GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 13 : ก็แค่คิดถึง...(อ่านล่างสุดสักนิด พลีส)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    17 ก.พ. 59

mx-xine


ไม่รู้ว่ามันผ่านไปกี่วันแล้ว ยองแจเอาแต่หลบตัวอยู่ในคอนโด ไม่ไปเรียนหนังสือ ไม่ไปเจอหน้าใครแม้กระทั่งจงฮยอน ไม่รับโทรศัพท์และกำลังทำตัวหายสาบสูญ

วันๆเขาเอาแต่นอนแล้วก็นอน ถึงจะมีสายโทรเข้ามาเกือบร้อยสายในแต่ละวันเขาก็ไม่คิดจะกดรับมันเลยสักครั้งมีแค่ส่งข้อความกลับไปบ้างเท่านั้นว่าไม่สบายและอยากอยู่คนเดียวสักพักเพราะต้องการพักผ่อนให้หายดีซะก่อนแล้วก็ดูเหมือนว่าคนอื่นๆรอบตัวเขาจะเข้าใจกันหมดยกเว้นอยู่คนๆเดียว แจ็คสัน

ผู้ชายที่เขาหวาดกลัวคนนั้นไม่ยอมหยุดที่จะโทรเข้ามาเลยแม้แต้สักวันและโทรมาวันละหลายๆสายเสียด้วยแต่ยองแจก็ไม่ใส่ใจที่จะรับอยู่ดีและไม่แคร์ด้วยว่าอีกคนจะขยันโทรเพียงใด


ถ้าเขาไม่รับซะอย่าง แจ็คสันจะทำอะไรได้ล่ะ


ทำไมถึงไม่รับสายฉัน อย่ามาโกหกว่าป่วยฉันไม่เชื่อ


อ่านแล้วไม่ตอบอย่างนั้นเหรอยองแจ นายจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม?


ได้ นายเลือกเองนะ


ข้อความสุดท้ายที่แจ็คสันส่งมาขู่เขา ยองแจทำเพียงแค่ปามือถือไปไว้ไกลๆตัว เขาไม่สนใจคำขู่นั่นหรอกอย่างมากแจ็คสันก็แค่ขู่อีกฝ่ายจะทำอะไรได้ตราบใดที่เขาไม่ยอมออกไปจากห้องนั่นก็เท่ากับว่าเขาปลอดภัยทุกประการ

ทำตัวน่ารำคาญจริงๆแล้วยังจะมีหน้าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับพี่จงฮยอนอีก ทั้งๆที่ไม่มีอะไรจะเทียบกันได้เลยแท้ๆ ไม่ว่าจะนิสัยหรือแม้แต่ความคิด


คนกักขฬะปานนั้น ก็ยังจะมาทำให้เขาหวั่นไหวได้อีกนะ เกลียดจริงๆ!!


พอเหอะ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแย่



ก๊อกๆๆๆๆ


ไม่ทันจะได้ล้มตัวลงนอน เสียงเคาะที่ประตูก็ดังขึ้นซะก่อน ยองแจไหวไหล่นิดๆอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมลุกขึ้นไปตามเสียงที่เคาะเรียกอยู่แต่โดยดี สงสัยว่าจะอาหารที่สั่งไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วจะมาส่งละมั้ง

แต่พอมองลอดตาแมวออกไปแล้วกลับไม่เจอใครสักคนที่อีกด้านของประตู คนหน้าหวานขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก็เมื่อกี้มันมีคนเคาะประตูห้องของเขาจริงๆนี่แล้วทำไมพอมองออกไปกลับไม่เห็นสิ่งมีชีวิตชนิดไหนเลยนอกจากความว่างเปล่า

อาจจะหูแว่วก็ได้เพราะช่วงนี้เขาเอาแต่นอน คิดอย่างนั้นเลยหันหลังกลับไปที่ห้องนอนตามเดิมแต่ก้าวเท้าไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเคาะอีกครั้งแถมครั้งนี้ยังถี่รัวกว่าเดิมหลายเท่า ลองยืนนิ่งๆอยู่กลางห้องเพื่อฟังเผื่อจะเป็นเสียงเคาะของห้องอื่น แต่พอฟังได้สักพักก็แน่ใจว่าห้องเขาแน่ๆ


ใคร??? คน ผี หรืออะไร??? ควรจะไปเปิดดูไหม แต่ก็กลัวเหมือนกัน


แต่ความสงสัยมักจะมีอิทธิพลมากกว่าความกลัว ยองแจหมุนตัวกลับไปที่ประตูห้องอีกครั้งและทำตามเดิมคือมองผ่านตาแมวออกไปแต่คราวนี้เขาไม่ได้พบกับความว่างเปล่าอย่างรอบแรกแต่เจอเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งยืนก้มหน้า ตัวหนาๆใส่เสื้อสีดำตัดแดง ในมือถือกล่องสี่เหลี่ยมแบนๆที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไร


อาหารมาส่งแล้วสินะพิซซ่า

.

