GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 23 : กระจกเงา 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    26 ก.ย. 60

mx-xine

สองคิ้วมุ่นลงด้วยความแปลกใจ สายตาที่พร่าเลือนลืมขึ้นมองไปยังข้างกายหลังจากเขาวางมือลงบนนั้นแล้วพบว่ามันว่างเปล่าทั้งๆที่ควรจะมีร่างของคนอีกคนนอนอยู่


แจ็คสันดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองรอบห้องเพื่อค้นหาคนตัวขาว ไม่ว่าจะในห้องน้ำหรือมุมหนังสือประจำก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของยองแจ จึงตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนด้วยความกังวลว่าอีกคนจะหายไป


ไม่ทันได้ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ก็พบกับคนที่ตามหากำลังนั่งอยู่บนโซฟาเสียบหูฟังพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ เขาเดินไปนั่งลงด้านข้างแล้วซบลงบนไหล่เนียนอย่างออดอ้อนหวังให้อีกคนหายโกรธเรื่องเมื่อคืนแต่ร่างนั้นกลับนิ่งงันไม่ตอบสนอง


เหลือบสายตามองที่แก้มขาวผ่องที่ปกติจะขึ้นสีเรื่อเมื่อเขาทำแบบนี้ แต่บัดนี้มันกลับไร้สีสันใดๆมีเพียงสีขาวนวลอย่างเดิม อดแปลกใจไม่ได้จนต้องยกหัวขึ้นแล้วหันไปมองสบตา คนที่ยังนั่งฮัมเพลงยังคงมีท่าทีสบายๆ ไม่ได้หันมามองสบตาอย่างเคยจนเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปดึงหูฟังออก


“ฟังเพลงอะไร ฟังด้วยได้หรือเปล่า?”


“อยากฟังเหรอครับ งั้นฟังไปเหอะผมเบื่อแล้วพอดี”


เสียงเรียบนิ่งตอบกลับมาพร้อมกับที่เจ้าของเสียงลุกออกไปทันทีจนเขาตั้งตัวแทบไม่ติด แจ็คสันเอื้อมคว้าแขนขาวไว้ทันทีก่อนจะกระชากให้นั่งลงที่เดิม


“เป็นอะไรของนาย?? โกรธเรื่องเมื่อวานอยู่รึไง”


“เรื่องอะไรครับ? ทำไมผมต้องโกรธพี่ด้วย พี่คิดไปเองนะแจ็คสัน ผมสบายดี”


“นายแน่ใจ??”


“ครับ แน่ใจ”


“อะ..”


หยุดคำพูดที่จะถามต่อของเขาด้วยจูบแผ่วเบาที่ริมฝีปาก หอมหวานและอบอุ่น ก่อนที่คนตรงหน้าจะผละออกไปแล้วส่งยิ้มละไมมาให้ เขาเองก็ทำได้เพียงแค่นั่งส่งยิ้มกลับไปถึงจะแปลกใจแต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีกว่านั่งทะเลาะกัน


“อ้อ..ผมทำอาหารไว้ให้แล้วนะครับในครัว เดี๋ยวจะออกไปทำธุระกับแม่สักหน่อย”


“เมื่อไหร่? จะออกไปตอนกลับแล้วกลับตอนไหน?”


“ตอนนี้แหละ ตอนกลับยังไม่แน่ใจ ไปก่อนนะครับ”


พูดจบก็ไม่รอให้เขาได้ถามต่อ ยองแจคว้ามือถือของตัวเองได้ก็เดินพรวดพราดออกไปเสียดื้อๆ พอพ้นสายตาไปแล้วร่างแกร่งจึงเดินกลับห้องไปจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย เขาเองก็ต้องออกไปข้างนอกเหมือนกัน


“ไอยู จะให้ฉันไปเจอเธอที่ไหน?”


