GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 17 : ต้องทำยังไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    19 พ.ค. 59

mx-xine


“ยองแจ นอกจากพี่แล้ว ยองแจกำลังซ่อนใครเอาไว้ในนั้นครับ? ไอ้ผู้ชายอีกคนที่มันกำลังแย่งหัวใจยองแจไปจากพี่ มันคือใคร?”


คำถามที่เหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ ยองแจหลุบสายตาลงต่ำ ไม่สบมองคนที่ตั้งคำถามรุนแรงเบื้องหน้าสองมือบีบแน่นด้วยความกดดัน กลัว และสับสน


เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรจงฮยอนถึงได้ถามแบบนั้น ไม่กล้าเดาว่าจงฮยอนรู้เรื่องแล้วหรือมีอะไรระแคะระคายคนๆนี้เข้าให้แต่ที่แน่ๆตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงดี


“ตอบพี่หน่อยได้ไหมครับยองแจ? ระหว่างเรามีความลับตั้งแต่เมื่อไหร่?”


“คือคือผม ผมไม่รู้เรื่องว่าพี่พูดอะไร”


“พูดเรื่องอะไร? ยองแจครับ พี่เคยบอกยองแจไปหรือยังว่ายองแจเป็นคนที่โกหกไม่เก่ง”


“พี่จงฮยอน” เบือนหน้าหนีไปอีกด้าน สองไหล่เริ่มสั่นไหวเล็กๆสิ่งที่ยองแจกลัวมากที่สุดกำลังมาถึง เขากลัวว่าสักวันเรื่องระหว่างเขากับแจ็คสันจะต้องรู้ถึงหูของจงฮยอน แต่ไม่ได้คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้ เร็วขนาดที่เขาตั้งรับมันไม่ทัน เร็วจนไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังไง


“พี่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรยองแจถึงทำแบบนั้นพี่ไม่ดีพอเหรอครับ หรือว่ายองแจไม่รักพี่แล้ว” มือหนาใหญ่ของอีกฝ่ายเอื้อมคว้ามือขาวไปบีบเบาๆ ยองแจนิ่งงันไปกับคำพูดของคนรัก หัวใจหล่นวูบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าหวานซีดลงราวกับกระดาษขาวก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างร้อนรน


“พี่พูดอะไรกันครับ ผมรักพี่คนเดียวนะจงฮยอน!!


“แล้วผู้ชายคนนั้น เขาเป็นใครเหรอ?”


“คนไหนของพี่ ผมไม่รู้เรื่อง” ชักมือกลับแล้วลุกขึ้นเดินหนีไปอีกทาง ไม่ใช่ตอนนี้ เขาจะให้จงฮยอนรู้เรื่องตอนนี้ไม่ได้เพราะยังไงซะคนที่เขาเลือกก็ต้องเป็นจงฮยอนอยู่แล้ว เขาจะต้องเลิกกับแจ็คสัน เขาจะต้องเลิกชอบผู้ชายคนนั้น เขาจะต้องไม่รักใครอีกนอกจากจงฮยอน


หมับ!!


“ยองแจ..” ร่างสูงทีเดินตามมาสวมกอดจากด้านหลัง ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาถึงเขาจนหัวใจแทบหยุดเคลื่อนไหว ยองแจรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของคนที่กอดเขาอยู่เป็นอย่างดี แต่เขาจะบอกจงฮยอนได้ยังไง จะพูดได้ยังไง


พี่จะขาดใจรู้ไหม..อย่าทำแบบนี้เลยนะ พูดกับพี่ดีๆบอกพี่มาตรงๆ พี่พร้อมจะแก้ไขหากว่าตรงไหนที่พี่ทำไม่ดีหรือว่าพี่ใส่ใจยองแจน้อยไป ยองแจถึงได้รับมันเข้ามาอีกคน”


“พี่ครับ..พี่รู้ใช่ไหมว่าผมรักพี่”


“ยองแจเองก็รู้ใช่ไหมว่าพี่รักยองแจมาก” คนที่อยู่ด้านหลังสบลงมาบนไหล่เนียนก่อนที่ยองแจจะรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ข้างแก้มตัวเอง


“จงฮยอน..พี่ร้องไห้ ทำไม" ผละออกจากอ้อมกอดแล้วพลิกตัวกลับไปหา สองมือประคองใบหน้าหล่อคมเอาไว้ก่อนจะปาดเช็ดหยาดน้ำสีใสที่ไหลลงมาจากดวงตาสั่นไหวของคนตรงหน้า


“ผมเองไม่รู้หรอกนะครับว่าพี่ไปรู้ไปเห็นอะไรมา แต่ผมขอเวลาหน่อยได้ไหม..ผมยังพูดอะไรตอนนี้ไม่ได้”


“ยองแจ พี่ต้องรอถึงตอนไหน ต้องรอจนคนนั้นเอายองแจไปจากพี่”


“พี่จะไม่มีวันเสียผมไป เพราะผมก็จะไม่มีวันเสียพี่ไปเหมือนกัน..พี่ให้โอกาสผมแก้ไขเรื่องนี้ได้ไหม นะครับ เชื่อใจผม”



