GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 14 : แตกร้าว 100% (คุยกันหน่อยนะจ๊ะ ล่างสุดเลย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    5 มี.ค. 59

mx-xine


จะทำยังไงดี????

คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาตอนนี้ ยองแจไม่รู้ว่าแก้ไขมันที่ตรงไหนแล้วทำไมจงฮยอนจะต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยแต่เขากลับเลือกที่จะไม่แสดงท่าทางตื่นตระหนกของตัวเองออกไป ทำเพียงแค่ยืนนิ่งให้อีกฝ่ายบีบกุมไหล่อยู่อย่างเดิม


“ตอบพี่มาสิยองแจ อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้ได้ไหม? ใครทำรอยนี่”


ดูเหมือนจงฮยอนจะสติแตกไปชั่วคราว คนที่เคยใจเย็นหายไปราวกลับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน แรงบีบเค้นเพิ่มทวีขึ้นเรื่อยๆจนไหล่ทั้งสองข้างแทบจะหลุด สายตาที่เคยอ่อนโยนกวาดมองตามคอและผิวของเขาอย่างขุ่นมัว น้ำเสียงที่เคยนิ่มนวลแข็งขึ้นจนฟังคล้ายตะคอก


“ทำไมไม่ตอบพี่ล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”



“ยองแจ..อย่าเงียบแบบนี้!!!


“ผมจะตอบทุกคำถามของพี่ หลังจากพี่มีสติมากกว่านี้นะครับ” 

มือเรียวแตะลงบนหลังมือใหญ่ที่ยังกุมไหล่เขาเอาไว้อย่างแผ่วเบา ยองแจพยายามควบคุมสถานการณ์อย่างใจเย็นถึงแม้จะรู้ดีแก่ใจว่าให้ตายยังไงจงฮยอนก็ไม่มีทางสงบลงง่ายๆแน่


“จะให้พี่มีสติเหรอ? ตอนนี้พี่ทำให้ไม่ได้หรอกนะยองแจ พี่กำลังจะบ้าแล้วรู้ไหม????”


“ถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้..ผมจะไม่คุยกับพี่หรอกครับ เชิญกลับไปซะเถอะ”


“ยองแจ


ตัดสินใจเด็ดขาดก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างนั้น ท่าทีเกรี้ยวกราดในตอนแรกของอีกฝ่ายดูจะบางตาลงไปทันที จงฮยอนผ่อนแรงบีบลงก่อนจะทิ้งแขนทั้งสองลงด้านข้างลำตัวราวกับแพ้ทางให้เขา ใบหน้าหล่อดูอ่อนแรงราวกับหายใจไม่ถนัดและทุกการแสดงออกของจงฮยอนมันทำให้เขารู้สึกจุกอยู่ในอก


แต่เพื่อเป็นต่อในเหตุการณ์ที่เขาเป็นฝ่ายผิดอย่างนี้ เขาจำเป็นต้องสยบคนๆนี้ให้นิ่งซะก่อน


ยืนเงียบๆกันอยู่สักพัก เขาเลยเอื้อมคว้ามือของคนตรงหน้าให้เดินตามไปยังโซฟาก่อนจะดันคนตัวสูงให้นั่งลงแล้วตัวเขาเองเดินไปนั่งโซฟาอีกตัว ยองแจประสานสายตาให้กับคนรักที่บัดนี้สีหน้านิ่งงันราวกับไร้ความรู้สึก


“พี่อยากจะถามอะไรผม ถามมาเลยครับ”


“รอยที่คอ?” แทรกเสียงขึ้นมาแทบจะในทันที แต่ยองแจคิดไว้แล้วว่ายังไงจงฮยอนก็ต้องรบเร้าถามถึงแน่ๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้วเขาคิดว่าควรบอกความจริงสักที


“พี่แจ็คสันเป็นคนทำ”



“ได้ยินไม่ผิดหรอกครับ พี่เขาเป็นคนทำรอยพวกนี้แต่ผมไม่ได้เต็มใจให้เขาทำ หรือเต็มใจให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นผมไม่รู้ว่าพี่เขาหาผมเจอได้ยังไงแล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้”


“แล้วยังไงอีก?”


“ที่ผ่านมา พี่เขาก็เข้ามาวุ่นวายกับผมอยู่ตลอด..เพียงแต่ผมไม่เคยบอกพี่เพราะผมไม่อยากให้พี่คิดมากหรือว่าไม่สบายใจ”


“ยองแจแอบคุยกับมันหรือไง???”


“ผมเปล่า ทำไมพี่ต้องคิดว่าแอบคุยผมไม่เคยอยากคุยกับเขา ผมแค่ไม่อยากให้พี่กังวลกับเรื่องไร้สาระพวกนี้”


“อย่าโกหกพี่เลยนะ บอกความจริงพี่มาเถอะพี่ไม่โกรธแล้วก็พร้อมจะลืมมันได้”


“ผมบอกว่าเปล่าไง ผมมีแต่พี่คนเดียวนะจงฮยอนพี่ไม่เชื่อใจผม??”


“แล้วที่ผ่านมานี้เคยรู้สึกชอบมันบ้างหรือเปล่า??”


คำถามที่ถามออกมาเหมือนกับมีดคมๆที่กรีดลงบนหน้าทำเอาเขาถึงกับต้องเงียบเสียงของตัวเองลงไป ทั้งๆที่เป็นคำถามง่ายๆที่ปกติแล้วเขามักจะตอบได้อย่างง่ายดายเลยว่า ไม่ แต่ตอนนี้เขากลับพูดมันออกไปไม่ได้เลยสักนิด


” เงียบ คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับคำถามนี่สินะ


“ยองแจอย่าเงียบอย่างนี้ได้ไหม?”



“พี่จะขาดใจแล้วนะครับ ขอร้องล่ะอย่าให้มันเป็นอย่างที่พี่คิด”



ไม่สามารถแม้แต่จะเปล่งเสียงใดๆออกไปได้ ยองแจยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองใบหน้าผิดหวังที่อีกฝ่ายส่งมาให้ ดวงตาที่เคยฉายแววอบอุ่นกำลังสั่นระริกด้วยม่านน้ำตาที่ไหวคลออยู่ในนั้น จนเขาเองยังเจ็บเสียดและหดหู่ตามไปด้วย


“ยังรักพี่อยู่ไหม?”


