GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 25 : แผลสดกับแผลเป็น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    6 ส.ค. 63

mx-xine

ขึ้นชื่อว่าแผล...แน่นอนว่ามันต้องเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นรอยถลอกเล็กๆไปจนถึงแผลลึกขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะมีหยดเลือดที่รินไหล หรือไร้แม้แต่สีเลือดปรากฏ


แต่สิ่งที่แน่ชัดและมันมักฝังลึกในจิตใจก็คือ “ความเจ็บปวด”


ผ่านไปกี่วัน เขาเองก็ไม่ได้นับ ไม่ได้สนใจเข็มวินาทีที่วิ่งผ่านไป สิ่งที่ทำซ้ำๆกันแต่ละวันคือ นอนขดตัวอยู่บนที่นอน ลุกมากินข้าวแล้วกลับไปนอนต่อ ปิดการสื่อสารทุกช่องทาง ไม่พบ ไม่เจอ หรือพูดคุยกับใคร และเลือกที่จะหนีกลับมาบ้าน


...เขาปวดร้าว เกินกว่าที่จะรับมือกับอารมณ์ของตัวเองได้...


แกร๊ก!!!


เสียงลูกบิดประตูห้องลั่นดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะปรากฏร่างของผู้หญิงสูงโปร่งที่คุ้นตา เธอสาวเท้าเข้ามาหาเขา นั่งลงที่ขอบเตียงและเอื้อมมือนิ่มมาวางแปะลงบนกลุ่มผมนุ่มลื่น


เป็นไงมั่งคนดีของแม่..ยังอยากจะนอนต่ออีกเหรอลูก”


“ครับ..ผมไม่อยากตื่นเลย”


“หืมมม ไม่อยากตื่น? แล้วใครจะคอยมาอ้อนแม่ล่ะ”


“...” ได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายที่ส่งยิ้มละไมมาให้ แม่ของเขาเป็นคนฉลาด เธอรู้ทุกเรื่องโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปาก


“ยองแจ..ลูกแม่ แม่รู้ว่าลูกกำลังเจ็บปวด คนเราทุกคนเกิดมาพร้อมกับความเจ็บปวด”


“...”


“ตอนลูกเกิดมา แม่ก็เจ็บปวด แต่แม่ไม่ได้สนใจจะเอาความเจ็บปวดนั้นมาเป็นตัวแปรในการเลี้ยงดูลูก ลูกมีสิทธิ์ที่จะปวดร้าว แต่ลูกต้องรู้วิธีจัดการกับมัน แม่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในชีวิตของลูก และแม่จะไม่ถาม”


“...”


“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ลูกต้องรู้ไว้นะยองแจ..บาดแผล ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับร่างกายหรือจิตใจ มันสามารถรักษาให้หายได้ จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับจิตใจและความต้องการของคนๆนั้น”


“...”


“ต่อให้เจ็บปวดกับบาดแผลมากเท่าไหร่ สุดท้ายมันก็จะกลายเป็นเพียงแค่แผลเป็น..ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับลูกแล้วว่าจะยังคงเจ็บปวดกับร่องรอยของแผลนั่นหรือมองมันว่าเป็นเพียงแค่รอยเก่า


“แม่ครับ ฮึก...”


“จำไว้นะ..ลูกของแม่เป็นคนเก่ง และแม่ก็เชื่ออย่างนั้นมาตลอด”


“...”


“พักเถอะลูก มีแรงเมื่อไหร่ก็ค่อยลงไปหาพ่อกับแม่ข้างล่างนะ”


“ฮึก ๆ ๆ ครับ”


แม่เดินออกไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงถ้อยคำพูดที่ยังดังวนอยู่ในหัวของเขา ซ้ำไป ซ้ำมา ที่เขาต้องเจ็บปวดแบบนี้มันเป็นเพราะใคร จงฮยอน ไอยู แจ็คสัน หรือตัวเขา..


คำตอบมันไม่ตายตัวเลยสักอย่าง และต่อให้กล่าวโทษใคร คนที่ปวดร้าวก็คือตัวเขาเอง...


“ฮ้า!!! เอาละ ชเว ยองแจ นายต้องลุกขึ้นมาสักที!!!


“กับอีแค่แผลถากๆแบบนี้ มันไม่เท่าไหร่หรอก นายแข็งแกร่งจะตาย!!


แผดเสียงดังลั่น ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอน สองมือตบลงที่สองข้างแก้มเบาๆเป็นการดึงสติให้กลับเข้าร่าง ปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ แล้วหันไปส่งยิ้มให้ตัวเองในกระจก


“ได้เวลาเผชิญหน้าแล้วสินะ”


40 %




ตึง ตึง ตึง !!!

เสียงเพลงรอบข้างจากผับที่กระหึ่ม ก็ไม่สามารถทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวของเขาอ่อนลงได้เลย แจ็คสันกระดกแก้วในมือที่มีน้ำสีอำพันเข้าปาก พร้อมกับรินใหม่แล้วยกดื่มอีกไม่หยุด


“นี่มึงกะจะเอาให้ตับพังกันไปข้างนึง?”


อิม แจบอมที่วันนี้ยอมสละเวลาส่วนตัวมานั่งชิลกับเขาเอ่ยขัดขึ้น ก่อนจะแย่งแก้วในมือออกไป


“ไม่เสือกดิวะ!!!


“อ้าว?? ไอ้นี่ มึงเป็นคนชวนกูมาไหมครับ”


ทำได้เพียงหงุดหงิด เพราะเขาเป็นคนชวนมันมาจริงๆ สาเหตุของการนัดพบคืนนี้ก็ไม่ใช่อะไร เพราะเขาไม่รู้ว่าจะไปไหนจริงๆ


ตั้งแต่วันที่ยองแจบอกว่าจะไปหาจงฮยอน ตั้งแต่วันที่เขาพลิกกระดานทั้งหมด ตั้งแต่วันนั้น...


...ยองแจ ก็ไม่เคยปรากฏตัวให้เขาได้เห็นอีกเลย...