.

.

.

.

แกร๊ก!!

.

.

.

.

.

แต่เขาไม่ได้โทรไปสั่งพิซซ่านี่


ความคิดที่มาช้ากว่ามือทำให้ตอนนี้ประตูที่เป็นปราการแห่งความปลอดภัยถูกเผยออกไปสู่ด้านนอก ข้อความที่แจ็คสันส่งมาหลั่งไหลเข้ามาสู่หัวสมองราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาแต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปแล้วเมื่อผู้ชายที่ยืนนิ่งๆอยู่แต่แรกกำลังพยายามแทรกตัวเข้ามาข้างใน


“มุกปัญญาอ่อนแบบนี้มันมักจะใช้ได้ผลเสมอในสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน”


เสียงแหบห้าวคุ้นเคยดังขึ้นมาทันที ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้ามาง่ายๆยองแจจัดการใช้แรงทั้งหมดที่มีปิดประตูอย่างยากลำบากแต่แจ็คสันก็ไม่ยอมล่าถอยออกไปง่ายๆคนที่มีเรี่ยวแรงมหาศาลกระแทกตัวเข้ามาเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ยองแจถึงกับเซถอยหลังออกจากประตูไปหลายก้าว


“ทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉัน”


ประโยคแรกที่เห็นหน้ากันแต่เขาไม่มีอารมณ์มาสนทนาโต้ตอบด้วยหรอก หันหลังวิ่งหนีทันทีเป้าหมายคือห้องนอนของตัวเองที่จะเป็นที่หลบแห่งสุดท้าย เขาไม่สนใจเสียงเรียกที่ดังขึ้นด้านหลัง ไม่สนว่าแจ็คสันจะทำอะไรที่ต้องทำในตอนนี้คือเข้าห้องแล้วล็อกประตูให้เร็วที่สุดเท่านั้น


ดูเหมือนว่าผู้บุกรุกก็คงจะคิดเรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน คนตัวขาวที่วิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคว้าไว้จากด้านหลังอย่างแรงเป็นเหตุให้เขาล้มลงกระแทกกับพื้นแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ยองแจก็คือยองแจเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อยอมแพ้ในเมื่อวิ่งไม่ได้ก็คลานหนีเลยแล้วกัน


ตะเกียกตะกายหนีออกมาอย่างสุดกำลังโดยที่แจ็คสันเองก็ตามมาด้วยแล้วดูท่าว่าในการแข่งขันครั้งนี้เขาจะเป็นฝ่ายแพ้เมื่อมือใหญ่หยาบคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าแล้วลากกลับไปกลางห้องเหมือนเดิม ยองแจพยายามจะคว้าอะไรสักอย่างไว้เป็นหลักยึดแต่กลางห้องอย่างนี้จะคว้าอะไรไว้ได้


“นายคิดจะวิ่งหนีไปที่ไหน?”


อีกคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ เหยียดยิ้มมุมปากพร้อมกับทั้งลากทั้งถูเขาไปตามพื้น ยองแจที่ถูกกระทำเลยได้แต่พยายามยื้อแย่งขาตัวเองออกจากการถูกกุมเอาไว้แต่ก็เท่านั้นเพราะแจ็คสันไม่ได้สะเทือนเลยสักนิดและยังลากเขาให้ออกมาห่างๆจากห้องนอนเรื่อยๆจนมาถึงกลางห้องถึงปล่อยขาเขาให้เป็นอิสระ


“วิ่งเร็วดีนะ แต่ยังเร็วไม่พอ”



พลั่ก!!!!!!!!!


ไม่รอให้ได้พูดมากกว่านี้ ยองแจยกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้วถีบไปแรงๆที่หน้าท้องของคนที่ยืนอยู่ด้านบนจนหงายหลังลงไปกับพื้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องอีกครั้งและครั้งนี้เขาทำสำเร็จยองแจวิ่งจนถึงห้องกำลังจะปิดประตูลง แต่


“จะเล่นแบบนี้กับฉันจริงๆใช่ไหมชเว ยองแจ??????”


มือหนาของคนที่ตามมาทันคว้าเขาที่ขอบประตูแล้วยื้อไม่ให้เขาปิดมันลง ยองแจที่อุตส่าห์ดิ้นรนจนเข้าห้องมาได้แล้วไม่ยอมง่ายๆ พยายามดันประตูให้ปิดลงแต่แจ็คสันเองก็พยายามดันไม่ให้เขาปิดได้เช่นกัน


“จะเปิดดีๆไหมยองแจ??”


“ไม่!! ออกไปให้พ้นนะ”


“ฉันถามนายแล้วนะ จะเปิดดีๆไหม!!!!!!!