“ไม่ว่าพี่จะรู้ จะเห็นอะไร แต่ผมอยากให้พี่เชื่อในตัวผม..ตราบใดที่พี่ยังรักผม นั่นก็เท่ากับผมเองยังรักพี่อยู่เหมือนกัน”

 


 

ผ่านมาก็ตั้งหลายวันหลังจากมีเรื่องวุ่นวายใจ เขาขอกลับมานอนที่คอนโดของตัวเองเพื่อสะสางความคิดและตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้วว่าเรื่องระหว่างเขากับแจ็คสันมันต้องหยุด เขาไม่ต้องการให้จงฮยอนเจ็บปวดมากไปกว่านี้ ผู้ชายที่เขารักมากที่สุดกำลังเสียใจเพราะการกระทำของเขา เพราะความโลเลอ่อนแอของเขาและเขาไม่ต้องการให้มันเป็นอย่างนั้นเลยสักนิด


คิดได้อย่างนั้นก็ควานหามือถือขึ้นมากดเบอร์ที่โดนบังคับให้จำได้อย่างแม่นยำ ทั้งๆที่เตรียมใจไว้แล้วว่ามันคงจบไม่สวยแต่ก็ยังอดกระวนกระวายใจไม่ได้ รอสายไม่ถึงสิบวิปลายสายก็รับแล้วตอบกลับมาด้วยเสียงอารมณ์ดี


ไง..แปลกแหะนายเป็นฝ่ายโทรหาฉัน คิดถึงเหรอ?


“อย่ามาติดตลกผมมีเรื่องจะคุยกับพี่”


คุยอะไร จะให้ฉันไปรับกลับแล้วเหรอ ไม่อยากอยู่กับไอ้แฟนเก่าต่อหรือไงแล้วนี่มันไปไหนซะล่ะถึงได้โทรมาหาฉันได้


“ผมไม่ได้โทรเพื่อให้พี่มารับผมหรอกนะ..ตอนนี้ผมอยู่คนเดียวและผมแค่มีเรื่องจะเคลียร์ก็เท่านั้น”


เคลียร์ เคลียร์อะไรของนาย


“พี่แจ็คสัน เรื่องระหว่างเรา ผมว่ามันควรหยุดได้แล้วนะครับ” พอจะพูดออกไปเสียงเขากลับสั่นขึ้นมาเสียอย่างนั้น แต่ยองแจก็เลือกที่จะพูดมันต่อ เขาจะยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้


หยุดอะไรของนาย ต้องการจะสื่ออะไรยองแจ


ผมไม่อยากคบกับพี่ต่อไปแล้วล่ะ ผมว่าเราควรพอ


ห๊ะ!! ควรพอเหรอ แต่ฉันไม่พอ!!!’ เสียงขู่ตะคอกที่ส่งมาทำให้เขาสะดุ้งเล็กๆ ความน้อยใจผสมกับความกังวลก่อตัวขึ้นเล็กๆ


“เรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้น พี่ต้องการอะไรจากผมกันแน่ครับ ฮึก!” หลุดเสียงสะอื้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ สองมือกำลังสั่นไหวเล็กๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่อยที่หัวตาทั้งสองข้าง


ฉันต้องการนาย ได้ยินไหมว่าฉันต้องการนาย



ถ้าจะโทรมาหาฉันเพราะเรื่องนี้ก็วางสายไปซะ ถ้านายไม่อยากให้เรื่องมันเลวร้ายลงกว่าเดิมก็อย่าได้พูดเรื่องนี้กับฉันอีก


“แต่ผมทำมันต่อไปไม่ได้ ผมทำร้ายพี่จงฮยอนไม่ได้ ผมทำร้ายเขาไม่ได้แล้ว ฮือๆๆ” ร้องไห้ออกมาเพราะไม่รู้จะทำยังไง ตอนนี้เขาสับสนจนเริ่มทำอะไรไม่ถูก ยิ่งแจ็คสันดึงดันแบบนี้เขายิ่งกลัว


แต่นายทำร้ายฉันได้สินะฉันไม่มีหัวใจหรือไง


” คำพูดที่เหมือนตัดพ้อทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแสดงสีหน้าแบบไหนตอนที่พูดแต่มันทำให้เขาเริ่มหายใจไม่ออก


ต่อให้ไอ้จงฮยอนมันเจ็บปวดฉันก็ไม่สนใจเพราะคนเดียวที่ฉันสนคือนาย  ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินเรื่องที่นายพูดเมื่อกี้ แค่นี้นะ!’




“ฮึกๆ ฮือๆๆๆๆ”


เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังขึ้นทันทีเมื่อสายตัดไป ภายในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่มีแต่ตัวเขาอยู่คนเดียว ไม่ได้กว้างขวางอะไรนักแต่ความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลังลังตกลงไปในหลุมลึกที่ไม่มีก้น


ไม่เคยรู้สึกแย่เท่านี้มาก่อน ไม่เคยรู้เลยว่าคนจะขาดใจมันเป็นยังไงจนกระทั่งตอนนี้ ไม่มีสักครั้งที่ต้องการจะทำร้ายใคร หรืออยากจะทำให้คนอื่นเจ็บปวด แต่ทำไมเขาถึงหลีกเลี่ยงสถานการณ์แบบนั้นไม่ได้


เขารักจงฮยอน..รักมากเท่าที่คนๆหนึ่งจะรักใครอีกคนได้


แต่ตอนนี้..เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีให้แจ็คสันมันเรียกว่าอะไร


“ฮือๆๆ ฉันควรจะทำยังไง ฉันต้องทำยังไง ฮึก..ฮืออ”

 

 40%



ไม่มีที่ไป สุดท้ายเขาก็พาตัวเองมาที่คอนโดของเพื่อนจนได้ ร่างขาวผ่องที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนหรือทำอะไรดีกำลังล้วงมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าเพื่อกดโทรหาเพื่อนผู้ยังไม่รับรู้ถึงการมาเยือนของเขา


“นี่..ยูคยอม นายอยู่ที่ห้องหรือเปล่าอ่ะ?”