จะติดต่อช่องทางไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น มือถือ โซเชียล หรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทอย่างยูคยอม มันก็ยังไม่รู้เลยว่าคนตัวดีหายไปไหน


“ไอ้แจ็ค! สั่งกับแกล้มให้หน่อยดิ ของหมดแล้วอ่ะ”


มาร์ค ต้วนที่อยู่ดีๆก็พูดขึ้นมา ดึงสติเขาให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว แจ็คสันยักไหล่นิดๆแล้วเอ่ยสวนอีกฝ่ายกลับไป


“แดกเองก็สั่งเองดิวะ มาใช้กูเพื่อ??”


“มึงเป็นคนชวนกูมา ก็รับผิดชอบชีวิตกูด้วย เวลานี้กูควรอยู่กับเมียกูไหม กูยังยอมออกมากับมึง”


“เออ!!! เหม็นคนมีความรักสวยงาม”


“แล้วใครใช้ให้มึงทำเรื่องซับซ้อน?? กูก็เห็นมึงเป็นคนเริ่มเล่นเกมเอง จะมาบ่นหาพระแสงอะไร”


...จุก...


เถียงไม่ออก เพราะทุกคำพูดของเพื่อนรักมันเสียดแทงและเป็นจริงทุกประการ


“เออ ว่าแต่น้องเขาหายไปเลยจริงๆเหรอวะ? จนป่านนี้มันแล้ว ก็จะสองอาทิตย์แล้วมั้งเนี่ย”


แจบอมถามขึ้นบ้างหลังจากสังเกตเห็นหัวคิ้วของเพื่อนรักขมวดมุ่นจนจะผูกกันเป็นปม


“อือ..กูติดต่อไม่ได้เลย จะไปถามแม่เขาก็กูไม่กล้าว่ะ อีกอย่างบ้านของยองแจอยู่ที่ไหน กูก็ไม่รู้อีก”


“นี่ละน้า มั่นใจนักหนาว่าจะเอาชนะเขาได้ บังเอิญเสือกไปชอบคนฉลาดก็แบบนี้ละวะ ดูก็รู้ว่าน้องเขาไม่ได้คนอ่อนต่อโลก มึงก็ยังจะเล่นเกม เป็นไง?? ชนะเปล่าวะ สภาพแบบนี้”


“ไอ้มาร์ค! มึงเลิกซ้ำเติมกูทีเหอะ กูเรียกมึงออกมาแดกเหล้า ไม่ใช่ให้มานั่งเทศนากู”


“เหอะ!! ตามใจมึง สั่งกับแกล้มมาด้วย”


“เดี๋ยวๆๆ ไอ้แจ็ค มึงดูนั่นดิ”


แจบอมกระชากแขนให้หันกลับไปทางมัน ก่อนนิ้วเรียวยาวของเพื่อนจะชี้ไปยังบาร์ ภาพตรงหน้าทำเอาเขาแทบจะหลุดออกไปนอกอวกาศ


ร่างขาวนวล ใบหน้าที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่หยุดลมหายใจ ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว...


“ยองแจ”


“เฮ้ย!! ไอ้แจ็ค เดี๊ยววววว!!!


ไม่ได้ฟังเสียงเรียกของเพื่อนที่ด้านหลัง แจ็คสันเดินเบียดเสียดผู้คนเข้าไปหาคนในความคิดทันที สองมือชุ่มเหงื่อ หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความดีใจ


...เขาคิดถึงใบหน้านั้นจวนใจจะขาด...


แต่ก่อนที่จะไปถึงตัวของยองแจ สองขาก็ชะงักลงในทันที เหมือนมีของหนักๆหล่นใส่กลางหัว ภาพตรงหน้ามืดดับลงไปทันที


สองแขนกลมกลึงนั่นกำลังเกี่ยวกระหวัดลงบนคอของผู้ชายตัวสูงที่เขาเห็นแค่ด้านหลัง ก่อนปากจิ้มลิ้มจะประทับลงไปบนใบหน้าของไอ้คนนั้น


...ใคร...


...มันเป็นใคร? ทำไมยองแจถึงทำแบบนั้น...


60%


“ฮัลโหล อื้ม ”

 

 “งั้นก็มารับด้วยละกัน ขี้เกียจขับรถอ่ะ แล้วก็คืนนี้จะไปค้างด้วยนะ”

 

 “เคๆ ไว้เจอกัน”

วางสายเสร็จ ก็วางมือถือลงบนที่นอน วันนี้เขาว่าจะไปเที่ยวปลดปล่อยอารมณ์สักหน่อย หลังจากที่ปล่อยตัวเองตายซากมา 2 อาทิตย์เต็มๆ หลังจากนี้เขาตั้งใจว่าจะกลับไปเป็นยองแจคนเดิม คนที่สนุกสนาน ร่าเริง และไม่ยอมใคร


“เสียเวลาชีวิตไปตั้งเยอะแล้ว จากนี้ก็แค่กลับไปจุดแรกเริ่มของเรื่อง แค่นี้คนอย่างชเว ยองแจไม่หวั่นอยู่แล้ว”


ก๊อกๆๆๆ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับแม่คนเดิมที่เปิดประตูเข้ามา หญิงวัยกลางคนเดินยิ้มช้าๆเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆเขาอีกครั้งเหมือนเมื่อเช้า


“จะไปข้างนอกละสิ จะกลับไปนอนคอนโดเหมือนเดิมแล้วเหรอ?”


“รู้ได้ยังไงครับเนี่ย คุณนายชเวนี่รอบรู้และน่ากลัวจริงๆนะ”


พูดจบก็โผเข้าหอมแก้มของแม่อย่างรักใคร่ ยองแจออดอ้อนอย่างที่เคยทำมาตลอดจนผู้เป็นแม่ถึงกับหัวเราะชอบใจ


“บางทีแม่ก็ปรับตัวไม่ถูกนะลูกแม่ สรุปจะกลับไปนอนคอนโดหรือจะไปนอนกับ ฮอนฮอน ยังไง?”