“ผมไม่เปิด ออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้นะ!!!!!!


สิ้นเสียงพูดของเขาเท่านั้น แจ็คสันก็ผลักประตูเข้ามาจนได้ คนตัวโตกว่าย่างสามขุมเข้ามาหาจนเขาต้องถอยหลังหนีด้วยความตกใจ ตอนนี้ไม่มีที่ไหนให้เขาได้หลบอีกแล้วเมื่อผู้ชายคนนี้ตามเข้ามาถึงในห้อง


“พูดดีๆไม่ชอบรึไง ชอบความรุนแรง??”


“พี่ พี่เข้ามาทำไม หาที่อยู่ผมเจอได้ยังไง?” 

ถามเสียงสั่นพร้อมกับเดินถอยหลังเรื่อยๆจนชนเข้ากับเตียงนอนของตัวเองแต่ยองแจไม่ใช่นางเอกละครหลังข่าวที่พอเจอเตียงแล้วต้องล้มลงนอนแผ่หงายให้ท่า เขากระโดดขึ้นไปอยู่บนนั้นแล้วหนีไปลงอีกฝากของเตียงอย่างรวดเร็วและแน่นอนว่าแจ็คสันก็เดินตามมาอยู่อีกฝากของเตียง


“หาที่อยู่นายไม่ใช่เรื่องยากฉันรู้ตั้งนานแล้วว่านายอยู่ห้องไหน และฉันมาหานายเพราะนายเป็นคนเลือกที่จะให้มันเป็นอย่างนี้เอง”


“ผะ ผม ผมไปเลือกตอนไหนกัน”


“ทำไมไม่รับสายฉัน ห๊ะ!!!” ไม่ตอบคำถามแล้วยังมาตะคอกใส่อีก คนที่กำลังกลัวอยู่แล้วยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่เขามองหาทางหนีทีไล่ในห้องของตัวเองพร้อมกับพยายามตอบคำถามของคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกัน


“บอกไปแล้วนี่ว่าไม่สบายไง”


“ไม่สบายเหรอ มาให้ฉันตรวจร่างกายหน่อยเป็นไง” ชายคนนี้คงเป็นคนปากว่ามือถึงพอพูดจบก็กระโจนขึ้นเตียงมาหาเขาทันที ยองแจไม่รอให้ถูกคว้าตัวเขารีบวิ่งออกไปอีกทางแต่วันนี้คงไม่ใช่วันของเขาเพราะคนที่ยืนจังก้าอยู่บนเตียงโดดลงมาโถมตัวใส่เขาเข้าอย่างจัง


อั่ก !!!


ทั้งหลังกระแทกเข้ากับผนังห้องสุดแรงจนเกิดจุกไปทั่วทั้งตัว ยองแจแทบจะทรุดลงตรงนั้นถ้าแจ็คสันไม่รวบตัวเขาเอาไว้ก่อน คนที่ถูกชนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่แล่นลิ่วขึ้นมาตามแผ่นหลังจนน้ำตาแทบซึม


“จะหนีไปไหน หึ!


ถามเสียงห้วนแล้วเบียดตัวเข้าหาอย่างคุกคาม วงแขนแกร่งกักเขาไว้ตรงกลางก่อนที่มือข้างหนึ่งจะช้อนไปล็อกเข้าที่ท้ายทอยไว้แน่นจนเขาเบือนหน้าหนีไม่ได้


“โอ๊ย! จะทำอะไรผมเจ็บนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!


“นายสั่งฉันรึไง กล้ามากนะ”


“ใช่! กล้า ผมไม่จำเป็นต้องยอมพี่”



“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน เพราะงั้นปล่อยผมแล้วไสหัวออกไปจากห้องผมด้วย!


“ไม่ได้เป็นอะไรกัน? อยากลองเป็นอะไรกันดูสักหน่อยไหมล่ะ” เสียงแหบทุ้มเอ่ยเรียบตรงออกมา ใบหน้าหล่อที่บิดเบี้ยวด้วยแรงอารมณ์ในตอนแรกแสยะยิ้มร้ายมากขึ้นไปอีกจนยองแจเริ่มหวั่นๆ


“ไม่มีวัน! คนน่ารังเกียจอย่างพี่อย่าแม้แต่จะคิด!!!


