GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 19 : อย่าไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    11 ก.ค. 59

mx-xine

ขยับตัวไม่ได้..ความรู้สึกร้าวระบมถาโถมเข้าใส่ทันทีที่สติกลับมาครอบครองร่าง ยองแจไม่สามารถบังคับร่างกายตัวเองให้ทำตามคำสั่งของสมองได้ พยายามเปิดเปลือกตาแต่กลับหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น


ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน อุณหภูมิในร่างกายก็ดูจะสูงกว่าปกติ เขารู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆ ระบบความจำก็ดูมึนงง แล้วไอ้อาการปวดร้าวที่ช่วงล่างของร่างกายนี่มันคืออะไร???


แต่พอสมองประมวลผลกลับมาทำงานได้อย่างสมบูรณ์เหตุการณ์โหดร้ายเมื่อคืนก็ตีกลับเข้ามาฉายซ้ำในสมองจนเขารู้สึกกระอักกระอ่วน หยดน้ำตาปริ่มๆอยู่ที่ขอบตา ความเจ็บปวดแปลกๆที่เกิดขึ้นกับร่างกายตอนนี้เขารู้สาเหตุดีแล้ว และไม่รอช้าที่จะยันกายลุกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อหันไปเจอกับแจ็คสันที่ยังหลับสนิธอยู่


แปล๊บ!!!!


ความเจ็บปวดเข้าเล่นงานร่างกายอีกครั้งอย่างรุนแรงจนต้องนิ่วหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามพาร่างกายตัวเองลงจากเตียงมาอย่างเงียบๆได้ ไม่ต้องการให้อีกคนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาตอนนี้ สองมือหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความลำบากเพราะทั้งร่างมันร้าวระบมราวกับจะหลุดเป็นชิ้นๆ


แต่งตัวเสร็จเขาก็ค่อยๆเดินออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบที่สุด ยองแจพาร่างของตัวเองไปนั่งลงบนโซฟาช้าๆหยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรหาจงฮยอนทันที


“พี่จงฮยอนครับ ตื่นหรือยัง?” กรอกเสียงลงไปเมื่อปลายสายกดรับแล้ว แต่แทบจะพูดไม่ออกเมื่อเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่แฟนของเขา


ขอโทษนะคะ จงฮยอนเขายังหลับอยู่


“ไม่ทราบว่านี่ใครเหรอครับ? มารับโทรศัพท์แฟนผมได้ยังไง”


อ๋อ ฉันเป็นเพื่อนเขาน่ะค่ะ พอดีมาทำรายการกลุ่มกัน จงฮยอนยังนอนหลับอยู่ในห้องกับพวกผู้ชาย


“อ่า อย่างนั้นหรือครับ ถ้าพี่เขาตื่นแล้วรบกวนบอกให้โทรกลับมาหาผม”


ได้ค่ะ


กดตัดสายแล้ววางมือถือลงไว้ที่เดิมก่อนจะปล่อยร่างของตัวเองให้จมไปกับโซฟาด้วยความเมื่อยล้า สองมือยกขึ้นปิดหน้าก่อนที่หยดน้ำตามากมายจะพรั่งพรูออกมา ริมฝีปากสีสดของเขาตอนนี้กำลังสั่นระริกและปิดแนบสนิธเพื่อกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกมา


เขากลัวว่าเสียงร้องไห้ของตัวเองจะไปปลุกคนใจร้ายให้ตื่นขึ้นมา


ไม่รู้ว่าร้องไห้ไปมากแค่ไหน ตอนนี้สมองของเขาเบาโล่งหลังจากร้องไห้ออกมา ก้มลงมองสำรวจร่างกายตัวเองแล้วอยากจะลุกไปบีบคออีกคนในห้องให้ตายคามือ รอยช้ำตามผิวหนังบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าแจ็คสันกระทำรุนแรงกับเขามากแค่ไหน ทั้งรอยบีบ รอยกัดปะปนจนแทบจะทุกตารางนิ้วบนร่างกาย


เจ็บใจจัง..แจ็คสันเหยียดหยามเขาแบบนี้ได้ยังไง


แกร๊ก!!!!!!!!!


