GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 11 : ค้างคืน 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    25 ม.ค. 59

mx-xin



“ถือว่าเป็นการเริ่มต้นในสายงานของครอบครัวละกันนะยองแจ ลูกไปประชุมแทนแม่หน่อยอีกอย่างพี่แจ็คสันเค้าก็ไปด้วย ลูกจะได้เรียนรู้วิธีการทำธุรกิจกับพี่เขาไปในตัว”

 


ยองแจได้แต่นึกโมโหอยู่คนเดียวเงียบๆ ประโยคคำพูดแกมบังคับของแม่ยังดังก้องอยู่ในหูจนเขาเริ่มรู้สึกตาลาย ถึงแม้จะพยายามหาข้ออ้างว่าเขาติดเรียนบ้างล่ะ ติดกิจกรรมบ้างล่ะ แต่สุดท้ายก็ขัดอำนาจของแม่ตัวเองไม่ได้ถึงต้องมานั่งอยู่บนรถกับคนเจ้าแผนการที่ไปเป่าหูแม่เขาอีท่าไหนไม่รู้

ยองแจแทบไม่ทันได้เตรียมตัวแถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องเดินทางออกจากเมืองไปตั้งไกลเพื่อร่วมงานของบริษัทที่ไม่รู้ว่าจะถ่อไปทำไมถึงริมทะเล จัดแถวๆนี้ไม่ได้รึยังไงนะ


“หงุดหงิดอะไรนักหนา” เสียงของคนที่เขาพยายามหนีมาหลายอาทิตย์ดังขึ้นข้างๆแถมน้ำเสียงยังบ่งบอกอีกด้วยว่าอารมณ์ดี


“เสียใจเหรอที่หนีฉันไม่พ้นน่ะ”


“ก็บอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าอย่าพยายามหนีฉัน หนีไปฉันก็หานายจนเจออยู่ดี”


ยองแจที่ไม่อยากจะโต้เถียงด้วยจัดการเอาหูฟังขึ้นมาเสียบก่อนจะเปิดเพลงให้มันดังที่สุดเพื่อกลบเสียงน่ารำคาญของแจ็คสันที่ยังคงพูดก่อกวนเขาไม่หยุด แต่ก็อย่างทุกครั้งนั่นแหละแจ็คสันไม่เคยปล่อยให้เขาได้อยู่เงียบๆคนเดียว อีกฝ่ายกระชากหูฟังของเขาไปหน้าตาเฉยแล้วยัดมันลงไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองทันที


“อะไร? อยากได้คืนเหรอ? มาล้วงเอาเองสิ” พูดหน้าตายแล้วฉีกยิ้มร้ายใส่เขา ยองแจเลยได้แค่ทำเสียงไม่พอใจอยู่ในลำคอแต่ก็ไม่ยอมพูดตอบกลับไปอย่างที่อีกคนต้องการ


“หึ! ไม่อยากพูดก็แล้วแต่นาย ว่าแต่แม่นายลืมบอกนายไปอย่างนึงนะ”


“พวกเราต้องไปนอนค้างคืนกันสองวัน”


“ห๊ะ!!!!

ยองแจถึงกับผงะเมื่อได้ยิน มือเรียวขาวสั่นระริกเพราะแรงบีบกำ เขาเผลอกัดริมฝีปากจนห้อเลือดด้วยความหงุดหงิด ทำไมแม่ถึงต้องให้เขามากับผู้ชายหยาบคายคนนี้แถมยังต้องไปค้างคืนอีก


ปวดประสาท!!!


“ทำไมนายชอบกัดปาก” แจ็คสันถามเสียงเรียบก่อนที่มือหนาหยาบจะคว้าเข้าที่ใบหน้า ยองแจที่ตกใจกับการถูกจู่โจมได้แต่นั่งตัวแข็งขณะที่นิ้วของแจ็คสันก็ไล้ไปตามริมฝีปากช้าๆแผ่วเบา ต่างจากทุกครั้ง


อย่ากัดปากอีก ฉันไม่ชอบเวลามันห้อเลือด” แจ็คสันเอ่ยเบาๆแต่ก็มากพอที่จะดึงสติของยองแจให้กลับมาได้ เขาปัดมือใหญ่ออกแล้วเชิดหน้าหนี


“ยุ่งอะไร นี่ปากผม ผมจะทำอะไรก็ได้”


“ใช่ ปากนาย แต่เดี๋ยวมันก็ต้องเป็นของฉันเพราะอย่างนั้นก็ดูแลมันให้ดีๆ”


“เหอะ ขับรถไปเถอะอย่ามาแตะตัวผม”


“ปากดีจริงๆ” แจ็คสันสวนมาพร้อมกับเพิ่มแรงบีบที่ใบหน้าเขาจนรู้สึกปวดนิดๆแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ ยองแจเลยได้แต่นิ่งไม่สู้ คนที่บีบอยู่ถึงปล่อยมือแล้วหันไปสนใจกับการขับรถเหมือนเดิม

แม่นะแม่กลับไปได้เมื่อไหร่จะไม่คุยด้วยเลย

 


 

หลังจากนั่งรถกันมาได้เกือบสามชั่วโมงก็ถึงโรงแรมที่จัดงาน ทั้งเขาและแจ็คสันรีบเข้าประชุมทันทีงานประชุมครั้งนี้ถึงจะไม่ใช่งานที่ใหญ่โตอะไรแต่ยองแจยอมรับเลยว่าเขาได้ความรู้มามากเลยทีเดียว

หัวข้อบรรยายของนักธุรกิจแต่ละคนมีประโยชน์สำหรับนักศึกษาอย่างเขามาก ยองแจพยายามซึมซับและจดจำท่าทาง วิธีการ รวมไปถึงกลยุทธ์ทางการตลาดของแต่ละบริษัทอย่างเต็มเปี่ยม เขาไม่เคยรู้เลยว่าความคิดของพวกผู้ใหญ่ที่มีกิจการใหญ่โตเป็นยังไงและพวกเขาบริหารเวลาแบบไหนการมาประชุมครั้งนี้มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก


แต่อะไรๆมันคงจะดีและราบรื่นกว่านี้ ถ้าหากว่าแจ็คสันจะไม่ทำตัวรุ่มร่ามกับเขา!!!!