“แม่รู้ได้ไงอ่ะ ว่าผมจะไปนอนกับฮอนฮอน ฮอนฮอนโทรมาบอกแม่เหรอครับ”


แม่เพียงแค่ส่งยิ้มละไมมาเท่านั้น ยองแจได้แต่ฉีกยิ้มกว้าง ไม่ได้ซักไซ้อะไรแม่ต่อ ด้วยแม่เองก็รู้ดีว่าเวลาที่เขาไม่สบายหรือพึ่งหายป่วยจะมีอยู่แค่ 2 ที่เท่านั้นที่เขาจะไปพัก บ้านแม่กับบ้านฮอนฮอน


“เตรียมตัวเถอะคนดีของแม่ เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีเจ้าตัวแสบก็คงจะมาถึงแล้วแหละ นัดกันไว้กี่โมงละ”


“ผมนัดเจ้านั่นไว้ตอนเย็นๆนู่นนะครับ ไม่น่าจะมาเร็วขนาดนั้นนะแม่”


“ทำเหมือนเราไม่รู้จักพี่เขาเนอะ ลูกก็รู้ว่าฮอนฮอนเป็นคนยังไง เอาเถอะ..ก็ยังดีที่ลูกแม่ยังอยากออกไปนั่นไปนี่บ้าง แล้วนี่แม่ก็ว่าจะมาบอกเราด้วยว่าแม่จะไปต่างจังหวัด 2-3 วัน”


“ไปไหนครับ?”


“มกโพน่ะลูก กลับไปเยี่ยมคุณยาย ไปพักผ่อนสมองด้วย”


“ผมไปด้วยได้ไหมครับ?”


“ไม่ได้จ้ะ แม่จะไปกับพ่อแค่ 2 คน”


“...”


“ลูกก็รู้เนอะว่าแม่หมายถึงอะไร”


ใบหน้าสวยสง่ายิ้มหวานออกมาแล้วหัวเราะคิกคักเบาๆ พวงแก้มของแม่แดงระเรื่อยิ่งทำให้น่ามองเข้าไปใหญ่ ยองแจเองก็ได้แต่หัวเราะตามไปเบาๆด้วย


“บางทีผมก็อิจฉาพ่อนะครับ..ที่ได้เจอคนดีๆแบบแม่”


“โถลูกรัก”


สองมือสองแม่ยิ่นมาประคองใบหน้านิ่มไว้ ก่อนจะพรมจูบลงบนหน้าผากแผ่วเบาแล้วเลื่อนแขนไปประคองกอดคนตัวนิ่มเอาไว้เบาๆ


“สักวันลูกก็จะเจอคนที่ใช่สำหรับลูก เวลามันจะเดินไปเรื่อยๆ จะพาคนมากมายเข้ามาในชีวิตลูกและพาคนมากมายหายจากไปเหมือนกัน เพราะอย่างนั้นจนกว่าจะถึงเวลาลูกก็ต้องเข้มแข็งและอดทนแล้วลูกก็จะได้เจอคนที่เหมาะกับลูก”


“ครับ..ผมรักแม่นะ”

 

 

 

 

“ยองน้อยยยยยยยยย!!!!!!


เสียงดังโวยวายดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับชายร่างสูงใหญ่ ผิวขาว รอยยิ้มทะเล้นและดวงตาเรียวเล็กเจ้าเล่ห์ที่บัดนี้หยีจนแทบจะมองดวงตาไม่เห็นปรากฏตัวขึ้น


ลี จูฮอน ลูกพี่ลูกน้องคนสำคัญของบ้านชเวที่มักจะเข้าๆออกๆบ้านของเขาเป็นว่าเล่นมาตั้งแต่เด็ก กำลังเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเขา


“คิดถึงจังโว้ยยยย”


ว่าแล้วก็กอดหมับเข้าให้ที่ตัวเขา จนยองแจถึงกับเซไปเซมา


“เบาๆหน่อยเหอะ แรงเยอะแบบนี้ระวังจะไม่มีแฟนเอา”


“ก็คิดถึงนิ นายไม่ได้ติดต่อหาพี่ชายคนนี้นานมากแล้วนะเพราะมัวแต่เอาเวลาไปหลงไอ้หน้ามนจงฮยอนนั่น แหวะ!


“ฮ่ะๆ น้อยใจเหรอ ตอนนี้ไม่ต้องน้อยใจแล้วนะ เลิกกันไปแล้ว”


“อ่าว..ยองน้อยโอเคเปล่า?”


จูฮอนคลายออมแขนออกให้อิสระกับคนตัวนิ่ม ก่อนจะวางมือใหญ่ลงบนหัวของยองแจแล้วขยี้เบาๆเป็นเชิงปลอบใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่ด้านหลังอีก2คน


“คุณลุง คุณป้าคร้าบบบบ คิดถึงฮอนฮอนของคุณลุงกับคุณป้าไหม”


ผละออกจากเขาแล้ววิ่งไปกอดแม่เขาแทนหน้าตาเฉย ก่อนจะหันไปแหย่ผู้เป็นพ่อของเขาต่อ ทางด้านผู้ใหญ่ทั้งสองท่านก็หัวเราะต่อกระซิกด้วยกันกับหลานชายจนเขาอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้


จูฮอนเป็นลูกพี่ลูกน้องที่โตมาพร้อมกับเขา เป็นคนโผงผาง นิสัยเอาแต่ใจและไม่ยอมคน แถมยังขี้หวงอีกต่างหาก พวกเขาโตมาด้วยกันเรียกว่าแทบจะตัวติดกันตลอดเลยก็ว่าได้ แต่มาห่างๆกันไปตั้งแต่เขาเริ่มคบหากับจงฮยอน เพราะเขาเอาเวลาไปตัวติดกับคนที่มาทีหลังมากกว่า


“วันนี้ผมจะเอายองน้อยไปนอนกับผมนะครับ จนกว่าคุณลุงกับคุณป้าจะกลับมา”


“จ้ะ ป้าฝากน้องด้วยนะฮอนฮอน”


“ครับ..ว่าแต่ไปกันเลยเปล่า”


หันหน้ากลับมาหาเขาเฉยๆซะอย่างนั้น จนพ่อแม่เขาถึงกับไปไม่เป็น


“นี่มันพึ่งจะบ่ายกว่าๆไหม รีบหรอ?”


“รีบดิ ไปหาไรกินกัน พ่อแม่นายเค้าจะไปสวีทกันมามัวรออยู่ทำไม”


“...”