เสียงประตูห้องนอนที่เปิดออกทำให้เขาต้องรีบหันกลับไปมอง แจ็คสันอยู่ตรงนั้น ผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้นตื่นขึ้นมาแล้ว


พึ่บ!!!!


ไม่ต้องรอให้สมองสั่งการ ยองแจรีบยันตัวลุกขึ้นทันทีด้วยความตกใจแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาไปไหนเขาก็ต้องชะงักเมื่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงกำลังวนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้งจนต้องนั่งลงไปที่เดิม ประจวบเหมาะกับที่แจ็คสันก็พุ่งตัวมาหาเขาพอดี


“ตื่นนานรึยัง” เสียงเรียบนิ่งของอีกฝ่ายส่งมาถาม แต่เขาเลือกที่จะไม่ตอบ ยองแจเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พอได้เห็นหน้าแจ็คสันแล้วน้ำตามันเริ่มเอ่อล้นอีกครั้ง เขาจึงหลับตาลง


“ถามว่าตื่นนานหรือยัง? เป็นใบ้รึไง”



“ยองแจ! ฉันถามนายทำไมไม่ตอบ!!!


“ฮึก! จะเอาอะไรจากผมอีก” เมื่อไม่ตอบแจ็คสันก็ทำรุนแรงกับเขาอีกจนทนไม่ได้ ยองแจปล่อยสะอื้นออกมาสุดเสียง น้ำตาที่เหือดแห้งไปก่อนหน้านี้ไหลออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้แอบร้องไห้อยู่คนเดียว


เขากำลังร้องไห้ต่อหน้าคนที่ทำร้ายเขาทั้งร่างกายทั้งจิตใจ


“พี่ ฮึกๆ จะเอาอะไร..ผม ฮือออ ผมไม่มีให้แล้ว”


“ยองแจ..


“เมื่อไหร่..จะเลิกทำร้ายผม เมื่อไหร่..ที่ผมจะไม่ต้องร้องไห้ ฮือออ”



“มัน ฮึก มันทรมานนะครับ”


คราวนี้ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนตรงหน้าอีก ยองแจไม่รู้ว่าแจ็คสันกำลังแสดงอารมณ์แบบไหน ไม่รู้ว่าคำพูดของเขาจะซึมซับผ่านเข้าไปในจิตใจของผู้ชายคนนี้หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคือ..


เขากำลังจะรับความรู้สึกแบบนี้ไม่ไหว


“ยองแจ..ฉัน..ฉันจะไม่รู้จะพูดยังไง”



“ฉันยอมรับ ว่าที่ทำไปทั้งหมดฉันตั้งใจ ฉันอยากให้นายเป็นของฉัน ฉันไม่รู้จะพูดยังไง..แต่ฉันทนไม่ได้ที่นายบอกว่านายเป็นของคนนั้น คนนี้ ที่ฉันทำไปทั้งหมดเพราะฉันต้องการนาย” เสียงแหบทุ้มที่เอ่ยออกมายิ่งทำให้เขาร้องไห้หนักขึ้นไปกว่าเดิม แจ็คสันทำลงไปเพราะขาดสติแต่สิ่งที่เขาต้องรับมันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด


“ฉัน..ขอโทษที่ทำให้นายเจ็บ เจ็บมากไหม?” มือหนาใหญ่ที่วางนิ่งอยู่ข้างตัวของแจ็คสันยกขึ้นมาแตะลงที่ข้างแก้มเขาอย่างแผ่วเบา ถึงเขาอยากจะเบือนหน้าหนีมากเท่าไหร่แต่เมื่อมองสบตาของอีกฝ่ายที่กำลังสั่นไหวเขากลับรู้สึกเหมือนหมดแรงลงเสียดื้อๆ เขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนๆนี้สักที


“พี่ยังจะถามอีกเหรอครับว่าผมเจ็บไหม?”


