GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 18 : นายเป็นของฉัน 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    11 มิ.ย. 59


ตามหา..เขาเกลียดคำนี้มากที่สุด ทำไมผู้ชายอย่างหวัง แจ็คสันจะต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วย ตลอดเวลาที่ผ่านมาคนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องวิ่งตามใครเลยสักครั้ง มีแต่คนอื่นนั่นล่ะที่ชอบเข้ามาเสนอตัวให้ถึงที่


แต่ยองแจต่างออกไป เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมจะต้องเป็นอะไรมากขนาดนี้ จากที่ตอนแรกเขาก็แค่จะทำให้ไอ้จงฮยอนมันเจ็บใจเล่นบ้างก็เท่านั้นแต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้คนที่จะเป็นบ้าคือเขา


หลังจากเด็กนั่นโทรมาหาวันนั้นยองแจก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย ไม่ว่าเขาจะพยายามโทรหามากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถติดต่อยองแจได้ ส่งข้อความไปก็ไม่มีการเปิดอ่าน ถึงขนาดที่เขาตามไปดูที่คอนโดของไอ้จงฮยอนก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของยองแจ


เขาเกลียดที่ยองแจชอบทำแบบนี้ ยองแจชอบหายไป เขาทนไม่ได้แล้วก็อยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้เห็นหน้าเด็กนั่นแต่ดูเหมือนว่ายองแจจะไม่เป็นอะไรเลยสักนิด แถมยังมีหน้าไปสนุกอยู่กับ ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้จงฮยอนอีกด้วย


ถ้าเป็นจงฮยอนเขายังพอรับได้เพราะยังไงซะยองแจก็ยังไม่ยอมเลิกกับมันง่ายๆอยู่แล้วที่เขาต้องทำก็คือเพียงแค่รอ รอให้เขาเข้าไปแทนที่ในหัวใจของยองแจแต่แบบนี้มันไม่ใช่!!


ทันทีที่ไอ้แจบอมมันโทรมาบอก เหมือนคนสติแตกเขาพังข้าวของทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือจนสภาพห้องแทบจะดูไม่ได้ก่อนจะรีบออกไปหาไอ้แจบอม แต่พอไปถึงเขาก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นกว่าเดิมเพราะต้องมานั่งรอให้มันกินเค้กหมดก่อนมันถึงยอมเล่าให้เขาฟังแล้วเขาก็ยังต้องมาช่วยมันกินอีกด้วย


“แล้วมึงจะทำไงต่อวะ?” เสียงของคนที่ยังกลืนเค้กไม่หมดปากถามมา ทำให้เขาต้องรีบกลืนเค้กลงคอไปบ้าง


“กูต้องหายองแจให้เจอ”


“มึงจะหายังไง เมืองนี้มันไม่ได้กว้างแค่สิบวานะเว้ยจะได้เจอตัวง่ายๆ”


“กูไม่สน ให้ตายยังไงวันนี้กูต้องเจอ”


“กูว่ามึงใจเย็นๆก่อนดีไหม ตอนนี้มึงกำลังโมโหมึงอาจจะทำอะไรไม่ดีไปก็ได้นะเว้ย”


“ใจเย็น! มึงบอกให้กูใจเย็น!! มึงโง่หรือมึงแกล้งโง่วะ แฟนกูอยู่กับคนอื่นมึงบอกให้กูใจเย็นเนี่ยนะ”


“แล้วมึงจะทำอะไรได้..น้องเขาบอกมึงรึยังว่าเขาอยากจะหยุดที่มึง? เขาเต็มใจจะคบกับมึงหรือเปล่า?



“เท่าที่กูจำได้นี่มึงบังคับให้เขามาเป็นแฟนมึงไม่ใช่เหรอ มึงยังไม่ได้ผูกพันอะไรกับน้องเขาสักอย่างก็แค่สถานะแฟนที่มึงยัดเยียดให้”



“ตราบใดที่น้องเขา ยังไม่ได้เป็นของมึง มึงก็อย่าหวังอะไรมากนักเลยว่ะแจ็คสัน”


“งั้นกูคงต้องทำให้ยองแจเป็นของกูสินะ”


“เฮ้ย! เดี๋ยว! นี่กูไม่ได้แนะนำอะไรผิดๆให้มึงใช่ไหมวะ?”



10%



สนุกไม่ได้พบเจอกับคำนี้มานานเท่าไหร่เขาเองก็จำไม่ได้แล้ว อาจจะตั้งแต่ได้เจอกับแจ็คสันหรือก่อนหน้านั้นเขาก็ไม่มั่นใจ แต่วันนี้เขาสนุกมากๆ


ยองแจยิ้มทั้งวันจนรู้สึกปวดสองข้างแก้มไปหมด เกมส์แฟนหนึ่งวันที่เขาเล่นกับยูคยอมมันทำให้เขาหัวเราะแทบจะทุกเวลา เพื่อนตัวโตพาเขาไปในทุกๆทีที่อยากไป ให้เขากินทุกอย่างที่อยากกินและไม่ขัดใจอะไรเขาเลยสักอย่าง