“อือ อีกชั่วโมงนึงเจอกัน”

 

 

 

 

เหมือนหัวใจจะหลุดออกมานอกอก ความกระวนกระวายมากมายถาโถมเข้ามาจนปวดขมับทั้งสองข้าง จ้องมองนาฬิกาเป็นรอบที่เท่าไหร่เขาเองก็ไม่แน่ใจ


ยองแจยังไม่กลับมา ดึกป่านนี้คนที่ควรจะอยู่ในห้องก่อนเขากลับไม่ปรากฏตัว ไม่ว่าจะพยายามโทรหาเท่าไหร่ก็ติดต่อกับอีกฝ่ายไม่ได้ จะโทรหาแม่ของยองแจก็ทำไม่ได้ ที่ทำได้คือ “รอ” แต่คนอย่างเขาเกลียดกรรอคอยมากที่สุด


รอ..ทั้งที่ไม่รู้ว่าคนที่กำลังรอจะกลับมาตอนไหน มันทรมาน!!!!


หายไปไหนกัน ยองแจไม่ใช่คนเถลไถลแบบนี้ อาจจะมีธุระกับที่บ้านจนยุ่งมากหรือว่าจะไปประสบอุบัติเหตุที่ไหน ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน ก่อนที่ความคิดเขาจะดำดิ่งไปมากกว่านี้เสียงเปิดประตูก็ดึงสติให้กลับมาเสียก่อน


“นายหายไปไหนมา ทำไมฉันติดต่อนายไม่ได้!!!!


พุ่งตัวเข้าไปหาทันทีด้วยความรวดเร็ว คว้าร่างที่พึ่งเดินเข้ามาถึงมาประชิดตัว ยองแจมีสีหน้าตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มเล็กๆมาให้ พร้อมมองเขาด้วยสายตาสงบ


“ผมบอกแล้วไงครับว่าไปธุระกับแม่น่ะ พี่ลืมเหรอครับ?”


“ไม่ได้ลืม แล้วทำไมฉันติดต่อนายไม่ได้?”


“แบตมือถือผมหมด ไม่ได้หยิบสายชาร์ตไปด้วยนั่นไงอยู่บนโต๊ะนั่นเห็นไหม?”


“คราวหลังก็หัดเตรียมไปซะบ้าง ไม่ใช่นึกจะหายไปก็หายไปฉันไม่ชอบ!!


“ครับ คราวหน้าผมจะไม่ลืม..ว่าแต่ทำไมยังไม่นอน?”


“รอนายไง หายไปอย่างนั้นใครจะไปหลับลง”


ยองแจมีท่าทีชะงักไปเล็กน้อยหลังจากเขาจบประโยค สายตาที่นิ่งเรียบวูบไหว สองแก้มขึ้นสีเรื่อเล็กๆดู      น่ารัก ก่อนที่เจ้าตัวจะเสหน้าไปทางด้านอื่นแล้วอ้อมแอ้มเสียงแผ่วกลับมา


“งั้นก็ไปอาบน้ำนอนเถอะครับ มันดึกแล้วเดี๋ยวผมเอาของที่ซื้อมาไปเก็บก่อนแล้วจะไปอาบน้ำบ้าง”


“ไม่อ่ะ!!


“ทำไม? ไม่ง่วงหรอครับ”


“จะอาบพร้อมนาย”


พูดจบสองแขนแกร่งเปลี่ยนเป็นจัดการอุ้มคนตัวนิ่มขึ้นมาแนบอกทันที ยองแจดิ้นปัดป่ายโวยวายว่าจะเก็บของแต่เขาก็ปฏิเสธจะปล่อยคนๆนี้ลง มุ่งหน้าเดินเข้าห้องนอนแล้วจัดการคนในอ้อมแขนจนล่อนจ้อนก่อนจะลากเข้าไปอาบน้ำแล้วเข้านอนพร้อมกัน


20%




วันแล้ววันเล่าที่ยองแจมักจะหายออกไปตอนเช้าแล้วกลับเข้ามาอีกทีตอนกลางดึก จากวันเป็นหลายๆวัน หลายๆอาทิตย์จนเกือบจะครบเดือน จนในที่สุดความอดทนของเขาก็หมดลง


“วันนี้ก็จะไปอีกเหรอยองแจ?”


