GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 22 : ใคร 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

mx-xine

ความปรอดโปร่งสีขาวที่เบาบางในสติ ความอบอุ่นที่ห่อหุ้มกายทำให้ยองแจที่พึ่งตื่นจากภวังค์ความฝันเผลอยกยิ้มมุมปากและส่งเสียงงึมงำบ่งบอกความอารมณ์ดี


หลับนานไปเท่าไหร่เขาไมรู้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกสบายตัวอย่างแปลกประหลาด พลิกขยับกายเพื่อยันตัวลุกขึ้นแต่กลับไม่สามารถทำตามต้องการได้


แจ็คสัน!!!!


ทันทีที่ลืมตาขึ้นมองก็เป็นอันต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อหน้าของคนเจ้าเล่ห์อยู่ห่างไม่ถึงสามเซนฯ ยองแจค่อยๆหดคอเข้าหาตัวเอง สองมือค่อยๆยกแขนแข็งแกร่งออกเบาๆแต่ทุกอย่างกลับพังลงเมื่ออีกคนรู้ตัวแต่แรก


“จะไปไหน? ไม่อยากนอนกับฉันเหรอ?”


เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม ตามมาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ทำเอาความร้อนแล่นลิ่วสู่สองข้างแก้ม ยองแจกดหน้าลงซ่อนความเขินอายจากสายตาเฉียบคมที่กวาดมองใบหน้าขาวไม่หยุด


“ว่าไง? นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ จะรีบลุกไปไหนล่ะ นอนให้ฉันดมกลิ่นนายอย่างนี้อีกหน่อยไม่ได้เหรอ?”


“อะไรของพี่ครับ..ผม ผมแค่จะลุกเพราะปวดหลังตะ ต่างหาก”


“ปวดหลัง? นอนจนปวดหลังเลยเหรอ...งั้น”


สิ้นเสียง แจ็คสันพลิกเอาตัวเขาที่อยู่ในอ้อมแขนให้ขึ้นไปเกยอยู่บนแผ่นอกกว้างทันที สองมือใหญ่กอดก่ายอยู่ที่สะโพกและแผ่นหลังก่อนจะลูบไล้ไปมาแล้วเค้นคลึงเบาๆ


“นอนท่านี้คงไม่เมื่อยเนอะ ดีใช่ไหม?” กระซิบถามชิดที่ใบหู เร่งเร้าความร้อนลุ่มให้เพิ่มขึ้นจากเดิมจนใบหน้าขาวซ่านซับไปด้วยสีเลือดจางๆ


“ทำอะไรของพี่กัน ปล่อยผมลงเลยนะ” ดิ้นปัดป่ายไปมาเพื่อหวังให้อีกฝ่ายปล่อย แต่กลับกลายเป็นว่าเป็นการปลุกเร้าให้อ้อมแขนนั่นเพิ่มแรงรัดเข้าไปอีกจนตอนนี้ทุกส่วนของร่างกายเบียดชิดกันแทบไม่มีช่องว่าง


“เอางี้ไหมยองแจ..”


“...”


“ฉันจะปล่อยนายก็ต่อเมื่อ...ฉันอิ่มแล้วเท่านั้น” ก่อนที่ยองแจจะทันได้รู้ตัว สัมผัสร้ายกาจจากแจ็คสันก็พรากลมหายใจของเขาไป แล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงหายใจติดขัดของทั้งสองคนแทน

 




กว่าจะได้ปลีกตัวออกมาจากแจ็คสัน ก็ต่อเมื่ออีกฝ่ายพอใจจนเคลิ้มหลับไป ยองแจลุกขึ้นจัดการอาบน้ำแต่งตัวใหม่อีกครั้ง เมื่อเบนสายตาออกไปนอกระเบียงห้องก็พบว่าท้องฟ้ามืดสนิทลงเรียบร้อยแล้ว


สองขาพาร่างผ่องเดินไปตรงระเบียง ยองแจทอดสายตามองดูแสงไฟจากตึกระฟ้าและตามท้องถนน ปล่อยอารมณ์ให้ลอยไปตามความคิดของตัวเอง


...เขารักใคร...