รู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งและมันทำให้เขารู้สึกดี ตลอดเวลาทั้งวันยูคยอมจะคอยกุมมือของเขาไม่ปล่อย ไม่มีแม้แต่สักครั้งที่เขาจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพราะยูคยอมมักจะยืนอยู่ที่ด้านข้างเสมอ เขาไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึงแต่นาฬิกามันไม่เคยหยุดเดินแม้แต่วินาทีเดียว


“ยองแจ หลังจากกินนี่เสร็จแล้วนายอยากไปไหนต่อไหม?” แฟนชั่วคราวถามยิ้มๆขณะตักเอาเนื้อปูนึ่งที่พึ่งแกะเสร็จมาใส่ในจานให้เขา ยองแจเงยหน้าขึ้นจากการกินนิดๆแล้วส่งยิ้มร่ากลับไป


“แล้วแต่นายละกัน วันนี้นายตามใจฉันมาทั้งวัน ตาฉันตามใจนายบ้าง”


“ไม่เอาหรอก ฉันไม่ชอบถูกตามใจ ชอบตามใจคนอื่นมากกว่า”


“แปลกคนไปอีก งั้นเดี๋ยวเราไปเดินเล่นที่โซลทาวเวอร์กันมั้ย? ไปคล้องกุญแจคู่รักกันนะ


“เอาจริง?”


“อื้ม จริงดิ”



เดินไปด้วยในมือก็บิดลูกกุญแจที่พึ่งซื้อมาหยกๆไปด้วย ยองแจสอดส่ายสายตาไปมาก็เจอคู่รักที่พากันมาคล้องกุญแจอยู่เต็มไปหมด พอหันไปมองยูคยอมก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนตื่นเต้นจนเขาแอบหัวเราะเล็กๆ


“นายดูตื่นเต้นกว่าฉันอีกนะยูคยอม ทำไม? ไม่เคยมาเหรอ”


“ใช่ นี่ครั้งแรกเลยนะ อีกอย่างตื่นเต้นที่ได้มากับนายด้วยไม่คิดว่าจะมีวันแบบนี้น่ะ”


“เหรอ?? พูดอย่างกับแอบชอบฉันเลยนะ..แต่ช่างเหอะ วันนี้เราเป็นแฟนกันอนุญาตให้ชอบได้วันนึง”


“ไร้สาระน่า วันนี้ฉันไม่ได้แค่ชอบนายหรอก..แต่วันนี้ฉันรักนายนะ


“หือ..” ชะงักเท้าแล้วหมุนตัวกลับไปหา ยองแจแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ได้ยินถึงแม้ว่าน้ำเสียงของยูคยอมจะดูทีเล่นทีจริงแต่เขาก็ยังแอบจับพิรุธบางอย่างได้ในน้ำเสียงแปล่งๆนั่น


“อะไร! ก็วันนี้อุตส่าห์ได้เป็นแฟนนายจะให้แค่ชอบเองเหรอ มันน้อยไปนี่”


“โธ่เอ้ย! ตกใจหมดเลย..งั้นวันนี้ฉันก็รักนายเหมือนกันแหละ ปะ! ไปคล้องกุญแจคู่รักของเราเหอะ”


ไม่รอฟังคำตอบ เขาจัดการลากแขนของเพื่อนรักให้เดินตามมาติดๆถึงจะดึกแล้วแต่นี่ก็ยังไม่ถึงเวลาปิดทำการ จึงยังมีคู่รักอีกหลายคู่ที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ที่นี่ ยองแจจัดการเลือกมุมที่ว่างและดูโดดเด่นก่อนจะหยุดเดินแล้วหันไปหาคนโดนลากอีกครั้ง


ยูคยอม วันนี้ฉันสนุกมากเลยนะ ขอบคุณสำหรับเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่นายยอมเป็นแฟนให้ฉันโขกสับ ขอบคุณที่นายไม่ปริปากบ่นสักคำแม้ว่าฉันจะทำตัวไร้สาระทั้งวันแล้วก็ขอบคุณมากๆเลยที่วันนี้นายรักฉัน


“หลังจากหมดวันนี้ไป ฉันก็คงต้องไปเจอกับเรื่องสารเลวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แต่ฉันไม่อยากให้ความรู้สึกดีๆของวันนี้มันจบลงไปพร้อมกับเข็มนาฬิกาที่บอกวันใหม่ ดังนั้น เจ้ากุญแจอันนี้มันจะเป็นตัวแทนความรักมีเกิดขึ้นในหนึ่งวันของพวกเรานะ”


พูดไปด้วยก็ชูกุญแจสีขาวไปมือไปด้วย ก่อนจะคว้ามือคนทีเอาแต่ยิ้มให้มาจับกุมกันไว้แล้วเขาก็จัดการล็อกกุญแจลงไปท่ามกลางกุญแจของคู่รักคู่อื่นๆ


“ความรักของพวกเรา มันจะอยู่ตรงนี้นะยูคยอม..นายต้องจำให้ได้ว่าพวกเราล็อกมันไว้ตรงไหน แล้วนายก็ต้องมาดูมันด้วยนะ ห้ามลืมว่าวันนี้มันพิเศษแค่ไหน ส่วนฉันก็จะไม่มีวันลืมด้วยว่าวันนี้มันดีมากเท่าไหร่”