ทั้งๆที่ได้นั่งกันคนละฝากโต๊ะแล้วแท้ๆแต่ผู้ชายหน้าด้านอย่างแจ็คสันก็ยังจะขอเปลี่ยนที่นั่งกับนักธุรกิจหนุ่มที่อยู่ข้างๆเขาอีก ไอ้ตาคนนั้นก็ดันใจง่ายยอมเปลี่ยนซะได้


“เมื่อไหร่พี่จะเลิกทำแบบนี้สักที” ยองแจเค้นเสียงถามด้วยความหงุดหงิด แล้วพยายามขืนมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของคนข้างๆที่บีบแน่นไม่ยอมปล่อย


“ไม่เลิก มือนายนิ่มฉันอยากจับ” อีกฝ่ายกระซิบตอบขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่กับการนำเสนอโครงการใหม่ของบริษัทคู่ค้าอีกราย


“ผมบอกให้ปล่อย”


“เฮ้ นายอยากรบกวนคนอื่นหรือไงกัน” แจ็คสันขยับเข้ามาใกล้แล้วเหยียดยิ้มอย่างเหนือกว่า เขาที่ไม่อยากสร้างความรำคาญให้ผู้ฟังคนอื่นเลยจำต้องเงียบเสียงลงแล้วยอมให้คนนิสัยเสียข้างๆกุมมือของตัวเองต่อไป


แต่แจ็คสันคงเป็นพวกมักมากและนิสัยเสียจนไม่สามารถแก้ไขได้ พอเขาไม่ขัดขืนจากที่กุมมืออยู่ในตอนแรกแจ็คสันเคลื่อนเข้ามาใกล้ๆแล้วกดสันจมูกลงบนแก้มเขาอย่างหน้าไม่อาย ยองแจที่ทนไม่ไหวหันกลับไปมองด้วยความไม่พอใจซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ผิดมาก

จุ๊บ!!

พอหันกลับไปสิ่งที่แรกผ่านเข้าสู่สายตาคือปลายจมูกโด่งของคนข้างหลังไม่ทันให้ได้ตั้งตัวก็ถูกขโมยจูบไปเรียบร้อยโดยไม่มีโอกาสได้ขัดขืนใดๆทั้งสิ้น


“หึ เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด” 

แจ็คสันกระซิบด้วยเสียงเหนือกว่าแล้วผละออกไปนั่งกุมมือเขาไว้เหมือนเดิม ยองแจที่พลาดไปแล้วได้แต่สะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้โวยวายออกไป เขาบีบมือที่ถูกกุมไว้อย่างแรงต้องการให้มืออีกข้างที่กุมอยู่เจ็บปวดบ้างแต่พอฝ่ายนั้นส่งแรงกลับมาก็เป็นเขาที่เจ็บซะเอง


เกลียด แต่ก็รู้สึกแปลกๆด้วย!!!


นี่เขากำลังเขินหรือไง ทำไมรู้สึกร้อนที่หน้าขนาดนี้นะ???



30%



“หิวรึยัง? อยากกินอะไร” 

เสียงแหบถามหลังจากที่งานประชุมของวันนี้หยุดลง ยองแจที่เดินนำอยู่ด้านหน้าชะงักเท้าเล็กน้อยแต่ก็ยอมหันกลับไปตอบตามมารยาท


“อยากกลับไปกินข้าวที่บ้าน” 

ตอบตามจริง เพราะเขาไม่อยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับคนถามสักเท่าไหร่ ยังเคืองๆและยังคงไม่ชอบขี้หน้าผู้ชายคนนี้อยู่ดีถึงแม้เหตุการณ์ก่อนหน้านี้จะทำให้เขาใจเต้นแปลกๆก็ตาม


“อยากกลับไปกินที่บ้าน บ้านฉันน่ะเหรอ?” เจ้าของคำถามยียวนกลับมาก่อนจะสาวเท้าขึ้นมาประกบด้านข้างอย่างจาบจ้วงจนยองแจผงะไปเล็กน้อย


“พี่นี่ควรจะไปรักษาหูและหายาแก้มโนมากินนะครับ ผมบอกตอนไหนว่าอยากไปบ้านพี่”


“นายไม่ได้บอก แต่หากอยากกลับบ้านก็ต้องเป็นบ้านฉันเท่านั้น”


“งี่เง่า” 

ยองแจได้แต่บ่นเบาๆอยู่กับตัวเอง พยายามคิดในแง่ดีว่าอีกหน่อยผู้ชายคนนี้ก็คงจะเบื่อแล้วก็เลิกยุ่งกับเขาไปเองแหละมั้งถึงแม้จะคิดมาเป็นรอบที่ร้อยแล้วก็ตาม แต่ลิ้นยังไม่ทันจะเข้าปากแขนขาวเนียนก็ถูกกระชากอย่างแรงจนแทบล้ม ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฝีมือใคร


“บ่นอะไร ฉันได้ยิน”



“ฉันหิวแล้ว หาอะไรกินกันเถอะ” 

พูดไม่พูดเปล่า มือหนาที่บีบแขนในตอนแรกเปลี่ยนเป็นกุมมือเขาไว้แทนก่อนจะทำสิ่งที่ผู้ชายคนนี้ถนัดที่สุด บังคับ และ กระชาก ให้เขาเดินตามไป แล้วเขาจะขัดได้ไหมกับแรงขนาดนั้น

 


“มีแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมขออนุญาตทวนรายการอาหารอีกรอบนะครับ”

เสียงบริกรที่มารับออเดอร์บ่นรายชื่ออาหารรัวๆออกมาก่อนจะเดินไปหลังครัว ยองแจที่เบื่อหน่ายได้แต่นั่งเทาคางแล้วเบือนหน้าออกไปมองวิวด้านนอกร้าน

แจ็คสันพาเขามาที่ร้านอาหารริมทะเล บรรยากาศดูสบายๆถึงแม้ว่าร้านจะดูหรูหรา รอบๆร้านเป็นกระจกที่มองเห็นด้านนอก เปิดเพลงที่เหมาะกับการมานั่งกินอะไรเพลินๆที่ริมหาดมากแต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าคนที่เขาต้องมานั่งด้วยไม่ใช่แจ็คสัน


“ชอบทะเลมากเหรอ?”



“ฉันถามนี่ได้ยินไหมชเว ยองแจ”



“ถ้านายยังพยายามทำเหมือนฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้หรือทำเป็นไม่ได้ยินอีก ฉันรับรองได้เลยว่าเราจะจูบกันต่อหน้าคนทั้งร้าน”


สิ้นเสียงของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า ยองแจถึงกับต้องรีบเบือนหน้ากลับมามองแทบจะทันที เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าแจ็คสันทำอย่างที่ปากพูดแน่ๆและเพื่อความปลอดภัยของตัวเองเขาก็ควรจะตอบคำถามดีๆและเลิกเมินอีกฝ่าย


“เห้อ ใช่! ผมชอบทะเล”


“อือ คราวหลังจะได้พามาอีก”

 แจ็คสันเปรยออกมาเบาๆแต่นั่นก็เรียกให้คิ้วของยองแจขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ พูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง??


“ทำไมถึงชอบทะเล?” 