“ฉันอยู่ข้างล่าง ขึ้นไปไม่ได้ลงมาหาหน่อยสิ”



“อือ รอตรงทางเข้านี่แหละ”


รอไม่ถึงสามนาทีเพื่อนร่างสูงก็พรวดพราดออกมาจากลิฟต์ด้วยใบหน้าเร่งรีบ ยองแจส่งยิ้มเล็กๆไปให้เมื่อเพื่อนรักมาถึงตัวไม่รอช้าที่เขาจะเดินตรงเข้าไปหาก่อนจะสวมกอดคนตัวโตเสียดื้อๆ


“ยองแจ..เป็นอะไร?”


“ฮึกๆ..ยูคยอมม ฮือออ” ปล่อยโฮออกมาทันทีที่สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากคนที่ถูกกอด ยองแจปล่อยอารมณ์ทั้งหมดแบบไม่อายสายตาใคร


“ยองแจ!! ใครทำอะไร ไหนบอกมาสินายร้องไห้ทำไม”


“ฉัน ฮึกๆ ฉัน..


“เลิกร้องก่อนนะ ขึ้นไปห้องฉันดีกว่า”


ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงแค่กลั้นสะอื้นตามที่เพื่อนบอกก่อนจะปล่อยให้คนที่ยังงงอยู่จับมือแล้วพาเขาขึ้นไปยังห้องพักโดยไม่ขัดขืนหรือโต้แย้งใดๆทั้งสิ้น


ที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้มีเพียงบีบมือที่กุมอยู่ให้แน่น แล้วก้าวเดินตามไปเรื่อยๆเท่านั้น


 


นี่เป็นครั้งแรกที่ยองแจร้องไห้ต่อหน้าเขา!!!


ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพื่อนที่ชอบหัวเราะ ชอบยิ้มอย่างยองแจจะมาปรากฏต่อหน้าเขาด้วยดวงตาเศร้าหมองกับใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาแบบนี้


ตั้งแต่พาขึ้นห้องมาได้คนๆนี้ก็เอาแต่ร้องไห้ ไม่ว่าจะพยายามปลอบเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผล สุดท้ายเลยต้องกลายเป็นว่าเขาได้แต่นั่งจับมือนิ่มเอาไว้เงียบๆจนกว่าเจ้าตัวจะหยุดไปเอง แต่ที่ช็อกกว่าจนเขาทำตัวแทบไม่ถูกเลยก็หลังจากได้ฟังเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนอย่างความสัมพันธ์ซับซ้อนของยองแจตอนนี้


คนสามคน..มาก่อน มาหลัง..รัก ชอบ ต้องการ..ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตอนไหน เขาเองก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆ หน้าที่ของเขาก็คือ “ปลอบใจ”


ใช้เวลาไม่นานคนงอแงก็ผล็อยหลับไป เขาจัดการอุ้มยองแจไปนอนในห้องตัวเองก่อนจะปิดประตูแล้วออกมานั่งอยู่ด้านนอกเพื่อให้คนที่ดูเหนื่อยล้าได้พักผ่อนอย่างเต็มที่


ร่างแกร่งทิ้งตัวลงบนโซฟาแรงๆราวกับไร้ซึ่งกำลังในการหยัดกายให้ยืนอยู่ได้ สองมือหนากุมขมับเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าก้อนมันสมองจะกระดอนออกมานอกกะโหลกเพราะคิดเรื่องของยองแจซะก่อน ยิ่งเขาทบทวนเรื่องของยองแจมากเท่าไหร่ หน้าอกเขายิ่งรู้สึกเจ็บแปลบๆจนต้องละมือมากุมอกไว้แทน


สองปีที่เขารักยองแจมา พยายามไม่ให้เจ้าตัวรู้ ดูแลเท่าที่จะทำได้แต่เขาไม่เคยชอบหน้าที่นี้เลย ไม่เคยชอบ!!!


การต้องเฝ้าดูคนที่รักสุดหัวใจอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายอื่น แล้วทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มไปให้คิดว่ามันยากแค่ไหนกัน??? แล้วนี่ยังจะมีอีกคนเข้ามาแข่งรักยองแจกับเขาอีก!!!