“หลังจากวันนี้ ฉันจะไม่เอาปัญหาไร้สาระพวกนี้มากวนใจนายอีก ฉันจะเป็นเพื่อนที่แสนดีที่สุดแล้วก็เรื่องนี้เป็นความลับของเรานะ เข้าใจไหมคุณแฟน”


“อื้ม..นี่ยองแจ”


ยูคยอมเรียกชื่อเขาเบาๆก่อนที่ร่างสูงจะคว้าร่างเขาเข้าไปกอด คนที่เงียบไปเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมกับกระชับอ้อมแขนนิดๆ


“ไม่ว่าจะวันนี้หรือวันไหนๆฉันจะไม่ลืมเรื่องนี้ และหลังจากนี้ต่อให้นายเจอปัญหาจริงๆ คนแรกที่นายนึกถึงขอให้เป็นฉันได้ไหม??



“ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะรำคาญเพราะฉันไม่เคยคิดแบบนั้น แล้วทุกอย่างที่คอยทำให้นายเสมอมาฉันเต็มใจ ไหนๆวันนี้เราก็เป็นแฟนกันแล้ว..ฉันอยากบอกอะไรนายสักอย่าง นายจะว่าอะไรไหม?”


“บอกมาสิ ฉันรอฟังอยู่”


ยองแจ..ฉันรักนายมากเลยนะ แฟนของฉัน


ไม่มีคำพูดใดๆกลับไปนอกจากการกอดที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ยองแจเคยได้รับ ยูคยอมกดใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกันก่อนจะค่อยๆถอยห่างแล้วปล่อยให้เขาเป็นอิสระ เพื่อนตัวโตส่งยิ้มมาให้แต่ยองแจกลับรู้สึกเหงาในหัวใจแปลกๆ ใบหน้ายิ้มที่ส่งมาแต่แววตาที่ดูเศร้าๆนั้นทำให้เขาห่อเหี่ยว


“กลับกันเหอะ เดี๋ยวที่นี่จะปิดแล้วล่ะ” ยูคยอมพูดขึ้นหลังจากที่เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไร พร้อมกับที่ส่งมือมาให้เขากุม แต่ยองแจเลือกที่จะปัดมือนั้นออกก่อนจะก้าวเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักอีกครั้ง


“ไม่อยากให้วันนี้หมดไปเลยเนอะ”


“อย่าโง่น่า ทำแบบนี้นายชอบฉันหรือไง หือ??” ยูคยอมหัวเราะนิดๆก่อนจะขยี้ผมเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด ยองแจผละออกมาด้วยใบหน้าหงุดหงิด เขาเอามือสางผมตัวเองไปมาให้เข้าที่แล้วหันไปโวยวายใส่ยูคยอมทันที


“นายนี่มัน..จริงๆเลยนะ”


“กลับกันเหอะ ตอนนี้เรากลับไปเป็นเพื่อนกันแล้วถูกไหม?” ยูคยอมเอ่ยกลั้วหัวเราะแล้วเดินเข้ามาคล้องคอ โยกไปมาเล็กๆก่อนจะพาให้เขาเดินตาม


“หึ! เจอกันอีกแล้วนะเพื่อนรัก”

 



 

เพราะวันนี้ยองแจตัดสินใจกลับมานอนที่ห้องของตัวเองเขาถึงได้ขับรถมาส่ง แกล้งแหย่ให้คนน่ารักหงุดหงิดเล็กๆก่อนเจ้าตัวจะโวยวายใส่แล้วเดินเข้าไปในคอนโด เขายืนโบกมือรอจนยองแจลับสายตาไปแล้วถึงหันหลังกลับไปขึ้นรถตัวเองด้วยใบหน้าที่หุบยิ้มลง ยูคยอมรู้สึกหายใจไม่ออกทันทีที่รู้ว่าวันนี้มันกำลังจะหมดลง


ไม่ใช่แค่ยองแจหรอกที่ไม่อยากให้วันนี้มันหยุดเดิน..เขาเองก็ไม่ต่างกัน


ที่โซล ทาวเวอร์เมื่อกี้ เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำอะไร เกินเพื่อนกับยองแจ ถึงมันจะเป็นโอกาสของเขาแต่แค่นี้มันก็มากพอแล้ว มากพอสำหรับคนที่ไม่มีวันได้อยู่ตรงนั้นอย่างเขา


ทุกครั้งที่ยองแจยิ้ม เขาเองมีความสุข และเขาจะทำให้มันเป็นอย่างนั้นไปตลอด..ถ้าหากว่าเวลาของเขามันไม่ได้มีแค่วันเดียว


คิดนั่นคิดนี่อยู่สักพักก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับกลับห้องของตัวเองโดยที่เขาไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าทุกๆการกระทำของเขากำลังถูกจับจ้องด้วยใครบางคนที่กำลังเข้าใจอะไรผิดๆ

 

“ที่แท้ก็ไอ้เพื่อนสนิธคิดไม่ซื่อนี่เองสินะ! หึ! กินกันใต้จมูกกูมันมากไปหน่อยมั้ง”


ร่างแกร่งที่เฝ้ามองดูทุกๆเหตุการณ์ก้าวลงมาจากรถที่จอดนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกับไร้ความรู้สึกใดๆแต่ดวงตากร้าวจัดพร้อมอาละวาดเต็มที่ ผินหน้ามองไปทางคอนโดก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าไปราวกับคุ้นเคยดี


มือหนากดลิฟต์ไปยังชั้นที่ต้องการ ส่งลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเพื่อดับอารมณ์ที่ครุกรุ่นอยู่ภายในอก กระชับดอกกุหลาบช่อโตในมือ สูดหายไปลึกๆเดินออกมาจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นที่เขารอคอย สองขาก้าวไปยังห้องที่เป็นเป้าหมายก่อนจะยกช่อกุหลาบขึ้นบังหน้าแล้วเคาะเบาๆไปสามครั้ง


แกร๊ก!!!