ยังไม่ทันได้หายสงสัยคำถามต่อมาก็ถูกถามอีก ยองแจถอนหายใจนิดๆทิ้งตัวลงเอนกับพนักพิงด้านหลังแล้วตอบอย่างไม่อยากจะคุยด้วยสักเท่าไหร่


“ไม่มีเหตุผล ชอบก็แปลว่าชอบ อ้อ..ไม่สิ”


“เพราะทะเลมันไม่น่ารำคาญไงครับ ทะเลไม่เคยบังคับใครและไม่เอาแต่ใจจนน่าเกลียด” ตอบคำถามพร้อมกับเสียดสีคนถามไปในตัว แจ็คสันยักไหล่นิดๆแล้วเอ่ยบางอย่างออกมาจนทำให้เขาแทบจะกลายเป็นหิน


“ก็ถูกของนาย ทะเลมันไม่น่ารำคาญแต่นายก็ไม่มีทางรู้ได้หรอกว่าที่ใต้น้ำนั่นมันมีตัวอะไรอยู่บ้าง อย่างน้อยที่สุดทะเลมันก็ไม่ ชัดเจน เท่ากับฉัน”


ไปไม่เป็นนอกจากจะไม่เคยเจอใครที่น่ารำคาญเท่าแจ็คสัน ยองแจก็ยังไม่เคยเจอคนที่มั่นคงเท่านี้มาก่อนเหมือนกัน ท่าทางของอีกฝ่ายยามที่พูดประโยคเมื่อกี้มันดูดึงดูดแล้วก็น่าประทับใจเล็กๆ ถึงแม้เขาจะเกลียดที่แจ็คสันทำตัวหยาบช้าใส่ แต่ก็นับถือเหมือนกันที่คนๆนี้มักจะแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาเสมอ


เขาคงปลื้มอยู่ไม่น้อยถ้าแจ็คสันจะมีนิสัยดีและพูดรู้เรื่องมากกว่านี้

 

 



หลังมื้ออาหารอันน่าอึดอัดใจผ่านพ้นไป ยองแจก็ต้องมาปวดหัวกับเรื่องที่พักอีกเพราะแจ็คสันไม่ยอมนอนค้างที่โรงแรมจัดประชุม คนตัวโตกว่าลากเขาขึ้นรถแล้วขับออกมาหาโรงแรมที่ใหม่โดยที่เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ขัดขืนอีกเหมือนเดิม


“ขอประทานโทษด้วยนะครับ ตอนนี้ทางโรงแรมเหลือห้องพักแค่ห้องเดียวเพราะนักท่องเที่ยวเยอะมากเลย แต่ห้องที่เหลืออยู่นี่เป็นห้องสวีทนะครับนอนสองท่านได้สบายๆ” พนักงานต้อนรับหน้าหล่อเอ่ยเสียงสุภาพแต่ตอนนี้ยองแจไม่อยากจะสุภาพกลับไปหรอกนะ


เหลือห้องเดียว นอนด้วยกัน มันคืออะไร?????


ไม่มีทาง ยังไงก็ไม่มีทาง ให้เขานอนในรถคนเดียวเถอะ สบายใจกว่าเยอะ!!!


“ครับ เอาห้องนั้นแหละผมก็ขี้เกียจขับรถไปที่อื่นแล้วเหมือนกัน” แจ็คสันสั่งเสียงเรียบแล้วหันหน้ามาทางเขา ยองแจที่แน่นอนว่าไม่ยอมนอนด้วยชักสีหน้าใส่ทันที


“อะไรของพี่ มันมีแค่ห้องเดียวก็กลับไปที่โรงแรมเดิมสิ เขามีห้องพักรับรองสำหรับนักธุรกิจอยู่แล้วไม่ใช่รึไง??”


“มันไกล ฉันขี้เกียจขับรถ”


“ผมขับให้ก็ได้ พี่ก็แค่นั่งเฉยๆไป เอากุญแจมา”


“รถฉัน ทำไมฉันต้องให้นายขับเกิดพาไปลงข้างทางจะทำยังไง”


“ผมก็ขับรถเป็นนะ ผมไม่อยากนอนที่นี่มันมีห้องเดียว ไม่งั้นก็ขอให้ผมนอนในรถพี่ก็ได้”


“อย่ามาเรื่องมาก ฉันอุตส่าห์เปิดห้องสวีทก็ไปนอนดีๆ”


“ผม ไม่ นอน กับ พี่!!!!” 

ยองแจแทบจะตะเบ็งใส่หน้าด้วยความโมโห เรื่องอะไรเขาจะต้องมานอนกับผู้ชายคนนี้ด้วย แจ็คสันที่โดนโวยวายใส่ไม่มีท่าทีแปลกใจแถมยังทำเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยด้วย


“เอ่อผมว่าใจเย็นๆก่อนนะครับ ถ้าไม่สะดวกใจเดี๋ยวผมจะลองหาดูว่ามีแขกท่าไหนเช็คเอ้าท์ออกไปรึยัง”


“ก็ดี/ไม่ต้อง” เสียงสองเสียงแทบจะประสานกันถึงแม้จะเป็นคนละประโยคแต่เมื่อมันถูกเปล่งเสียงออกมาพร้อมกันก็แทบจะแยกไม่ออกว่าใครพูดอะไร


“ตกลงเอายังไงครับ” ถึงแม้เสียงจะสั่นๆไปหน่อยแต่พนักงานตอนรับหนุ่มจำเป็นต้องถามออกไป นั่นมากพอที่จะเรียกให้บุคคลทั้งสองหันกลับไปมองที่ใบหน้าคนถามแทบจะทันที


“เอากุญแจมา!!” 

เป็นแจ็คสันที่ชิงตอบไปก่อน ตัวตัวหนาคว้าหมับเขาที่แขนของเขาแล้วบีบอีกครั้งอย่างแรง แต่ยองแจก็ขืนตัวสู้เต็มที่ให้ตายยังไงเขาก็จะไม่นอนกับแจ็คสันเด็ดขาด


“ไม่ต้องเอากุญแจให้เขา เราจะไม่พักกันที่นี่!!

 แหกปากใส่ทันทีอย่างโมโห ยองแจกระชากแขนตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าแต่มือแกร่งที่จับอยู่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะคลายออกแต่อย่างใด ยิ่งเขาดิ้นรอยแดงที่แขนก็ยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆ


“เอ่อ..คือ ผม”


“ส่งกุญแจมาได้แล้ว!” 

แจ็คสันเอ่ยเสียงเย็นใส่ฝ่ายตรงข้ามที่ไม่ยอมยื่นกุญแจมาให้สักที สีหน้าที่นิ่งสงบในคราวแรกดูเขียดขึงราวกับยักษ์ ไม่รอให้พูดซ้ำกุญแจห้องถูกส่งให้ถึงมือทันที

แจ็คสันคว้ากุญแจมาได้ก็หันมาจัดการกับเขาที่ยังพยายามงัดแงะมือหนาออกอย่างยากลำบากต่อ คนที่เหนือกว่าเพิ่มแรงบีบจนยองแจต้องนิ่วหน้า เขาเจ็บจนน้ำตาซึมเล็กๆแต่ก็ไม่ยอมแพ้ให้ง่ายๆ


“ปล่อยผมนะ พี่อยากจะนอนก็ไปนอนคนเดียวผมจะนั่งหลับอยู่แถวๆนี้แหละ”


“ชเว ยองแจ!