คำถามที่ไม่ว่าจะถามตัวเองกี่ครั้งก็ไม่เคยได้คำตอบ คำถามที่พยายามจะค้นหาความจริงก็ยิ่งเหมือนจะห่างไกลความจริงออกไปทุกที


ตอนนี้คนที่เลวที่สุดคงเป็น เขา


ก่อนที่ความคิดจะพาใจล่องลอยไปไกล เสียงโทรศัพท์ของแจ็คสันก็ดังขัดขึ้นมาซะก่อน ยองแจเหลียวกลับไปมองก็พบมันนอนร้องเพลงอยู่บนโซฟา ไม่อยากถือวิสาสะไปรับเลยปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งดับลงพร้อมกับเสียงข้อความที่ดังขึ้นแทน


ติ๊ง!!!


ติ๊ง!!!


เสียงข้อความที่ดังรัวๆเรียกความหงุดหงิดจากยองแจได้เป็นอย่างดี คนขี้รำคาญเลยเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วชะโชกมองดูหน้าจอมือถือของคนที่หลับอยู่อย่างอดไม่ได้


ข้อความจาก ไอยู...


ไอยู..ใครกัน ??

 


20%

 

มืด...รอบตัวเขามืดจนรู้สึกหวาดกลัว แจ็คสันเหลียวมองไปรอบๆ พยายามหาทางออก พยายามมองหาแสงสว่างจากทุกทิศแต่ก็ยังมองเห็นเพียงความมืดที่ไม่สิ้นสุด


ก่อนจะหมดแรง สายตาเขาเหลือบมองไปเห็นแสงรำไรเล็กๆตรงหางตา ไม่รอช้าที่สองขาจะออกวิ่งสุดแรงเพื่อไปยังแสงเดียวที่อยู่ตรงนั้น พลันสายตาก็มองเห็นใครบางคนที่คุ้นตาอยู่ปลายของแสงสว่างนั่น


ยองแจนี่!!!


รู้อย่างนั้นไม่รอช้าที่เขาจะวิ่งด้วยความเร็วสุดชีวิตเพื่อไปหาคนรักของตัวเอง แต่ยิ่งเข้าใกล้มากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นและความหม่นหมองแปลกๆ ยองแจไม่ได้ทอดสายตามองมาที่เขา และกำลังร้องไห้..


พอจะเข้าไปถึงตัวของยองแจ ร่างทั้งร่างของเขาก็ล้มลงกระแทกกับพื้นที่มืดมิดเบื้องล่างอย่างแรงราวกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆทั้งสิ้น แจ็คสันพยายามตะเกียกตะกายเพื่อเข้าหาคนที่กำลังห้องไห้อยู่เบื้องหน้าแต่กลับทำไม่ได้ ที่เขาทำได้ตอนนี้มีเพียงมองดูคนรักของตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นราวกับจะขาดใจ


“ยองแจ นายร้องไห้ทำไม มองฉัน ตอบฉันสิ ยองแจ”


...พี่ พี่ทำร้ายผมทำไม ทำแบบนี้ทำไม...


น้ำเสียงที่ล่องลอยมาจากยองแจ แผ่วเบาและเจ็บปวด ทำร้ายเหรอ?? เขาทำร้ายอะไรยองแจ??


ไม่ทันได้ถามความข้องใจ ยองแจเงยหน้าขึ้นมามองเขาน้ำตาที่ไหลออกจากสองตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นสีเลือด ไม่ขาดสาย พลันสายตาเขาก็สะดุดเข้ากับด้ามมีดที่ปักคาอยู่บนหน้าอกด้านซ้ายของคนตรงหน้า ยองแจแสดงสีหน้าเจ็บปวด สายตาตัดพ้อเขา ก่อนที่ร่างนั้นจะล้มลงแล้วหายไป


ยองแจ!!!!!!!!!


เฮือกกก!!!!!!!!