ประตูห้องถูกเปิดออกด้วยคนด้านใน ร่างขาวผ่องในชุดนอนโผล่หน้าออกมาเล็กๆ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูก คิดว่ายังไงซะเจ้าของห้องคงไม่ต้อนรับแน่ เขาส่งมือไปคว้าขอบประตูไว้ กระชากสุดแรงจนมันเปิดอ้าพร้อมกับที่ลดช่อกุหลาบลง


“พี่แจ็คสัน!!!!!

 


50%



ร่างกายสั่นเทาด้วยความตกใจปนหวาดกลัว ยองแจไม่คิดและไม่ทันได้คิดว่าแจ็คสันจะโผล่มาเอาป่านนี้ ตอนแรกที่ประตูถูกเคาะเขาคิดด้วยซ้ำว่าคงเป็นยูคยอมเพราะก่อนหน้านี้เพื่อนตัวใหญ่ก็บอกว่าขี้เกียจขับรถและอยากจะขึ้นมาขอนอนด้วย พอมีคนมาเคาะเขาเลยมั่นใจว่าต้องเป็นยูคยอมแน่ๆ


เมื่อรู้ว่าสายก็ทำอะไรไม่ได้ซะแล้วยองแจพึ่งจะรู้ซึ้งก็ในนาทีนี้เมื่อแจ็คสันพรวดพราดเข้ามาอยู่ในห้องพร้อมกับปิดประตูเรียบร้อย ชายหน้าหล่อยิ้มแย้มสดใสในมือยังถือช่อดอกกุหลาบแดงสวยงามอยู่ ยองแจถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวถ้าหากว่าแจ็คสันเข้ามาด้วยใบหน้าขึงตึงเขายังจะรู้สึกดีกว่านี้ซะอีก


“เป็นไง? จะนอนแล้วเหรอยองแจ? ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันนะเกือบจะสองอาทิตย์เลยนี่ ฉันคิดถึงนายมากรู้ไหม?" เสียงแหบทุ้มเอ่ยนุ่มลื่นหูอย่างที่ไม่เคยได้ยิน ยองแจรู้สึกว่าเหงื่อเริ่มซึมออกมาจนสองฝ่ามือเปียกชุม


“อ่า พี่แจ็คสัน คือ ผมง่วงจริงๆ พี่กลับไปก่อนดีไหมครับ?”


“กลับไปเหรอ อะไรกัน? ฉันคิดถึงนาย ดูสิ! ซื้อดอกกุหลาบมาให้ด้วยนะ”


“เอ่อ..ให้ผมเหรอ ขะ ขอบคุณครับ” ตอบรับเสียงสั่นเทาแต่ยังไม่ยอมก้าวเข้าไปหาหรือยื่นมือรับช่อดอกไม้งามแต่อย่างใด บางสิ่งบางอย่างมันแปลกไปจนน่ากลัว แจ็คสันดูน่ากลัวมากกว่าทุกครั้งที่เจอกัน


“ไม่ชอบเหรอ? ฉันซื้อมาให้นายก็รับไปสิยองแจ” มือหนายื่นกุหลาบช่อโตส่งมาให้แต่ยองแจก็เลือกที่จะเมินเฉย ใบหน้าขาวเสมองไปด้านข้างแทนไม่สบตาคนตรงหน้าที่บัดนี้ก็ยังยิ้มเย็นอยู่เรื่อยๆ


“ไม่อยากได้จริงๆสินะ หึ!” พูดเพียงแค่นั้น ก่อนที่วินาทีต่อมาช่อกุหลาบในมือใหญ่จะลอยเฉียดแก้มเขาไปกระแทกกับผนังด้านหลังอย่างรุนแรง กลีบดอกสีแดงสดกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องพร้อมกับหัวใจยองแจที่หล่นวูบลงไปเหมือนกัน


“นาย..หลบหน้าฉันตั้งสองอาทิตย์นะ รู้ตัวหรือเปล่า???”


“คะ คือ..พี่ใจเย็นๆก่อนนะครับ” สุ่มเสียงสั่นพร่าไม่เป็นจังหวะ ตอนนี้ถ้าร้องไห้ได้เขาคงทำแต่นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะเลือกปฏิบัติ


“ใจเย็น? นายจะให้ฉันใจเย็นอะไรอีกวะ!!! นายหายไป ไม่ติดต่อกลับมาแล้วยังมีหน้ามาบอกให้ฉันใจเย็นอีกหรือไง!!!