“ผมยังรักพี่ทั้งหัวใจครับ” คว้ามือของอีกฝ่ายขึ้นมากุมแล้วบีบเบาๆเพื่อย้ำในคำตอบว่าเขายังรักผู้ชายคนนี้อยู่สุดหัวใจ ก่อนที่เขาจะเคลื่อนตัวลงไปนั่งบนพื้นด้านหน้าของจงฮยอนพร้อมกับส่งยิ้มเล็กๆไปให้


“ผมขอโทษ ที่ไม่บอกเรื่องนี้กับพี่”


“แต่พี่ยังไว้ใจผมอยู่ใช่ไหม? พี่ยังเชื่อมั่นในผมหรือเปล่า” ถามออกไปอย่างนั้นทั้งๆที่กลัวคำตอบที่จะได้รับกลับมา ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคำตอบจะเป็นยังไง


“พี่พี่ไม่แน่ใจยองแจ พี่ไม่รู้ว่าตอนนี้ยองแจที่อยู่ตรงหน้าพี่ยังเป็นคนเดิมอยู่ไหม แล้วพื้นที่ในใจของยองแจพี่ยังเป็นเจ้าของอยู่ หรือว่าไม่ใช่อีกต่อไป”


“พี่จงฮยอน


“หรือว่าบางที พี่ควรต้องเริ่มทำใจ”


“พี่ครับอย่าพูด” 

ไม่สามารถทนฟังได้อีก ยองแจเอื้อมมือปิดปากของคนด้านบนเอาไว้ มือเรียวสั่นริกด้วยความเจ็บปวดทั้งๆที่คนที่ควรเสียใจน่าจะเป็นจงฮยอนมากกว่า


“ผมผมไม่คิดว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้” 

พูดไปเสียงก็สั่นไป ยองแจพยายามเก็บความเจ็บปวด รู้สึกผิดทั้งหลายเอาไว้ในอก เขาก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกแย่และน้ำตาที่เริ่มไหลซึมออกมาตามหางตาเอาไว้ กัดริมฝีปากแน่นขึ้นไปอีกด้วยกลัวว่าเสียงสะอื้นจะเล็ดลอดออกมา

แต่แล้วจงฮยอนปลดมือของเขาออก ก่อนจะก้มลงมาดึงตัวเขาให้ขึ้นไปนั่งด้านบนด้วยกัน คนที่สูงกว่าคว้าเขาเข้าสู่อ้อมกอด กระชับแน่นเป็นการปลอดโยนมือหนาลูบลงไปบนหัวมนกลมของเขาซ้ำๆทำให้เสียงที่พยายามกลั้นเอาไว้ตอนแรกถูกปล่อยโฮออกมา ยองแจสะอื้นจนตัวไหวขยับหน้าเข้าแนบกับอกแกร่งของอีกฝ่ายจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแผ่วๆของคนรักที่คงจะเสียใจไปไม่น้อยกว่าเขา


“อย่าทำอย่างนี้อีกนะครั้งนี้พี่จะถือว่ามันไม่เคยเกินขึ้น แต่ครั้งหน้าอย่าปิดพี่ อย่าหายไป”


“อย่าปันใจและอย่าหมดรักในตัวพี่”


“พี่ไม่ต้องการทำใจและพี่ไม่ต้องการเสียยองแจ”





40%


ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนไหนและเขายังทำใจรับความเป็นจริงกับเรื่องนี้ไม่ทัน ตลอดเวลาที่ผ่านมายองแจไม่เคยมีความผิดปกติอะไรให้เขาได้สังเกต ยองแจยังน่ารัก สดใส เอาใจใส่ และยังเป็นยองแจอย่างที่ผ่านมาทุกที

ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะคิดระแวงหรือไม่เชื่อใจยองแจ ถึงแม้หลังๆมานี้จะไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกันแต่เขามั่นใจว่าไม่เคยลดความห่วงใยหรือความรักที่มีให้ยองแจเลยแม้แต่นิดเดียว


และไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าอะไรๆมันจะเกิดรวดเร็วขนาดนี้….


จะให้บอกว่าช็อกมันก็ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับการที่ได้รับรู้ทุกอย่างผ่านปากของคนที่เขารักมากที่สุดว่าหัวใจดวงนั้นกำลังเปลี่ยนไปทีละเล็ก ทีละน้อย ถึงแม้ยองแจจะไม่พูดมันออกมาว่าเริ่มมีใจให้ไอ้แจ็คสัน เขาก็พอจะดูออก


สายตาที่เคยมั่นคงกับเขา วันนี้มันสั่นคลอนและไหวเอนจนน่าตกใจ


ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในมุมเล็กๆของหัวใจ มันเหมือนมีรอยร้าวบางอย่างเกิดขึ้นและมันกำลังจะค่อยๆขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆโดยที่เขาเองก็ไม่สามารถควบคุมถึงจะพยายามเสแสร้งหลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่เขารับรู้ถึงมันได้


ความรักของเขากับยองแจ กำลังเกิดรอยรั่ว ท้ายที่สุดมันคงจะแตกร้าวไม่มีชิ้นดี


แต่ถึงอย่างนั้น เขาจะไม่ยอมเสียยองแจไป ไม่มีวันที่เขาจะให้คนๆนี้หายไปจากชีวิตและไม่มีทางที่จะปล่อยมือง่ายๆ ยิ่งมันพยายามจะพรากยองแจไปจากเขาเท่าไหร่ เขาก็จะรั้งยองแจไว้มากเท่านั้น เขาเชื่อว่าจะทำให้ยองแจกลับมามีเขาแค่คนเดียวได้และเขาต้องทำ

 


“ยองแจพรุ่งนี้เราไปเที่ยวด้วยกันหน่อยไหม เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมานาแล้วนะครับ” เอ่ยถามคนที่เอาแต่นอนนิ่งๆอยู่ข้างตัว ยองแจเงียบไปมากหลังจากที่บอกเล่าทุกอย่างให้เขารู้

ใบหน้าสวยหวานเอียงขึ้นมาสบสายตาด้วย ก่อนจะส่งยิ้มเล็กๆมาให้ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงฟัดกอดให้หายหมั่นเขี้ยวแต่วันนี้มันแปลกไปจากเดิม สายตาที่มองมามันว่างเปล่าและเจือไปด้วยความรู้สึกผิด แววน้ำใสๆยังคลอหน่อยไม่เลิกอาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้คนข้างตัวเขาเอาแต่ร้องไห้ก็ได้


“ตามใจพี่เลยครับ อยากไปไหนผมไปด้วยได้หมดเลย” เสียงแผ่วเบาตอบกลับก่อนจะซบลงไปกับอกของเขาราวกับเหนื่อยล้า ร่างนิ่มไหวเล็กๆราวกับกำลังกลั้นสะอื้น


“ครับ งั้นพรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันเนอะ วันนี้พี่ว่ายองแจพักผ่อนดีกว่านะ” ก้มลงจูบขมับคนที่ยังคงนอนซบไม่ยอมขยับไปไหน จงฮยอนอมยิ้มกับนิสัยขี้อ้อนที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปถึงแม้เจ้าตัวจะไม่ร่าเริงอย่างเคยก็เถอะ






 

“ยองแจ เฮ้! ยองแจนายได้ยินฉันไหมเนี่ย?”


