GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 2 : เพียงสบตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,757
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    28 พ.ย. 58



ทั้งๆที่ดึกแล้วทว่าร่างแกร่งยังคงนอนกระสับกระส่ายไปมาหลังจากที่พยายามข่มตาอยู่นาน แต่ หวัง แจ็คสัน ก็ยังไม่สามารถบังคับตัวเองให้หลับลงได้สักที

เขาขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนคิงไซต์ของตัวเองที่มีร่างเล็กบางของผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่ข้างๆ ไม่ได้สนใจว่าจะทำให้เธอตื่นขึ้นมาหรือเปล่าเพราะเขากับเธอ...ไม่รู้จักกัน

ความเงียบจากรอบข้างและความเย็นของเครื่องปรับอากาศไม่ได้ช่วยให้เขาง่วงเท่าไหร่ แจ็คสันตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายหลังจากผ่านกิจกรรมร้อนแรงกับเธอคนนั้นมา

“มาร์ค มึงอยู่ไหนวะ”


ผับxxx ทำไมมึงจะมาหรือว่ามีเรื่องอะไรวะ


“กูจะไปหา ขี้เกียจอยู่ห้อง”


อือๆ รีบมาคนกำลังเยอะ


“เออ” 


หลังจากจัดการตัวเองเสร็จแล้วโทรถามที่อยู่เพื่อนเรียบร้อย แจ็คสันเดินมุ่งตรงไปยังเตียงนอนของตัวเองก้มลงปลุกคนที่กำลังหลับลึกอยู่

“ตื่นได้แล้วล่ะ ผมจะออกไปข้างนอก คุณต้องออกไปพร้อมกับผม”


“แต่ฉันง่วงนี่คะ” หญิงสาวสะลึมสะลือตอบออกมา ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นแต่อย่างใด


“กลับไปนอนต่อที่ห้องคุณสิ ผมรีบนะ”


“คุณก็ไปสิคะ ฉันขออาศัยนอนคืนเดียวเองพรุ่งนี้คุณค่อยไปส่งก็ได้นี่” เสียงหวานกระเง้ากระงอดกลับมา ใบหน้าสวยบึ้งตึงเมื่อแจ็คสันยังคงเขย่าตัวเธอไม่หยุด


 “ไม่ล่ะ คุณต้องตื่นเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นผมจะพาคุณไปทั้งอย่างนี้แหละ”


“แต่...”


“ผมจะไม่พูดซ้ำสองหรอกนะ” กดเสียงต่ำลงอย่างจงใจพร้อมกับยิ้มเย็นที่มุมปากจนอีกฝ่ายถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้เห็นดวงตาสงบนิ่งเอาจริงจากชายตรงหน้า

ไม่ต้องรอให้พูดมากอีก ร่างเล็กบางรีบลุกขึ้นแต่งตัวแทบจะในทันทีไหล่บางสั่นพร่าเมื่อยังนึกกลัวผู้ชายคนนี้อยู่จับใจทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาออกจะเร่าร้อนและเอาใจเธออยู่แท้ๆ


“คุณอยู่แถวไหน ผมจะได้ไปส่งคุณถูก” 


พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอจัดการอะไรเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องนอน หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ยังไว้ตัวด้วยท่าทีหยิ่งๆก่อนจะจีบปากจีบคอพูดออกมา


“ไปส่งฉันแล้ว คุณจะค้างด้วยไหมล่ะถ้าไม่ค้างก็ไม่ต้องไปส่งหรอก”


“ถ้าจะเอาอย่างนั้นก็ตามใจคุณละกัน” 


ไม่สนว่าอีกคนจะทำสีหน้ายังไง เดินเข้าไปคว้ามือเล็กเรียวมากุมแล้วออกแรงดึงให้เธอเดินตามตัวเองออกไปจากห้องทันที ถึงหน้าคอนโดก็ปล่อยมือเธอทิ้งแล้วหันหลังเดินไปที่รถตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ


“นี่คุณจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้จริงๆรึไง” เสียงเล็กหวีดแหลมขึ้นเมื่อถูกละเลยจากคนที่เพิ่งนอนด้วยกันมาไม่ถึงชั่วโมง


“ใช่ ก็คุณพูดเองนี่ว่าผมไม่ต้องไปส่งก็ได้”


“แต่ฉันแค่พูดประชดนะ”


“แต่ว่าผมทำจริง”


ส่งยิ้มเล็กๆไปให้แล้วเดินไปขึ้นรถตามเดิม ไม่สนใจจะฟังเสียงกรีดร้องอย่างโมโหของคู่นอนชั่วคราว เธอก็เหมือนคนอื่นๆนั่นล่ะคิดว่าเขาจะสนใจเหรอก็วินๆทั้งคู่แล้วนี่


ครืดดดดดดดดด!!!!

โทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้บนคอนโซลรถสั่นบ่งบอกว่ามีสายเรียกเข้า มือหยาบเอื้อมคว้ามากดรับสายเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา

“มีอะไร”


มึงจะไปหาไอ้มาร์คใช่ไหม แวะมารับกูด้วยขี้เกียจขับรถ


“ไอ้สันดาน กูใช่คนขับรถมึงไหม”


อย่าบ่นดิวะ มารับกูไปหน่อยไม่ได้หรือไง


“เออ อีกสิบนาที”


เอ้อ แจ็คสันมีอีกเรื่อง


“อะไรอีก”


รักนะ จุ๊ฟๆ


“ถ้ามึงว่างมาก เอาเวลาไปทำอย่างอื่นเหอะเจบี”  ไม่รอฟังว่าปลายสายจะพูดอะไร แจ็คสันกดตัดสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมก่อนจะรีบขับรถออกไปรับเพื่อน  ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล...



ภายในร้านที่ค่อนข้างกว้างขวาง แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วจนเกิดเป็นภาพซ้อนมากมายในตา ความมืดจากรอบด้านและความเย็นของอากาศทำให้นี้ดูร้อนแรงขึ้นอีกเท่าตัว

แจ็คสันพาตัวเองเดินเบียดลัดเลาะจนมาถึงโต๊ะของเพื่อนจนสำเร็จ ใบหน้าหล่อมุ่ยลงบ่งบอกความหงุดหงิดหลังจากพยายามมาให้ถึงที่อยู่ของชายหน้าหล่ออีกคน

“กว่าจะโผล่หัวมา มึงทำไมชักช้านัก” มาร์ค ต้วนเอ่ยทักขึ้นทั้งๆที่ตัวเองกำลังนัวเนียกับสาวสวยในอ้อมกอดอยู่


“กูต้องไปรับไอ้บีมัน แม่งกว่าจะออกมาได้”


“แล้วทำไมมึงไม่ขับรถมาเองเจบี” หันไปทางเพื่อนอีกคนที่ไม่มีสีหน้าทุกข์ร้อนอะไร ตาเรียวเชิดหันกลับมามองแล้วส่งยิ้มชิคๆมาให้


“กูขี้เกียจขับรถ” ตอบหน้าตาเฉยแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างแจ็คสัน ก่อนจะหันไปคว้าแก้วขนาดพอดีมือที่มีน้ำสีอำพันสวยอยู่ค่อนแก้วขึ้นมากระดกรวดเดียวหมด


“มักง่าย แก้วกู อยากได้ก็สั่งเอง” มาร์คผละออกมาจากคู่ควงแล้วหันมากระชากแก้วในมือเพื่อนออก อิม แจบอม ทำเพียงแค่ยักไหล่แล้วหันไปหาบริกรก่อนจะสั่งของตัวเองและเผื่อของแจ็คสันมาด้วย


“ว่าแต่พวกมึงนี่ก็แปลก กูชวนตอนแรกไม่เสือกออกมากัน”


“กูก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเบื่อนี่หว่า เธอคนนั้นออกจะฮ็อตแต่มันก็เท่านั้นแหละกูเลยต้องออกมาหาใหม่นี่ไง” แจบอมพูดหน้าตายแล้วจัดการหันไปส่งสายตาให้ผู้หญิงโต๊ะข้างๆอย่างกรุ้มกริ้ม


“มึงอ่ะไอ้แจ็ค หรือว่านอนไม่หลับอีก”


“อือ กูนอนไม่หลับ”


“น่าสมเพชเป็นบ้า คนจริงอย่างหวัง แจ็คสัน กำลังเป็นโรคซึมเศร้าถึงขั้นนอนไม่หลับ”


“หุบปากไปซะ อิม แจบอม ใครบอกว่ากูเป็นโรคซึมเศร้า กูก็แค่นอนไม่หลับ”


“แล้วแต่มึงก็แล้วกัน แต่วันนี้กูมีเรื่องอะไรดีๆมาฝาก”


“อะไร” เป็นมาร์คที่ถามขึ้นมาก่อน ร่างโปร่งผละออกจากผู้หญิงบนตักแล้วหันมาถามอย่างสนใจต่างจากแจ็คสันที่แค่นั่งรอฟังเฉยๆ


“คนที่ควรจะอยากรู้น่าจะเป็นมึงมากว่านะแจ็คสัน”


“ทำไมต้องกู”


“เรื่องนี้เกี่ยวกับกายอนและไอ้จงฮยอน”