“น่ารังเกียจอย่างงั้นเหรอ ทำไมชอบเหยียดฉันนักวะ?? แล้วถ้าฉันกลายเป็น ผัว นาย ยังจะรังเกียจฉันอยู่อีกรึเปล่าล่ะยองแจ”


50%







เงียบเสียงลงไปแทบจะในทันทีแต่ตอนนี้เขาไม่สนใจหรอกว่ายองแจจะเป็นยังไงเพราะอารมณ์ที่พุ่งขึ้นมาจนถึงขีดสุดทำให้แจ็คสันขาดสติ

เขาฝังริมฝีปากลงไปที่ซอกคอขาว รุนแรง ดุดัน จนแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกเลือนราง อุณหภูมิในร่างกายเดือดพล่านจนเหงื่อซึม แต่แน่นอนว่ายองแจไม่ได้ยอมจำนนง่ายๆ คนตัวขาวดิ้นพล่านขัดขืนทั้งทุบตี จิกทึ้งรวมไปถึงการพยายามยกขาขึ้นมาถีบเขาแต่อารมณ์อย่างนี้ใครมันจะไปรู้สึกเจ็บกัน

เลื่อนขึ้นจากคอขาวมาประจันหน้า ยกยิ้มเหนือกว่าไปให้ก่อนจะจู่โจมริมฝีปากสีสวยที่เผยอด่าเขาเอาไว้ ปิดทุกทางที่เสียงแว๊ดๆนั่นจะออกมาทำลายประสาทหู กวาดต้อนและบุกรุกอย่างเอาแต่ใจ


หวานนุ่มนิ่มดึงดูดแล้วก็เกินกว่าจะห้ามใจ


ไม่รู้ว่าเก็บเกี่ยวจากในริมฝีปากยองแจไปเนิ่นนานเท่าไหร่เพราะตอนนี้คนตรงหน้าเริ่มมีอาการหายใจไม่ออก เขาถอนริมฝีปากให้อีกฝ่ายได้หอบหายใจเข้าไปก่อนจะก้มลงไปจูบซ้ำอีกครั้ง รุนแรงกว่าเดิม ดูดดื่มยิ่งกว่า จนได้กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วทั้งปาก


เลือดของยองแจสินะ


พอรู้อย่างนั้นแจ็คสันยิ่งย้ำเข้าไปเรื่อยๆ จากกลิ่นเลือดจางๆตอนนี้เขารับรู้ถึงแม้กระทั่งรสชาติ เพิ่มความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายด้วยการฝังเขี้ยวคมลงไปที่ปากนุ่มแรงๆจนเลือดสีสดไหลย้อยออกมาจากข้างมุมปาก


“เจ็บนะ อึก โอ๊ย”


สุดจะทนกับการถูกจูบแรงๆ ยองแจออกแรงผลักมาเต็มแรงพร้อมกับพยายามเบือนหน้าหนีเขาไปอีกทาง แจ็คสันไม่ยอมให้หลุดรอดไปได้ง่ายๆ ความโกรธจากเมื่อครู่ยังกรุ่นอยู่ในอกเขาส่งมือหนาไปบีบแก้มนุ่นแล้วบังคับให้หันกลับมาก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งจนปากนิ่มของยองแจขึ้นสีบวมเจ่อ

ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่าแจ็คสันคว้ากระชากไหล่มนมาแล้วผลักให้ยองแจนอนราบไปบนเตียงก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมติดๆป้องกันไม่ให้อีกคนลุกขึ้นมาได้


“พี่จะทำอะไร???” เสียงสั่นผวาที่ถามกลับมาเรียกรอยยิ้มจากเขาได้เป็นอย่างนี้


“ทำอะไร? ไม่น่าถามนะมาตั้งขนาดนี้แล้ว”


“อย่านะ หยุดเถอะ..ขอร้อง นะครับ”


“ขอร้องเหรอ ได้สิ อยากร้องเท่าไหร่ก็ตามสบาย” 

เหยียดยิ้มร้ายอย่างเอาแต่ได้ก่อนจะลงมือปลดกระดุมเสื้อของยองแจออกอย่างเร่งรีบ คนที่ถูกกระทำก็ยังพยายามจะขัดขืนนั่นเท่ากับเป็นการเพิ่มความไม่พอใจให้เขาอย่างมากจากที่แกะอย่างมีระบบ ตอนนี้แจ็คสันเปลี่ยนเป็นฉีกกระชากจนเสื้อผืนบางขาดติดมือ


“พี่แจ็คสัน!!!!!!!!!! เสียงร้องด้วยความตกใจของยองแจไม่ได้ดังเข้าไปถึงโสตประสาทเขาเลย ตอนนี้ผิวขาวเนียนที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำลายสติส่วนที่เหลือของเขาไปจนหมด


ก้มลงไล้ริมฝีปากไปตามส่วนต่างๆอย่างหลงใหล ยอมรับว่าเขารู้สึกดีในยามที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากผิวใสๆนี่ จังหวะจากหายใจที่ติดขัดของยองแจปลุกสัญชาติญาณดิบของเขาได้เป็นอย่างดี ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ตามที่ต้องการเท่าไหร่นัก


ในหัวมีแต่คำว่า ต้องการ ต้องทำ ต้องเสร็จ!!