“ชเว ยองแจ!!!!!!!!!!!!!


“ห๊ะ!!” 

สะดุ้งสุดตัวเมื่อแบมแบมตะโกนใส่หู ยองแจเอียงหน้าไปมาด้วยความมึนงงหลังจากได้รับเสียงดังระดับหูอื้อเข้าไปเต็มๆก่อนจะหันหน้าไปหาเพื่อนอีกคนที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ด้านข้าง


“เป็นอะไรของนาย ดูเหมือนไม่ได้พาวิญญาณมาเรียนด้วยเลยนะ เรียกอะไรก็ไม่ขาน ถามอะไรก็ไม่ตอบเนี่ย”


“โทษทีๆ คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย เมื่อกี้พูดว่าไงเหรอ?”


“คืนนี้ไปเที่ยวกันเหอะ นายดูไม่ค่อยโอเคมาหลายวันแล้วอีกอย่างฉันอยากปลดปล่อยบ้างอะไรบ้าง หลังสอบอย่างนี้สติจะแตก”


“เที่ยว???”


“ใช่สิเที่ยว ทำไมเหรอ แปลกใจอะไรของนาย” แบมแบมตีสีหน้ายุ่งใส่เมื่อเขาทำท่าลังเล ก็เคยบอกไปแล้วตั้งหลายครั้งว่าไม่ชอบเที่ยวกลางคืนแต่ดันมาชวนเขาซะได้


“นายอาจจะไม่แปลกใจ แต่ลืมไปแล้วเหรอยองแจไม่ชอบเที่ยวกลางคืนนะ” ยูคยอมที่ยืนฟังเงียบๆก้าวเข้ามาประกบด้านข้างก่อนจะดึงเขาเข้าไปกอดคอหน้าตาเฉย


“รู้แล้วว่าไม่ชอบเที่ยวกลางคืน แต่นายไม่สังเกตเลยรึไงว่ายองแจไม่ร่าเริง ไม่มีสติแล้วท่าทางเหม่อลอยพวกนี้มันคืออะไร ต้องการปล่อยพลังงานชัดๆ”


“ตลกแบม ของขาดแล้วอยากก็พูดมาตรงๆไม่ใช่เอายองแจมาอ้างเพื่อจะไปเที่ยว” ยูคยอมแก้ต่างแทนเขาอีกครั้ง ซึ่งนั่นมันน่าขอบคุณมากที่ช่วยแต่ไอ้ประโยคถากถางเมื่อกี้ก็เรียกรอยยิ้มจากเขาได้ไม่ยาก


พอได้เห็นสองคนนี้ทะเลาะกัน มันค่อยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อยหลังจากหมกมุ่นกับเรื่องแย่ๆที่ตัวเองเผลอทำเอาไว้


“ปากนายไม่ด่าฉันคงขาดใจตายใช่ไหม ทำไมหยาบคายอย่างนี้”


“อะไรของนาย หรือมันไม่จริงเล่า”


“หื้มม ฮะๆๆๆ พวกนายนี่ไม่เคยคิดที่จะหยุดทะเลาะกันเลยรึไง” หลังจากยืนฟังทั้งคู่เถียงกันอยู่สักพักก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาไม่ได้หัวเราะหรือยิ้มมาหลายวันแล้วพออย่างนี้ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้จริงๆ


“เอาเป็นว่าไปก็ได้ ไหนๆช่วงนี้ก็ไม่มีสอบแล้วเที่ยวบ้างก็ดีเนอะ”


“แน่ใจเหรอยองแจ” ยูคยอมถาม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันห่วงใยน้ำเสียงที่ส่งมาเจือจางไปด้วยไออุ่นจนเขาเผลอทิ้งน้ำหนักตัวลงไปพิงมันไว้ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆส่งไปให้


“เป็นอันว่าตกลงตามนั้น คืนนี้ทุ่มนึงมารับพวกฉันด้วยนะคนขับรถ” แบมแบมฉีกยิ้มกว้างอย่างนึกสนุก แล้วหันไปส่งสายตาให้กับผู้ชายหน้าตาดีที่เดินสวนไปแทน


“ครับๆ เดี๋ยวผมจะไปรับท่านทั้งสองให้ตรงเวลาเลยนะครับ”ยูคยอมรับเสียงเนือยพร้อมกับพาเขาเดินตามหลังเพื่อนตัวบางที่เดินนำไปพร้อมกับเสียงหัวเราะชอบใจที่จิกหัวใช้เพื่อนตัวโตและกล่อมเขาให้ไปเที่ยวได้ด้วยสำเร็จ


ยองแจส่ายหน้าให้กับความขี้เล่นของแบมแบมก่อนที่สายตาจะสะดุดลงเมื่อมองเห็นอะไรบางอย่างบริเวณหลังคอเสื้อของเพื่อนรักตรงหน้า ปื้นแดงๆจ้ำๆ กระจายอยู่ภายใต้ปกเสื้อนิสิตของคนตรงหน้าถ้าไม่สังเกตคงไม่เห็นแต่บังเอิญที่เขาเป็นคนชอบสำรวจ


เดี๋ยวนะ!! รอยมันดูเหมือนกับเคยเห็นยังไงแปลกๆ


คิดได้อย่างนั้น เขาเบิกตาโพลงก่อนจะเผลอยกมือขึ้นมาทาบกับผิวที่คอของตัวเองซึ่งก่อนหน้านี้มันก็เคยปรากฏรอยแบบเดียวกันกับแบมแบมมาก่อน


นั่นมันรอยคิสมาร์กนี่ใครกันที่กล้าฝากรอยพวกนั้นไว้บนเพื่อนตัวแสบของเขาได้????