บังเกิดความเงียบขึ้นทันทีเมื่อแจบอมพูดจบ แจ็คสันเผลอกำมือแน่นอย่างลืมตัวใบหน้าหล่อบึ้งตึงขึ้นทันทีจนแม้แต่เพื่อนรักทั้งสองยังรู้สึกหวั่นๆ


“ว่ามา” 


เอ่ยเสียงราบเรียบแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด ไม่ได้ใส่ใจว่าตัวเองกำลังทำสีหน้าแบบไหนแค่อยากรู้ว่ามันเกี่ยวอะไรกับสองคนนั่น


“ไอ้จงฮยอนมันทิ้งกายอนแล้ว”


“หึ!!!” ร่างแกร่งจับแก้วเหล้ากระแทกกับโต๊ะดังโครม เหยียดยิ้มร้ายออกมาอย่างสะใจ แจ็คสันรู้สึกว่าตัวเองกำลังมีความสุข ต่างจากมาร์คและแจบอมที่กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนแปลกๆ


“ตอนนี้กายอนอยู่ไหน”


“ไปอังกฤษแล้ว เมื่อวาน”


“แล้วใครเป็นแฟนใหม่ไอ้จงฮยอนวะ”


“ช่างหัวมันสิ” ขัดคอมาร์คเสียงดัง เขาไม่อยากรับรู้อะไรเพิ่มเติมแค่รู้ว่าแม่นั่นถูกทิ้งมันก็เพียงพอแล้ว


“โอเคๆ ไม่พูดถึงก็ได้วะ มาๆแดกๆ” 


มาร์คหันไปคว้าแก้วตัวเองขึ้นมาแล้วดื่มบ้างก่อนจะหันไปสนใจผู้หญิงข้างๆตัวเองอีกครั้งและทางด้านแจบอมเองก็หันไปทักทายกับผู้หญิงจากโต๊ะอื่นอย่างสนุกสนานแทน

เมื่อเพื่อนอีกสองคนไม่ได้สนใจเขาแล้ว ร่างแกร่งจึงเลือกที่จะนั่งดื่มเงียบๆอยู่กับตัวเองเขาฝังร่างที่แน่นไปด้วยมัดกล้ามลงบนโซฟาตัวยาวแล้วทอดสายตาไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย

สายตาคมกวาดมองเรื่อยเปื่อยทั่วๆบริเวณเห็นคนมากมายกำลังสนุกสนานกับไปเสียงเพลงและเครื่องดื่มในมือราวกับคนไม่มีสติแต่แล้วกลับไปสะดุดเข้ากับร่างๆหนึ่งที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ


ไม่สามารถถอนสายตาไปจากร่างตรงหน้านี้ได้เลย


เจ้าของใบหน้าดูจะหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าตัวโกรธใครแต่ริมฝีปากสีสวยคู่นั้นกำลังเม้มเข้าหากันไม่หยุด ดวงตาเรียวเล็กก็ส่อแววก้าวร้าวอยู่ในทีดูแล้วเหมือนลูกแมวขี้โมโห

คิดว่าโชคชะตาคงเป็นใจให้ ลูกแมวน้อยตรงหน้าจึงได้หันมาทางเขาพอดี และนั่นมันก็มากพอที่จะทำให้ลมหายใจแทบขาดช่วงลงเมื่อได้สบตาตรงๆกับดวงตาคู่สวยที่บังเอิญมองมายังเขา ไม่รู้ว่านั่งจ้องตากับอีกฝ่ายนานแค่ไหนแต่มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเพื่อนรักอย่างแจบอมสะกิดที่ไหล่แรงๆ


“มองอะไรของมึงไอ้แจ็คสัน”


“อ่าคนนั้นใครวะ” ไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนแต่อย่างใด นิ้วเรียวชี้ไปทางร่างบางที่ตอนนี้เบือนหน้าไปมองทางอื่นเรียบร้อยแล้วอย่างต้องการรู้จัก


“คนไหนของมึง ไอ้ห่ามีกันเป็นสิบ”


“คนที่ผิวขาวๆ ตาเล็กๆ หน้าตาน่ารักๆนั่นไง”


“ผิวขาวๆ ตาเล็กๆนั่นใช่ไหม” เป็นแจบอมที่ชี้นิ้วออกไปบ้างและนั่นมันก็ทำให้เขาพยักหน้าอย่างนึกพอใจ


“น้องเขาชื่อ ชเว ยองแจ


“นั่นน่ะแฟนใหม่ของไอ้จงฮยอนมันล่ะ”

ทันทีที่ได้ยินอย่างนั้นใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มกลับหุบลงแทบจะในทันที สีหน้าพึงพอใจเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นชิงชังอย่างปิดไม่มิดและมันทำให้แจบอมเกิดความรู้สึกว่าเพื่อนของตัวเองเป็นคนน่ากลัวมากกว่าที่คาดคิดเอาไว้


“ไอ้จงฮยอน ทำไมต้องเป็นมันทุกทีด้วยวะ!!!!!!!” 