“ผมบอกว่าให้ปล่อยผมไงเล่า!!


“ยองแจ! นายอยากโดนเหมือนคราวที่แล้วหรือไง???”


เงียบเสียงลงในทันใด ภาพเหตุการณ์เดิมวนมาฉายซ้ำในหัวอัตโนมัติอย่างกับมีคนไปเปิดมัน ยองแจนิ่งงันด้วยความกลัว เขายังจำสีหน้าและท่าทางนั้นของแจ็คสันได้ดีและไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นอีกครั้ง

ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างนึกกลัว สายตาดื้อรั้นในครั้งแรกเปลี่ยนเป็นคลอหน่อยด้วยน้ำตาขึ้นมาเสียดื้อๆถึงแม้เขาจะเป็นคนไม่ยอมคนแต่ถ้าหากต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนั้นอีกก็รับไม่ไหวเหมือนกัน


“ถ้าอย่างงั้นก็อย่าดื้อให้มาก มานี่”

แจ็คสันคลายแรงบีบที่แขนออกเล็กน้อยก่อนจะดึงให้เขาเดินตามไปติดๆ ยองแจที่รู้ว่าสู้ยังไงก็แพ้จำยอมต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้


ทำไมฟ้าต้องส่งคนแบบนี้มาเกิดด้วย


ทำไมจงฮยอนจะต้องมายุ่งเกี่ยวกับคนประเภทนี้


แล้วทำไมคนที่ซวยกว่าใครเพื่อนต้องเป็นชเว ยองแจ ด้วยล่ะ!!!

 

 

 


 

 

 

ตั้งแต่ขึ้นห้องมาเขาก็ไล่ให้เจ้าคนตัวขาวไปอาบน้ำก่อน แจ็คสันเดินสำรวจทั่วๆห้องก่อนจะฉีกยิ้มกับตัวเองเล็กๆ ก็จริงอย่างที่ยองแจบอกนั่นแหละโรงแรมที่จัดงานประชุมมีห้องพักรับรองให้แต่นั่นก็หมายความว่าเขาจะต้องแยกห้องนอนกับเด็กนี่


เรื่องอะไรจะต้องแยกห้องนอนด้วย!!!


อุตส่าห์คิดแผนมาตั้งหลายวัน ไหนกว่าจะไปกล่อมแม่อีกฝ่ายให้เห็นด้วยกับเขาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย แม่ลูกคู่นี้ฉลาดเป็นกรด ทันคนและเหลี่ยมจัดพอตัวถ้าเขาไม่แพรวพราวก็คงโดนดักทางได้หมดเหมือนกัน


คุณน้าครับ งานประชุมครั้งนี้ผมว่าคุณน้าให้ยองแจไปแทนดีไหม พอดีช่วงนี้ผมกับยองแจไม่ค่อยได้เจอกันเลยไม่มีโอกาสได้ลองคุยเรื่องธุรกิจสักที


ไปงานประชุมงั้นเหรอ? ยองแจไม่เคยทำอะไรแบบนั้นซะด้วยสิจะไหวรึเปล่า


ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเองก็ไปเหมือนกันให้ยองแจไปกับผมเลยก็ได้จะได้เป็นการเปิดโอกาสให้ยองแจได้เรียรู้การทำงานไงครับ


ไปกับคุณแจ็คสันเหรอคะ? เอ..ฉันจะมองเจตนาคุณไปในทางอื่นได้หรือเปล่านะ


อย่าคิดในแง่ร้ายสิครับ ผมดูเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ


อันนี้ฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะ


เอ่อ ผม


ฉันล้อเล่นน่ะค่ะ เอาเป็นว่าฉันจะให้ยองแจเป็นตัวแทนฉันไปละกันยังไงก็รบกวนคุณแจ็คสันดูแลแกให้ด้วยนะคะ


ด้วยความยินดีครับ

 

แจ็คสันนึกทวนไปถึงตอนที่คุยกับแม่ของยองแจ ชเว แจอึน ผู้หญิงที่มักจะยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาที่คุยกับเขาแต่เขารู้ดีว่าแจอึนเป็นคนที่ฉลาดและน่ากลัวมากเพียงใด

นิสัยเด็ดเดี่ยวไม่ยอมคนของยองแจไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเหมือนใคร ขนาดลูกยังร้ายอย่างนี้คนเป็นแม่จะขนาดไหนก็ไม่ต้องเดาให้เหนื่อย

เขาเปิดระเบียงออกไปด้านนอกแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อผ่อนคลายตัวเอง ใช่ว่าเขาจะรู้สึกดีเวลาเห็นยองแจต้องเจ็บตัวเพราะเขาแต่เด็กนั่นมันดื้อและชอบทำให้อารมณ์เสียถึงแม้ยองแจจะไม่ผิดแต่ก็ช่วยไม่ได้สักหน่อย


ถ้ายอมเป็นของเขาตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องมาเจอด้านร้ายๆของเขาหรอก!!!


แต่ก็นะง่ายไปมันก็ไม่น่าสนใจอยู่ดี


ร้ายแบบนี้แหละ เร้าอารมณ์ดิบมากกว่าเยอะ!


 

แกร๊ก!


เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นด้านในห้อง แจ็คสันจัดการบี้อาวุธร้ายทำลายปอดแล้วหมุนตัวเดินกลับเขาไปด้านใน เขาชะงักเล็กน้อยตอนเห็นยองแจที่พึ่งอาบน้ำเสร็จ

ใบหน้าขาวใสดูสะอ้านตามากกว่าเดิม ผมที่ยังเช็ดไม่แห้งทำให้ยองแจดูเซ็กซี่ขึ้นเป็นกองแถมตอนนี้เด็กตัวขาวยังอยู่ในเสื้อตัวโครงของเขาอีกยิ่งทำให้น่าหลงใหลเข้าไปใหญ่ ไม่ต้องสงสัยหรอกเจ้านี่ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาสักตัวแต่ในรถเขามีเสื้อผ้าเยอะเพราะชอบออกไปนอนนอกบ้านบ่อยๆ

แจ็คสันยืนสำรวจอีกคนเงียบๆโดยไม่เข้าไปก่อกวนอย่างที่เคย แต่แล้วสายตาคมก็ไปสะดุดเข้ากับแขนขาวเนียนที่ขึ้นรอยช้ำเพราะฝีมือเขา มันเป็นจ้ำๆแล้วก็ห้อเลือดจนดูน่ากลัว


“เจ็บมากไหม?”