“ผม ผมไม่ได้หายไปสักหน่อย ที่ผมไม่ติดต่อไปก็แค่ไม่อยากเจอใครก็เท่านั้น” เหตุผลมากมายถูกหยิบยกขึ้นมา มนุษย์เรารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดีเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องเอาตัวรอดถ้าเจอกับเหตุการณ์แบบนี้


“ไม่อยากเจอใคร เหอะ! แต่ไปเริงร่าอยู่กับไอ้เพื่อนสนิทแสนรักนั่นแทนอย่างนั้นเหรอ ห๊ะ!! ตอบมาสิ!!” ก้าวไม่กี่ครั้งคนตัวโตกว่าก็เข้ามาประชิดตัว สองมือแกร่งถูกส่งมาบีบเข้าที่ไหล่ขาวเนียนจนขึ้นรอยนิ้วมือ ยองแจนิ่วหน้าด้วยความปวดก่อนจะพยายามแกะมือคีมเหล็กของอีกฝ่ายออก


“พูดอะไรของพี่?? โอ๊ย!! ผมเจ็บนะ ปล่อยสิ”


“ยังจะหน้าด้านถามอีกเหรอว่าฉันพูดอะไร ไอ้บีมันบอกฉันมาหมดแล้วว่าเจอนายที่ไหน หึ! ทำเป็นตีหน้าซื่อที่ไหนได้นายมันก็เป็นแค่ไอ้พวกชอบแอบกิน”


“พูดอะไรของพี่!! มันจะมากเกินไปแล้วนะ คนที่ไม่เคยรู้อะไรอย่างพี่ไม่มีสิทธิ์มาว่าให้ผมอย่างนี้” เหมือนถูกตบหน้าอย่างรุนแรง จากอารมณ์กลัวๆตอนนี้เขาแทบจะกระโดดถีบคนตรงหน้าหากว่าทำได้ แต่ที่เขามีปัญญาก็แค่พยายามดิ้นให้หลุดจากสองมือเท่านั้น


“พูดอะไรงั้นเหรอ?? กินอยู่กับปากยังจะมาเสแสร้งอะไรอีก..ปากบอกว่ารักไอ้จงฮยอน ปากบอกว่าชอบฉัน ที่แท้ก็แอบกินกันอยู่กับไอ้หมอนั่น สนุกมากเลยสินะ ปั่นหัวคนนู้น คนนี้ไปทั่ว”


“พี่อย่ามาลามปามถึงเพื่อนผม ยูคยอมกับผมไม่เคยทำอะไรชั่วๆอย่างที่พี่พูดแล้วอีกอย่างอย่าเอาตัวเองมาเป็นบรรทัดฐานว่าเพื่อนผมหรือใครต่อใครจะมีนิสัยเหมือนพี่!!!


“ปากดี..นายนี่มันปากดีจริงๆนะยองแจ”


แรงบีบที่มือหนาเพิ่มมากขึ้นจนยองแจต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บอีกครั้ง สองแขนเกิดอาการล้าขึ้นมาทันทีเมื่อถูกแรงมหาศาลขนาดนั้นบีบอัดลงมา น้ำตาปริ่มอย่างห้ามไม่ได้แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยายามขืนตัวออกมาอยู่ดี


“ที่ผ่านมาฉันยอมอ่อนให้นายไม่ได้หมายความว่านายจะสาระแนไปกับใครต่อใครก็ได้”


“เหอะ!! ผมพูดอะไรไปพี่ก็หาว่าผมโกหก งั้นก็แล้วแต่พี่จะคิดผมขี้เกียจพูด”


“ทำไม? ไม่อยากพูดหรือว่าพูดไม่ออกกันแน่วะ!! นายมีฉันกับไอ้จงฮยอนแค่นี้ยังไม่พออีกหรือไง???”


ยิ่งแจ็คสันพูดมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น..ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เพียงทางร่างกายแต่หัวใจของเขาก็กำลังเจ็บอยู่เหมือนกัน ทั้งๆที่แจ็คสันเองที่มักจะเอาแต่ทำร้ายจิตใจเขา บังคับเขาสารพัดแล้วนี่ยังจะมาเข้าใจอะไรผิดแบบโง่ๆอีก


แก้ตัวไปก็คงไม่ฟัง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว


“ผมจะมีใครกี่คน จะไปไหนกับใคร หรือจะเป็นของใคร มันก็เรื่องของผมไม่ใช่หรือไง”



“แล้วนี่ผมขอให้พี่มาคบกับผมตอนไหนล่ะ พี่นั่นแหละที่บังคับผมให้ยอมตกลงด้วย ผมเคยเอ่ยปากขอร้องพี่สักคำหรือเปล่า ก็ยังไม่เคยพูด”



“อันที่จริง ผมคบกับยูคยอมก่อนที่พี่จะเจอผมอีกนะ พี่น่ะมาทีหลังทุกคนแล้วยังจะมาเดือดร้อนอะไรไร้สาระอีก”


“ยองแจ!!!


“ในเมื่อพี่รับไม่ได้ก็ปล่อยผมไปซะสิ ผมจะได้กลับไปทำอะไรสะดวกๆเหมือนเดิม”


“หยุดพูดได้แล้วนะ!!