“หืม??ครับ  ไปอีกสิ ทำไม?”


“นายออกไปไหนทุกๆวัน หายไปแต่เช้าแล้วกลับมาดึกดื่น นายไปทำอะไรกันแน่??”


“ก็บอกว่าไปทำงานกับแม่ไง ไม่เชื่อผม??”


“...”


“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนี่มันสายมากแล้ว”


พูดจบประโยค ยองแจก็เดินผ่านเขาไปราวกับอากาศธาตุ ไม่มีการบอกกล่าวเหมือนอย่างเช่นทุกวันว่าจะกลับตอนไหน เวลาใดแจ็คสันได้แต่ยืนเงียบอยู่ที่เดิมด้วยทำอะไรไม่ได้


แต่วันนี้เขาจะไม่ทนรออยู่ในห้องเฉยๆอย่างที่ผ่านมาแน่ๆ คิดได้อย่างนั้นสองขาจึงพาร่างแกร่งเดินออกจากห้องแอบตามร่างขาวเนียนไปอยางเงียบเชียบโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้


...เขาอยากรู้ว่ายองแจออกไปไหนกันแน่...

 



“ครับ พี่อยู่ไหนเหรอจงฮยอน ให้ผมมารออย่างนี้ผมเบื่อนะ”


กรอกเสียงบ่นอุบลงไปตามสายทันทีที่อีกฝ่ายรับ ยองแจมุ่ยหน้าลงอย่างไม่ชอบใจ จงฮยอนปล่อยให้เขายืนรอที่สวนสาธารณะนานเกือบ 20นาที เขามักจะออกมาอย่างนี้ทุกๆวันเพื่อเจอกับ คนรัก ของเขา  ในแต่ละวัน     ยองแจจะใช้เวลาอยู่กับจงฮยอนแทบจะตลอดเวลา


..เขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเวลาคนรักของเขาไป ไม่ว่ายังไงก็ตาม..


..เกมส์ที่มันกำลังดำเนินไปนี้ เขาต้องไม่ใช่หมากแต่เป็นผู้คุมกระดานต่างหาก..


“ถ้าพี่ช้าอีกห้านาที วันนี้ก็ไม่ต้องมาเจอกันแล้วนะครับ อยากจะไปไหนก็ไป เรื่องของพี่”


“จะทำอย่างนั้นกับพี่จริงๆเหรอครับ?”


เสียงทุ้มละมุนดังขึ้นชิดริมหู ก่อนริมฝีปากอุ่นร้อนของผู้ที่เพิ่งมาถึงจะแนบลงบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาจนเรียกความร้อนในร่างกายให้แล่นลิ่วขึ้นมาจนสองพวงแก้มแดงเรื่อ


“ทำอะไรของพี่ครับ?? มาไม่ให้สุ่มให้เสียง”


“ก็แค่อยากหยอกเล่นเฉยๆนี่นา ใครใช้ให้ทำตัวน่ารัก”


“เหอะ! ทำตัวน่ารักงั้นเหรอ..ผมไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้ผมยังน่ารักสำหรับพี่อยู่รึเปล่า”


“ยองแจ..ทำไมพูดอย่างนั้นครับ”


สีหน้าหม่นลงทันทีที่ได้ยินเสียงตัดพ้อจากยองแจ จงฮยอนสวมกอดร่างนิ่มเอาไว้แนบอก ก้มลงจูบบนกลุ่มผมนุ่มนิ่ม ก่อนจะสูบกลิ่นหอมอ่อนๆเข้าไป รู้สึกใจคอไม่ดีกับคำพูดของยองแจ


“ที่ผ่านมา ผมรู้ตัวว่าใส่ใจพี่ไม่มากพอจนอะไรๆมันคงเปลี่ยนไปหลายอย่าง รวมถึงตัวพี่ด้วย ถูกไหมครับ??”