เขาก็แค่หวังสักครั้ง อยากให้มีสักครั้งที่เขาอยู่ในสายตาของยองแจบ้าง..ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่เพื่อนกัน แต่ยองแจพิสูจน์มันให้เขาเห็นแล้วว่ายังไงซะ คนอย่างเขามันก็เป็นได้แค่ “เพื่อนที่ดี” เท่านั้น


ถึงจะเจ็บ จะทรมานแค่ไหน แต่เขาเลิกรักยองแจไม่ได้


ถ้าหากว่าหน้าที่ของเขามันมีแค่นี้ เขาก็จะทำในให้ดีที่สุด จะเป็น “ที่พักใจ” ที่ปลอดภัยที่สุดของยองแจตลอดไป


 



รำคาญ..แสงบางอย่างกำลังทำให้เขารู้สึกทุรนทุราย มันไหวๆไปมาอยู่ในโสตประสาทจนสุดท้ายแล้วก็ต้องลืมตาขึ้นมามอง แต่แทบจะกระโจนลงเตียงเมื่อเปิดตาขึ้นมองแล้วเห็นหลอดไฟของกระปอกไฟฉายวิ่งวนๆอยู่ใกล้ๆหน้า ยองแจมองเลยมือที่รุกรานตัวเองขึ้นไปก็เจอกับยูคยอมที่ทำหน้าตาเครียดขึงมองมาอยู่


“โธ่เอ้ย! นึกว่านอนหลับตายไปแล้วซะอีก เรียกตั้งนานก็ไม่ยอมลุก ปลุกก็ไม่ยอมตื่น ดีนะมีไฟฉายช่วยได้ทุกที”


“อะไรของนายเนี่ย?? ให้ตายสิ! ฉันตกใจนะนึกว่าโดนเอเลี่ยนบุกโลกมาจับตัวซะอีก”


“เว่อร์ไปล่ะ” ยูคยอมเอ่ยขำๆก่อนจะวางมือแปะลงบนผมเผ้ายุ่งๆของเขาแล้วขยี้ไปมาเบาๆ


“ไปอาบน้ำซะให้เรียบร้อย เสื้อผ้านายวางอยู่ตรงนั้นเสร็จแล้วก็ออกไปกินข้าวข้างนอกล่ะทำไว้ให้แล้ว รอกินอยู่นะ” สั่งเสร็จสรรพเจ้าของห้องก็หันหลังเดินออกไป ก่อนจะพ้นห้องก็หันมาย้ำให้เขารีบๆจัดการตัวเองซะ


ยองแจได้แต่อมยิ้มอยู่กับตัวเองเงียบๆหลังจากเพื่อนรักปิดประตูลง เขาไม่รู้ว่าตัวเองนอนไปนานแค่ไหน กี่ชั่วโมง หรือกี่วัน แต่ที่แน่ๆวันนี้มันคือวันใหม่เพราะเสียงรายการทีวีสุดโปรดของยูคยอมที่ดังอยู่ด้านนอกมันจะฉายเพราะตอนเช้าเท่านั้น


ลุกขึ้นมาจัดการทุกอย่างเงียบๆอย่างรวดเร็ว หลังจากได้เล่าทุกอย่างให้ยูคยอมฟังเขารู้สึกว่าหัวมันโล่งๆพอสมควร ถึงแม้ตอนนี้เขาจะยังรู้สึกแย่แต่การได้อยู่กับผู้ชายอย่างยูคยอม เรื่องทุกอย่างมันมักจะดูเล็กลงจนน่าประหลาด


นี่มันคงเป็นโชคดีของเขาที่มีเพื่อนแสนดีอย่างยูคยอม และมีเพื่อนที่จริงใจอย่างแบมแบม..


นึกถึงเรื่องนี้ก็ได้แต่หัวเราะคนเดียวเงียบๆ เขานี่มันน่าสมเพชจริงๆ มีเรื่องทีไรก็วิ่งโร่มาหาเพื่อนทุกที


“นี่!! ยองแจ นายอาบน้ำเสร็จรึยังเนี่ย กับข้าวมันจะเย็นหมดแล้วนะ” เสียงตะโกนจากคนด้านนอกมาเร่งทำให้หลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองจนเผลอมุ่นหัวคิ้วเล็กๆ


“เสร็จแล้วๆ ออกไปล่ะ รีบจริงเลยนะนายนี่”



60%



“ยองแจ จะไปยังรอนานแล้วนะ” เสียงของยูคยอมเรียกให้คนที่กำลังเหม่อหลุดออกจากภวังค์ ยองแจเบือนหน้างงๆหันกลับไปหาเพื่อนแล้วถามย้ำอีกครั้งว่าไปไหน


“ประสาทหรือไงก็ไหนบอกว่าวันนี้จะออกไปเที่ยวกับฉันไงล่ะ นายนี่ก็นะเอาแต่เหม่ออยู่ได้ จิตใจลอยไปถึงไหน คิดเรื่องอะไรอยู่”


“อ่าไม่ได้คิดไรหรอก ก็แค่นึกอะไรเล่นไปเรื่อยเปื่อยไร้สาระอ่ะ”


“ก็ดีแล้ว ฉันว่าช่วงนี้อย่าพึ่งคิดอะไรมากเลยนะโอเค? อยู่กับฉันนายควรจะทิ้งทุกเรื่องไปให้หมดนะยองแจ เข้าใจไหม?”