ยังไงก็ยังเกลียดสถานที่อโคจรอยู่ดี ยองแจมุ่ยหน้าเล็กๆหลังจากโดนเบียดซ้ายที ขวาทีตอนกำลังเดินไปยังโต๊ะที่พวกเขาจองเอาไว้ดีหน่อยที่ยูคยอมมันเดินนำอยู่ด้านหน้าเลยกลายเป็นเกราะป้องกันเขากับแบมแบมไปโดยปริยาย

พอพาร่างมาถึงที่ได้ ยองแจทิ้งตัวลงบนเบาะนวมอย่างแรงโดยไม่สนใจจะสั่งเครื่องดื่มก่อนเขาเกลียดที่แบบนี้แต่หวังว่าที่ยอมพาตัวเองมาวันนี้มันคงมีอะไรสนุกๆให้ทำบ้างนั่นแหละ


“เอาอะไรเบาๆมาก็พอนะแบม ยองแจไม่ค่อยดื่มหรอกคอไม่แข็งเหมือนนายด้วย” ยูคยอมบอกก่อนจะมองไปรอบๆด้วยสีหน้าปกติไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่เขาคิด ยูคยอมมันก็คงมาบ่อยแล้วเหมือนกันสินะ


“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อยสิยองแจ อุตส่าห์หนีแฟนออกมาเที่ยวทั้งที”คนต้นคิดหันมากัดเขาที่เอาแต่นั่งนิ่งๆไม่ใส่ใจจะโยกตัวไปตามเสียงเพลงเหมือนมันหรือยูคยอม


“อะไรเล่า ก็มันไม่เห็นจะมีอะไรให้ตื่นเต้นเลยนี่”


“จะไปตื่นเต้นได้ยังไง ทำหน้าเหมือนอมโลกแบบนั้น ชิ!


“อ่า เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันโอเค สบายดีนั่งจิบเบาๆอยู่ตรงนี้ดีกว่าจะให้ไปกระสับกระส่ายแบบคนพวกนั้นนะ” ยองแจว่าพลางชี้นิ้วไปยังผู้คนรอบๆที่ขยับตัวไปตามเสียงเพลง บ้างก็โยกย้ายเบาๆบ้างก็สะบัดจนเนื้อตัวแทบหลุดออกมา


“ตามใจ ฉันว่าจะไปเดินเล่นสักหน่อยถ้าไม่กลับมาหรือหายไปก็อย่างเคยนั่นแหละนะ เข้าใจไหม?”


“อือ/เออ” 

เป็นเขาและยูคยอมที่ตอบพร้อมกัน นี่ถือเป็นเรื่องปกติของแบมแบมที่มักจะชอบหายไปเฉยๆ ไม่ต้องเสียเวลาตามหาด้วยเพราะเช้าวันใหม่เมื่อไหร่เพื่อนคนนี้ก็จะโผล่หัวออกมาให้เห็นเอง


“เอ้อ ยองแจนั่งรออยู่นี่แปปนึงได้ไหม เมื่อกี้เหมือนเห็นน้องสาวฉันเลยอ่ะ”


“น้องสาวนาย มิคังน่ะนะ?”


“อื้ม ยายตัวแสบหนีออกมาเที่ยวอีกแน่ๆ ขอไปเช็คให้แน่ใจก่อนนะเดี๋ยวกลับมา”


“ได้ๆ”




 

หายไปอีกคนท่ามกลางฝูงคนที่เริ่มหนาตามากขึ้น ยองแจไม่ได้สนใจว่าจะตกเป็นเป้าสายตามากแค่ไหน ไม่ได้รู้สึกเหงาหรือทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องนั่งอยู่คนเดียว เขาเลือกจะจับจ้องสายตาอยู่ที่แก้วในมือของตัวเองมากกว่าไปสนใจใครต่อใครที่พยายามส่งสายตามาทางเขา

 

“อ้าว! ไงมึง หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ”


“เออ ช่วงนี้กูวุ่นๆธุรกิจกำลังโตไหนจะต้องมาสอบอีกจะให้เอาเวลามานั่งแดกเหล้าแบบมึงได้ไง”


“ไอ้นี่ มาถึงก็แซะกู ด่ากู”


ประโยคสนทนาที่ดังขึ้นด้านหลังดึงสติที่กำลังล่องลอยของยองแจให้สนใจได้ทันที เสียงแหบห้าวที่คุ้นหูทำให้เขารู้สึกเอะใจแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าหันกลับไปมองเลยเลือกที่จะนั่งเงียบๆแล้วตั้งใจฟังต่อไปแทน


“มึงมาคนเดียวหรือไงไอ้บี แล้วทำไมแมร่งมีแก้วตั้งสองใบสามใบ”


“ของไอ้มาร์คมัน ส่วนอีกใบนี่ของมึง”


“รู้ได้ไงว่ากูจะมา?”


“ไอ้มาร์คบอก”


“แล้วมันไปไหน?”


“เห็นบอกว่าเจอใครสักคนนี่แหละ สงสัยคงไม่กลับมาแล้วว่ะมึงมาก็ดีเลยนั่งแดกกับกูหน่อยไอ้แจ็คสัน


แจ็คสัน!!!!!!!! คนชื่อเหมือนหรือเปล่านะ แต่น้ำเสียงมันก็ไม่น่าจะเหมือนกันขนาดนี้ด้วยนี่นา


อยากหันกลับไปมอง แต่ยองแจหลบหน้าผู้ชายคนนี้มาตั้งหลายวันแล้วถ้าหันไปแล้วอีกฝ่ายเห็นเขาด้วย คนที่ซวยก็คือเขา ไหนจะต้องรู้สึกแย่กับจงฮยอนแล้วยังต้องมารู้สึกแปลกๆกับใจตัวเองอีก

นั่งอยู่เฉยๆแล้วไม่ต้องแสดงท่าทีอะไรนั่นแหละดีที่สุด

 

“กับน้องยองแจเป็นไงมั่งวะ”


“ก็เรื่อยๆว่ะ แล้วมึงล่ะจีบพ่อค้าขายเค้กไปถึงไหนแล้ว”


“โคตรยากเลยมึง เย็นชากับกูสุดๆแต่แบบนั้นก็ดี ยิ่งยากกูยิ่งอยากได้”


ใครกัน? คนขายเค้กที่ว่าหวังว่าคงไม่ใช่คนใกล้ตัวเขาหรอกนะ


แต่ก่อนที่ยองแจจะได้แอบฟังว่าประโยคต่อไปจะพูดถึงอะไรกัน กลับมีเสียงที่สามแทรกขึ้นมาเสียอย่างนั้น แถมคนที่มาใหม่นี่ยังทำให้เขาเกือบหายใจไม่ออก ด้วยน้ำเสียงที่คุ้นหูยิ่งกว่าอะไร


“ไอ้แจ็คสัน!!!!!!!