“ทำไมยองแจพูดอย่างนั้นครับ พี่มียองแจแค่คนเดียวนะ พี่ไม่เคยมีใคร”


...โกหก!!!!!!!!!!!!...


แม้จะอยากตะเบ็งเสียงใส่หน้าอีกฝ่ายดังๆแต่ยองแจกลับเลือกที่จะเงียบเสียงเอาไว้แค่ในใจ ที่เขาแสดงออกไปมีเพียงแค่สบตาอีกฝ่ายนิ่งงันแล้วเอ่ยเสียงราบเรียบชัดเจน


“เมื่อไหร่ก็ตามที่ภายในหัวใจของพี่ไม่มีผม รู้ไว้เลยนะครับว่าเมื่อนั้นในใจผมก็จะไม่มีพี่อยู่ในนั้นเหมือนกัน”


“ยองแจ..ทำไมพูดแบบนั้น ในใจพี่จะมีคนอื่นได้ยังไง พี่รักยองแจคนเดียว แล้วยองแจยะ..”


“ไปกันเถอะครับ วันนี้ผมอยากไปร้านเค้กพี่จินยอง เราไม่ได้ไปกินเค้กด้วยกันนานแล้ว”


ตัดบทของจงฮยอนไว้เพียงแค่นั้น ยองแจหลีกเลี่ยงที่จะให้อีกฝ่ายถามจนจบ เขารู้ดีว่าคำถามของจงฮยอนคืออะไร เพราะคำถามนั้นมันไม่เคยเปลี่ยนไป


..แต่คำตอบของเขาต่างหาก ที่เปลี่ยนไป..

 


 

แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง แจ็คสันได้แต่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ภายในรถ เขาแอบตามยองแจมาจนถึงที่นี่เพื่อมารับรู้ว่าตลอดเวลาเกือบๆเดือนที่ยองแจออกจากห้องมาตั้งแต่เช้าเพื่อมาเจอกับไอ้จงฮยอน


ทั้งๆที่คิดว่ายองแจคงเลิกติดต่อกับมัน แต่ไม่ใช่เลย ไม่ใช่สักนิด!!!


ตอนกลางคืนอยู่กับเขา นอนกับเขา แต่ตอนกลางวันมายืนกอดกันกับไอ้หมอนี่มันจะมากเกินไปแล้ว!!!


ถึงจะอยากฉีกคนทั้งคู่ตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆแต่แจ็คสันกลับทำไม่ได้ เขาจะทำอะไรบุ่มบ่ามตอนนี้เลยไม่ได้ถ้าหากเขายังอยากให้ยองแจอยู่กับเขา


เพราะตอนนี้..ไม่ใช่เขาที่เลือกยองแจ แต่ต้องเป็นยองแจเลือกเขา


กดความรู้สึกเอาไว้ในอก ก่อนจะตัดสินใจขับรถกลับคอนโดของตัวเอง เขาไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องนานเท่าไหร่ เขาเองก็ไม่แน่ใจและไม่ได้คิดจะสนใจเรื่องนั้นด้วย


เพราะตอนนี้ในสมองของเขามีแต่ภาพของยองแจที่กอดกับจงฮยอน วนไปเวียนมาซ้ำๆไม่รู้จบ


ตกลงว่านายคิดยังไงกันแน่นะยองแจ..นายคิดยังไง

 

 50%

 

ไม่รู้ว่าแจ็คสันหายไปไหน เพราะเขาไม่ได้คิดจะตามหา ตั้งแต่กับเข้าห้องมาวันนั้นจนผ่านไปจะครบอาทิตย์เขาก็ไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของแจ็คสัน


ยองแจไม่ได้ใส่ใจจะโทรหาหรือข้อความไป เขารู้ดีว่าแจ็คสันอยู่ที่ไหนเพราะเจ้าตัวมักขยันอัพสเตตัสตลอด แต่เขาเลือกที่จะเมินเฉยใส่อีกฝ่ายถึงแม้จะอยากเจอหน้าแทบขาดใจก็ต้องแสร้งทำไม่สนใจ


..เขาอยากให้แจ็คสันรู้สำนึก..