“เข้าใจแล้ว” ตอบกลับยิ้มๆแล้วลุกเดินเข้าไปหาคนที่ยืนรออยู่ตรงประตู ยองแจส่งมือไปให้มือใหญ่ที่อ้ารอคว้าจับอยู่นี่เป็นอีกอย่างที่เขาชอบทำมันกับยูคยอมมากที่สุด เดินจับมือกัน


ยูคยอมเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่เขาเคยจับมือด้วยแถมเวลาจับแล้วเจ้าคนตัวโตนี่มักจะชอบบีบมือเขาเบาๆ มันทำให้เขารู้สึกดียิ่งเวลามีปัญหาแล้วยูคยอมจะจับมือของเขาไว้เสมอ


“อยากไปไหนก่อนที่แรก?” เสียงใหญ่หันมาถามนิดๆพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น


“ร้านเค้ก อยากไปกินเค้กมากเลยแหละ”

 

 


ไม่ได้มาตั้งนาน ร้านเค้กประจำของเขาทุกอย่างที่นี่ยังดูเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย พนักงานในร้านก็ยังหน้าเดิม เจ้าของร้านก็น่ารักเหมือนเดิมและที่สำคัญที่สุดเค้กยังอร่อยมากๆเหมือนเดิม


“น้องยองแจ ไม่ได้เจอกันนานนะครับหายหน้าไปเลย”


“แหะๆ สวัสดีครับพี่จินยอง พอดีช่วงก่อนหน้านี้ผมยุ่งๆน่ะครับ เลยไม่ได้แวะมาเลย”


“อ่อ ครับ วันนี้แวะมาพี่ก็ดีใจแล้วล่ะ หายไปนานยังสั่งเมนูเดิมอยู่หรือเปล่า?”


“ครับ ของผมขอเหมือนเดิม”


“แล้ว..แฟนน้องยองแจละครับ ทานอะไรดี?”


“เอ่อ..คือ ผมไม่ใช่ฟะ”


“เจ้านี่เอาเหมือนผมเลยครับ เหมือนกัน”

พอได้รับคำตอบจากเขาแล้วเจ้าของร้านหน้าหวานก็เดินผละไปทิ้งให้เขายืนอยู่กับเพื่อนตัวโตที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำไม่พูดไม่จาแถมยังเมินไปทางอื่นอีก


“เป็นอะไรของนาย?”


“ก็..ก็นาย ทำไมไม่บอกพี่เขาไปล่ะ ว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกัน”


“บอกหรือไม่บอกแล้วยังไงล่ะ ยังไงคนอื่นก็คิดว่านายเป็นแฟนฉันตลอดอยู่แล้วนี่”


“ก็นั่นมันคนอื่น แต่นี่คนรู้จักนายนะยองแจ”


“ช่างเหอะ งั้นวันนี้ฉันเป็นแฟนนายหนึ่งวันเอามะ ฮ่าๆๆๆ”


“นายพูดเองนะ”


“ได้สิ วันนี้ฉันจะเป็นแฟนนาย

 



“อร่อยเนอะว่ามะ”


“มากอ่ะ”

เสียงหัวเราะพูดคุยของเขากับยูคยอมดังไปทั้งร้านเค้ก ทำราวกับว่านี่เป็นบ้านของตัวเองถ้าเป็นที่อื่นเขาคงไม่กล้า แต่ที่ร้านของจินยองเขาจะทำอะไรก็ได้เพราะเป็นลูกค้าประจำแล้วอีกอย่างตอนนี้ทั้งร้านก็มีเพียงเขากับยูคยอมสองคนเท่านั้นที่เป็นลูกค้า


“เป็นไงล่ะ นี่ร้านประจำฉันเลยนะ”


“คราวหลังมากินกันอีกไหม?”


“ได้ รอบหน้าชวนแบมมาด้วย” เขาพูดไปพลางตักเค้กตัวเองไปพลาง ก่อนจะจิ้มส้อมไปตักเค้กของยูคยอมใส่ปากตัวเองเพราะของเขาหมดไปแล้ว


“ขโมย ของตัวเองหมดก็หยุดกินสิ”


“วันนี้ฉันเป็นแฟนนายนะ ตามใจแฟนหน่อยไม่ได้หรือไง”


“หึ! เอาใหม่เลยไหม จะสั่งให้”


“ไม่ จะกินกับนาย”


ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงกระดิ่งตรงประตูร้านก็ดังเรียกความสนใจของเขาขึ้นมาซะก่อน ยองแจเบนสายตาไปมองแล้วแทบจะพ่นเค้กในปากใส่หน้ายูคยอม ผู้ชายร่างสูง ใบหน้าหล่อคม ดวงตาเรียวเล็กกำลังเดินเข้ามา ถ้าเขาจำไม่ผิดนั่นคืออิม แจบอม เพื่อนสนิธของแจ็คสัน


ยองแจแทบจะฟุบหลบลงกับโต๊ะแต่โชคดีตรงที่ยูคยอมนั่งบังเขาไว้ซะมิด ความสงสัยถาโถมเข้ามาเต็มอก ผู้ชายคนนี้มาทำอะไรที่ร้านเค้กของจินยอง


“หลบใคร ทำไมทำหน้าอย่างนั้น” สะดุ้งสุดตัวเมื่อยูคยอมส่งมือมาแตะที่ข้างแก้ม เขาเบนสายตากลับมามองเพื่อนที่กลายเป็นแฟนชั่วคราวแล้วตอบด้วยเสียงอันเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้