 “หือ ว่าไงไอ้จงฮยอน”


พี่จงฮยอน

รับรู้ได้ถึงแรงกดดันจากผู้ชายทั้งสองคนที่ด้านหลัง ตอนนี้นอกจากจะนั่งเนียนฟังเงียบๆแล้วยองแจยังเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเขาจะลีบเล็กลงเรื่อยๆ


ทำไมสองคนนี้ถึงมาเจอกันที่นี่


แล้วทำไมเขาต้องมาอยู่ในสถานการณ์ด้วยล่ะ


หรือมันจะจริงอย่างที่เคยมีคนบอกไว้ว่าโลกมันกลมและแคบมากกว่าที่เราคิด

 


“ตามมาหากูจนถึงนี่ มีเรื่องอะไรไม่ทราบฮง จงฮยอน”


“มึงต้องการอะไรจากกู??”


“กูต้องการยองแจ”


คำตอบของแจ็คสันถึงมันจะฟังดูกวนประสาทแต่มันกลับทำให้เขาหวามไหวแปลกๆ ในเหตุการณ์แบบนี้ผู้ชายแปลกๆนี่ก็ยังจะมาทำให้เขารู้สึกสับสนได้อีกนะ


“มึงทำแบบนี้ไปทำไม เพื่ออะไรวะ???”


“เพราะกูอยากทำ กูต้องมีเหตุผลประกอบรึไงวะ!


“มึง!!!


“เอาจริงๆมึงมาหากูด้วยเรื่องแค่นี้หรือตั้งใจจะมาทำอะไรวะไอ้จงฮยอน”


“กูต้องการมาคุยกับมึงแบบลูกผู้ชาย กูอยากให้มึงหยุดทำแบบนี้ซะที่ผ่านมากูขอโทษที่ทำแบบนั้นแต่ยองแจไม่ใช่กายอนมึงต้องแยกแยะ”


“กูจำเป็นต้องสนใจไหม? กายอนเหรอ เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับยัยนั่นแล้ว เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของกูกับยองแจซึ่งในอนาคตจะไม่มีมึงมาร่วมด้วย!!


“งั้นกูขอถามอะไรมึงสักอย่าง มึงทำแบบนี้เพราะมึงรักยองแจจริงๆหรือมึงแค่ต้องการแก้แค้นกู”


….


กดดัน บีบหัวใจ ยองแจเผลอกำมือเข้าหากันแน่นด้วยกังวลกับคำตอบที่จะได้รับ ทั้งๆที่เขาไม่ควรจะตื้นเต้นแต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะจนรู้สึกเจ็บหน้าอกไปหมด

เขาควรจะชื่นชมจงฮยอนที่กล้าทำแบบนี้ ควรจะดีใจที่ผู้ชายคนนี้รักเขาจริงๆแต่อีกใจหนึ่งก็ยังอยากจะรู้ความรู้สึกของแจ็คสันเหมือนกัน


“มึงนี่อุตส่าห์ตามหากูแต่ดันถามคำถามโง่ๆนะ คำตอบมึงก็น่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วสิวะ ทั้งหมดที่กูทำไปมันก็เพื่อการแก้แค้นมึงเท่านั้น ถ้ากูแย่งยองแจมาจากมึงได้ มึงจะได้รู้ว่าความเจ็บปวดจากการถูกช่วงชิงมันเป็นยังไง”


“ส่วนเด็กนั่นถ้ากลายมาเป็นของกูเมื่อไหร่ กูก็จะเขี่ยทิ้งเมื่อนั้น ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องใส่ใจสักนิดหรือเด็กนั่นจะคิดยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวกับกูอยู่แล้ว สะใจดีไหมล่ะ!!!!


“มึง


“ถ้ารู้แล้วก็ไสหัวไปให้พ้น!! แล้วก็ระวังแฟนมึงไว้ให้ดีๆด้วยว่าจะมาหลงกลกูเอาได้”


เสียงสบถของจงฮยอนดังขึ้นพร้อมกับเสียงโหวกเหวกเล็กน้อย คิดว่าแฟนของเขาคงโดนเพื่อนลากตัวออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วเพราะตอนนี้บทสนทนาทุกอย่างมันเงียบลงแล้วถูกแทรกด้วยเสียงดนตรีจากบริเวณรอบๆอย่างเดิม

หน้าชาราวกับโดนตีหน้าแรงๆด้วยค้อนเหล็ก ยองแจรู้สึกเหมือนอากาศรอบข้างขาดหายไป มือที่กำเข้าหากันแต่แรกสั่นไหวด้วยแรงบีบที่ทวีขึ้นเรื่อยๆจนข้อนิ้วขาวซีด เขากัดฟันแน่นจนรู้สึกได้ว่ามันกรามขึ้นเป็นแนว ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่ขาดวิ่น


ทั้งๆที่เผลอคิดไปแล้วแท้ๆว่าแจ็คสันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ทั้งๆที่เขาเองก็เริ่มจะชอบอีกฝ่ายไปแล้วด้วย


แต่ทั้งหมดนั่นมันไม่ได้มีความหมายตั้งแต่แรกอยู่แล้วสินะ


ทำไมเขาถึงได้โง่หลงเชื่อ ทำไมถึงได้เผลอปล่อยใจจากจงฮยอนไปได้



“รอนานไหมยองแจ ใช่ยัยมิคังจริงๆด้วยยองแจ นายเป็นอะไร?”


“ยองแจ!!!


ยูคยอมที่มาถึงแทบจะถลาเข้ามาหาเขาทั้งอย่างนั้น เพื่อนตัวสูงที่มาใหม่ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง และเสียงของคนตรงหน้าก็ค่อนข้างจะดังมากๆ ดังจนโต๊ะที่อยู่ด้านหลังของเขาคงได้ยิน


“ยองแจ ร้องไห้ทำไม? เกิดอะไรขึ้น?”


“ยูค..ฮึก เบาเสียงหน่อย ฮึกๆ”


“ยองแจ..ใครทำนาย? ไอ้คนไหนมันกล้าทำเพื่อนฉันร้องไห้วะ???”