“ยองแจฉันขอโทษ”


“อย่าขอโทษในสิ่งที่พี่ไม่ได้สำนึกจริงๆ อย่าขอโทษถ้าพี่ยังจะทำมันอีก อย่าขอโทษ..เพราะผมจะไม่มีวันให้อภัยพี่” ยกมือขึ้นแตะลงที่หลังมือของแจ็คสันเบาๆก่อนจะค่อยๆดึงมือใหญ่ออกจากหน้าของตัวเอง แล้วปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ


“ยองแจ..


“พอเถอะครับ ที่ผ่านมามันก็มากจนเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างผมจะรับไหวแล้ว พี่หยุดทำร้ายผมสักทีนะ ผมขอร้อง นะครับ”


“ฉันคงทำให้นายไม่ได้หรอกยองแจ ฉันไปจากนายไม่ได้..ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้”


“ถ้าพี่ไปจากชีวิตผมไม่ได้..ก็ปล่อยให้ผมเดินออกมาจากชีวิตพี่เถอะนะครับ ปล่อยผมไปได้ไหม?”


“อย่ายองแจ..อย่าไป อย่าหายไปจากชีวิตฉัน อย่าไป” แจ็คสันเงียบเสียงลงก่อนที่จะคว้าร่างทั้งร่างของเขาเข้าไปกอด คนตัวโตกว่าซบลงบนหัวไหล่ ความแนบชิดทำให้เขาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่ายและไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรน้ำตาที่พึ่งเช็ดไปของเขามันกำลังไหลซึมออกมาอีก


“อย่าไปได้ไหม..ทำไมทุกคนที่ฉันต้องการชอบหายไป ทำไมทุกคนต้องทิ้งฉันไป ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ดีนักแต่นายอย่าทิ้งฉันไปอีกคนได้ไหม ฉันขอโทษนะยองแจ ขอโทษ”


“ฮึก! ฮือออ ผมเกลียดพี่เกลียดพี่”


“นายจะเกลียดฉันก็ได้..แต่อย่าไปนะ อย่าไป..ฉันขอร้องอย่าไป”

 

 

45%




เนิ่นนานที่นั่งอยู่ด้วยกันตรงโซฟา เป็นเวลานานที่ยองแจไม่ได้พูดอะไรออกไป ทั้งๆที่เขาสมควรจะเป็นฝ่ายเสียใจแต่เมื่อได้ยินคำพูดอ้อนวอนของแจ็คสันมันกลับทำให้ทุกอย่างในความคิดของเขาหยุดลง


ผู้ชายแข็งกระด้างที่มักจะเอาแต่ทำร้ายเขาตอนนี้ไม่อยู่ในสภาพที่จะทำอะไรเขาได้เลย แจ็คสันดูเปราะบาง ไหล่กว้างสั่นไหว และดูราวกับเด็กที่ไม่เหลือใคร น้ำตาของเขาหยุดไหลแต่แจ็คสันกำลังเริ่มร้องไห้ เสียงแหบพร่าสะอื้นออกมาเบาๆใบหน้าหล่อร้ายที่เคยมองบ่อยๆกำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวดอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและมันทำให้เขา..รู้สึกเจ็บไปด้วย


ไม่มีคำพูดใดๆนอกจากการกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ยองแจทำได้เพียงนั่งอยู่เฉยๆแล้วกอดคนที่คอยทำร้ายเขาอยู่ตลอดเวลาเอาไว้ ลืมความเกลียดชังก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น


อาจจะดูเหมือนคนโง่..แต่เขาทิ้งแจ็คสันไปไม่ได้


ผู้ชายที่เอาแต่ใจคนนี้จริงๆเป็นคนแบบไหนกันนะ???