“นั่นเพื่อนพี่แจ็คสันล่ะ”


“ห๊ะ!!!” คนที่ตัวโตกว่าไม่ได้ยิน ยูคยอมทำสีหน้าสงสัยแล้วยังยกไหล่เป็นเชิงว่าไม่ได้ยินมาอีก


“เพื่อนพี่แจ็คสัน”


“อะไรของนายวะ” แต่ยูคยอมที่ดูเหมือนจะมีปัญหากับระบบการฟังก็ยังไม่ได้ยิน ยองแจที่ไม่รู้จะทำยังไงเลยเอื้อมมือไปคว้าเข้าที่คอของเพื่อนรักแล้วโน้มลงมาให้หูอยู่ระดับเดียวกับปากเขาแล้วกระซิบบอก


“นั่นน่ะ เพื่อนพี่แจ็คสัน ที่นี้ได้ยินหรือยัง ฉันไม่อยากให้เขาเห็นก็เลยหลบไง”


“อ่า อือ” ยูคยอมตอบกลับมาแค่นั้นก่อนจะเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกร้านแทน ใบหน้าขาวเนียนของอีกฝ่ายแดงระเรื่อลามมาถึงหู ด้วยความเป็นห่วงยองแจส่งมือไปทาบหน้าผากกว้างทันที


“เป็นไร หน้าแดงจัง ปวดหัวไหม?”


“เปล่า ฉันแค่ แบบว่าเค้กมันอร่อยมากเลยรู้สึกดี” ยองแจหลุดขำกับคำตอบของคนตรงหน้า เขาไม่ได้เซ้าซี้อะไรมากแต่กลับเบนความสนใจไปหาคนที่พึ่งเข้ามาใหม่แทน

 

“มาทำไม”


“ฉันคิดถึงนาย”


“ไร้สาระ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นได้เลย”


“ฉันไม่ไป เมื่อไหร่นายจะเลิกไล่ฉันแบบนี้สักที”


“ถ้านายจะมาเพราะเรื่องบ้าบอนั่นก็เชิญออกไป”


“ฉันจะมาซื้อเค้กต่างหากฉันอยากกินเค้กฝีมือนาย วันนี้ฉันขอเหมาเค้กทั้งร้าน”


“ห๊ะ! อะไรของนาย”


“แล้วฉันก็จะกินมันที่นี่ ยกมาให้ด้วยล่ะ”


เพื่อนตัวสูงของแจ็คสันพูดแค่นั้นก็เดินดิ่งมาทางพวกเขาทั้งสองคน ยองแจรู้สึกว่าตัวของเขาหดเล็กลงกว่าเดิมอีกหลายเท่าแต่เหมือนโชคยังดีเขาพรูลมหายใจออกมาเบาๆเมื่อแจบอมไม่ได้มาใกล้มากนัก ผู้ชายคนนั้นนั่งลงตรงโต๊ะที่ถัดออกไปอีกหลายตัวแถมยังเป็นมุมอับแน่นอนว่าจากตรงนั้นมองมายังไงก็ไม่เห็นเขา


“นายไม่ต้องทำท่าทางแบบนั้นก็ได้ พี่เขาไม่เห็นนายหรอกฉันบังนายมิดขนาดนี้”


“อะไรเล่า ฉันเปล่าทำสักหน่อย”


“หึๆๆ สีหน้าแปลกๆแบบนี้ยังบอกว่าไม่ได้ทำอีก เอ้า!” พูดไม่พูดเปล่า ยูคยอมยังยัดเค้กคำโตเข้ามาในปากจนเขาแทบสำลัก


“แค่ก ทำอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็ติดคอฉันตายหรอก”


“ไม่ตายหรอก ฉันคำนวณการเคี้ยวของนายไว้แล้วล่ะ ฮ่าๆๆ”


“เหอะ! นายแกล้งฉันเพราะงั้นมื้อนี้นายจ่าย”


ได้สิ วันนี้นายเป็นแฟนฉันนี่เรื่องแค่นี้สบายๆอยู่แล้วล่ะ

 

 

 

จะมีคำไหนไปได้นอกจากคำว่า ประหลาดใจเมื่อหลายวันก่อนแจ็คสันโทรมาโวยวายกับเขาว่าแฟนของมันหายไป แถมติดต่อก็ยังไม่ได้ด้วยแต่พอเขามาหาจินยองแล้วทำไมถึงเจอกับเด็กนั่นที่นี่ได้


แจบอมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอกับยองแจ ใจจริงของเขาแค่มาหาจินยองก็เท่านั้น นี่เป็นวันที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขายังคงวนเวียนมาที่ร้านเค้กแห่งนี้เพื่อมาเจอกับเจ้าของร้านผู้ใจร้ายและเย็นชา


เขาเริ่มจีบจินยองพร้อมๆกับที่แจ็คสันเริ่มสนใจในตัวยองแจแต่ทำไมผลลัพธ์ของเขากับแจ็คสันถึงได้ต่างกันมากนัก หรือว่าต้องใช้ความรุนแรงถึงจะได้มาครอบครองแต่นั่นมันไม่ใช่นิสัยของเขา เขาไม่ชอบบังคับใคร