ยิ่งเห็นน้ำตาเขาไหล ยูคยอมยิ่งระเบิดเสียงออกมามากกว่าเก่า สีหน้าโกรธขึงและท่าทางเอาเรื่องทำให้ยองแจต้องรีบคว้ามือยูคยอมเอาไว้พร้อมกับส่ายหน้าบอกว่าเขาไม่เป็นอะไรและไม่มีใครทำร้ายร่างกายเขาทั้งนั้น

มีก็เพียงแค่จิตใจนั่นแหละที่กำลังสั่นรัวเหมือนจะขาดอยู่อย่างเดียว

กระชับมือเพื่อนที่กุมเอาไว้แน่น เขาคิดว่าตอนนี้กลุ่มคนที่โต๊ะอีกตัวหนึ่งคงรับรู้ได้ถึงการมีตัวตนของเขาแล้ว เพราะความรู้สึกที่ว่าถูกจ้องมองมันรุนแรงจนสัมผัสได้ ยองแจปาดน้ำตาทิ้งลวกๆก่อนจะเหยียดตัวลูกขึ้นหมุนไปตามทิศของสายตาที่กำลังมองมา ปล่อยมือของยูคยอม กอดอกแล้วสบสายตากับคนที่ทำหน้าอึ้งๆแทน


 “บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าพี่จะมาเที่ยวที่นี่”


ทักทายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า ยองแจส่งยิ้มเย็นๆกลับไปให้ ทั้งๆที่คิดว่าจะรับมือกับคนตรงหน้าได้แต่เพียงแค่เห็นแววตาของแจ็คสัน สติทั้งหมดของเขาก็หายไปพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอีกครั้ง


“ผมได้ยินหมดแล้วได้ยินทั้งหมดแล้ว ฮึก ผมได้ยิน


“ที่ผ่านมาที่พี่ทำแบบนั้น ฮึกๆ ทำเหมือนพี่สนใจผม เหมือนพี่ใส่ใจผม”


“แต่ทั้งหมดนั่น..เหตุผลมันมีแค่นั้นจริงๆเหรอครับ? พี่แจ็คสัน”


ไม่รู้ว่าเสียงที่เขาพูดไปมันจะดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยินไหม ยองแจไม่สนใจว่าเสียงดนตรีหนักๆรอบด้านจะกลบคำพูดของเขาไปหรือเปล่า สองขาแทบหมดแรงยืนจนอยากจะทิ้งร่างลงไปตรงนั้น


เขาหลงเชื่อคำพูดและการกระทำของคนตรงหน้าไปได้ยังไงกัน เขาทำร้ายหัวใจของจงฮยอนลงไปได้ยังไง แล้วทำไมเขายังต้องทำร้ายตัวเองด้วยการชอบผู้ชายคนนี้ด้วย


“ยองแจนาย ตั้งแต่เมื่อไหร่?”


“ตั้งแต่ต้นฮึก ขอบคุณนะครับ ที่ทำให้ผมคิดได้”



“ตอนนี้ผมตาสว่างแล้ว ว่าคนอย่างพี่มันเลว ฮึกๆฮือไอ้คนเลว”


ไม่รอฟังว่าแจ็คสันจะพูดอะไร เขาหันหน้ากลับไปหายูคยอมที่ยืนงงอยู่ด้านหลัง เอื้อมมือไปจับชายเสื้อของเพื่อนเอาไว้กระตุกเบาๆ ยูคยอมก้มลงมองพร้อมกับพยักหน้าแล้วคว้ามือเขาไปกุมก่อนจะพาเขาออกไปจากตรงนั้น


“ยองแจ!! ฟังก่อน มันมันไม่ใช่อย่างที่ได้ยิน” แจ็คสันตะโกนไล่หลังมา ทำให้ยูคยอมชะงักเท้า คนที่เดินนำอยู่หันกลับมามองเขาเป็นเชิงถามว่าจะเอายังไงต่อ


“กลับเถอะ ฉันไม่สนุกแล้ว ฮึก ไม่สนุกแล้วยูคยอม..ฉันอยากกลับแล้ว”


“แต่คนนั้น เขาเหมือนมีอะไรจะคุยกับนายนะ”


“ฉันไม่อยากคุยไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น”


“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ยองแจหมอนั่นเป็นใคร แล้ว..


“เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังนะ ฮึก ตอนนี้ ฮึก พาฉันออกไปจากที่นี่”


ยูคยอมไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่มือใหญ่ที่กุมอยู่กระชับแน่นขึ้นเหมือนบอกว่าเข้าใจแล้ว พร้อมกับที่ร่างสูงก็เริ่มพาเขาออกไปจากที่นี่อีกครั้ง..แต่..


หมับ!!!!


“บอกว่าให้ฟังก่อนไง!!!” เสียงแหบใหญ่ที่ดังขึ้น ตามมาด้วยการถูกกระชากที่แขนแรงๆทำให้ตัวเขาแทบจะปลิวไปตามแรง เขาคงล้มลงไปแล้วถ้ายูคยอมไม่ประคองแล้วดึงเขาเอาไว้


“ผม..ไม่อยากฟัง อย่ามายุ่งนะ!!!” พึ่งเข้าใจคำว่าโกรธจนน้ำตาไหลมันเป็นยังไง ตอนนี้อารมณ์เขาตีรวนไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บปวด ทั้งหงุดหงิด น้ำตาที่ไหลไม่หยุดกับความรู้สึกที่อยากจะทึ้งหัวใครบางคนกำลังทำให้เขาใกล้บ้า


“ฉันบอกว่าให้ฟัง นายเข้าใจผิด!!!


“ไม่! ผมคิดว่าที่ได้ยินมามันก็ชัดเจนแล้ว สนุกมากเหรอครับ?”


“นาย..มัน ฟังก่อนสิ”


“ทั้งๆที่คิดว่าพี่ ไม่ใช่คนสารเลวแบบนั้น แต่ที่จริงแล้วพี่มันยิ่งกว่านั้นอีกต่างหาก!!!!


อีกฝ่ายเงียบไปแล้ว แต่สีหน้าของแจ็คสันมันบ่งบอกมากกว่ากำลังโกรธ แต่คนที่สมควรโกรธมันคือเขาไม่ใช่แจ็คสัน ยองแจบีบมือยูคยอมอีกครั้งเพื่อให้เพื่อนพาเขากลับ ตอนนี้น้ำตากำลังทำให้เขามองอะไรไม่เห็น และเขาก็ไม่พร้อมจะมาต่อปากต่อคำกับใครในเวลานี้ด้วย

 




“ตกลงว่ายังไงยองแจ ผู้ชายคนเมื่อกี้เป็นใคร?” ถามออกมาดื้อๆหลังจากพาคนที่เอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดมาขึ้นรถจนได้ เรื่องเมื่อกี้มันทำให้เขารู้สึกสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก


ยองแจกับผู้ชายคนนั้นเกี่ยวข้องกันยังไง? แล้วจงฮยอนไปไหน? มีอะไรที่เขายังไม่รู้อีก?