“ทำไมผมต้องหยุด พี่นั่นแหละต้องหยุดแล้วก็ไสหัวออกไปจากห้องผมได้แล้ว..ผมไม่ใช่สิ่งของที่ พะ”


เหมือนถูกกระชากลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา แจ็คสันประกบปากเขาชนิดที่เรียกว่าไม่ทันตั้งตัว รสจูบขมปร่าที่ปลายลิ้นร้อนกวาดต้อนคำพูดทุกคำให้หายลงไปในคอ กลิ่นคาวเลือดจากริมฝีปากที่แตกเพราะคมเขี้ยวของอีกฝ่ายคละคลุ้งทั่วปากจนแยกรสชาติไม่ออก พยายามขืนใบหน้าหนีแต่ด้วยเรี่ยวแรงที่ต่างกันอย่างมากเขาเลยไม่สามารถช่วยเหลืออะไรตัวเองได้เลย

 


 

“ฉันมาทีหลังงั้นเหรอ เก็บคำพูดนั้นเอาไว้เลยนะเพราะคืนนี้เป็นต้นไปคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวนายคือฉัน นายเป็นของฉัน!!!


ตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความโมโห หลังจากถอนริมฝีปากออกมาจากคนที่ยั่วอารมณ์เขาตรงหน้าแจ็คสันก็แทบจะไม่มีสติ เขาต้องทนให้ยองแจหายไปตั้งหลายวัน แล้วยังต้องมารับรู้เรื่องราวที่ยองแจแอบไปกับคนอื่นมันก็แย่พออยู่แล้ว เจ้าตัวดียังมีหน้ามาพูดให้เขาอารมณ์ขึ้นเข้าไปอีก


ถึงเรื่องที่ยองแจพูดจะเป็นความจริงที่ว่าเขามาทีหลัง เขาบังคับยองแจ แต่แล้วยังไง? ก็ในเมื่อเขาต้องการผู้ชายคนนี้ จะมาก่อนมาหลังเก็บเรื่องพวกนี้ไปได้เลย เขาไม่สน!!


“พูด พูดอะไร พี่จะทำอะไรผม” เสียงสั่นกลัวของเด็กตรงหน้าเอื้อนเอ่ยออกมายิ่งทำให้เขาหงุดหงิด ยองแจมักจะมีท่าทีปฏิเสธเขาอยู่เสมอนั่นทำให้เขาไม่พอใจมากแล้วเรื่องที่พูดเมื่อกี้มันก็เกินที่จะให้อภัยได้


“พูดอะไรงั้นเหรอ? ก็บอกไปแล้วนี่ว่าหลังจากคืนนี้นายจะเป็นของฉัน ก็ไม่น่าจะแปลความหมายเป็นอย่างอื่นได้นะ” หยุดคำพูดของตัวเองไว้แค่นั้นก่อนจะกระชากร่างนิ่มเข้ามาใกล้แล้วจัดการแบกขึ้นบ่าทันที ยองแจดิ้นพล่านเหมือนเด็กถูกขัดใจแต่แรงเบาๆแค่นั้นไม่ได้สร้างความรำคาญให้เขาเลยสักนิด


“นายบอกว่า นายคบกับหมอนั่นก่อนฉัน..แสดงว่ามันก็คงจะเคยประทับตราลงบนร่างนี้แล้วสินะ” พูดขึ้นหลังจากเหวี่ยงร่างขาวๆนั่นลงบนเตียงแล้วตามมาขึ้นคร่อมอย่างรู้งาน จัดการล็อกมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียวในขณะที่มือข้างที่ยังว่างก็ค่อยๆปลดกระดุมชุดนอนของคนใต้ร่างอย่างใจเย็น


“ปะ ปล่อยผมนะ!! พี่ พี่จะทำอะไร”


“ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ ไม่เอาน่าอย่าดีดดิ้นไปเลยของเคยๆแบบนี้ ใครๆเขาก็ทำกัน


“อย่านะพี่แจ็คสัน!! ปล่อยผมสิ ปล่อยนะ!!


“นี่..นายดิ้นอย่างนี้จะยั่วฉันรึไง หึ!!” ถามเสียงเย็นก่อนจะส่งมือใหญ่ไปบีบคางอีกฝ่ายจนยองแจนิ่วหน้า ตอนนี้เขาไม่สนใจว่าคนๆนี้จะเจ็บมากแค่ไหน หรือจะหวาดกลัวเขาหรือเปล่าเพราะเนื้อตัวขาวผ่องตรงหน้ากำลังทำให้เขาสติแตก เขาไม่เคยเห็นยองแจในสภาพนี้


ใบหน้าแดงเรื่อด้วยความหวาดกลัวปนตกใจ อกขาวที่กระเพื่อมขึ้นลงเพราะหายใจอย่างหอบถี่ รูปร่างที่ชวนให้ดำดิ่งอย่างนี้กำลังปลุกบางสิ่งบางอย่างในตัวของเขาให้ตื่นขึ้น..