พูดไม่ออกกับความตรงไปตรงมาของญาติ ยองแจได้แต่ยกมือมากุมหน้าผากส่วนพ่อแม่ก็ทำเพียงนั่งหัวเราะชอบใจกับคำพูดโผงผางของคนผู้นี้


...ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ...


...มีแต่เขานี่แหละที่เปลี่ยน เปลี่ยนจนน่ารำคาญ...


“ป่ะๆ ยังไงก็เก็บของไว้รอตั้งแต่แรกอยู่แล้วล่ะนะ งั้นผมไปก่อนนะครับพ่อ แม่ เดี๋ยวไว้อีก 2-3 วัน เจอกันนะครับ แล้วอย่าลืมของฝากผมด้วยนะ”


“ไปเถอะลูก ดูแลตัวเองดีๆนะ”


ไม่มีการล่ำลาใดๆ จูฮอนคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าเขาไว้แล้วจัดการลากข้อมือเขาออกไปเสียดื้อๆ ยองแจทำได้แค่เดินตามไปก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้พ่อกับแม่ที่ยืนอมยิ้มมองดูอยู่


“ไปกินเนื้อกันเนอะยองน้อย เดี๋ยวตกดึกแล้วพี่คนนี้จะพาท่องราตรีนะ”


“เอาที่พี่สบายใจเถอะฮอนฮอน ฮ่ะๆ ฝากตัวด้วยนะ”

 




“โห..ที่นี่เลยหรอ”


แสงสีจากร้านดังตรงหน้าดึงสติของยองแจให้กลับมาอยู่กับตัว ขณะที่กำลังเปิดดูโซเชียลและปลดล็อกการโทรเข้าออกก็เจอแม่ข้อความจากคนนั้นคนนี้เต็มไปหมดแต่เขาก็เลือกที่จะเมินทั้งหมดซะ แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำเอาเขาตกใจไม่น้อยเลย


..ผับแห่งนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียง ของแพง และงานดี...


แต่ก็ใช่ว่าใครนึกจะมาก็มาได้ เพราะต้องจองโต๊ะ จองคิวกันเป็นเดือนๆ ไม่คิดว่าจูฮอนจะพาเขามาเที่ยวที่นี่ได้ พี่ชายเขานี่แอบซ่อนอะไรไว้เยอะแยะกว่าที่ตาเห็นสินะ


“แน่นอนสิ ยองน้อยของเราอยากจะปลดปล่อยอารมณ์ทั้งทีจะให้พาไปร้านกระจอกๆได้ไง ถูกป่ะ”


“โหยย โคตรรักพี่เลยอ่ะ”


พูดจบก็กอดแขนอีกฝ่ายเป็นการออดอ้อน จนทำให้คนตัวโตหัวเราะชอบใจ ยองแจรู้แก่ใจดีว่าจูฮอนทั้งรักทั้งหวงเขาขนาดไหน พี่ชายคนนี้ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะขัดใจเขา มีแต่ตามใจและปกป้องมาตลอด


“รักพี่ๆ เดี๋ยวพอเจอคนใหม่หน่อยก็ลืมพี่ชายคนนี้อีก ต้องทุบให้หลาบจำ”


ว่าแล้วจูฮอนก็วางกำปั้นลงบนหัวเขาเบาๆ แล้วทำหน้าทำตาว่าจะแหกอกเขากินก่อนจะหัวเราะชอบใจตามนิสัย


“ไปเหอะ..พี่จองโต๊ะไว้เรียบร้อย มีเพื่อนพี่ 2-3 คนนะ”


“อื้มๆ”


พากันเดินรถมาจากรถหรูของจูฮอน แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปในร้าน


เอ่อ...ขอโทษนะคะ”


เสียงเล็กแหลมดังขึ้นมาจากด้านหลัง เรียกให้ทั้งสองคนหันกลับไปมองก็เจอกับผู้หญิงตัวเล็กน่ารัก ผิวพรรณขาวนวล ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัดผมสั้นล้อมกรอบหน้าไว้อย่างดี


“ครับ/ครับ”


ตอบรับเสียงเรียกนั้นกลับไปพร้อมกัน ยองแจได้แต่ยกยิ้มให้มุมปากแต่จูฮอนส่งยิ้มหวานละไมไปให้ตามลักษณะนิสัยเปิดเผยของเจ้าตัว


“ฉันชื่อดาวอนค่ะ อยากจะขอเบอร์โทรพี่..”


“คนไหนล่ะ??”


จูฮอนเอ่ยขัดก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ จนสาวเจ้าถึงกับสะดุ้งด้วยไม่ทันตั้งตัว


“ที่จริง..ก็จะขอเบอร์พี่คนนี้”


นิ้วเรียวเล็กชี้มาที่เขาอย่างเขยอาย ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาของเขาที่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ


“แต่ตอนนี้..อยากได้เบอร์พี่คนนี้แทนแล้วค่ะ”


ก่อนจะชี้นิ้วไปที่จูฮอนแทน จนเขาอดที่จะหัวเราะน้อยๆไม่ได้ ต่างกับจูฮอนที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้สาวสวยตรงหน้าจนอีกฝ่ายแทบจะระเบิดร่างทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย


“เธอนี่มัน..ใจโลเลจังเลยนะ”


“เอ๋..”


“แต่เธอคิดถูกแล้วหล่ะที่เลือกฉันแทน เพราะน้องรักของฉันไม่นิยมสาวร่างเล็กน่ะ เอามาสิ! มือถือน่ะ พี่จะได้ให้เบอร์โทร”


“ค่ะ”


มือเล็กๆยื่นมือถือมาให้อย่างสั่นๆ พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อน่ารักน่าเอ็นดู จนยองแจอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วเอานิ้วจิ้มลงไปบนแก้มของอีกฝ่ายจนเจ้าตัวสะดุ้ง


“โทษทีนะ เธอเหมือนแฮมเตอร์เลย น่ารักดี”


“คะ? เอ๋ เอ่อ พี่อย่าแกล้งฉันสิคะ”


“ฮ่ะๆ เสร็จยังพี่ ไปกันเถอะ”


หันหน้าไปหาจูฮอนที่กำลังจัดการเมมเบอร์ของตัวเองลงมือถือสีหวานแหววของสาวคนนี้ พี่ชายพยักหน้าให้เขาก่อนจะส่งมือถือคืนไป


“อยากโทรมาตอนไหนก็โทร ถ้าไม่อยากโทรก็บล็อกพี่ซะนะ”


ไม่รอให้สาวน้อยตรงหน้าเอ่ยอะไรอีก ยองแจและจูฮอนหันหลังเดินเข้าร้านไปหน้าตาเฉย ก่อนจะหัวเราะคิกคักกันอยู่2คนเบาๆ


“พี่ว่าน้องเขาจะโทรหาพี่ปะ”


“อาจจะโทรหาพี่เพื่อขอเบอร์นาย ก็เล่นไปจิ้มแก้มเขาซะงั้นนิ”


“ผมดูเป็นคนคุกคามทางเพศไหมอ่ะ?”