 

“ยองแจ..นาย จะไม่ทิ้งฉันไปใช่ไหม” เสียงแหบเอ่ยถามทั้งๆที่กำลังก้มหน้าลงซุกกับไหล่เขา ยองแจหัวเราะนิดๆกับคำถามที่ดูเว้าวอนนั้น อยากจะแกล้งคืนให้อีกฝ่ายเสียใจบ้างแต่กลับทำไม่ลง


“มันก็ขึ้นอยู่กับพี่นะครับ พี่ทำร้ายผม”


“ฉันขอโทษ! จะไม่ทำอย่างนี้อีก” แจ็คสันเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าขึงขังที่เคยมีให้ตอนนี้ดูราวกับเด็กขี้งอแง แจ็คสันแสดงสีหน้าที่เขาไม่เคยเห็น ดวงตาคมเข้มกำลังจ้องมองมาราวกับขอร้อง มันทำให้หัวใจที่แตกร้าว อ่อนยวบลงแล้วพองโตขึ้นใหม่อย่างน่าประหลาด


“หยุดมองผมด้วยสายตาแบบนั้นได้แล้วครับ ผมยังเกลียดพี่อยู่”


“รับปากได้ไหม..ต่อให้เกลียดฉันมากขนาดไหน อย่าเดินออกไปจากชีวิตคนๆนี้ ฉันต้องการนายนะ อยู่กับฉันได้ไหม?”


“ผมอยากอาบน้ำแล้ว พี่ปล่อยผมดีกว่า”


“ยังไม่ปล่อย รับปากสิ นะ!


“ผมไม่รับปากพี่หรอกครับ เพราะมันเป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้..วันนี้ผมรับปากพี่แต่พรุ่งนี้ผมอาจจะหายไปก็ได้เพราะอย่างนั้นผมจะไม่รับปากในสิ่งที่ผมทำไม่ได้


“ยองแจ..นายไม่ได้คิดจะหายไปจริงๆใช่รึเปล่า?”


“ผมบอกพี่ไปแล้วนะแจ็คสัน ว่าหลังจากนี้ผมจะอยู่หรือจะไปมันขึ้นอยู่กับพี่ทั้งหมด การที่ผมชอบพี่ได้นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะเลิกชอบไม่ได้



“ขอนะครับ อย่าเอาความรู้สึกของผมมาทำร้ายผมแบบนี้อีก ผมไม่อยากเกลียดพี่จริงๆอย่างที่พูดหรอกนะ แล้วตอนนี้ก็ปล่อยได้แล้วครับผมอยากอาบน้ำ”


แจ็คสันไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก คนตัวโตกว่ายอมปล่อยแต่โดยดีแต่นั่นมันกลับไม่ได้ตรงกับสิ่งที่เขาต้องการสักเท่าไหร่นักเมื่อแจ็คสันลุกขึ้นยืนแล้วรวบตัวเขาไปอุ้มเอาไว้แนบอก


“จะทำอะไรของพี่ ?? ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้นะ!!


“ก็จะอาบน้ำไม่ใช่เหรอ? ฉันก็อยากอาบด้วยเหมือนกันไง อาบพร้อมๆกันประหยัดน้ำ”


“ไม่! ปล่อยเลยนะ โอ๊ะ!!” ด้วยความตกใจเขาเลยดิ้นพล่านแต่นั่นมันคือการทำร้ายตัวเองชัดๆความเจ็บที่หายไปวนกลับมาโจมตีสะโพกกับช่วงล่างอย่างหนักจนต้องเกร็งตัว


“เห็นไหม? จะดิ้นทำไมให้เจ็บตัว ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก อาบน้ำก็คืออาบน้ำ”


“เหอะ! ทำให้ได้อย่างที่ปากพูดด้วยนะครับ” เมื่อขัดขืนไม่ได้เขาเลยเปลี่ยนเป็นเอาสองแขนโอบรวบคนที่กำลังอุ้มเขาเอาไว้แทน แจ็คสันส่งยิ้มมาให้ทำเอาอาการร้อนวูบวาบหมุนวนอยู่ตามใบหน้าจนต้องก้มลงไปซุกกับอกอีกฝ่ายเพื่อซ่อนความเขินอายเอาไว้


“ขืนนายยังทำหน้าตาแบบนั้นให้ฉันเห็นอีก ฉันอาจจะต้องทำร้ายนายอีกครั้งก็ได้นะยองแจ”


“???”