“นายบอกว่า นายไม่ใช่ของฉันสินะ ผิดแล้วยองแจ..นายน่ะเป็นของฉัน ทุกสิ่งที่เป็นนายเป็นของฉัน


“พี่แจ็คสัน..ปล่อยผมเถอะ หยุดนะ!!” ยองแจร้องโวยวายทันทีเมื่อเสื้อผืนบางหลุดอกจากร่างกาย ความขาวนวลที่ข้างใต้ยิ่งทำให้เขาหายใจลำบาก


“ฉันจะล้างคราบของไอ้พวกนั้นออกให้หมด ถึงแม้ก่อนหน้านี้นายจะเคยตกเป็นของใครก็ช่าง แต่นับจากวันนี้คนที่เป็นเจ้าของนายคือฉัน จำ เอา ไว้!!!


“ไม่!! อย่าทำผมเลยนะ ผมยอมแล้วพอที ฮึก! พอแล้ว”


“อย่าร้องไห้เลยยองแจ..อย่าแสร้งว่านายไม่เคยสิ แค่นี้ฉันก็จะคลั่งแล้ว หึๆ”


“พี่แจ็คสัน!! ไม่!!


ไม่สนใจว่ายองแจจะพยายามขัดขืนมากเท่าไหร่ ไม่สนว่าเสียงร้องไห้ของอีกฝ่ายดังมากแค่ไหนตอนนี้เขาปล่อยให้ร่างกายและอารมณ์ส่วนลึกเป็นตัวขับเคลื่อนทุกอย่าง สัมผัสนุ่มนิ่มที่ปลายนิ้วกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาไปทีละนิด กลิ่นหอมจากเนื้อตัวคนที่ถูกบังคับลอยเข้ามาในจมูกจนต้องสูดดมครั้งแล้ว ครั้งเล่า อย่างไม่รู้จักพอ ทุกอย่างดำเนินไปตามอย่างที่ใจเขาต้องการก่อนที่จะรับรู้ได้ถึงความผิดปกติบางอย่างของร่างกายอีกฝ่าย


เขา..เป็นคนแรกของยองแจ!!!!


ความรู้สึกดีใจปนเปกับความรู้สึกเกลียดตัวเองทับถมอยู่เต็มสมอง เขาโกรธจนเผลอทำเรื่องเลวร้ายกับยองแจ ทำให้คนๆนี้ต้องเจ็บแต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกที่ได้รู้ว่ายองแจเป็นของเขาแค่คนเดียวและนับจากนี้เขาจะไม่มีทางปล่อยเด็กคนนี้ไปแน่ๆ


ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามทางของมัน เมื่อสิ้นสุดก็เริ่มขึ้นใหม่ จบลงก็สานต่ออย่างไม่รู้จักเบื่อ ไม่รู้จักพอ ไม่แน่ใจว่าเขารักยองแจไปกี่ครั้ง ไม่แน่ใจว่าได้สวมกอดแนบชิดร่างนี้ไปเท่าไหร่ แต่กว่าที่เขาจะหมดแรงและคนที่อยู่ใต้ร่างจะหลับคาอกเขาก็เกือบจะฟ้าสว่าง ทุกอย่างจึงได้สิ้นสุดลงและสงบนิ่งเหมือนเดิม


“นายนี่มันจริงๆเลยนะ ปากดีทั้งๆที่ไม่ประสาอะไรเลยสักนิด” จูบลงบนขมับของคนที่หลับใหลในอ้อมแขนเบาๆ รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น สายตากวาดมองร่างขาวผ่องกับร่องรอยที่เกิดจากฝีมือเขาอย่างมีความสุข


“นายเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้วยองแจ นายเป็นของฉัน” 


หยุดคำพูดของตัวเองไว้เท่านั้นเมื่อความง่วงซึมเริ่มขับเคลื่อนเข้าสู่ระบบประสาทของเขาบ้าง สูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของอีกคนเบาๆอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดตามยองแจไปอีกคน





***************************

จบตอนแล้วนะ TUT

หลังจากหายไปนานเพราะไรท์เคลียร์งานเพื่อขึ้นสู่ชั้นปีสุดท้าย

ก็เลยรีบแวะมาลงให้อย่างรวดเร็วที่สุด

ฉาก nc ก็อยากแต่งให้อ่านอยู่หรอกนะคะ

แต่ฝีมือมันยังงูๆ ปลาๆ อยู่เลยยังไม่กล้าแต่ง แหะๆๆ

ตอนนี้ก็พยายามจินตนาการกันเองเนอะ หุๆๆ

ไว้หลังจากนี้จะพยายามมาลงตอนหน้าให้เร็วๆนะคะ

เจอกันตอนหน้าค่ะ (-/\-)