 ถามเสียงเรียบออกไปก่อนจะเดินเข้าไปคว้าแขนนิ่มขึ้นมาสำรวจ ยองแจสะบัดตัวออกแล้วเดินหนีไปอีกทาง สร้างความไม่พอใจในอกให้เขาอยู่ไม่น้อย


“ไกลหัวใจ ไม่ตายง่ายๆหรอกครับ”


“ถามดีๆ ทำไมต้องทำตัวไม่น่ารัก”


“เรื่องของผม” เจ้าเด็กนั่นเดินหนีไปอีกฝากจนเขาเริ่มโมโหขึ้นมาจริงๆ ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าถึงตัวยองแจตอนไหนแต่ที่แน่ๆเขาบีบซ้ำรอยเก่าลงไปอีกแล้ว


“อ๊ะ! ผมเจ็บนะ!!


เสียงของยองแจเรียกสติเขาให้กลับมา แจ็คสันคลายแรงลงทันทีแขนที่ช้ำอยู่แล้วของยองแจทวีความบอบช้ำขึ้นไปอีกจนดูน่ากลัวกว่าเดิม เขาผละออกไปจากตรงนั้นแล้วจัดการค้นหาของบางอย่างในกระเป๋าตัวเองจนเมื่อเจอแล้วจึงหันไปเรียกอีกคน


“มานี่”

เอ่ยเรียกเบาๆแต่นั่นก็มากพอจะทำให้ยองแจยอมเดินมานั่งที่เตียงแต่โดยดีถึงแม้ใบหน้าสวยจะหงิกงอด้วยความโกรธหรือเกลียดอยู่ก็ตาม


“เอาแขนมาดู”

ไม่ต้องให้พูดมากเหมือนเคย ยองแจยื่นแขนข้างที่ช้ำมาให้เขาดู แจ็คสันจับอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อยๆไล้นิ้วไปตามรอยแดง ลองกดดูเบาๆว่าตรงไหนเจ็บมากเจ็บน้อย สำรวจจนแน่ใจว่าไม่ได้เป็นอะไรมากก็จัดการเอาเจลประคบอาการฟกช้ำที่ตัวเองพกมาด้วยวางลงไปอย่างเบามือที่สุดพร้อมกับเอาผ้าขนหนูมาพันไว้ลวกๆแเพื่อประคองเจลประคบแทนมือของเขา


“ประคบไว้สักพัก จะนอนเมื่อไหร่ก็ค่อยเอาออก”

บอกเสร็จก็ลุกขึ้นเก็บของเตรียมตัวอาบน้ำ เขาเหนื่อยแล้วก็อยากพักผ่อนมากๆการพายองแจมาวันนี้ทำเอาเขาเหนื่อยพอตัวเลย ฤทธิ์เยอะจนน่าจับกดให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

หลังจากผละออกมาเข้าห้องน้ำ แจ็คสันก็ได้ยินเสียงพึมพำๆของคนด้านนอกดังขึ้นไม่ต้องให้เดาก็พอรู้ได้ ว่ายองแจคงโทรหาไอ้ผู้ชายคนนั้นอยู่

จากที่แอบฟังน้ำเสียงที่ยองแจคุยกับจงฮยอนดูร่าเริงจนรู้สึกอิจฉาไอ้คนทางปลายสายขึ้นมาตงิดๆ ไหนจะคำพูดที่ดูออดอ้อนนั่นอีก พอฟังแล้วรู้สึกอารมณ์ขึ้นจนอยากอาละวาด

เขาอยากเดินออกไปแล้วปิดปากเด็กนั่นด้วยปากของเขาจริงๆ ไอ้ถ้อยคำบอกรักพวกนั้นมันอะไรกัน เสียดแทงความรู้สึกจริงๆ

ยองแจที่ยังคุยโทรศัพท์ไม่ทันจบเขาก็อาบน้ำเสร็จพอดี คนตัวหนาสวมเสื้อผ้าเสร็จก็รีบออกจากห้องน้ำเลยไม่ใช่อะไรหรอกจะไปแหย่ไอ้คนอีกฝากของโทรศัพท์ยองแจเล่น


“พี่ก็รีบๆนอนได้แล้วนะจงฮยอน อย่าหักโหมมากนะครับผมไม่ได้อยู่ด้วยแล้วเอาใหญ่เลยนะ”

 เสียงเจื้อยแจ้วของยองแจยิ่งชัดเจนมากขึ้นเมื่อออกมาฟังจากนอกห้องน้ำแบบนี้ แจ็คสันขมวดคิ้วอย่างลืมตัวกับไอ้ประโยคน่ารักๆแบบนั้น


อิจฉาจนรู้สึกรับไม่ได้แปลกๆ


“ทำไมนายยังไม่นอนอีก” 

พูดออกไปด้วยเสียงอันดัง ตอนนี้เสียงเขาทะลุไปถึงคนในสายเรียบร้อยแล้ว ยองแจหันหน้ากลับมามองเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะเอามือปิดโทรศัพท์ไว้เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงเขาเล็ดลอดเข้าไปอีก


มีอะไรยองแจ เสียงใครเสียงจากทางนู้นดังออกมาจากเครื่องมือสื่อสารของผู้ร่วมห้องที่จ้องเขาตาขวางอยู่ แจ็คสันยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ


ยองแจ อย่าเงียบสิครับ มีอะไรเกิดขึ้น


“ไม่มีอะไรหรอกครับพี่จงฮยอน เสียงทีวีน่ะ ผมกำลังดูหนังอยู่” ยองแจปฏิเสธเสียงนิ่งถึงแม้หน้าตาจะบูดบึ้งไม่พอใจที่เขาแทรกเสียงขึ้นไปเมื่อกี้ก็ตาม


“พี่ครับ เอาไว้เดี๋ยวผมกลับไปแล้วผมจะไปหาที่ห้องนะ ตอนนี้ผมเริ่มง่วงแปลกๆแล้วสิ” ยองแจที่นั่งสบตากับเขาพยายามจะหาเรื่องวางสายคงเพราะกลัวว่าเขาจะพูดอีกสินะ


ไม่พูดหรอก ทำอย่างอื่นแทนดีกว่า!