“เพราะนายน่ารักมากขนาดนี้ฉันจะไปทนได้ยังไง ก้มหน้าอยู่อย่างนั่นแหละไม่ต้องเงยขึ้นมา”


“หือ?? อะไรของพี่??”


“ถ้าไม่อยากให้ฉันรักนายอีกครั้งตอนนี้ ก็อย่าเงยหน้าขึ้นมาก็พอ”


“ผมเกลียดพี่จริงๆนั่นแหละ ให้ตาย”

 

 

 

 



 

“ได้ค่ะ” เสียงใสกังวานของคนข้างตัวทำให้เขาที่กำลังหลับอยู่ต้องปรือตาตื่นขึ้นมา แขนที่เหยียดอยู่ในตอนแรกเอื้อมคว้าร่างบางข้างๆกายให้ลงมานอนบนตัวเขาอีกครั้งเหมือนเมื่อคืน


“ทำอะไรแต่เช้า ใครโทรมา?”


“แฟนคุณโทรมาค่ะ แต่วางหูไปแล้ว”


“ห๊ะ!!!


จงฮยอนเด้งตัวลุกขึ้นในทันที ความง่วงซึมในตอนแรกหายไปราวกับปลิดทิ้ง ใบหน้าหล่อคมแสดงความหงุดหงิดออกมาก่อนจะระเบิดอารมณ์ใส่สตรีร่างเล็กข้างกายด้วยโมโห


“คุณกล้าดียังไงมารับโทรศัพท์ของผม ฮะ! ไอยู ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าเราจะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน!!


“อะไร? ฉันก็แค่รับโทรศัพท์ให้ มันดังอยู่ตั้งนานสองนาน คุณไม่ตื่นมารับสักทีฉันรำคาญก็เลยรับให้แค่นั้น”


“แต่นั้นยองแจเป็นคนโทรมา คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้”


“แล้วยังไง กลัวเหรอ? นี่จงฮยอน..ฉันก็ไม่ได้บอกยองแจไปหรอกน่าว่าพวกเราแอบมาทำอะไรต่อมิอะไรลับหลังเขาแบบนี้ เขาไม่รู้หรอกค่ะ”



“เลิกโวยวายแล้วใจเย็นๆก่อนดีไหมคะ? คุณหงุดหงิดแบบนี้ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ” ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มยั่วยวนใส่เขา ก่อนที่นิ้วเรียวเล็กจะวาดวนอยู่บนแผงอก ลูบไล้ไปมาราวกับเรียกร้องบางสิ่งบางอย่าง


“เรื่องแบบนี้มันไม่น่าเกิดขึ้น ผมไม่ควรมาทำอะไรแบบนี้เลยสักนิด”


“ไม่เอาน่า..ในเมื่อเราก็ต่างฝ่ายต่างเต็มใจคุณจะคิดมากไปทำไม มานี่สิคะ” ไอยูเลื่อนตัวขึ้นมานั่งอยู่บนตักของเขาก่อนที่ริมฝีปากสีสวยจะพรมจูบไปตามลำคอของเขาเบาๆเป็นการเย้าแหย่


“คุณน่ะทั้งหล่อ ทั้งมีเสน่ห์ ใครๆก็หลงใหลคุณกันทั้งนั้น รวมถึงฉันด้วย..ยังจำได้ไหมคะที่ฉันบอกว่ายังสนใจคุณอยู่ นั่นมันเป็นเรื่องจริงนะ ตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ละความสนใจไปจากคุณเลย”


“ไอยู..พูดอะไรของคุณ?”


“ช่างเถอะค่ะจงฮยอน เอาเป็นว่าถ้าหากว่าวันนึงคุณบังเอิญไม่เหลือใครจริงๆก็อย่าลืมฉันนะคะ ฉันจะรอคุณอยู่ตรงนี้ ตกลงไหม?”