“หน้าอย่างนายอ่ะ มีผู้หญิงอีกมากมายพร้อมให้คุกคามแหละพี่ว่า แต่คราวหลังก็อย่าเที่ยวไปจิ้มแก้มใครเขาแบบนั้นล่ะ เดี๋ยวก็ได้เสียตัวพอดี”


“...”


หมดคำพูดกับความคิดของพี่ชาย ยองแจทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาเบาๆอีกตามเคย แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับพี่ชายคนนี้ คนที่ไม่ว่าเขาจะทำผิดด้วยเรื่องอะไรก็พร้อมปกป้องและอยู่กับเขาเสมอ

 



แสงไฟสลัวที่สาดวิบวับไปมา พาให้พาลรู้สึกมึนๆเมาๆขึ้นมาเสียอย่างนั้นทั้งๆที่พึ่งจะยกไปแค่ไม่กี่แก้ว ยองแจจำไม่ได้แล้วว่าเพื่อนของจูฮอนมีใครบ้าง ตอนมาถึงที่โต๊ะจำได้แค่ว่ามีพี่ชายตาเล็กหุ่นหมี พี่ชายหน้าสวยและพี่ชายที่หล่อระเบิดเท่านั้น แต่ถ้าจะถามว่าใครชื่ออะไร ตอนนี้คงไม่สามารถตอบได้เลย


บรรยากาศรอบๆยิ่งเป็นใจให้เขารู้สึกเริ่มปล่อยตัวมากยิ่งขึ้น จากที่ตอนแรกยองแจกะแค่ว่าจะมานั่งกินชิลๆให้พอมึนๆ กลายเป็นว่าตอนนี้เขาพาตัวเองออกมายืนอยู่กลางฟลอร์ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ สองมือเริ่มปัดป่ายเต้นไปมา


ตุ๊บ!!


เสียจังหวะไปนิดนึงจนเซไปชนเข้ากับใครบางคน ยองแจชะงักกึก รีบหมุนตัวกลับไปทางด้านหลังที่เพิ่งชนกันไปเมื่อกี้ ก็เจอชายหนุ่มหน้าตาค่อนข้างเหวี่ยงยืนมองเขาอยู่ ตาเฉี่ยวสีดำของอีกฝ่ายกดลงมา ริมฝีปากเม้มเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์แต่จากสายตาที่ยองแจประเมินแล้วอีกฝ่ายคงกำลังโกรธจัดเป็นแน่


“ขอโทษทีนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ..แบบว่าเมานิดหน่อย”


“...”


ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆทั้งสิ้น แต่คนตัวสูงตรงหน้ากลับรุกเดินเข้ามาหาเขาเหมือนหาเรื่องเสียอย่างนั้น ยองแจผงะถอยหลังอัตโนมัติด้วยความตกใจ เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามฝ่ามือ แต่ยิ่งถอยหนีกลับยิ่งถูกตามจนในที่สุดจึงตัดสินใจ


“อ๊ากกก!!! อย่าทำอะไรผมนะ!!


ตะโกนออกไปด้วยความกลัว สองมือยกขึ้นป้องกันเหนือหัวเอาไว้ นิสัยตามปกติของยองแจแล้วเขาเป็นคนรักความสงบเป็นอย่างมาก เน้นแก้ปัญหาด้วยสมอง อาจจะมีเรื่องชกต่อยบ้างตามประสาผู้ชายแต่ถ้าจะให้สู้กับคนหน้าตาน่ากลัวแบบนี้ เขาไม่กล้าเสี่ยงด้วยจริงๆ


“อะไรของนาย? มาตะโกนใส่กัน ฉันจะไปทำอะไรนายทำไม ห๊ะ! ก็เห็นบอกว่าเมาก็จะพาไปนั่งไง”


“เห...”


ไปไม่เป็นเมื่ออยู่ดีๆคนตรงหน้าก็พูดขึ้นมาอย่างนั้น ความร้อนแล่นลิ่วขึ้นมาสู่ใบหน้าทันที ความอับอายทั้งหมดทั้งมวลพากันถาโถมมาใส่เขาลูกเบ้อเร่อ ยองแจรู้สึกเสียเซลฟ์ไปซะดื้อๆจนทำอะไรไม่ถูก ปกติแล้วเขาไม่เคยหลุดการควบคุมขนาดนี้ ขายหน้าที่สุด


“อ๊ะ..อ่าว หรอ? เห็นทำหน้าแบบนั้นเลยกลัว”


“หน้าฉันมันทำไม? ให้ตาย! ทำไมใครต่อใครชอบคิดว่าฉันจะเข้าไปต่อยพวกเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน”


คนหน้าเหวี่ยงเริ่มสบถออกมา พร้อมทำหน้าน่ากลัวมากกว่าเดิมเข้าไปใหญ่ ยองแจเห็นโอกาสที่อีกฝ่ายกำลังเผลอค่อยๆถอยเท้าหนี กะว่าจะหลบกลับไปหาพี่ชายที่โต๊ะของตัวเอง แต่ไม่ทันที่เขาจะขยับตัวก็รู้สึกถึงแรงกระแทกจังๆมาจากด้านหลังอย่างแรงเข้ามาจนเซถลา


“เหวออ!!!


หมับ


จุ๊บ!!