..ว่าตอนที่เขาต้องจมอยู่กับความคิดเพียงลำพังมันว่างเปล่า และ เจ็บปวดขนาดไหน..


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะหน้าห้องเรียกสติยองแจให้กลับมาที่เดิม คนตัวขาวเดินเอื่อยเฉื่อยไปเปิดประตูก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงคือคนเดียวกับในความคิด


“พี่แจ็คสัน”


“ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ”


“แค่อาทิตย์เดียวไม่เรียกว่านานมั้งครับ..ว่าแต่มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า”


ถามเสียงราบเรียบพอๆกับสีหน้า ยองแจเผลอยกยิ้มนิดๆตอนเห็นว่าใครเป็นผู้มาเยือนแต่ก็เลือกจะกลบเกลื่อนสีหน้าด้วยสายตาสงบนิ่งแทน


“มีธุระ?? ทำไมจะต้องมีธุระในเมื่อฉันกับนายก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล!!!


อีกฝ่ายกระแทกเสียงกับมาด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะดันเขากลับเข้าในห้องแล้วเบียดตัวตามเข้ามาพร้อมกระแทกประตูปิดลงทันที


“หน้าตาดูแจ่มใสดีนี่!! ทำไม?? เพราะว่าไม่มีฉันเป็นตัวขัดขวางนายไปทำเรื่องชั่วๆใช่ไหม??”


“เรื่องชั่วๆ? ผมไปทำเรื่องพรรค์นั้นตั้งแต่ตอนไหนเหรอครับ? เท่าที่จำได้ก็ไม่มีนะเรื่องชั่วๆ!!


กระแทกเสียงกลับมาก็กระแทกเสียงกลับไป ยองแจไม่ได้คิดจะยอมเหมือนอย่างเคย ก่อนหน้านี้เขายอมเพราะเขามันโง่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่!!


“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่านายไปเจอกับมันมา ไอ้จงฮยอน!!


“แอบเหรอ?? ผมไม่ได้แอบไปเจอนะครับ ผม ตั้ง ใจ!


เน้นเสียงเพื่อให้แจ็คสันเดือดดาลและมันได้ผล คนขี้โมโหตรงหน้ากำหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำพยายามหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อปรับอารมณ์ก่อนที่แจ็คสันจะเหยียดยิ้มร้ายอย่างที่ชอบทำส่งกลับมาให้เขา


“รักมันมากขนาดนั้น..ถ้าไอ้จงฮยอนมันเปลี่ยนไป ฉันอยากรู้จริงๆว่านายจะทำยังไง?”


“เปลี่ยนไปเหรอ?? น่าสนดีนะ..ผมคงต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพี่จงฮยอนสักหน่อยแล้วล่ะว่าต้องทำไงดี”


“ยองแจ!!! นาย! นายกล้าทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง ฉันไม่คิดว่านายจะเป็นคนแบบนี้!!


“เหอะ!!! คนแบบนี้นี่มันแบบไหนเหรอครับ??? ตลกเป็นบ้า”


“...”


“พี่อยากจะทำอะไรก็ทำ..อยากจะพูดอะไรก็เชิญ ผมจะไปหาใคร ไปทำอะไร นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม!!


“นาย..”


ตกใจอะไรครับ? ทำไม? คำพูดมันดูคุ้นๆเหมือนพี่เคยพูดกับผมเหรอ?? ไม่มั้ง!! ผมจำไม่เห็นได้ว่าพี่เคยพูดแบบนี้เลย”


ยองแจเป็นฝ่ายยิ้มเยาะใส่บ้าง แจ็คสันเงียบลงไม่พูดโต้ตอบอย่างก่อนหน้านี้เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเคยพูดบางสิ่งบางอย่างกับเขาเมื่อครั้งมีเรื่องของไอยู


“เป็นอะไรไปครับ? อึ้งเหรอ? ไม่เอาน่าพี่แจ็คสัน เราสองคนก็ต่างมีเรื่องส่วนตัวกันทั้งนั้น พี่จะไปเจอผู้หญิงที่ชื่อไอยูเพื่อวางแผนอะไรกัน มันก็เรื่องส่วนตัวของพี่”


“...”