หลังจากยืนเถียงกับจินยองพอหอมปากหอมคอเขาก็คิดวิธีที่จะได้นั่งมองหน้าคนที่คิดถึงแทบจะขาดใจได้ทั้งวัน เลยตัดสินใจเหมาเค้กของร้านซะเลยถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยชอบของหวานแต่เค้กจินยองกลับเป็นอย่างเดียวที่เขากินแล้วไม่รู้สึกเลี่ยน


“แล้วฉันก็จะกินมันที่นี่ ยกมาให้ด้วยล่ะ”


พูดเสร็จก็เดินหนีมาหาที่นั่งทันที นั่นแหละเขาถึงได้เห็นว่าเด็กนั่นนั่งอยู่ในร้านก่อนหน้าเขาพร้อมกับเจ้าผู้ชายตัวโตๆที่เขาเองก็ยังไม่เห็นหน้าและมั่นใจว่านั่นมันไม่ใช่แจ็คสันแน่นอน


แอบสังเกตท่าทางของคนทั้งคู่สักพักก่อนที่เค้กชิ้นแรกจะยกมาส่งให้โดยคนตัวขาวที่เขาปรารถนามากที่สุด  จินยองแทบจะกระแทกจานลงบนโต๊ะเลยก็ว่าได้แต่เขาก็เลือกที่จะส่งยิ้มกลับไปให้อีกฝ่ายแทน


“นั่งคุยกับฉันก่อนไม่ได้เหรอจินยอง”


“ไม่ใช่ธุระของฉันที่จะต้องมาคุยกับนาย”


“แต่ฉันอยากคุยกับนายนี่ โทรหานายก็ไม่รับ ข้อความฉันนายก็ไม่อ่าน”


”จะกินเค้กดีๆหรือว่านายจะออกไปจากร้านนี้อิม แจบอม”


“นายนี่ใจร้ายจังนะ”


“ใช่ ฉันใจร้าย มากด้วยเพราะอย่างนั้นก็เลิกมาวุ่นวายสักที”


“ไม่มีวันซะล่ะ”


จินยองไม่ได้พูดอะไรกลับมาแต่คนหน้าสวยหันหลังเดินปึงปังออกไปแทน เขาได้แต่นั่งหัวเราะอยู่กับตัวเองเบาๆไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมานั่งเฝ้าคนที่ใจแข็งอย่างนี้ได้ทุกวัน


“ผมไปก่อนนะครับพี่จินยอง เอาไว้จะมาใหม่นะครับ”


เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กยองแจดังขึ้นจนเขาต้องเบือนสายตาจากเค้กน่ากินตรงหน้าขึ้นไปมอง ทำให้เขาได้เห็นหน้าตาเจ้าตัวโตอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆยองแจพอดี เจ้านั่นดูหล่อมากทีเดียวแถมตัวยังสูงใหญ่มากอีกด้วย


“เอาไว้โอกาสหน้าก็มากันอีกนะ พาแฟนมาด้วยล่ะ” จินยองเอ่ยยิ้มๆแล้วหัวเราะเล็กๆถ้าหากจินยองทำแบบนั้นกับเขา เขาคงขาดใจตาย


แต่เดี๋ยวก่อนนะ แฟนงั้นเหรอ..แล้วไอ้แจ็คสัน กับ ไอ้จงฮยอนล่ะ เด็กนี่มันคบผู้ชายกี่คนกันแน่???


“ครับ” เสียงยองแจตอบมาแค่นั้นก่อนที่เจ้าตัวโตจะกุมมือยองแจเดินผ่านหน้าเขาไปราวกับว่าเขาไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นแต่กับว่ายองแจคิดว่าคงเห็นเขาเพราะท่าทางหลบซ่อนกับสายตาหวั่นๆนั่นที่มองมามันบ่งบอกได้ชัดเจนเลยเหมือนกัน


 

หมับ!!


เอื้อมคว้าข้อมือของจินยองเอาไว้ก่อนจะดึงให้เข้ามาใกล้ตัวเบาๆ สองจมูกแอบสูดกลิ่นหอมจากคนตัวบางเบาๆก่อนจะถามสิ่งที่สงสัยออกไป


“จินยอง นายรู้จักน้องยองแจด้วยเหรอ?”


“ถามทำไม?”


“พอดีเพื่อนฉันรู้จักกับน้อง เลยอยากรู้ว่านายก็รู้จักน้องเหรอ”


“ใช่ น้องมากินเค้กที่ร้านฉันบ่อยๆ”


“แล้ว..เจ้าตัวโตๆนั่นล่ะ?”


“แฟนน้อง ถามทำไม?”


“เปล่าหรอก ประดับความรู้เฉยๆครับ”


“ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ปล่อยได้ล่ะ จะได้ไปยกเค้กมาให้อีก” จินยองสะบัดข้อมือแล้วเดินผละออกไป ทิ้งให้เขาจมอยู่กับคำพูดเมื่อกี้เพียงคนเดียว


มันยังไงกันแน่..คงต้องบอกไอ้แจ็คสัน คิดได้อย่างนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกไปยังเป้าหมายทันที รอไม่ถึงสิบวิปลายสายก็กดรับ


อะไรวะ


กูเจอน้องยองแจว่ะ”


ห๊ะ!! มึงเจอยองแจที่ไหน


ร้านจินยอง มากับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้จงฮยอนด้วย”


ใคร?  มึงยังอยู่ร้านจินยองใช่ไหม?