อย่างกับฉากแรกรักในละครหลังข่าว ยองแจแทบจะถลาลมล้มลงไปด้านหน้าแต่เจ้าคนหน้าดุที่ยืนอยู่ก็คว้าตัวเขาไว้ได้พอดี สองแขนของยองแจเกี่ยวกระหวัดรอบคออีกฝ่ายพร้อมกับปากไม่รักดีที่ดันไปประทับลงบนแก้มเนียนของคู่กรณีอย่างจัง


ถ้าเป็นชายหญิง มันคงโรแมนติกน่าดู แต่พอเป็นเขากับเจ้าหน้าดุนี่แล้วมันพาให้กระอักกระอ่วนแปลกๆชอบกล ยองแจที่เหวอแตกอยู่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ค้างอยู่ท่านั้น แถมเขายังพิงอยู่บนตัวของอีกคนจะให้ยืนเองก็ลำบากต้องอาศัยแรงจากผู้ถูกพิงดันขึ้นแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมดันตัวเขาขึ้นซะงั้น


“เซ่อซ่าจังวะ!


เสียงแหบๆดังขึ้นอย่างหงุดหงิด ยองแจได้แต่หลบสายตาแต่พอเหลือบมองดูดีๆแล้วเห็นได้เลยว่าคนตรงหน้ากำลังหน้าแดงก่ำหรือเพราะแสงไฟกัน เขาก็ไม่แน่ใจ


“ขอโทษครับ ช่วยดันขึ้นทีดิ”


“...”


เหมือนว่าพึ่งจะนึกได้ว่าท่ามันค่อนข้างล่อแหลม คนตัวโตกว่าค่อยๆดันเขาให้ยืนได้ด้วยตัวเอง ยองแจเผลอถอนหายใจออกมาทันที ก่อนจะเก้ๆกังๆ ทำอะไรไม่ถูกด้วยทั้งรู้สึกอายและขายขี้หน้าปะปนกันไปหมด


“เอามือถือมาดิ!


เสียงแหบสั่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยองแจที่กำลังมึนๆงงๆก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋า แล้วส่งมือถือให้ผู้ออกคำสั่งอย่างว่าง่าย


“นี่เบอร์โทรฉัน ฉันยิงเบอร์นายเข้ามาแล้ว..ไว้จะโทรไป”


“เอ่อ..ครับ หือออ!


กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น คู่สนทนาก็เดินหายไปท่ามกลางฝูงคนที่เต้นกันไปมาจนยองแจมองหาไม่ทัน ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนงง พอก้มลงมองดูเบอร์ที่เมมไว้ในมือถือยิ่งรู้สึกมึนหนักเข้าไปใหญ่


“กู จุนฮเว...ใครวะเนี่ย?”


“ยองน้อยยยยย มายืนไรตรงนี้ ไปๆกลับไปกินต่อที่โต๊ะเลย ให้ไว”


สองมือใหญ่ของพี่ชายที่โผล่มาด้านหลังคว้าหมับเข้าให้ที่ต้นคอแล้วลากตัวเขาฝ่าผู้คนให้กลับไปที่โต๊ะ ยองแจที่กำลังสับสนก็เดินตามไปไม่ได้ขัดขืนอะไร ตอนนี้สมองเขากำลังประมวลผลเรื่องนั้นเรื่องนี้จนตีกันไปหมด


“ฮอนฮอน ผมไปจุ๊บใครมาด้วยก็ไม่รู้แหละ”


เมื่อมาถึงโต๊ะและพอดื่มเข้าไปจนกรึ่มจัด ปากไม่รักดีก็เริ่มพ่นคำพูดที่กำลังคิดอยู่ออกมา


“ห๊ะ! ไอ้หน้าไหนมันมาลวนลามนาย!!


จูฮอนเดือดดาลทันทีที่ได้ยิน พี่ชายตัวใหญ่บีบแก้วในมือแน่นพร้อมกับทำหน้าตาขึงขังแล้วกวาดสายตาไปรอบๆอย่างหงุดหงิด ยิ่งพอน้องชายอย่างยองแจหัวเราะขำกับท่าทางของเขาก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่


“นายนี่! พี่ละสายตาไม่ได้เลยนะ เผลอให้ไปเต้นแปปเดียวไปเที่ยวเรี่ยราดกับใครเขาอีกเนี่ย ถ้าคุณป้ารู้นะ พี่ตายแน่”


“ฮ่ะๆๆ แม่ไม่รู้หรอกถ้าพี่ไม่พูด ผมไม่พูด แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจุ๊บเขาหรอก มันบังเอิ้ญบังเอิญ”


“...”


ผู้เป็นพี่พูดอะไรไม่ออก ด้วยรู้ว่าน้องชายของตัวเองเริ่มเข้าสู่สภาวะนั้นอีกรอบ สภาวะสติหลุด ดื่มจนเกินลิมิตไปแล้วและอีกไม่นานคนๆนี้ต้องระเบิดเรื่องอะไรบางอย่างออกมาอย่างห้ามไม่ได้แน่นอน


“ยองแจ!


เสียงแหบห้าวของใครบางคนดึงความสนใจของคนทั้งโต๊ะให้หันกลับไปมองรวมถึงยองแจที่กำลังนั่งหัวเราะด้วยความสนุกสนานกับเพื่อนของพี่ชายอยู่ พอหันกลับไปตามต้นเสียงแล้ว


...เหมือนกับโดนมีดเสียบเข้ากลางอก...


...หวัง แจ็คสัน...


ยองแจ..นายหายไปไหนมา


“...”


ฉันคิดถึงนายขนาดไหน ทำไมต้องหลบหน้ากันด้วย แล้วไอ้คนเมื่อกี้มันใคร”


“...”

“นายไม่คิดจะตอบฉันเลยสักนิดเหรอยองแจ..”


ไม่พูดเปล่า แจ็คสันสาวเท้าเข้ามาหาเขาแต่ก่อนที่จะถึงตัว จูฮอนที่นั่งมองอยู่ก็ยืนขึ้นมาบังตัวเขาเอาไว้ พร้อมกับยืนนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเอาเรื่อง


“นายเป็นใคร?”


“แล้วนายละเป็นใคร?”