“ผมจะนัดเจอกับพี่จงฮยอนหรือจะไปทำอะไรก็ช่าง มันก็เรื่องส่วนตัวของผม..แฟร์ๆดีนะครับ ว่าไหม?”


เป็นคำถามถากถางที่ไม่ต้องการคำตอบ ยองแจหัวเราะเบาๆก่อนจะหันกลับไปหยิบของส่วนตัวสอง สามอย่างแล้วเดินผ่านแจ็คสันไปราวกับไม่มีร่างแกร่งยืนอยู่ สองขาชะงักเมื่อถึงหน้าประตูมือเนียมเอื้อมคว้าลูกบิดแล้วเอี้ยวตัวกลับไปหาคนที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม


“คืนนี้ก็กลับดึกเหมือนเดิมนะครับ..ไปทำเรื่องส่วนตัว


“อ้อ..แล้วก็ แม่ผมเคยพูดไว้นะว่า คนเราน่ะไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม การกระทำทุกอย่างมันเหมือนกระจกเงานะครับ เพราะมันสะท้อนสิ่งที่เราทำลงไปเสมอ..พี่คิดว่าไงเหรอแจ็คสัน??”


100%  



*************************

และแล้วอีไรท์จอมแว๊บก็กลับมาาา เย้ๆๆๆๆๆๆ

เฮลโหลลลล..รีดเด้อทุกคนนน >3<

ขอโทษนะค้าที่หายไปนานเลย ช่วงนั้นติดรับปริญญาและติดอะไรหลายๆอย่าง

ไรท์เลยไม่ว่างมาต่อให้สักที หายไปเป็นชาติจนคนอ่านหายเกลี้ยงแล้วม้าง T^T

ช่วงนี้ว่างแล้ว เลยรีบกลับมาต่อให้มันจบตอนทันที..

มันอาจจะดูสั้นๆห้วนๆไปหน่อยนะ แบบว่าไม่ได้ใช้สมองนาน เลยไม่ค่อยลื่น

หวังว่าจะยังมีคนอ่านเน้อะ ท้อไตจิมๆ T^T

ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปน้า อย่าพึ่งแช่งชักหักกระดูกไรท์น้อยคนนี้เลยนะ พลีสสสส!!!

ไว้ตอนหน้า ไม่สัญญาว่าจะอัพไว แต่! สัญญาว่าจะไปหายไปอย่างแน่นอน

ขอบคุณๆๆๆ หลายคนที่ยังรออ่านนะคะ ขอบคุณจริงๆมันเป็นกลจ.ที่ดีเยี่ยมในการต่อฟิคให้จบ