แจ็คสันสะดุ้งสุดตัว เหงื่อไหลย้อยลงมาตามใบหน้า แผ่นหลังและแขนขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ความตื่นตระหนกเมื่อครู่ยังหลอกหลอนจนรู้สึกหายใจติดขัด เหลียวมองด้านข้างไม่พบยองแจยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่เข้าไปใหญ่


ดีดตัวลุกจากเตียงแล้ววิ่งออกมาจากห้องนอน สายตาสอดส่ายมองหาคนในความฝัน จนเห็นยองแจกำลังก้มลงมองดูมือถือของเขาอยู่ เสียงข้อความที่ดังเข้าไม่ต้องให้เดาก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งมา


..ไอยู..


ถ้ายองแจเห็น มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ คิดได้อย่างนั้นรีบสาวเท้าเข้าไปคว้ามือถือขึ้นมาทันที ก่อนจะแกล้งมองยองแจด้วยสีหน้าดุๆแล้วเอ่ยเสียงเรียบใส่คนที่สะดุ้งกับการมาถึงของเขา


“นายทำอะไร แอบอ่านข้อความมือถือฉันเหรอ? อยากโดนรึไง”


“อะไร?? ก็มันดังไม่ยอมหยุด ผมก็แค่เดินมาดูเฉยๆยังไม่ได้แตะต้องของๆพี่เลยสักนิด”


“...” ไม่มีคำตอบให้กับคนตรงหน้า แจ็คสันลอบถอนหายใจเบาๆ โล่งใจที่ยองแจยังไม่ทันได้กดเข้าไปดูข้อความ แต่หลังจากนี้เขาคงต้องพกมือถือติดตัวตลอด


 “ว่าแต่..พี่แจ็คสัน ไอยูนี่ใครเหรอครับ”


“...” คำถามที่ไม่อยากได้ยินที่สุดหลุดออกมาจากปากของยองแจจนได้ แจ็คสันรู้สึกเหมือนบ่าทั้งสองข้างถูกกดลงทันที ใบหน้าคมเบนหนีไปด้านข้าง เขาไม่ได้คิดถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อนไม่รู้จะเอาคำตอบแบบไหนมาแก้ตัว


“เธอสำคัญมาก..ถึงขนาดที่พี่ไม่ยอมบอกผมเลยหรอ”


“มันไม่ใช่แบบนั้น..เธอก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง”


“แล้วทำไมพี่ต้องทำท่าทางหวงมือถือมากขนาดนี้ เธอส่งอะไรมาเหรอครับ ดูน่าจะสำคัญมากเลยนะ”


 “ไม่มีอะไรสำคัญทั้งนั้นและอีกอย่างนี่มันก็เป็นเรื่องส่วนตัว นายไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องของฉัน จำไว้!


พูดแค่นั้นก็หันหลังเดินหนีออกมาจากห้องของยองแจทันที นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาออกห่างจากคนตัวขาว แต่ขืนยังอยู่ด้วยกันตรงนั้นยองแจคงเค้นเอาความจริงจากเขาก็ได้ พอขึ้นมาอยู่บนรถของตัวเอง แจ็คสันกดอ่านข้อความจากไอยูทันที


โทรไปก็ไม่ยอมรับสายนะ แต่ฉันก็แค่จะบอกอะไรนิดหน่อยเองแหละ เลยส่งข้อความมาแทน


ตอนนี้จงฮยอนกล้าพาฉันไปเดตแล้วนะ นายก็หาโอกาสหรืออะไรก็ได้ที่จะบังเอิญพาเด็กนั่นไปเจอกับฉันแล้วก็จงฮยอน พูดตามตรงว่าตอนนี้ฉันไม่อยากคืนจงฮยอนให้เด็กนั่นแล้วนะ


จะว่าฉันใจร้อนก็ได้นะแจ็คสัน แต่นายรีบๆทำอะไรให้มันจบเร็วๆสักที ตอนนี้ฉันเองก็เริ่มไม่สนุกแล้วล่ะ

 

กดปิดข้อความที่ยาวเหยียดของไอยู ยกมือสองข้างขึ้นกุมใบหน้าด้วยความตึงเครียด ตอนนี้เหมือนเขากำลังเสียการควบคุม เขาคิดว่าทุกอย่างมันจะควบคุมได้แต่ตอนนี้มันกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิด


“ไม่ใช่แค่เธอหรอกไอยูที่เริ่มไม่สนุก ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน”


“แต่ถึงจะยังไงก็ช่าง สุดท้ายคนที่แพ้ต้องไม่ใช่ฉัน”






“นายไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องของฉัน จำไว้!