mx-xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #472 piangngam (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:52
    น้องงงง
    #472
    0
  2. #404 mooeve1234 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 02:15
    เค้าได้กันแล้ววววววว ฮือออออ
    #404
    0
  3. #385 ounsengdeelerd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 15:15
    แจ็ดไปสวนดอกไหม่ทำไม่ทำตัวเป็นโรดจิต
    #385
    0
  4. #358 thuglifes (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:53
    แจ๊คดูโรคจิต.,.
    #358
    0
  5. #287 ak_teaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 10:37
    พี่แจ็คค พอใจแล้วใช้ไหมมมมม หื้มมมมมมมท
    #287
    0
  6. #251 joker(raiha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 11:09
    โอ้ยยย ขอไม้หน้าสามค่ะ ขอไม้เรียว จะตีหวัง จะตีให้ลายพร้อยไปทั้งขา แจ๊คสันที่ยังคงเป็นพระเอกเรื่องนี้ได้เพราะยองแจชอบหรอกนะ มาทีหลังสุด ทำอะไรก็ทำให้น้องเจ็บ ให้น้องหมอง เหมือนตัวร้ายสุดๆ ละดูจงฮยอนเปลี่ยนให้ยองแจ ดูยูคยอมรักมากแค่ไหนก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจให้ อยากดูแล อยากให้ยิ้ม #ทีมเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ ละนี่น้องตื่นมาจะเป็นยังไง หวังเจียเอ๋อ โกรธแรง #อินเบอร์แรง
    #251
    0
  7. #250 pty_no (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 21:55
    พี่แจ็คสันนนนนนน!!!! ทำไมทำร้ายน้องล่ะ พี่แจ็คสันไม่กลัวน้องเกลียดเหรอ TT^TT
    #250
    0
  8. #249 Natinita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 15:15
    ทำไมพี่แจ็คทำกับน้องแบบนี้????????
    #249
    0
  9. #248 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 11:01
    ตื่นมาจะเป็นไงเนี้ย น้องจะหนีไปอีกมั้ยนะ
    #248
    0
  10. #247 mjaey (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 08:50
    แจ๊คสันอ่าา ดีกับยองแจหน่อยสิ อ่านตอนนี้แล้วหมั่นไส้แจ๊คชะมัด ฮืออ สงสารยองแจ
    #247
    0
  11. #246 Reeya.P (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 04:52
    ตื่นมายองแจโวยวายแน่แจ็คสัน เดี๋ยวน้องก็ได้หนีไปอีกหรอก ไปบังคับน้องแบบนี้ เตรียมตัวโดนโกรธได้เลยคุณแจ็คสันนนน
    #246
    0
  12. #245 jazzotorii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 02:21
    แงงงต้องรู้สึกยังไงง มันดีนะที่เขาเป็นเจ้าของกันแล้ว แต่น้องไม่เต็มใจนี่สิ ตื่นมาจะเป็นไงบ้าง อยากรู้มาก มาต่อไวๆนะค้า
    #245
    0
  13. #244 Kamisama (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 02:12
    เอาจริงๆตอนนี้เรายิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าแจคไม่มีเหตุผลอะไรเลยและถ้าเราเป็นยองแจก็จะไม่มีวันรักคนแบบนี้แน่ๆอ่ะ ยูคพระเอกมากตอนนี้ T_T คือแจคมาทีหลังตั้งแต่จงฮยอนละอะยังจะมาเรียกร้องอะไรอีกบังคับขืนใจชัดๆ..... #ขอโทษค่ะเราอิน55555
    #244
    0
  14. #243 cafepae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 01:36
    ฉันจะดีใจหรือเสียใจดี สับสนไปหมด
    #243
    0
  15. #242 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:42
    อื้อหือ ค้างแรงมากกกกกกก ไรท์กำลังจะทำให้เราขาดใจ!! รีบมาต่อนะคะ รอๆๆ เป็นกำลังใจให้น๊าาา
    #242
    0
  16. #229 ak_teaw (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 14:50
    รออออออออออออออ พี่แจ็คจะทำอะไรนะ ไม่รุนแรงนะ แต่ถ้าลุกไม่ไหวเลยก็ดี น้องจะได้ไม่หนีไปไหนไงง 555
    #229
    0
  17. #228 cafepae (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 22:41
    ใจเย็นเน้อพี่แจ๊ค
    #228
    0
  18. วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:52
    แจ็คสันนนนน อย่าทำรุนแรงกับแจนะ!!!!! ปล้ำได้แต่อย่างรุนแรง 55555 อัลไลของเม้นนี้
    #227
    0
  19. #226 chzckhnp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 15:26
    พี่แจ็คสันกำลังเข้าใจน้องผิดนะ อย่าทำอะไรรุนแรงล่ะ T _ T ทำดีมากๆยองแจจะได้เลือกพี่เข้าใจมั้ย! ยองแจก็ชอบพี่ มีใจให้พี่ พี่แจ็คสันควรทำอะไรให้มันถูกต้องน้า เชียร์~ แต่ห้ามใจร้ายกับยองแจ!
    #226
    0
  20. #225 laffylaffy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 14:31
    พี่แจ็ค อย่าแกล้ง อย่าทำไรน้องรุนแรงนะ สงสารน้องT_T
    #225
    0
  21. #221 pty_no (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 13:16
    แจบอมแนะนำอะไรแจ็คเนี้ยยย
    #221
    0
  22. #220 34667 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 07:35
    พี่แจ๊คใจเย็นๆเน้อออ
    #220
    0
  23. วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 23:52
    แจบอมไม่ได้แนะนำเลยจริงๆ ยังไงซะสักวันแจ็คสันก็ต้องกินยองแจอยู่ดี นั่นคือเป้าหมายหลักนะ เรารออยู่นะค่ะเบบี๋
    #219
    0
  24. #218 Natinita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 23:14
    พี่แจ๊คจะทำอารายแจจจจจจจ
    #218
    0