ถ้อ้อนขอคอมเม้นจะโดนด่าไหมอ่ะ หิๆๆๆ ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาอ่าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #446 CHTUANTAN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:52
    ทำไมยัยน้องใจร้ายฮื้อออ สงสารพี่จสขึ้นมา
    #446
    0
  2. #363 KingkamolN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 20:17
    ไรท์มาต่อนะคะ ค้างมาก
    #363
    0
  3. #361 LaKSii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 14:36
    รออยู่นะคร้าบบบบ กลับมาต่อเร็วๆนะะะ
    #361
    0
  4. #349 IosulosuloveYj (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 13:51
    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ สนุกและค้างมากๆๆๆๆๆ รอน้าาาาา
    #349
    0
  5. #348 Gone_Girl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 22:35
    คิดถึงฟิค คิดถึงไรท์ที่สุดเลยยยย 
    รีบกลับมาต่อน้าา รอค่าาา สู้ๆ!
    #348
    0
  6. #347 mjaey (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 07:00
    แอบสงสารแจ๊คสันนิดๆ รักเขาเข้าแล้วล่ะสิ งื้อออ
    #347
    0
  7. #346 yanichakarn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 18:17
    ยัยแจแซ่บมาก
    #346
    0
  8. #345 wiimii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 17:33
    รอนะคะะ
    #345
    0
  9. วันที่ 27 กันยายน 2560 / 06:02
    ไรท์กลับมาแล้วแีใจน้ำตาไหล
    #344
    0
  10. #343 Kra-ben (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 02:35
    ไรท์มาต่อแล้ววววว
    #343
    0
  11. #342 CHOI333 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 00:16
    งืออออ ขอบคุณที่ไม่เทและมาต่อนะคะ เรารออยู่ตลอดเลย ยองแจแซ่บมากลูกกก สะใจเบาๆ หุหุหุหุ ให้อิพี่แจ็คมันรู้ซะบ้าง!!!! ไรท์สู้ๆน๊าาา เราจิรอ
    #342
    0
  12. #341 jazzotorii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 00:04
    คิดถึงงง มาบ่อยๆนะคะ แงง เห็นว่าอัพ รีบเข้ามาอ่านเลย โง้ยย รอตอนต่อไปรัวๆๆ
    #341
    0
  13. #340 rafo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:50
    ขอบคุณมากนะคะที่มาอัพต่อ นี่เป็นเรื่องแรกๆ ที่เริ่มอ่านฟิคแล้วชอบมากเลย วอนขอให้แจใจอ่อนให้พี่แจ็คทีอิพี่รักจิงสงสาร
    #340
    0
  14. #339 Memekarn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:41
    งุ้ยยย รอไรท์เสมอค้าาาสู้ๆน้าค่าาาา
    #339
    0
  15. #338 ChonchichaS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:07
    อยากรุ้จังว่าจะเป็นไงต่อ มาต่อนะคะไรท์ สู้สู้ค่ะ ~?~
    #338
    0
  16. #336 0634375125 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 02:02
    มาต่อไวๆนะคะไรท์ รอค่าาาา
    #336
    0
  17. #333 JSYJ2545 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 21:26
    ไรท์มาทำให้ค้างแล้วจากไปฮือออออมาต่อเลยย
    #333
    0
  18. #332 wimmmm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 22:44
    รออออนะคะ เนื้อเรื่องสนุกมากๆ
    #332
    0
  19. #331 mjaey (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:04
    งื้อออ แอบสงสารยองแจ แต่ก็สงสารแจ๊คสัน
    รอน้าไรท์
    #331
    0
  20. #330 jazzotorii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 01:38
    ง่ะ ค้างงงง อยากให้พี่จสงอนไปนอนคอนโดตัวเองสักวันสองวัน ต้องมีเด็กทนคิดถึงไม่ไหวแน่นแน่ๆๆ
    #330
    0
  21. #329 CHOI333 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 13:42
    ทำดีมากยองแจจัดไปหนักๆเลยลูกกกกก เราต้องคุมกระดาน 55555 ชอบมากก รอนะคะไรท์ สู้ๆค่าาา
    #329
    0
  22. #328 jazzotorii (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 01:14
    หายไปนานเลยย คถถ รออ่านต่อน้าา
    #328
    0
  23. #327 หมวยแตง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:13
    หนูกำลังจะเอาคืนพี่แจ็คใช่ไหมลูกดีมากเอาให้กระอักเลือดเลย 
    #327
    0
  24. #326 CHOI333 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 16:25
    เอาคืนหนักๆเลยนะลูก จะได้สำนึกซะบ้าง 5555 แจ็คเห็นแก่ตัวมากอ่ะ
    #326
    0
  25. #325 mjaey (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 07:09
    ยองแจจะทำอะไรต่อน้าาา แอบลุ้นน
    #325
    0