ประโยคสั้นๆที่เหมือนมีดทิ่มแทงเข้ามาจนสุดด้าม ยองแจไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาตอบโต้กับอีกฝ่าย ทำได้เพียงยืนมองร่างหนาแกร่งเดินปึงปังออกไป พอเสียงประตูปิดลง เรี่ยวแรงที่เคยมีของเขาหายวับไปกับอากาศ ยองแจทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก่อนจะร้องไห้ออกมาสุดเสียง


เขาเห็นข้อความทั้งหมดที่ส่งมาจากผู้หญิงคนนั้นแล้ว...




50%




แสงสว่างที่ลอดหน้าต่างระเบียงเข้ามาดับมืดลงไปแล้ว แต่ร่างขาวผ่องยังคงนั่งอยู่ที่โซฟากลางห้องอย่างเดิม เสียงสะอื้นไห้ยังไม่หยุดลงและเนื้อตัวยังคงสั่นเทา


ยองแจนั่งอยู่ตรงนี้นับตั้งแต่แจ็คสันเดินออกไป เมื่อแสงสว่างหมดลงห้องทั้งห้องจึงมืดมิดเหมือนกันกับความรู้สึกของเขา...


แตกสลาย และ สับสน


ความคิดในสมองตีกันยุ่งเหยิง ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหล แต่กลับสลัดภาพข้อความที่ได้อ่านจากมือถือของแจ็คสันออกไปไม่ได้


ข้อความที่มีจงฮยอนอยู่ในนั้น...


เขาคือ ชเว ยองแจ เขาไมใช่คนโง่ เขาเข้าใจทุกอย่างดีทันทีที่อ่านจบ


คนที่หักหลังไม่ได้มีแค่เขา จงฮยอนเองก็ไม่ต่างกัน...


ความสัมพันธ์ที่เคยคิดว่ามั่นคง กลับเปราะบางลงเพราะเขา และมันยิ่งแตกร้าวเมื่อจงฮยอนยื่นมือเข้ามามีส่วนร่วมในการทำลายครั้งนี้


อีกไม่นานมันคงพังทลายลง..แล้วเขาจะมีสิทธิ์ไปโกรธอะไรได้ ในเมื่อมือของเขาก็เปื้อนเลือดไม่ต่างจาก  จงฮยอน!!


แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจคือ แจ็คสันทำอย่างนี้ทำไม ??

 




เวลาล่วงเลยมานานจนร่างกายเริ่มอ่อนล้า เปลือกตาที่เห่อบวมทั้งสองข้างเริ่มหนักอึ้ง ยองแจตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอน อาบน้ำให้เบาสมองแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง


ปิดเปลือกตาลงอย่างปวดร้าวและไร้เรี่ยวแรง แต่ไม่ทันที่จะได้หลับ เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นพร้อมกับใครบางคนที่กลับเข้ามา ยองแจไม่ได้สนใจจะหันไปมองยังคงหลับตานอนนิ่งอยู่อย่างนั้น


“หลับไปแล้วสินะ” 


เสียงแหบพร่าดังขึ้น ก่อนที่ร่างของอีกฝ่ายจะนอนลงซ้อนทางด้านหลังของเขา มือหยาบวางลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วลูบไปมาอย่างเบามือ พร้อมกับสัมผัสอบอุ่นที่แตะลงบนแก้มขาวนวล


เพียงไม่นานคนที่พึ่งเข้ามาก็หลับสนิท เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของแจ็คสันบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้คนที่ยังมีสติอยู่ก็คือเขา ยองแจพลิกตัวกลับเข้าไปหาคนที่หลับไปแล้ว จ้องมองใบหน้าที่หล่อราวกับเทพบุตร น้ำตาที่หยุดไหลพรั่งพรูออกมาอีกครั้งจนร้อนผ่าวไปทั้งทั่วหน้า


“พี่ทำอย่างนี้ทำไม..พี่ต้องการอะไรกันแน่..”