“ฉันเป็นพี่ชายของยองแจ นายนั่นแหละที่เป็นใคร มายุ่งอะไรกับน้องของฉัน”


“ผมแค่..อยากคุยกับยองแจเท่านั้น ขอผมคุยกับน้องหน่อยได้ไหม”


แจ็คสันมีท่าทีอ่อนลงทันทีเมื่อรู้ว่าจูฮอนเป็นพี่ชายของเขา สายตาวิงวอนถูกส่งข้ามมาหาแต่ยองแจเลือกที่จะหลบสายตานั้นแล้วเสือกสายตาตัวเองลงพื้นแทน


“ยองแจ..ฉันขอล่ะ คุยกันเถอะนะ”


“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วล่ะ กลับไปเหอะผมไม่อยากเห็นหน้าพี่”


ตอบปัดๆแล้วหันไปหยิบแก้วเหล้าของใครไม่รู้ที่วางอยู่บนโต๊ะมากระดกรวดเรียวหมดหวังให้น้ำสีอำพันนี่มาลบล้างสติให้หมด


...ตอนนี้เขาไม่อยากจะคุยกับแจ็คสันเท่าไหร่นัก...


...ทั้งเกลียด ทั้งกลัวใจอ่อน...


...จริงอยู่ที่เขาจะเข้มแข็งให้ได้ แต่พอได้เห็นหน้าแล้ว ใจมันบางลงแทบจะทันที...


“ไม่ ฉันไม่กลับ วันนี้เราต้องคุยกันนะยองแจ”


แจ็คสันก็คือแจ็คสัน เขาไม่ฟังใครนอกจากตัวเองอยู่แล้ว คนเอาแต่ใจสาวเท้าเข้ามาหาอย่างไม่เกรงกลัวใครแต่ก็ต้องเซถอยหลังออกไป ด้วยถูกจูฮอนผลักเข้าเต็มแรง


“อยู่ให้ห่างจากน้องของฉันซะ ถ้านายไม่อยากเจ็บตัว”


“ปล่อยให้พวกเราคุยกันเถอะ ผมอยากคุยกับยองแจ”


“แต่น้องฉันไม่อยากคุยกับนาย ไปให้พ้นซะ!


“ไม่!!


“พอที!!


ก่อนที่พี่ชายและคนดื้อดึงจะมีเรื่องกันเสียก่อน ยองแจที่นั่งฟังอยู่นานจึงตะเบ็งเสียงห้ามขึ้นมาทันที ตอนนี้สติของเขาเองก็แทบจะควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว คนตัวขาวพยุงร่างที่เริ่มโงนเงนให้ยืนขึ้นก่อนจะเดินมาเผชิญหน้าคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดอย่างแจ็คสัน


“ผม โคตร เกลียด พี่ เลย รู้ ปะ”


พูดเน้นย้ำที่ละคำ พร้อมกับเอานิ้วมือจิ้มลงไปแรงๆที่หน้าอกของแจ็คสัน ตามจังหวะการพูด ก่อนจะชักมือกลับมาแล้วหัวเราะเบาๆกับท่าที สีหน้าเจ็บปวดของอีกฝ่าย


“ทำไม? ทนฟังไม่ได้เหรอ? ห๊ะ!


“ยองแจ..ฉัน”


“ไม่ต้องพูดอ่ะ ผมไม่ได้อยากจะมาฟังคำพูดไม่มีน้ำหนักของพี่”


“...”


“รู้ไหมว่าตั้งแต่เจอพี่ ชีวิตผมพังพินาศมากขนาดไหน? ฮ่ะๆๆ ผมนอกใจแฟนตัวเอง ผมเผลอคิดว่าพี่รักผม เผลอคิดว่าผมก็รักพี่ น่าอ้วกดีเนอะว่าป่ะ?”


“...”


“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยอมรับเลยนะว่าพี่แม่งโคตรจะเก่งอ่ะ พี่ปั่นหัวผมจนอยู่หมัดเลยรู้ป่าววะ ทำทุกหนทางเลยละสิที่จะเอาชนะผมน่ะ ตอนนี้ชนะแล้วนี่เป็นไง สะใจไหมครับ? ผมเลิกกับพี่จงฮยอนแล้วนะ ตอนนี้ผมไม่เหลือใครเลย”


“ไม่เหลือเลยสักอย่าง..แม้กระทั่งความรู้สึกดีๆ ความทรงจำดีๆ ไม่เหลือเลยสักอย่าง”


“ยองแจ..ฉันขอโทษ”


“เหอะ! เก็บคำขอโทษไปคลุกข้าวให้หมากินเถอะ ผมไม่ต้องการ อย่ามายุ่งกับผมอีกไอ้คนเฮงซวย”


“ได้โปรดเถอะ ให้โอกาสฉันนะ”


ไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะทำสีหน้ายังไง แจ็คสันคว้ามือนิ่มไปกุมไว้ หวังให้ยองแจเห็นใจและยอมใจอ่อนแต่การทำแบบนั้นราวกับมันไปเติมเชื้อไฟที่กำลังจะมอดให้ลุกโหมขึ้นอีก ยองแจสะบัดมือทิ้งแล้วระเบิดเสียงออกมาทันที


“ให้โอกาส?? ฮ่ะๆๆ พี่ตลกมากเลยนะให้ตายสิ! มาถามหาโอกาสจากผมเนี่ยนะ ทั้งๆที่พี่เป็นคนฉีกมันออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งที่พี่พยายามที่จะแทรกตัวเข้ามาในชีวิตผม มาปั่นทุกอย่างให้มันเละเทะ พี่เคยถามผมบ้างไหมว่าผมต้องการหรือเปล่า พี่เคยสนใจความรู้สึกผมบ้างหรือเปล่า”


“...”