แก้วเหล้าราคาแพงในมือถูกปาลงพื้นระบายอารมณ์ เดือดร้อนถึงแจบอมต้องไปตามบริกรมาเก็บกวาดและบอกว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยและถึงแม้ทุกคนรอบข้างจะเห็นว่าแจ็คสันเป็นคนตั้งใจปาแต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากบอกแม้แต่คนเดียวด้วยรู้ดีเกี่ยวกับกิตติศัพท์ความร้ายกาจของชายคนนี้


“เป็นอะไรของมึงอีกวะไอ้แจ็ค แก้วเหล้ามันไปทำอะไรให้มึงอีก” มาร์คถามอย่างงงๆที่จู่ๆเพื่อนของตัวเองก็ระเบิดอารมณ์ออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย


“มึงบอกว่าเป็นแฟนใหม่ใช่ไหม ?? ไอ้บี” หลังจากพยายามสงบสติตัวเองอยู่สักพัก จึงหันไปถามแจบอมที่นั่งมองมาด้วยสายตาเอือมระอากับนิสัยเลือดร้อนไม่ค่อยควบคุมอารมณ์ของเขาแทนที่จะตอบคำถามไร้สาระของมาร์ค


“เออ แฟนใหม่”


“แสดงว่าเพิ่งคบกันได้ไม่นานสินะ”


“ก็ถูกอีกนั่นแหละ..เดี๋ยว ไอ้แจ็ค มึงถามอย่างนี้อย่าบอกนะว่ามึง” 


ไม่สามารถพูดได้จนจบประโยคเมื่อได้เห็นรอยยิ้มเย็นที่มุมปากของอีกฝ่าย แม้แต่แจบอมเองยังต้องยิ้มตามไปด้วย เขารู้สึกได้ทันทีว่าจะต้องมีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นเร็วๆนี้แน่ๆ


“มึงยิ้มอย่างนี้ทีไรมีเรื่องทุกที คิดอะไรเลวๆได้อีกแล้วสินะ” 


มาร์คที่นั่งเงียบฟังทั้งคู่คุยกันอยู่พูดขึ้นมาบ้าง ใบหน้าหล่อราวกับเทพบุตรส่งยิ้มเหยียดๆในแบบฉบับของเขาออกมาให้เพื่อนอีกสองคน ไม่มีท่าทีแปลกใจแต่อย่างใด


“หึ!! แฟนใหม่ของไอ้จงฮยอนคนนั้นกูอยากได้!!!!” 



                         

mx-xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #453 Jekkju (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:10
    มาย้อนอ่านใหม่
    #453
    0
  2. #223 BBCEXOFAN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:27
    โอ้ยย เหมือนเด็กละแกอิหวัง อยากได้ เจาๆๆ งี้ หรอ 555
    #223
    0
  3. #174 รักนะ จะบอกให้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 07:11
    พี่แตงซวยละ 55555
    #174
    0
  4. #169 Ms.CARTOON (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 19:51
    เชียร์คู่นี้สุดใจเลยค่าาา555
    #169
    0
  5. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:55
    อ่า~ อะไรอะไม่แฟร์นะแจ็ค ปิ๊งยองแจของเค้าอยู่ดีๆ ก็จะมาร้ายใส่ซะล่ะ
    #134
    0
  6. #129 Panunas Punsawat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:20
    ความซวยจึงตกมาอยู่ที่ลูกสาว(?)
    #129
    0
  7. #108 บัวลอย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:56
    ดูท่าจะไม่ง่าย อาจมีแต่เสียกับเสียนะแจ็คสัน
    #108
    0
  8. #72 ak_teaw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 02:00
    โอโหหหหหค่ะพี่หวังงงงง พ่อหนุ่มเลือดร้อนสุดๆ ไฝว้มาให้ได้เลยค่ะ นี้เชียร์สุดใจจ แค่แฟนใหม่เอ๊งงงวง หึหึ
    #72
    0
  9. #26 Sone91 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 21:01
    เฮียหวังจัดไปสบตากันเรียบร้อยลุยเลยเฮีย5555
    #26
    0
  10. #15 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 08:48
    ตรงมากแจ็ค เป้าหมายมีไว้พุ่งชน 555
    #15
    1
    • #15-1 Mankaw-bobaibe(จากตอนที่ 2)
      25 ธันวาคม 2558 / 10:36
      ชนทุกอย่างที่ขวางหน้า ><
      #15-1
  11. #4 Faibook42 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 10:36
    แซ่บอะแจ็คสัน ตรงๆดี
    #4
    0