คิดอย่างนั้นเขาก็ย่างสามขุมเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงทันที ยองแจผงะเล็กๆเมื่ออยู่ดีๆเขาก็ปราดเข้าไปถึงตัว ยื่นมือเข้าไปผลักให้คนที่นั่งอยู่แต่แรกหงายหลังลงไปบนเตียงก่อนจะตามขึ้นไปคร่อม

ครั้งนี้ยองแจไม่กล้าส่งเสียงโวยวายใดๆเพราะไม่อยากให้ไอ้จงฮยอนมันรู้ว่าอยู่กับเขา อย่างนี้มันก็โอกาสทองเลยน่ะสิเขากดใบหน้าตัวเองลงไปหาอย่างคุกคามแต่ไม่ให้เกินไปเพราะอยากจะสบตาท้าทายอีกฝ่ายเล่นๆ

ยองแจกัดฟันด้วยความไม่พอใจแต่ก็ยังไม่ด่าทอออกมาอยู่ดี ทำเพียงแค่พูดคุยกับคนในสายด้วยน้ำเสียงปกติเท่านั้น ยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งอยากแกล้งขึ้นไปใหญ่

จากที่ก้มหน้าลงไปใกล้แล้วเขาก็กระชับความสัมพันธ์ด้วยการก้มลงไปใกล้อีกจนปลายจมูกสัมผัสกัน ยองแจนิ่งไปในที่แรกก่อนจะเบี่ยงหน้าหนีไปอีกข้างทำให้เป้าหมายเขาคลาดเคลื่อนจากริมฝีปากสีสวยเป็นแก้มขาวเนียนแทน อุบัติเหตุชัดๆเลยแต่ไหนๆจมูกก็หล่นมาโดนแก้มแล้วขอหอมหน่อยแล้วกัน


“พี่จงฮยอนยังไม่ง่วงอีกเหรอครับ อ๊ะ ผมน่ะเริ่มจะ งื้อ งะ ง่วงนิดๆแล้วจริงๆนะ”

 น้ำเสียงนิ่งๆในตอนแรกหายไปกลายเป็นเสียงสั่นเทาหวานๆแทน ยิ่งยองแจทำเสียงแบบนั้นเขายิ่งรู้สึกว่าต้องแกล้งให้แรงกว่าเดิม จากที่แค่หอมเบาๆตอนนี้เขากดสันจมูกลงไปแรงๆจนเกิดรอยแดงเล็กๆที่แก้มนวลขาว


“อึ๊ย! ผมง่วงมากเลยนะ” 

ยองแจพยายามจะหันหน้าหนีแต่กลับกลายเป็นว่าเปิดทางให้เขาโจมตีซอกคอขาวแทนซะอย่างนั้น ไม่รอช้าที่จะไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอหอมๆของคนใต้ร่าง แจ็คสันเก็บเกี่ยวอย่างเอาแต่ใจตราบใดที่ยองแจยังไม่ขัดขืนก็ถือว่าเวลาเป็นของเขา


“ฝะ ฝันดีนะ อ๊ะ อื้อ ครับ”


เป็นอะไรหรือเปล่ายองแจ พี่เป็นห่วงแล้วนะ พูดติดๆขัดๆเสียงของไอ้จงฮยอนที่ดังออกมาจนเขาได้ยิน ทำให้เขาถึงกับต้องลอบยิ้มเล็กๆกับตัวเอง


จะเป็นอะไรได้เล่าไอ้โง่กำลังจะเป็นเมียกูน่ะสิ!!!!


“ปะ ป่าวครับ แค่ง่วงๆ”


“งะ งั้น แค่นี้นะครับ บาย” 

ยองแจรีบพูดรัวๆก่อนจะกดตัดสายทิ้งไป พอตัวแปรควบคุมอย่างไอ้จงฮยอนที่ทำให้ยองแจไม่กล้าโวยวายหายไปแล้ว คนที่นอนนิ่งๆอยู่เมื่อกี้ก็เริ่มขัดขืนมือเรียวขาวทั้งผลัก ทั้งดันให้เขาถอยออกไปจากตัวพร้อมกับปากที่เริ่มสบถถ้อยคำด่าทอไม่หยุดหย่อน


“ออกไปจากตัวผมนะคนสารเลว ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ด้วยเล่า????”


“ว๊ากกกก ออกไปนะ!!!!!


ยองแจตะเบ็งเสียงจนเขารู้สึกแสบแก้วหูขึ้นมาดื้อๆเลยต้องถอยออกมาอย่างที่อีกคนต้องการ แจ็คสันเคาะนิ้วกับหูหลายๆครั้งด้วยอาการหูอื้อที่แล่นลิ่วขึ้นมาพร้อมกับอาการลมออกหู


“เสียงดังจริงๆให้ตายสิ จะโวยวายทำไมบอกดีๆก็ออกแล้ว” บ่นกลับไปบ้างจากที่อารมณ์ดีๆอยู่ยองแจก็ทำให้เขาหงุดหงิดได้ในทันที


“พีทำอย่างนี้ทำไม”


“ทำอะไร??”


“ยังมีหน้ามาถามผมอีก มันจะมากไปแล้วนะหวัง แจ็คสัน!!


“อะไร ฉันผิดรึไง? ใครใช้ให้นายตัวหอมเองล่ะ แล้วพอดีฉันก็แค่ชอบอะไรหอมๆก็เลยต้องเข้าไปดมใกล้ๆ ช่วยไม่ได้อยากตัวหอมเอง”


เขาตอบกลับปัดๆแบบตั้งใจกวน ยองแจเงียบเสียงลงด้วยไม่รู้จะเถียงอะไร แก้มขาวที่แดงอยู่แล้วเพราะถูกฟัดหอมขึ้นสีเรื่อๆเหมือนกำลังเขินอาย นั่นทำให้เขาที่เห็นถึงกับต้องอมยิ้มเล็กๆ


เขินหรือไงนะให้ตาย!! อยากจับกดจริงๆ!!!


“ฉันว่าวันนี้เรานอนเถอะ พรุ่งนี้มีประชุมต่อ” 

แจ็คสันบอกเรียบๆด้วยเพราะตอนนี้เขารู้สึกว่ากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เสื้อเขาที่ยองแจใส่มันตัวใหญ่กว่าคนที่อยู่ในเสื้อมากๆ คอเสื้อเลยดูกว้างไปเลยแถมไหล่ขาวๆก็ยังจะโผล่มาวับๆแวมๆให้เขาใจเต้นแรงอีก


 “แต่


“ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่า แต่ถ้านายยังไม่นอนก็ไม่แน่”


เขาพูดจบปุ๊บ ยองแจก็ทิ้งร่างทั้งร่างลงนอนทันที ไม่ค่อยจะกลัวเท่าไหร่เลยแต่เขาก็ต้องคว้าไหล่คู่นั้นให้ลุกขึ้นมานั่งเหมือนเดิม ยองแจสะดุ้งเล็กๆตอนเขาสัมผัสถูกตัว


“จะทำอะไรน่ะ????” 

ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจจนเขาสะดุ้งตาม แจ็คสันส่ายหน้าเล็กๆกับความหวาดระแวงในตัวเขาที่ยองแจมี ไม่รู้ว่ากลัวหรือรังเกียจแต่ก็ไม่ได้มีผลกับเขาทั้งสองอย่างนั่นล่ะ


“จะเอาผ้ากับเจลประคบออกให้ จะนอนทั้งอย่างนี้รึไง” 

ปากพูดไปมือก็จัดการแก้ผ้าขนหนูที่พันแขนขาวอยู่ออกช้าๆก่อนจะหยิบเจลลงไปวางไว้ข้างเตียงแทนพร้อมกับสำรวจดูรอยฟกช้ำ


“ไม่บวมแล้ว แถมอาการห้อเลือดเมื่อกี้ก็ดีขึ้นมานิดหน่อยต้องประคบอีกหลายวันกว่าจะหายเป็นปกติ”


“เอ่อ..ขอบคุณครับ”


“ช่างเหอะ ฉันเป็นคนทำให้นายเจ็บนี่ นอนซะ”


พอเก็บผ้าขนหนูกับเจลเรียบร้อยเขาก็ย้ายร่างตัวเองออกมาที่ระเบียงอีกครั้ง ก่อนจะทำสิ่งที่เขาถนัดอีกอย่างคืออัดนิโคตินเข้าปอด ไม่ใช่ว่าจะติดอะไรหรอกแต่เขาจะพึ่งพามันเฉพาะตอนที่เครียด ว้าวุ่นหรือรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้เท่านั้น

ถ้าไม่ดูเป็นการเลวร้ายจนเกินไปเขาคงข่มขืนร่างนิ่มๆนั่นให้ยับ  แล้วจัดการถ่ายคลิปส่งไปให้ไอ้จงฮยอนดูไปแล้ว แต่พอดีว่าสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้มีแค่ร่างกายของยองแจอย่างเดียว เขาต้องการหัวใจของเด็กนี่ด้วย และเขาต้องได้มันมาแน่นอน



 

 

 

ออกไปแล้วผู้ชายแปลกๆคนนั้น พอจัดการกับแขนเขาเสร็จแจ็คสันก็เดินออกไปสูบบุหรี่อยู่ที่นอกระเบียง ทำให้เขารู้สึกหายใจได้ทั่วท้องขึ้นมาหน่อย ยองแจยกมือขึ้นมากุมที่ข้างแก้มทั้งสองข้างด้วยความร้อนที่วิ่งวนอยู่ในแก้มทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

เป็นบ้าอะไรอีกแล้ว ทำไมต้องมาเขินหน้าแดงแบบนี้ด้วยแถมเมื่อกี้ตอนโดนแกล้งยังทำเสียงแปลกๆออกไปอีก น่าอายจริงๆ...

ไอ้ผู้ชายคนนี้ก็ด้วย อยู่ดีๆมาทำตัวแบบนั้นได้ยังไง บังคับให้มานอนห้องเดียวกัน กระชากเขาทั้งวันจนเขาช้ำไปหมดแต่ก็กลับมานั่งทำแผล มานั่งดูแลซะอย่างนั้น


ปรับอารมณ์ตามไม่ทันหรอกนะ!!!!


แต่ตอนนี้ถึงจะง่วงแค่ไหนก็ไม่กล้านอน เอาจริงๆเขาไม่ไว้ใจแจ็คสันอยู่ดี..ใครจะกล้าไว้ใจคนที่ป่าวประกาศว่าจะแย่งเขาไปจากแฟนอย่างโต้งๆแบบนั้นกัน เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดที่จะเชื่อว่าแจ็คสันจะไม่ล่วงเกินเขาตอนหลับ อย่างน้อยนอนหลับพร้อมกันก็ปลอดภัยกว่า แล้วในห้องนี้มีมีดไหมจะเอามาไว้ใต้หมอนสักหน่อย

ไม่ทันได้ลุกไปสำรวจหาอาวุธมาป้องกันตัว แจ็คสันก็เดินกลับเข้ามาด้านใน เขาที่กำลังจะลุกรีบล้มตัวลงนอนลงไปทันที


“ทำไมยังไม่นอน?”เสียงแหบทุ้มทักเมื่อเห็นเขายังนอนลืมตาอยู่


“ผม..ไม่ค่อยง่วงครับ”


“ไม่ง่วงก็ต้องนอน พรุ่งนี้ต้องไปประชุมต่ออีกวันนึง”


“เอ่อ..พี่จะนอนตอนไหนเหรอครับ?”


“ถามทำไม”


“เปล่า ไม่มีอะไรถามเฉยๆ”


“นอนตอนนี้แหละ อย่าถามมาก”

ว่าแล้วแจ็คสันก็ทิ้งตัวลงนอนข้างๆเขา ยองแจเกร็งทันทีที่อีกคนปิดไฟ ในความมืดอย่างนี้จินตนาการด้านมืดของเขายิ่งทำงานหนักเข้าไปใหญ่


หมับ!!!!


ยังไม่ทันขาดคำ แขนแกร่งของคนข้างๆก็คว้าเข้าให้ที่เอวก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะถูกดึงเขาไปอยู่ในอ้อมกอดของแจ็คสันทันที


“พี่จะทำอะไรอีกแล้วห๊ะ???”


“หื้อออ ก็แค่จะกอดเฉยๆอย่าบ่นได้ไหมฉันง่วงแล้วนะ”


แล้วมากอดผมทำไมเล่า??


อยากกอด นอนซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะปล้ำนาย!


จำเป็นต้องเงียบเสียงลงอีกครั้งอย่างไม่มีทางเลือก แขนของแจ็คสันที่เกาะเกี่ยวอยู่แถวๆหน้าท้องทำให้เขาไม่กล้าขยับตัวไปไหน แล้วยิ่งเกร็งมากกว่าเดิมอีกเมื่อคนด้านหลังขยับมาซุกแถวๆซอกคอ ลมหายใจร้อนๆของแจ็คสันเป่ารดอยู่ห่างจากผิวแค่ไม่กี่นิ้วเรียกขนอ่อนให้ลุกชันไปทั่วทั้งตัว

แต่วิตกจริตอยู่ได้ชั่วขณะเท่านั้น ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาเล่นงานเขาไม่หยุด ยองแจเริ่มผ่อนคลายร่างกายเองอย่างควบคุมไม่ได้ เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น เขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับสรีระให้ลงล็อกกับคนที่กอดอยู่ด้านหลังจนในที่สุดความมืดทั้งหมดก็เข้ามาสู่โสตประสาทพร้อมกับสติสัมปชัญญะที่ดับลง








**********************

ครบแล้วจ๊ะ ครบแล้ว!!!