ยูคยอมขับรถเลียบไปเรื่อยๆบนถนนที่ตอนนี้โล่งกว้างเนื่องจากเวลาที่ดึกจนผู้คนพากันหลับใหลไปหมด ถนนเส้นนี้ทั้งเส้นมีเพียงรถของเขาคันเดียวเท่านั้น เขาจึงไม่ได้มีท่าทีรีบร้อนอะไรนักแม้ว่าเจ้าคนข้างๆจะบอกให้เขารีบๆพากลับห้องก็เถอะ


“นายจะบอกฉันไหมยองแจ? หรือว่านายลำบากใจที่จะพูดมันออกมา?” เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากอีกคน ยูคยอมเลยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่านี่มันอาจจะเป็นเรื่องส่วนตัวที่ยองแจไม่ต้องการให้ใครรับรู้ก็ได้


“ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรหรอกนะยองแจ แต่ก็อยากให้นายรู้ไว้อย่างนึงว่ายังไงฉันก็จะอยู่กับนายตลอด หากเมื่อไหร่ที่นายอยากจะระบายก็อย่าลืมฉันซะล่ะ เข้าใจไหม?”


หันไปยิ้มให้คนขี้แยข้างๆตัว เขาส่งมือใหญ่ไปวางลงบนหัวมนกลมก่อนจะขยี้เบาๆเพื่อปลอบใจ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาพึ่งเคยเห็นยองแจร้องไห้หนักขนาดนี้ ไม่ชอบใจเลยสักนิดเวลาเห็นแววตาขี้เล่นเจือไปด้วยหยาดน้ำสีใสๆแบบนี้



 ขับรถจนมาถึงที่พักของยองแจ เขาค่อยๆดับเครื่องยนต์ หันไปคว้าไหล่ของคนที่ตัวเองรักเอาไว้ก่อนจะดึงมากอดเบาๆอีกครั้ง พยายามถ่ายทอดความห่วงใยทั้งหมดเท่าที่มีไปให้อีกฝ่ายโดยที่ยองแจไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกนั้น

“นายโอเคหรือเปล่า เลิกร้องได้แล้วน่า”


“ฮือออ ยูคยอม ฉันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆเลย ฮึกมัน บอกไม่ถูก”


“อย่าบ้าน่า นายไม่มีวันแตกเป็นชิ้นๆหรอก


“หรือถ้านายกลายเป็นแบบนั้น ฉันจะเป็นคนประกอบนายขึ้นมาใหม่เอง อย่าห่วงไปเลย”


“ฮึกถ้าไม่มีนาย ฉัน ฉันคง”


“นายไม่มีวันที่จะไม่มีฉันหรอกนะยองแจ ฉันจะอยู่ตรงนี้เพื่อนายตลอดเลย”


“ขอบใจนะยูคยอมถ้าฉันพร้อมแล้ว จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง”


“อืม ฝันดีล่ะ อย่าร้องไห้อีกนะ โคตรขี้เหร่เลย”


“รู้แล้ว..ฮึก ฮ่าๆ ไอ้บ้าเอ้ย” 

ยองแจหัวเราะทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินเขากระเซ้าอย่างนั้น คนแก้มกลมปาดเช็ดน้ำตาแล้วลงไปจากรถพร้อมกับหันมาโบกมือลาเขาอีกครั้งก่อนจะเดินหายเข้าไปในคอนโดด้านหน้า


พอยองแจลับสายตาไปแล้ว รอยยิ้มที่มีของเขาก็หายลับไปเช่นกัน

ไม่รู้ว่าต้องนานเท่าไหร่ที่เขาทำได้แค่เฝ้าดูอย่างนี้ ไม่รู้ว่าต้องมากแค่ไหนถึงจะไปแทนที่ทุกๆคนของยองแจได้ และก็ไม่รู้ด้วยว่าอีกนานเท่าไหร่เขาจะเลิกเสียใจกับน้ำตาของผู้ชายคนนี้สักที


**********************

แง้ววววววววววววววววววว

ครบแล้วน้า ครบแล้ววววว ><

ทั้งๆที่คิดว่าจะเอาไว้ปล่อยกลางๆเดือน แต่ก็ทนไม่ได้อีกเช่นเคย โย่ว!

แวะมาคลอดตอนที่เหลือให้แล้ว... 

ม่าป่าว ไม่ม่าเนอะ หรือม่า แต่ที่จริงไรท์ตั้งใจให้ม่านะ 5555 =3=

เอาไว้เจอกันอีกทีตอนหน้าน้อ บั้ยบัยยยย

****************

เนื่องจากเด็กดีมีการแบนเนื้อหาที่มีคำว่า "กรู" ด้วย

แล้วในส่วนที่เหลือ "กรู" มาเต็มเลย

ถ้าหากว่าโดนแบน ไรท์เอาไปลงไว้ในอีกที่นึงนะคะ

แต่ยังลงไม่ครบเท่าในนี้ แต่ไรท์จะทยอยลงเรื่อยๆจนครบเท่ากันเลย

คาดว่ากว่าตอนที่เหลือจะมา ไรท์น่าจะลงในนู้นครบแล้ว

คือถ้าไม่โดนแบนก็จะลงในนี้ต่อไป แต่ถ้าถูกแบนก็อัปเปหิไปอีกทีนึงเนอะ

ตามไปเลย : https://www.wattpad.com/story/64242883

อย่าด่าไรท์ ไมไม่แปะลิงค์ แปะแล้วเด็กดีบล็อกจ๊ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #461 Jekkju (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 17:37
    เลวร้ายมาก จส
    #461
    0
  2. #409 Jekkju (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    ร้องห้ายยยย สงสารคยอมมี่
    #409
    0
  3. #355 thuglifes (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:06
    นี้จะทีมยูคยอมละเนี่ย เขี่ยจงฮยอนกับแจ๊คเลยยยดีไหม
    #355
    0
  4. #238 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:37
    ยองแจฟังพี่เขาก่อนลูก พี่เขาแค่โกรธเลยพูดแบบนั้นนะ ยังมั่นคงที่ทีมแจ็คสัน5555
    #238
    0
  5. #166 chzckhnp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 00:49
    โคตรสงสารยองแจเลย สมน้ำหน้าพี่แจ็คสัน ยองแจอย่าไปยอม หมั่นไส้ สงสารยูคยอมเหมือนกัน ต้องทนเห็นคนที่ชอบเสียน้ำตาให้ผู้ชายคนอื่น ทั้งๆที่เป็นคอยปลอบแท้ๆ แต่กลับต้องอยู่ในฐานะเพื่อนสนิท ฮือคนดี ไม่เหมือนพี่แจ็คสันคนเลว ทำร้ายจิตใจยองแจ ฮือ อยากให้ยองแจแก้แค้นให้หลาบ หมั่นไส้ หลังจากนั้นค่อยดีกันให้ชุ่มชื่นหัวใจนะ ฮือ #มีความย้อนแย้ง
    #166
    0
  6. #159 Honey Moon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 00:34
    ยกแจให้ยูคได้ไหม เอาไปเลย พิแจ๊คทำร้ายน้องเกินไปแล้ว
    #159
    0
  7. #158 pty_no (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 16:50
    ไม่ม่าเลยค่ะไรท์ TT^TT