“แล้วมันน่าเจ็บใจตรงไหนรู้ไหม? มันน่าเจ็บใจตรงที่ผมดันเชื่อใจพี่ ยอมพี่ทุกอย่าง ผมดันไปรักคนอย่างพี่เข้าจริงๆ


พอฟังคำนั้นแล้ว แจ็คสันก็รู้สึกปวดแปลบในหน้าอกทันที นี่เขาทำอะไรลงไป ทำร้ายคนๆนี้ลงไปได้ยังไง อยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขถ้าทำได้ แต่มันก็เปล่าประโยชน์ไปซะแล้ว


“เกมส์มันจบลงแล้วล่ะแจ็คสัน และพี่คือผู้ชนะ ส่วนผมคือผู้แพ้ นับจากนี้ก็อย่ามาเจอหน้ากันอีกเลยนะ ผมคงทนรับอะไรแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมไม่อยากจะลงสนามเล่นเกมส์อะไรทั้งนั้นอีกแล้ว”


หยุดคำพูดไว้แค่นั้น ด้วยน้ำตาที่หยาดไหลลงมาราวกับเขื่อนแตก ยองแจสะอื้นจนตัวโยน สองเท้าก้าวถอยหลังไปหาพี่ชายที่ตอนนี้กำลังเดือดจัดด้วยความโกรธ คว้ากุมมือของพี่ชายไว้แน่น


“ฮอนฮอน..ฮึก อยากกลับบ้าน ฮึก”


พูดไปสะอื้นไป ไม่ยอมสบตากับใคร ตอนนี้สติของเขาเลือนรางลงเต็มที่แล้ว สองขาที่เคยหยัดยืนเลยอ่อนล้าจึงพิงตัวลงบนไหล่พี่ชายอย่างไร้เรี่ยวแรง


“ทนแปปนะยองน้อย พี่จะพากลับบ้านเอง”


จูฮอนเอ่ยรับคำน้องชายแค่นั้นแล้วหันไปลาเพื่อนๆที่นั่งนิ่งกันอยู่ด้านหลัง ก่อนจะพยุงร่างของยองแจไว้ในอ้อมกอดแล้วพากันเดินออกไป ก่อนที่จะพ้นจากโต๊ะ ผ่านหน้าของแจ็คสัน จูฮอนจงใจใช้ไหล่ของเขากระแทกร่างอีกฝั่งจนเซไปเต็มแรง


“ฉันไม่รู้นะว่าแกทำอะไรยองแจไว้บ้าง แต่อย่าเสนอหน้ามาหาน้องฉันอีก ไม่งั้นแกไม่ตายดีแน่”

 

 

 100 %

 

 

 

 

      ************************************

จบตอนแล้วน้าาาาาาาาา

สวัสดีค่ะ รีดเด้อที่น่ารักทุกคน

ตอนนี้ไรท์คัมแบ็คแล้วนะคะ หลังจากที่หายหน้าหายหนวดไปนานมากกกก

มากกกกกก...จนลืมไปเลยว่าเคยเขียนฟิคไว้ 555+

ขออำภัยรีดเด้อทุกคนด้วยนะคะ พอดีว่าไรท์มีเหตุจำเป็นให้ต้องพักยาวๆ

แต่ช่วงนี้จะพยายามาลงในทุกๆวัน !!!

อาจจะอ่านไปแป็กไปก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะหัวมันไม่ค่อยแล่นเหมือนเดิมแล้ว (แก่ไปเยอะค่ะ)

สุดท้ายนี้ ใครก็ตามที่หลงเข้ามาในหลุมดำนี้ ไรท์ขอบคุณนะคะ

จะสาปแช่งก็ได้ที่หายไปนาน แต่อย่าเกลียดกันเลยเนอะ

รักๆทุกคน



ปอลิงปิ้งกล้วย

ขอขอบคุณอีกครั้ง สำหรับใครที่เข้ามาส่องอยู่ตลอดๆ

ขอบคุณทุกคอมเม้นที่ขยันมาทวงกันตลอด

ขอบคุณค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #478 khunsee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 19:30
    รออยุ่นะ
    #478
    0
  2. #477 Pearlypim (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:53
    คนนั้นเป็นใคร???
    #477
    0
  3. #474 oommmmmm (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:20
    รออยู่น๊าาาา ☺️☺️
    #474
    0
  4. #466 kwan_ptrpp (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 15:31
    ยังรออยู่นะคะไรท์ขาาา
    #466
    0
  5. #465 rafo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:57
    รอไรท์เสมอนะคะ
    #465
    0
  6. #464 lionttkk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 19:06
    รีบมาต่อค่าไรท์ ค้างง
    #464
    0
  7. #452 Jekkju (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:02
    ไม่อยากให้คุ่ใครเลย

    มีแต่คนทำร้าย
    #452
    0
  8. #451 Jekkju (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:01
    สู้ๆๆๆๆๆค่ะ

    รอคอยเสมอออ
    #451
    0
  9. #450 Boutong_markbam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 21:26
    มายังงงง รอรอรออ่านอยู่น้าาา
    #450
    0
  10. #448 ppployeiii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 04:05
    รอน้าาาา
    #448
    0
  11. #447 CHTUANTAN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 20:01
    รอนะคะTT
    #447
    0
  12. #438 onanonggs25 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 18:08
    ชอบมากๆค่ะอยากรู้ว่าบทสรุปจะเป็นอย่างไร รอนะคะสู้ๆค่ะ
    #438
    0
  13. #437 NattLatt (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 14:49
    สู้ๆค้าา
    #437
    0
  14. #436 yanichakarn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:01
    รออยู่เด้อจ้า
    #436
    0
  15. #435 jackajae (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 01:08
    รอค่ะไรท์<3
    #435
    0
  16. #434 Bu Beom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:50
    ส่งไปคะ กำลังใจ
    #434
    0
  17. #433 ChonchichaS (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:16
    สู้ๆค่ะไรท์ :3:3
    #433
    0
  18. #432 pareparery (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:16
    รอนะคะ
    #432
    0
  19. #431 MilkbaBam (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:15
    รอจ้าาา
    #431
    0
  20. #430 Reeya.P (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 20:07
    สู้ๆนะคะไรท์
    #430
    0
  21. #429 jazzotorii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:56
    T____T
    #429
    0
  22. วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:56
    รอค่าาาา
    #428
    0
  23. #427 mjaey (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:25
    รอค่าาาาาาาา
    #427
    0
  24. #426 rafo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 19:02
    รอนะคะ ดีใจมากเลยที่มาแต่งต่อ อยากให้น้องยองแจลงเอยกับพี่แจ็ค
    #426
    0
  25. #425 BB079496 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 18:51
    รอค่า สู้ๆๆ
    #425
    0