ไม่เสียเวลาประมวลความคิด เขาฝากร่องรอยไว้ในทุกๆที่ที่ปากของตัวเองลากผ่าน ทั้งการขบเม้ม หรือแม้กระทั้งฝังเขี้ยวคมลงไป ในทุกๆจังหวะแฝงเร้นไปด้วยการหยอกล้อและข่มขู่ก่อนที่มือหนาจะควานไปถึงขอบกางเกงของคนที่นอนดิ้นอยู่ใต้ร่าง เขากำลังจะกระชากมันออกจากคนตัวขาวแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นจากคนที่นิ่งไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้


“หยุด ฮึกก สักที ฮึกๆ ผมกลัวนะ”


กลัว



ร้องไห้



นี่เขาทำบ้าอะไรวะ????



” เหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดแรงๆเข้าที่หน้า อารมณ์ร้อนรุ่มที่มีดับวูบลงเหมือนมีคนมาปิดไฟ มือที่ขยำขอบกางเกงคลายออกทันที

ใบหน้าพราวน้ำตาของยองแจเด่นชัดอยู่ในสายตา คนตัวขาวที่สภาพผ้าผ่อนหลุดลุ่ยจนเกือบเปลือยพยายามเอามือบดบังร่างกายของตัวเองพร้อมกับพยายามปกปิดใบหน้าไปด้วยทำให้แจ็คสันถึงกับนิ่งงันไปจนแทบจะกลายเป็นหิน

เขาลุกพรวดออกมาจากตัวยองแจ เอื้อมคว้าไหล่ขาวให้ลุกตามตัวเองขึ้นมา หันไปหยิบผ้าห่มจากด้านข้างแล้วจัดการห่อพันตัวของยองแจอย่างเบามือที่สุด


อย่างแรกเลยรู้สึกผิด อย่างที่สองเขาจะได้เลิกจ้องมองผิวขาวๆน่าทำร้ายนั้นสักที


“เอ่อ” ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรดี ยองแจเอาแต่ร้องไห้มือบางๆนั่นขยำผ้าห่มที่คลุมตัวเอาไว้แน่น ไหล่สั่นไหวแรงแถมยังสะอึกสะอื้นจนเขาหัวหมุนไปหมด


“อย่าร้องสิ ยังไม่ได้ทำจริงๆสักหน่อย”


“ฮึก ฮืออออ”


“อ่ายองแจอ่า ขอโทษ”


ไม่มีคำตอบใดๆทั้งสิ้นจากคนที่ยังร้องไห้ไม่หยุด แจ็คสันเลยเดินไปนั่งแหมะลงข้างๆแล้ววางมือของตัวเองลงบนหัวมนกลมลูบเบาๆเป็นเชิงปลอบ แต่ยองแจก็ยังร้องไห้ไม่หยุดคงจะขวัญเสียมากสินะ


หมับ!!!!


ตัดสินใจดึงก้อนผ้าห่มข้างตัวมากอดหน้าตาเฉย ยองแจสะดุ้งก่อนจะพยายามขืนตัวออกไปแต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะมาแหย่เล่นเลยกอดแน่นขึ้นๆจนคนในอ้อมกอดหยุดดิ้น


“กลัวมากเลยเหรอ..พี่ขอโทษนะ


สรรพนามที่เรียกแทนตัวเปลี่ยนไปทันที เขารู้สึกผิดที่ลงไม้ลงมือกับเด็กนี่ตอนนี้หัวใจเขาฝ่อลงไปนิดๆหลังจากได้ยินจากปากว่ายองแจกำลังกลัว


“ฮึก..ฮือออ พี่ทำแบบนี้ไปทำไม”


“ก็นายเล่นหายไป ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ได้เจอหน้าตั้งหลายวันพี่เลยมาหาไง แต่ดูสิ่งที่นายทำกับพี่สิ รังเกียจกันมากเลยเหรอ ถึงชอบพูดแบบนั้นอยู่ตลอดเวลา”


“ที่ทำไปเมื่อกี้พี่ขอโทษนะ แต่ว่าพี่ตั้งใจ”


….


“พี่หงุดหงิดที่นายไม่ยอมคุยกับพี่ดีๆทั้งที่จริงๆแล้วก็แค่อยากได้ยินเสียงนายเฉยๆ”


“ก็แค่คิดถึงเฉยๆ”



“ถ้าไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก นายห้ามหายไปเข้าใจไหม?”