รีดเดอร์ไม่ comment เลยอ่ะ TT^TT

กำลังจาย จากใครหนอ????? ม่ายมีเลยหรอคร๊าาาาา

ไรท์เจ็บปวดเจรงๆเลย เลิกอัพเลยดีไหมเนี่ย??? (หลบเกิบ)

หุๆๆๆๆ >< ย้อเย่งน้อ ไม่เลิกอัพน้อ

แต่อย่างน้อยคอมเม้นกันสักนิดก็ดีนะคะ จะได้รู้ไงว่าไรท์ทำดีไหม

กากไป หรือ ไม่สมูทไรงี้เนอะ

ยังไงก็ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังแวะเข้ามาอ่านเนอะ ^^ 

ขอบคุณค่ะ

เอาไว้เจอกันตอนหน้านะจ๊ะ บัยๆๆๆ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #401 mooeve1234 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 01:17
    ร้ายยยยยยยย
    #401
    0
  2. #379 wtSunDra (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 21:15
    อ่ะจ้า แจ็คสัน ถ้ายองแจเจ็บอีกล่ะน่าดู!!
    #379
    0
  3. #235 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 20:35
    ทำดีมากแจ็คสัน แกต้องอ่อนโยนกับลูกนี่บ้างนะ เห็นลูกบอบช้ำแล้วแทบจะย้ายไปอยู่ทีมจงฮยอน 55555
    #235
    0
  4. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:02
    ฮั่นแน่! เริ่มใจอ่อนแล้วอ่ะจิ ๆๆ นี่หน้าร้อนตามยองแจอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกเขิน ปวดแก้มตามนาง แต่คือนางอาจจะเขินแจ๊คแต่เรา..รู้อ่ะ5555 คือชอบค่า บอกเลยว่าฟิคนี้เป็นเรื่องแรกของกัซที่ได้มาอ่าน เมนแจด้วยแหละ. แต่งต่อเถอะค่ารออ่านอยู่ ถึงเม้นไม่บ่อยแต่ยังส่งใจไปเป็นกำลังให้นะ หุหุหุ
    #142
    0
  5. #87 Faibook42 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 22:41
    ขอโทษน้าคะ ที่มาอ่านช้ามากเลยยย เรามาเป็นกำลังใจให้นะ เอาจริงๆตอนนี้ชอบตอนที่ยองแจกับแจ็คสันพูดเรื่องทะเลอะ คือคมมาก โดยเฉพาะของแจ็ค ตอนนี้ยองแจก็เริ่มเปิดให้แจ็คสันเล็กๆละ รอตอนต่อไปนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #87
    0
  6. #85 pty_no (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 09:18
    ทั้งแจ็คทั้งแจแสบทั้งคู่เลย คนน้องก็หนี คนพี่ก็ตาม
    แจต้องระวังตัวดีๆนะลูก ระวังจะไปตกหลุมรักพี่เค้าน๊าาา

    //สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านตอนต่อไปค่าา
    #85
    0
  7. #84 Kamisama (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 17:53
    งื้อออออตอนนี้น่ารักกกกอิพี่แจคครฉวยโอกาศ5555 จีบดีๆเป็นไหมเนี่ยพ่อคุณเอ้ย
    #84
    0
  8. #83 Honey Moon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 13:25
    แจ๊คสุภาพบุรุษขึ้นเลยอ่าาา แจหวั่นไหวแล้วววว เราก็หวั่นไหวเหมือนกัน กลัวดราม่าอ่ะแงงงงงงงงง
    #83
    0
  9. #82 ilove_got7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 10:11
    อยากได้ทั้งตัวทั้งใจ ก็เอาใจแลกเยอะๆ ไม่งั้นไม่ยกลูกแจให้หรอกนะหวังแจ็คสัน //// ไรท์ทำดีค่ะ อัพต่อไปจะดีมาก ^ -------- ^
    #82
    0
  10. #81 moonoy68 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 09:52
    ถ้าพี่แจ็คจะเถื่อนขนาดนี้ก็ปล้ำน้องเลยเถอะ #ห๊ะ 555+
    #81
    0
  11. #80 ak_teaw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 09:41
    ว๊ายยยยยยย แจนนนนใจแข็งไวสิลูกกก อดทนไว้ก่อน คริๆ แต่พี่แจ็คเวอร์นี้โดนเข้าไปก็เชื่อว่าไม่แปลกที่แจนจะไม่ทนนนน55555 /// เป็นกลจ ให้ไรท์เด้ออออออ คริๆ เขียนภาษาน่ารักมากค่ะเข้าใจตัวละครดี อ่านแล้วฟินนนนน
    #80
    0
  12. #70 jazzotorii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 01:17
    แงงงงง อย่าไปยอมมัน พี่แจ็คยังไม่ดีพอให้แจหวั่นไหวนะ อย่าหวั่นไหวสิ ไม่ยอมๆๆๆๆๆ #ทีมหวงลูกสาว แต่ชอบตินเขานอนกอดกันจัง ดูอบอุ่น (อ้าว) พี่แจ็คทำตัวดีๆ จีบแบบชาวบ้านเขาซักทีเหอะ
    #70
    0
  13. #69 Sone91 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 00:41
    ตอนนี้รู้สึกเป็นเเจ็คเเจ หลังจากอยุ่ทีมจงเเจมาสักพัก55555

    ยองเเจเริ่มหวั่นไหวเเล้วอะ อิเฮียก็อย่ารุนเเรงนักดิ

    เเอบสงสารจงฮยอนไว้ก่อนได้ไหมTTTTTT

    ไรท์สู้ๆคร้า ฟิคสนุกมากก
    #69
    0
  14. #68 Sine Jaru (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 00:09
    ยองแจเริ่มหวั่นไหว55
    #68
    0
  15. #67 kanyapak197 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 23:55
    สนุกมากเลยค่าาา
    ชอบๆ ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ
    รอค่าา สู้ๆนะคะ
    #67
    0
  16. #66 Gift_JBdef (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 23:24
    รุกหนักๆเลยแจ็คคคค
    #66
    0
  17. #65 Tuck_Reeya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 22:59
    สู้ๆๆ นะคะ น่ารักมากๆๆเรย ชอบมากค่ะ
    #65
    0
  18. #64 cafepae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 22:48
    ชอบคู่นี้อะ น่ารักดี
    #64
    0
  19. #63 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 21:08
    เค้าเม้นให้ตัวน้าาาา สู้ๆนะคะไร้ท์อย่าพึ่งหมดกำลังใจเน้อออ แจ็คสันรักน้องจริงๆนะเนี่ย ถึงจะเป็นคนตรงๆจนดูแข็งๆทื่อๆไปหน่อยก็เหอะ อย่างงี้ยัยแจนไปไหนไม่รอดแน่ๆ
    #63
    0
  20. #62 Kamisama (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 22:55
    ชอบการบีบมือกัน55555555 คู่รักตบตีแห่งปร
    #62
    0
  21. #61 cafepae (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 09:14
    จริงๆน่ารักนะคู่นี้ เขินอะ รุนแรงแต่น่ารัก
    #61
    0
  22. #60 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 00:50
    เริ่มชอบพี่เค้าแล้วหรอลูกกกกก แต่แจ็ครุนแรงจังเลยย
    #60
    0