    พี่แจ็คสันอ่า น้องอุตส่าตกหลุมรักแล้วเชียว ไม่น่าเลยยยยยย

    เพราะความอยากแก้แค้นแท้ๆ



    สู้ๆๆค่ะไรท์ เราจะรออ่านน๊าาา
    #158
    0
  8. #157 Madmee_mm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 12:25
    อร้าาก อิแจ็ค ไปง้อน้องด่วนเลยนะ ไม่อยากม่า แต่มันมาละ สนุกอ่ะ รอนะไรท์ อย่าม่านะ สู้ๆ แตงงงง งอนมันนานๆนะ
    #157
    0
  9. #156 jazzotorii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 05:34
    ฮือออ สงสาร แต่ก็ชอบน้องตอนอ่อนไหวมาก เพราะรู้เลยว่าน้องแคร์มากแล้วจริงๆ แค่หันมาเจอพี่จริงๆก็อ่อนแอแล้ว หวังว่าพี่จะมาปลอบน้องให้เข้าใจกันได้ไวๆนะ นี่แอบคิดว่าพี่คงมาดักที่คอนโดแล้วมั้งป่านนี้
    #156
    0
  10. #155 Sone91 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 17:44
    จงฮยอนมันรู้สึกไม่สงสารไม่ได้อะ คือคนที่เรารักทั้งคนเเต่เค้าเริ่มหวั่นไหวกับคนอื่นเเล้ว ตอนที่พี่จงบอกว่า หรือบางทีพี่ต้องเริ่มทำให้ นี้พรากมากกกก มันหน่วงใจอะ เเต่นี้มันเรื่องของเเจ็คเเจไงเเต่สงพี่จงอะโอ้ยยยยยความรู้สึกนี้
    #155
    0
  11. #152 MinSs~Triple'S (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:13
    ยองแจเริ่มหวั่นไหวแรงงง
    ชอบที่ไรท์ให้คาแรกเตอร์ยองแจแบบนี้จัง
    มีอะไรก็พูด บอกทุกอย่าง ไม่เก็บ ไม่ม่า
    ไม่อยากให้จงฮยอนเสียใจด้วย ฮืออ
    มาต่อไวไวนะคะ รออ
    #152
    0
  12. #151 pty_no (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:46
    เย่ๆๆ ไรท์มาต่อแล้ววว

    ยองแจกับจงฮยอนน่าสงสารจัง พวกเค้าดูรักกันมากๆ
    แต่ถ้าเจอพี่แจ็คสันมาทำแบบนี้บ่อยๆ ให้ใจแข็งยังไงก็หวั่นไหว
    สู้ๆนะยองแจ

    //เราจะตามไรท์ไปอ่านทุกที่เลยค่าา
    #151
    0
  13. #150 jazzotorii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:54
    มาต่อก่อนกำหนด ดีจุยยยย น้องดูสับสนแรง รอต่อน้าาาาา
    #150
    0
  14. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:04
    นี่ยิ้มเลยที่ไรท์มาอัพต่อ (^^) ยองแจก็ชอบแจ๊คสันแล้วใช่ม่ะ แบบเริ่มชอบแต่ยังไม่รักงี้ แอบสงสารพี่จงฮยอนดูรักแจมากอ่ะ แต่พี่แย๋งแฟนแจ๊คมาก่อนอ่ะ เนอะ.
    #149
    0
  15. #148 Kamisama (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:21
    ยังไงเนี่ยยนนยนแจเองก็เริ่มรู้สึกใช่ไหม
    #148
    0
  16. #147 mjaey (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:59
    งื้อออ ค้างงงง 
    รอไรท์นะคะ สู้สู้ค่า :)
    #147
    0
  17. #146 mjaey (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:59
    งื้อออ ค้างงงง 
    รอไรท์นะคะ สู้สู้ค่า :)
    #146
    0
  18. #145 ak_teaw (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:47
    ไรท์น่ารักกกกกกกกกก .... เดือนหน้าอะไรกันต่อ60%พน.เลยยยยยย 55555...โอ๊ยยยยตอนนี้จะสงใครดี ฮือออออออ สงแจนก่อนเลยยยยย หัวใจน้อยๆนี้จะเลือกใครกัน งื้ออออออ
    #145
    0
  19. #139 pty_no (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:13
    ง่าาา เจอกันเดือนหน้าเลยเหรอคะไรท์ TT^TT
    แววดราม่าฉายมาแต่ไกล

    เรารอไรท์อยู่นะค่าาา ไรท์มาไวๆน๊าาา ว๊าปไปเดือนหน้าเลยได้มั้ยย
    #139
    0
  20. #138 Gift_JBdef (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:50
    มาเร็วๆน้าไรท์
    #138
    0
  21. #137 jazzotorii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:15
    กรี้ดดดดด มายั่วให้อยากแล้วจากไป TT น้องจะรู้ใจตัวเองแล้วสินะ TTTT
    #137
    0
  22. #133 mjaey (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:21
    งื้อออ แววดราม่ามาแต่ไกลลล
    รอนะคะไรท์ สู้สู้ค่าาาาาาา :)
    #133
    0
  23. #132 cafepae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:08
    ดราม่ายาววว เค้าจิร้องไห้รอ
    #132
    0
  24. #131 bbjern (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:43
    อีกนานเลยยยยย จะรอนะคะ TT
    #131
    0
  25. #130 Madmee_mm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:25
    อร้ากกกก รอๆๆๆ รีบมานะไรท์ ฮืออออ อีแจ็คสั้น แกทำน้องแตงอีกแล้ว
    #130
    0