“ผมมีสิทธิ์ปฏิเสธพี่รึไง ฮึก”


“รู้อย่างนี้ก็ดี ถ้ามีคราวหน้าจะไม่หยุดอย่างครั้งนี้แน่ๆ”


เขายกยิ้มมุมปากอย่างสบายใจ อย่างน้อยตอนนี้ยองแจก็เลิกร้องไห้แล้วถึงแม้จะสะอื้นอยู่บ้างแต่ก็ยังหันมาเถียงเขาได้อย่างเดิม แจ็คสันกระชับอ้อมแขนของตัวเองให้แน่นขึ้นไปอีก ถือโอกาสหอมแก้มนิ่มไปหลายๆทีอย่างนึกหมั่นเขี้ยวไม่หาย สายตาก็จ้องมองไปที่คอขาวซึ่งปรากฏร่องรอยจากฝีมือของเขาไม่หยุด


คอขาวของยองแจขึ้นรอยจ้ำแดงไปทั่ว น้อยบ้าง ใหญ่บ้าง ไหนจะรอยเขี้ยวของเขาที่ลากเกี่ยวเนื้อนิ่มก็ยังเด่นชัดจนนึกภูมิใจนิดๆไม่ได้ที่ฝากศิลปะแห่งการแสดงความเป็นเจ้าของเอาไว้เยอะขนาดนี้


ถ้ายองแจไม่ร้องไห้ซะก่อน ป่านนี้เขาคงไปถึงไหนๆ แค่คิดก็รู้สึกอยากจับร่างนิ่มนี่กดอีกครั้ง แต่เขาก็เลือกที่จะหยุดทุกอย่างไว้แค่ตรงนี้ก่อนยังไม่อยากทำอะไรที่มันเกินงามจนเกินไปอย่างน้อยที่สุดยองแจก็ลูกมีพ่อมีแม่จะไปบังคับขืนใจมันก็คงไม่สมควร


“นอนกัน ฉันง่วงมากเลยตอนนี้”


พูดหน้าตาเฉยแล้วดึงคนที่โดนกอดให้ล้มตัวนอนลงไปด้วยโดยที่ยองแจเองก็ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว เขาแสร้งปิดตาลงเหมือนคนง่วงนอน เพิกเฉยต่อเสียงร้องโวยวายของคนที่ไม่เต็มใจจะนอนด้วยแถมยังกอดพาดไม่ให้อีกฝ่ายได้ลุกหนีไปไหน


“ผมไม่อยากนอนนี่ อะไรของพี่อีกแล้วเนี่ย”


“หื้ม นอนเหอะน่าฉันขับรถมาหานายตั้งไกลง่วงจนตาจะปิด”


“แต่ผมไม่ง่วงนี่ ปล่อยนะ”


“จะนอนหลับ หรือจะนอนทำอย่างอื่น” 

เอ่ยเสียงเหี้ยมข่มขู่ไปทีหนึ่งแล้วมันก็ได้ผลแบบที่ไม่ต้องเดาให้เหนื่อย คนที่กำลังจะอ้าปากเถียงหุบปากลงทันทีแต่ส่งเสียงไม่พอใจอยู่ในลำคอ เขาไม่สนใจจะฟังสักนิดว่ายองแจพึมพำอะไรเพราะตอนนี้เริ่มง่วงขึ้นมาจริงๆ


“ระหว่างที่ฉันหลับหวังว่านายจะไปลุกไปไหนและถ้าฉันลืมตาขึ้นมาแล้วไม่เห็นนายอยู่ตรงนี้ละก็”


“รับรองได้เลยว่าครั้งนี้ต่อให้นายร้องไห้จนใจจะขาดฉันจะไม่ยอมหยุดมันแน่นอน”

 

 

 


กว่าแจ็คสันจะยอมย้ายร่างของตัวเองกลับบ้านไปก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว หลังจากที่คนเอาแต่ใจบ่นง่วงนอนก็หลับไปซะอย่างนั้นเขาที่ไม่มีทางเลือกเลยต้องนอนตามไปด้วยพอตื่นมาอีกคนก็สั่งให้เขาทำนั่นทำนี่ให้กินแถมยังมาวุ่นวายกับเนื้อกับตัวอีกไม่เลิก


“โดดตึกตายเลยดีไหม จะได้ไม่ต้องมีคนมาวุ่นวาย”


พึมพำอยู่กับตัวเองพลางเก็บกวาดห้องไปพลาง แจ็คสันมาแล้วก็ทำรกไปหมดไม่ว่าจะรื้อหนังสือของเขาจนกระจุยกระจาย ย้ายข้าวของของเขาบ้างล่ะที่หนักสุดคือเอารูปคู่ของเขากับจงฮยอนไปทิ้งลงถังขยะ ส่วนรูปที่อัดกรอบอย่างดีบางรูปก็ถูกทุบจนแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี


คนอะไรอิจฉาได้แม้กระทั่งรูปถ่าย???


