 ตอนจบ)

2.ทำเป็นเรื่องยาวๆ มีสตอรี่เรื่อยๆ ยาวไปๆ (25 ตอน++)

**แต่ทั้งนี้ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเลือกข้อไหนก็ตาม ไรท์จะเอามันไปตั้งแยกเป็นเรื่องใหม่(ไม่อัพผ่านเรื่องนี้)**

โดยที่ไรท์จะเริ่มแยกมันออกตั้งแต่ตอนที่ 2 ซึ่งจะคัมมิ่งซูน หลังจากได้ผลสำรวจแล้วนะคะ

แต่ถ้ามันมีผลสำรวจไม่ถึง 10 คอมเม้น ไรท์ว่าจะลบทิ้งซะเลย (ประชดแบบซึ่งๆหน้าเลย ==; )

ยังไงก็...เข้ามาคอมเม้นบอกกันสักหน่อยน้าาาาาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #497 Rose210839 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 กันยายน 2563 / 22:13
    รออยู่นะค่ะ รีบกลับมานะ
    #497
    0
  2. #495 -PPPK- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 06:33
    เสน่ห์แรงชิงๆๆๆ
    #495
    0
  3. #494 wimimowo7 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 08:26
    ยังไงก็ได้ค่ะ รอค่ะ
    #494
    0