"ความรู้สึกของผม..มันเป็นแค่ เกมส์ สินะ”


กระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มของแจ็คสัน เนิ่นนาน อ่อนโยนและไม่รุกล้ำ


“ถึงอย่างนั้น ผมก็เกลียดพี่ไม่ลง..หรือไม่ ผมอาจจะ รักพี่ไปแล้วก็ได้นะ แจ็คสัน”



70%



ท้องฟ้ายังคงไม่สว่าง แสงดาวยังหยอกล้ออยู่บนนั้น ยองแจนอนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาสงบนิ่ง เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อไม่นานนี้แล้วก็ไม่รู้สึกง่วงอีกเลยถึงจะเพลียจากการร้องไห้อย่างหนักมากขนาดไหน แต่สมองกลับยังคงคิดเรื่องราวต่างๆไม่หยุด


ในเมื่อพยายามยังไงก็ไม่สามารถจะข่มตาหลับต่อได้ ร่างขาวนวลผุดลุกจากที่นอนอย่างแผ่วเบา หย่อนขาลงเดินด้วยความเงียบเชียบไม่ต้องการให้ใครอีกคนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมา


สองขาพาร่างผ่องเดินออกจากห้อง สวมเสื้อเบาสบาย คว้าเอามือถือกับกระเป๋าสตางค์ติดตัว ก่อนจะเหลียวกลับไปมองคนที่ยังหลับสนิทอยู่ ยกยิ้มมุมปากแผ่วเบาก่อนน้ำตาจะเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับกดเสียงสะอื้นเอาไว้ในลำคอไม่ยอมให้เสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย


ยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างที่เขามักชอบทำ ยองแจตัดสินใจแล้ว เขาตัดสินใจแล้ว...ในเมื่อทุกอย่างที่ผ่านมา ทุกเวลาที่เคยใช้ร่วมกัน..มันเป็นแค่เพียง เกมส์ 


เขาก็ไม่มีวันยอมเป็นผู้แพ้ในเกมส์นี้ ไม่มีวัน!!!


จะรักแจ็คสันหรือไม่...นั่นไม่ใช่สิ่งที่ต้องมาคิดตอนนี้ เรื่องเดียวที่วนเวียนอยู่ในสมองของยองแจและกำลังฉายต่อไปเป็นฉากๆคือภาพความคิดที่เขากำลังจะทำ


ก่อนหน้านี้ตัวเขาคงเป็นแค่ 'เดิมพัน'ของผู้ชนะ แต่ตอนนี้เขาจะผันตัวเองมาเป็นผู้เล่นบ้าง


ยิ่งมีผู้เล่นในกระดานมาก เกมส์มันยิ่งสนุก...




***************************

สั้นๆได้ใจความ // หลบเกิบแปป

ไรท์พึ่งว่างมาแต่งต่อเอง อย่ารุมด่าไรท์เลย แอมซอรี่!!!!!!!

หลังจากนี้ ดราม่าจะหมดไป นุ้งแจคนเดิมจิกลับมา

เพราะไรท์เบื่อกินมาม่าแล้ว อืดท้องมาก

ตั้งแต่ตอนหน้าไปต้นไปจะมันส์ มันส์ และมันส์!!!!

ปล.อยากสปอยแต่ไม่สปอยดีกว่า หิๆๆ




"อยากจะทำอะไรก็ทำ อยากจะพูดอะไรก็เชิญ..นี่มันเรื่องส่วนตัวของผม!!"


"นาย.."


"ตกใจอะไรครับ? ทำไม? คำพูดมันดูคุ้นๆเหมือนพี่เคยพูดกับผมเหรอ?? ไม่มั้ง!!"


coming soon !!!!