“ใช่  มึงจะมารึไง?”


เออ กูกำลังจะออกไป


เอ่อ..น้องยองแจออกไปแล้วล่ะ แต่มึงสมควรมานะพอดีกูเหมาเค้กร้านจินยองไว้ว่ะกินคนเดียวคงไม่หมดแน่ๆ รีบมากูรอมึงอยู่ แค่นี้นะไอ้เพื่อนรัก”



100%


************************

จบตอนแล้ว ครบสักที

โทดทีนะ อีไรท์นี่มันชอบหายจริงๆ (จิกหัว)

งานเข้าน่ะค่ะ โปรเจคมากะทันหันด้วย

อยากอัพบ่อยแต่ไม่ค่อยมีเวลาว่างเลย ขอโต๊ด T^T

จะพยายามมาให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้นะคะ

ท้ายสุดนี้ ขอ comment กันสักโหน่ยนะครัช

ช่วงนี้ไรท์ห่อเกี่ยวหัวใจมากเลย แหะๆ

เจอกันตอนหน้าค่ะ


*สปอยเบาๆ*

"ทำไม? แค่สองคนมันยังไม่หนำใจนายรึไง???"

"จะกี่คนมันก็เรื่องของผม พี่ไม่ต้องมายุ่ง"

"ปากดีนักใช่ไหมยองแจ ที่ผ่านมาฉันใจดีมากเกินไปสินะ!!"

"พี่จะทำอะไร??? ผมถามว่าพี่จะทำอะไร??"

"ทำสิ่งที่ฉันอยากจะทำมาตั้งนานไงล่ะ"

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #471 piangngam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:41
    สงสารยูค
    #471
    0
  2. #442 CHTUANTAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 17:59
    ยูคแจเถอะพรีสสส
    #442
    0
  3. #241 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:31
    ตายแล้วลูกชั้นแซบไม่เบา 55555 ปักหลักอยู่ทีมแจ็คสันเช่นเคยค่ะ แจ็คสู้ๆ ไรท์สู้ๆ เฮ้
    #241
    0
  4. #217 Kamisama (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 17:31
    โง่ยยยยจบค่ะทั้งแจคทั้งจง ตอนนี้เทใจให้ยูค นี่คิดว่าน่าจะทำให้แจสบายใจและมีความสุขที่สุด #กบฎมาก 55555
    #217
    0
  5. #216 pty_no (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 11:58
    พี่แจ็คสันจะทำอะไรน้องงงงงงงงงงงงงง ><
    #216
    0
  6. วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 10:49
    ได้เป็นแฟนกันแค่วันเดียวก็ทำให้ยูคมีความสุขเล็กๆแล้วล่ะนะ งื้ออออ~ แต่นี่!!!แจบอมทำไมไปบอกเขาแบบนั้นเดี๋ยวงานก็เข้ายองแจของเจ้นะสิ //หืม สปอยตอนหน้ายองแจจะเป็นอัลไลมั๊ย
    #215
    0
  7. #214 ak_teaw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 07:39
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยองแจของแม่ ไม่คบใครทีหลายๆคนนะ เฮ้ยยยยไม่ใช่ดิ่ๆ อิมแจบอมอย่าส่งข่าวผิดๆแบบนั้นนะะะะ เห็นรึเปล่าสปอบตอนหน้าเป็นเพราะนายเลยอิมแจบอมแต่เอ๊ะไม่ได้จะว่าจะขอบคุณ5555 อยากส่งยองแจให้แจ็คสันตั้งแต่ไปค้างด้วยกันละรู้ไหม คริๆ
    #214
    0
  8. #213 Reeya.P (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 07:07
    ยองแจต้องเลือกจริงๆแล้วล่ะ มันน่าสงสารทั้งหมดเลย สู้ๆๆนะคะ
    #213
    0
  9. #212 cafepae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 07:01
    ปวดหัวจริงๆ มาต่อไวไวนะคะ
    #212
    0
  10. #211 cafepae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 08:26
    คยอมมม เศร้าาา
    #211
    0
  11. #210 mustage (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2559 / 04:08
    สงสารคยอมมมม // ซับน้ำตา
    #210
    0
  12. #209 Jrsw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 23:06
    สู้ๆนะลูกก
    #209
    0
  13. #208 cafepae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 11:39
    ต้องทำอะไรสักอย่างยองแจ
    เชื่อเรา ปวดใจแท้
    #208
    0
  14. #207 pty_no (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 10:19
    TT^TT สงสารยองแจ รีบมาไวๆนะคะไรท์ สู้ๆๆค่าาา
    #207
    0
  15. #206 เจบีคนชิค (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 09:22
    ยองแจเลือกสักคน ตัดสินใจดีๆๆ แงงงงง
    #206
    0
  16. #205 Kamisama (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 08:11
    เราไม่ชอบใจที่โลเลของยองแจอ่ะ ยัยหนูต้องเข้มแข็งกว่านี้นะ ;_;
    #205
    0
  17. #204 maybe1993 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 06:56
    ยองแจควรพิสูจน์อะไรบ้างอย่าง ว่ารักใครกันแน่ ความรักที่มีให้แต่ละคนมันเป็นในรูปแบบไหน
    #204
    0