เขาไม่ได้ตอบรับคำถามชวนประหลาดใจของหญิงสาวตรงหน้าแต่กลับรวบดึงร่างบางเข้าหาตัวเองแทน ก่อนจะมอบบทรักหวานซึ้งให้เธอจนปริ่มจะขาดใจ ดุดันและรุนแรงจนแทบจะลืมหายใจและเมื่อทุกอย่างหยุดลงเขาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงโดยมีไอยูนอนกอดก่ายอยู่ข้างๆไม่ห่าง ความเหนื่อยอ่อนเล่นงานเขาอีกครั้งเปลือกตาหนักอึ้งมากขึ้นพร้อมกันนั้นสติทั้งหมดของเขาดับวูบลงเข้าสู่การหลับใหลอีกครั้ง

 

 


100%

 

 **********************************

ครบแล้วนะ ครบแล้ว หึๆๆๆ

ตอนนี้มันอาจจะสั่นไปหน่อยเนอะ แบบไรท์บิ๊วตัวเองไม่ได้จริงๆ ><;

ความเจ้มจ้นมันกำลังคืบคลานมาแว้วววว

หลังจากนี้อาจจะท้องอืดได้ ไรท์โทรสั่งมาม่ามาทั้งโรงงาน

หรืออาจจะหักมุมมาหวานแหววก็ยังไม่อาจจะบอกล่วงหน้าได้

เอาไว้รอลุ้นกันตอนหน้าเนอะ 

**ขอบคุณทุกๆ comment เลยนะคะ มีแรงฮึดแต่งขึ้นมากเลย**

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #492 mooeve1234 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 23:12
    แจ็คสันนี่พระเอก ถูกมั้ย ทำไมทำลูกชั้นอย่างเน้ ไม่ยอมมมมมมม
    #492
    0
  2. #443 CHTUANTAN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:03
    น้องยอมคนพี่มากดกก ได้ใจไปเลยอีพี่เนี้ย อย่ารุนแรงกับน้องมากเลย
    #443
    0
  3. #412 Jekkju (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 00:22
    ยอมง่ายป๊ายยยยยยยย
    #412
    0
  4. #388 JACKSON747 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 21:45
    ไม่อาวววววววง่าาาาาาาเเค้นนมากกกโว้ยยยยยยยมาข่มขืนเเจเเล่วเเจก้ยอมเเจ็คงี้หรอ?!รีดไม่ย๊อมมมมมมมมมมมมเลิกกับเเจ็คเหอะะะะะะะะะะะะะโนยยยยยฯหหสห
    #388
    0
  5. #359 thuglifes (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:02
    แจเลิกกับแจ๊คกับจงฮวอนเถอะ ไปคบกับยูคะเหอะ หน่วงจางเลย
    #359
    0
  6. #288 ak_teaw (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 15:07
    จงมีความเฬวววววค่ะ นี้รักยองแจแน่หร๋อค่ะ ยองแจชั้นทำอะไรผิด น้องต้องรู้สึกผิดกับตัวเองที่เหมือนจะนอกใจจงอยู่คนเดียว หื้ยยยยยยยยย
    #288
    0
  7. #272 CHOIYOUNG_Ars (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 23:18
    เดี๋ยวๆความรักฟิคเรื่องนี้ทำให้อินและงงรักไม่อยากเสียไปแต่ไม่แคร์กันไม่ซื้อสัตย์ต่อกัน พวกแกทำอะไรกันห๊า!!!!!!! บทสรุปให้ทุกคนเป็นโรคแทนได้มั้ย!
    ปล.ขอโทษค่ะอินเยอะไปหน่อย ??
    #272
    0
  8. #271 pty_no (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 21:39
    พี่แจ็คสันเค้าเหมืิอนจะน่าสงสาร แต่ก็กลัวพี่เค้าจะใจร้อนทำร้ายยองแจอีก พี่แจ็คสันต้องใจเย็นๆนะ ยองแจโกรธพี่แจ็คสันไม่ลงหลอก ฮ่าๆๆ
    #271
    0
  9. #270 mustage (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 11:05
    คนอ่านควรรู้สึกยังไงกับพี่แจ็คสันดี 55555 ตอนแรกรู้สึกอยากเผาบ้านพี่แก แล้วก็มาทำตัวน่าสงสารใส่แตงด้วย แล้วก็เกือบจะกลับมาหื่นอีก โอ้ยย ปรับอารมณ์ตามไม่ทัน5555