นึกอย่างนี้ก็อดอมยิ้มไม่ได้ ผู้ชายที่ปกติแล้วดูนิ่งขรึมคนนั้นเป็นคนที่ร้ายอย่างบอกไม่ถูก เอาแต่ใจจนน่าขยะแขยงแถมยังชอบบังคับข่มขู่ แต่พออารมณ์ดีกลับมีนิสัยเหมือนเด็ก ขี้อิจฉาและพูดจาไม่รู้เรื่อง

แต่ถึงอย่างนั้นทำไมเขาถึงได้รู้สึกดีเวลาแจ็คสันมาทำดีใส่นะ ตอนนี้เปลี่ยนจากเกลียดแจ็คสันเป็นมาเกลียดตัวเองแทนได้ไหม???


ก็แค่คิดถึงเฉยๆ


ประโยคเดิมๆของแจ็คสันยังดังก้องอยู่ในความคิด จนตอนนี้เขารู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าอย่างไรบอกไม่ถูก แค่คิดถึงคำพูดกับสีหน้าสำนึกผิดของอีกฝ่ายหัวใจก็เต้นโครมครามจนมันจะกระดอนออกมานอกซี่โครง


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงของยองแจให้กลับเข้าที่ เขาก้มลงจัดเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สวมใส่อยู่ให้เรียบร้อยเพราะเสื้อตัวเก่าโดนแจ็คสันฉีกจนขาดกระจุยกลายเป็นผ้าขี้ริ้วก่อนจะเดินไปเปิดประตูอย่างคนเนือยๆ


“พี่จงฮยอน!” แทบจะตะโกนออกมาด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ อยู่ดีๆก็โผล่มาอีกคนแล้วตั้งรับไม่ทัน


“ยองแจ แปลกใจมะ..


พูดไม่ทันจบประโยค สีหน้ายิ้มแย้มที่มีของจงฮยอนเปลี่ยนเป็นขมวดบึ้งตึงก่อนที่จะพรวดพราดเข้ามาในห้องคนตัวสูงกว่าคว้าหมับเข้าที่ไหล่ก่อนจะส่งแรงบีบเค้นหนักหน่วงมาจนเขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด


“รอยที่คอ ใครทำ???” เสียงราบเรียบที่เหมือนกำลังถูกควบคุมเอาไว้เอ่ยถามหนักแน่น


“ห๊ะ?? รอยอะไรของพี่” ถามกลับไปด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน แต่พอนึกทบทวนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยองแจถึงกับต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ


แจ็คสันทำอะไรสักอย่างกับผิวของเขา


“รอยคิสมาร์กพวกนี้ ยองแจ ใครเป็นคนทำ???”