 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #445 CHTUANTAN (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:43
    น้องงง อย่านะลูก หนูไม่ต้องทำอะไรโอ้ยย พิจส.จะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง
    #445
    0
  2. #413 Jekkju (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 09:16
    หนูก็ผิดค่ะลูกกก แจลูกกกก
    #413
    0
  3. #323 mjaey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 19:09
    งื้ออ สงสารยองแจอ่าาาา
    รออ่านตอนต่อไปน้าาา สู้ๆค่า
    #323
    0
  4. #322 IceeDuangkamon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 13:26
    ไรท์รีบมาอัพเถ้อะน้ะ ฮื่ออออ
    #322
    0
  5. #321 tncccyj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 00:24
    เราโกรธพี่แจ็คสันอ่ะ ทำไมพูดกับน้องแรงขนาดนั้นTT
    #321
    0
  6. #320 jazzotorii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:08
    ฮืออออ คิดถึงเรื่องนี้
    ตอนแจนเห็นข้อความนึกว่าจะบ้านแตกซะแล้ว แต่น้องน้อยใจไปทางที่ดีกับใจคนอ่านกว่าที่คิดเยอะ(ไปโฟกัสที่จงฮยอนก็ไม่ซื่อแทนที่จะคิดว่าจสคือสาเหตุที่พัง) นึกว่าจะโกรธพี่จสซะแล้ว อย่างน้อยก็ไม่หนีไปไหน พี่จสรีบๆเคลียเลย น้องยอมขนาดนี้แล้ว
    #320
    0
  7. #319 pty_no (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:38
    ความสัมพันธ์นี้มันช่างเจ็บจี๊ดเหลือเกิน ฮือออออ สงสารยองแจ
    #319
    0
  8. #318 mjaey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:02
    ไม่มีใครน่าสงสารเท่ายองแจอีกแล้วววว ฮือออ
    #318
    0
  9. #317 2prang_cyj (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:18
    มารอไรต์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยยย 
    โอ้ยยยยย สงสารน้องมาก ที่นี้จะยังไงอะะ น้องจะทำยังไง 😂😂 //ขอต่อเร็วๆนะคะไรต์  พลีสสสสสส
    #317
    0
  10. #316 Bam Chucky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:11
    ยองแจจจจจ
    #316
    0
  11. #315 passterjb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:37
    แงงงงงง ยองแจจจจจ ฮืออออ
    #315
    0
  12. #314 แพรรี่จ๋าา' คนเดิมม' (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:34
    สงสารแจ...
    #314
    0
  13. #313 Chertoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:59
    ตายยยยย อิหวังแกตายแน่ น้องรู้แล้ว
    #313
    0
  14. #312 Reeya.P (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:51
    กลับมาแล้ว เย้ มาพร้อมน้ำตายองแจเลยอ่ะ ยองแจรู้แล้วแน่ ๆ จะเป็นยังไงต่อไปนะ
    #312
    0
  15. #311 passterjb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:52
    ไรท์กลับมาแล้วววว หวังว่ายองแจจะไม่กดดูข้อความนะคะ ไม่งั้นนน
    #311
    0
  16. #310 pty_no (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:58
    เย่ๆๆๆ ไรท์มาแล้วววว มาพร้อมกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผย ยองแจอย่าเพิ่งกดเข้าไปดูข้อความเชียวน๊าาาา ><
    #310
    0
  17. #309 Ps-IGot7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:10
    เย้ ไรท์come back สารภาพว่าแอบวนไปอ่านใหม่มา55 ยองแจจะรู้ไหม???
    #309
    0
  18. #308 mjaey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 21:02
    เย่ ไรท์มาแล้วววววว
    ลุ้นเลยเนี่ย ยองแจรู้จะเป็นไงเนี่ยยยยย
    #308
    0
  19. #307 CHOI333 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:53
    เอาแล้ววว คงามลับจะแตกมั้ยพี่แจ็คคค สารภาพว่าแอบลืมเนื้อเรื่อง 55555 ยังไงก็รอนะคะ มาบ่อยๆน๊าา สู่สู่ครับ
    #307
    0
  20. #306 Dreammmm.w (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:33
    กลับมาแล้วว ดีใจจ????????
    #306
    0