    #270
    0
  10. วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 09:49
    อือหือ พี่จงฮยอนทำมายยย ทำกับแจแบบนี้อุตส่าห์สงสาร อย่างนี้ต้องจัดแตงถวายพานให้พี่จั๋นโดยด่วนนนน
    #269
    0
  11. #268 mjaey (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 07:51
    แจ๊คสันอย่าเพิ่งร้ายก็แล้วกัน ยองแจกะลังใจอ่อน
    #268
    0
  12. #267 1234_DuncAn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 07:05
    ขอให้ยองแจใจอ่อน
    #267
    0
  13. #266 Reeya.P (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 06:48
    แจ็คสันทำให้ยองแจใจอ่อนได้แล้วนะ ใช้ความอ่อนโยนเข้าสู้จะได้ใจยองแจแน่นอน แจ็คสันสู้ๆๆ
    #266
    0
  14. #265 cafepae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 23:54
    เฮ้อออออ #ทีมพี่แจ๊คสันได้ปะ
    #265
    0
  15. #264 ak_teaw (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 22:46
    จงฮยอนนนนน ชั้นอุสาแอบสงสาร ตอนนี้ไม่แล้ว ชั้นจะส่งยัยแตงให้แจ็คเต็มตัวววว
    #264
    0
  16. #263 joker(raiha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 22:45
    โป้งจงฮยอน โป้ง โป้ง โป้ง ทำแบบนี้กับน้องเหรอ เราจะให้คิมยูคยอมคนดีขอวเราคนเดียวแล้วนะ
    #263
    0
  17. #262 Pim-Saen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 00:44
    คือมาอ่านทีเดียวรวดแล้วเพิ่งเม้น ไรท์อย่าโกรธน้าา ฮือออ รอนะคะ ชอบภาษาที่ไรท์ใช้อ่ะคือดี แต่ละคำพูดของตัวละครนี่ทำให้อินสุด ไรท์สู้ๆน้าา
    #262
    0
  18. #259 nananuch5555 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 14:19
    สงสารแจคนะ แต่ทำยองแจเกินไปอ่ะ ให้ยองแจหายไปสักพักดีไหม อิอิ
    #259
    0
  19. #258 cafepae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 08:54
    สงสารไปหมดดดด
    #258
    0
  20. #257 mjaey (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 08:52
    ยองแจไม่หายไปได้มั้ยยย สงสารพี่แจ๊ค
    #257
    0
  21. #256 MB_NICE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 07:52
    อย่าไปปปปปห้ามไปไมาได้นะแจห้ามไป ??
    #256
    0
  22. #255 maybe1993 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 07:30
    คือสงสารแจ็คอ่ะ
    #255
    0
  23. #254 เจบีคนชิค (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 07:04
    โอ๊ยยยยย หนีพี่แกไปเลยยองแจจจ ให้แจ็คสันได้รับกับสิ่งที่ทำไว้เลยยยยย
    #254
    0
  24. #253 1234_DuncAn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 02:14
    แง้ๆๆๆ สงสารยองแจ
    #253
    0
  25. #252 nammoifon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 00:50
    จุดพลุต้อนรับไรท์ ปัง!! ปัง!! ปังงงง!!!  มาพร้อมกับมาม่า งื้ออออ ให้เขาเข้าใจกันเถอะเราอิ่มมาม่าแล้ว -/\-
    #252
    0