**********************

ครบแล้วสินะ ครบแล้ววววว TUT

นั่งแก้หลายรอบมาก เพราะอ่านเองก็ไม่พอใจเอง 555

หายไปตั้งหลายวัน เอามาลงให้แล้วตามสัญญานะจ๊ะ

ถ้ามันป่วง ขออภัยค่ะช่วงนี้งานเยอะจนหัวปั่น

อ้อ!! อยากถามรีดเดอร์นิดนึง ไรท์กะว่าจะไม่แต่งคู่รองเอาไว้ในเรื่องนี้

คือจะเปิดสตอรี่ให้คู่รองเป็นคู่หลักไปเลย แต่จะแต่งหลังเรื่องนี้จบแล้ว

หรือว่าถ้าไม่อยากอ่านไรท์จะได้ยัดๆเอาไว้ในเรื่องนี้ด้วยเลย

ยังไงก็ฝากบอกกันนิดนึงนะคะ 

หลังจากนี้จะหายไปนานหน่อยนึง ไงก็ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ ^3^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #469 piangngam (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 22:03
    กลิ่นมาม่าโชยมาค่าาา
    #469
    0
  2. #460 Jekkju (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 07:16
    ถ้าเป็นเรื่องจริง วิ่งไปแจ้งความตั้งแต่สามวันแรก
    #460
    0
  3. #459 Jekkju (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 07:15
    ถ้าเป็นเรื่องจริง วิ่งไปแจ้งความตั้งแต่สามวันแรก
    #459
    0
  4. #402 mooeve1234 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 01:38
    พี่ขอโทษนะ แต่พี่ตั้งใจ เชรดดดดดดดด ชอบความตรงไปตรงมาของหวัง แจ็คสันจังเลยค่ะ
    #402
    0
  5. #354 thuglifes (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 16:52
    สงสารจงฮยอนอ่ะ
    #354
    0
  6. #260 BBCEXOFAN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:14
    อิหวัง แกมันร้าย
    เลิกกะจงฮยอนทีแตง ท่ดๆ
    #260
    0
  7. #237 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:12
    หุ้ย ไม่รู้จะอยู่ฝ่ายไหนดีอยู่ฝ้ายน้องแจนก็แล้วกันนะ เอาใจช่วยลูก 5555
    #237
    0
  8. #154 Sone91 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 17:35
    ทำไมไรท์ต้องทำให้เรารู้สึกผิดต่อพี่จงฮยอนอะ ฮือออออออเเจ็คสันเลวก็จริงเเต่นางก็อ่อนให้เเจอยู่นะ เเล้วเริ่มหวั่นไหวเเล้วอะ
    #154
    0
  9. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:55
    อ่า~ เธอมาได้ทันเวลาพอดี ราวกับรู้ใจนะคาะพี่จงฮยอน. ความซวยยังไม่หาย ความวายเข้ามาหานุ้งแจอีกแล้ววว
    #144
    0
  10. #125 Dreams_Diiz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:23
    แยกคู่ค่ะ ขอเน้นคู่นี้อย่างเดียวเลย ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แจ๊คสันน่ารักขี้อิจฉา อิอิ ชอบนิสัยส่วนนี้จัง >//<
    #125
    0
  11. #124 jazzotorii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:22
    ดีนะที่จสไม่ทำ ไม่งั้นจะรู้สึกแย่มากกก ข่มขืนชัดๆฮือออ แต่หลังจากสติมาคือดีงามพระรามแปดมาก มากกกก เขินแรงมากโอ้ย จากโหดๆมาละมุน นี่เกร็งเลยค่ะ น้องหวั่นไหวแหล่ว ดีงาม ชอบๆๆ
    #124
    0
  12. #123 Kamisama (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:05
    ขอโหวตให้แยกคู่รองออกไป เพราะอยากแบบเน้นๆคู่เดียวง่ะ55555 แต่ยังไงก็ชอบค่ะ ชอบตอนนี้จังพี่แจคยังดีนะห้ามใจทัน ชอบตอนปลอบน้อง ><
    #123
    0
  13. #122 pty_no (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:35
    โอ้ววว ยองแจเกือบจะเสีย...แล้วมั้ยล่ะ
    ดีนะที่พี่แจ็คสันหยุดก่อน เฮ้อออ โล่งอก
    #122
    0
  14. #121 ak_teaw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:03
    เปิดโหวตแต่แยกค่ะไรท์ เราชอบอ่านเป็นคู่ๆเน้นนนๆสนุกดี ได้เต็มๆ 5555
    #121
    0
  15. #120 cafepae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:01
    ชอบมากกก พี่แจ๊คน่ารักนะ ทำแบบนี้ รู้สึกดีจริงๆ
    #120
    0
  16. #119 Reeya.P (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:00
    เอาแล้วยองแจเริ่มมีใจให้แจ็คสันแล้ว สู้ๆๆนะคะ
    #119
    0
  17. #118 Madmee_mm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:13
    ดีค่ะ ชอบมากกกก มาต่อเร็วๆนะไรท์ ~~ ^^
    #118
    0
  18. #117 ak_teaw (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:31
    เลือกไม่ถูกกกกกกก จะเชียร์พี่แจ๊คคนเถื่อนหรือจะสงสารพี่ฮยอนดี อีกคนก็คิดถึงมากกกกงิ่ งือออออ อีกคนก็หวงน้องมากกกงิ่ ฮยอนรู้แล้วๆๆๆๆจะเป็นยังละเนี่ยย อ๊ากก แจนจะตายไหมค่ะแม่
    #117
    0
  19. #116 redglassesploy23 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:20
    แยกคู่รองออกไปดลยข่าาาา จะได้ฟินกันกะคู่นองแบบเต็มๆด้วย >.<
    #116
    0
  20. #115 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:33
    ยองแจเริ่มหลงรักคนเถื่อนแล้ว อิอิ
    #115
    0
  21. #114 Madmee_mm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:33
    ชอบ~~ แตงจะเสียตัวแล้ววววววว แลดูดีใจ สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่
    #114
    0
  22. #113 jazzotorii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:15
    เห็นชื่อตอนนึกว่าจะหวานๆ 555555 รออีกครึ่งน้าาาา
    #113
    0
  23. #112 อัศวินอินทรีเหล็ก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:37
    หลงเข้ามาอ่านค่ะ งุ้ยนย ไรเตอร์สู้ๆน้า เป็นกำลังใจให้ เฮียเเจ็คนี่น่าตีจริงๆเลย
    #112
    0
  24. #111 บัวลอย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:14
    แจ็คสันมันบ้าเอง

    อยู่ดีไม่ว่าดี ก็ตะคอกใส่ยองแจ

    นึกว่าตัวเองเป็นหมาหรืไงฮะ
    #111
    0
  25. #107 pty_no (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:46
    ง่าาาา ไรท์ขาาาาาาาาา  กลับมาน๊าาาาา
    อย่าปล่อยให้เค้าค้างคาสิคะ TT^TT

    ไรท์มาช่วยยองแจก่อน พี่แจ็คสันจะทำมิดีมิร้ายน้องแล้วววว ฮ่าๆๆ
    รอไรท์มาต่อนะคะ สู้ๆๆ
    #107
    0