GOT7 [JackJae] SO DANGER รักอันตราย

ตอนที่ 10 : หลบ หนี 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    12 ม.ค. 59

“ไอ้แจ็คสัน หน้ามึงเป็นอะไรวะ ทำไมยับเยินเหมือนไปฟัดกับหมามา” แจบอมเอ่ยทักทันทีที่มองเห็นหน้าของเขา แจ็คสันไม่ได้ตอบอะไรนอกจากแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินไปนั่งลงที่ข้างๆเพื่อนหน้าตาเฉย


“กูถามว่าเป็นอะไร มึงนี่ชอบทำเมิน” แจบอมยังคงรบเร้าไม่เลิกเมื่อเขาไม่ตอบ พยายามยื่นหน้าเข้ามาสำรวจใกล้ๆจนเขาเกิดความรำคาญ


“มึงจะจ้องอะไรนักหนาวะ กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”


“โกหกนะมึง เห็นอยู่ว่านี่รอยข่วนแล้วไหนจะปากแตกอีก ไปตีกับใครมา”


“ไม่เสือกเรื่องกูมึงจะตาย??”


“ไอ้เวรนี่ กูถามเพราะแปลกใจโว๊ย!! ปกติใครมันจะกล้ามาทำอย่างนี้กับมึงวะ”


“เอาเป็นว่ากูสบายดี ไม่ต้องถามมาก”

เบือนหน้าหนีไปทางอื่นซะเลยมันจะได้ไม่ถามอีก แจบอมที่โดนเมินก็ไม่ได้ติดใจจะถามอะไรต่อเพราะก็รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ถ้าไม่อยากบอกก็คงไม่ยอมปริปากแน่ๆ


“ไอ้มาร์คไปไหน?” หันหน้ากลับไปถามแจบอมเมื่อเห็นว่าผู้ชายหน้าตาดีอีกคนหายไปทั้งๆที่มันควรจะโผล่หัวมาได้แล้ว


“วันนี้แม่งโดดเรียน คงมาอีกทีตอนบ่ายๆ”


“มึงก็เตือนๆมันมั่งอย่าขาดบ่อยนัก ปีสามแล้วหัดมีแก่นสารซะบ้าง”


“ปล่อยมันไปเหอะ หัวดีอย่างมันไม่เข้าก็ไม่มีทางเอฟ” แจบอมตอบส่งๆก่อนจะหันไปสนใจเนื้อหาที่อาจารย์กำลังจะสอนด้านหน้าแทน


แจ็คสันเองก็หันไปมองที่ด้านหน้าบ้าง พยายามจดรายละเอียดความรู้เท่าที่จะทำได้แต่แค่เพียงชั่วครู่เขาก็วางปากกาลงแล้วเอนตัวลงไปพิงพนักเก้าอี้แทน

ในหัวเอาแต่คิดไปถึงยองแจกับเหตุการณ์ที่เขาทำลงไปเมื่อหลายวันก่อนพร้อมกับเผลอยกมือขึ้นมาแตะแผลที่ริมฝีปากเบาๆ ความรู้สึกแสบเล็กๆแล่นลิ่วขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้วอย่างห้ามไม่ได้

แผลทั้งหมดที่อยู่บนหน้าเขามาจากฝีมือยองแจทั้งนั้น เด็กนั่นร้ายกาจอย่างที่เขาเองก็คาดไม่ถึง ทั้งๆที่ตอนแรกดูเหมือนจะหายพยศแต่ที่ไหนได้

พอเขาลุกออกมาจากตัวปุ๊บ ยองแจก็ทั้งข่วน ทั้งต่อยจนหน้าเขายับเยิน ถ้าเป็นปกติอีกฝ่ายไม่มีทางทำได้ขนาดนี้แน่ๆแต่ดันมาเล่นทีเผลอกว่าเขาจะกันได้ยองแจก็หนีออกไปจากห้องซะแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้โกรธหรือคิดจะตามไปหรอก เพราะยังไงท้ายที่สุดยองแจก็ไม่มีวันหนีเขาพ้นอยู่ดี ยิ่งพยายามถอยห่างจากเขามากเท่าไหร่ เขาจะยิ่งตามไปมากเท่านั้นเหมือนกัน

คิดไปคิดมาใบหน้าคมเข้มก็เผลอยิ้มอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนึกไปถึงรสชาติความหวานของอีกฝ่าย เนื้อตัวนุ่มนิ่มที่เขาได้จับต้องกับริมฝีปากแสนหวานที่เขาได้ครอบครองแม้จะแค่ชั่วขณะแต่ก็มากพอที่จะทำลายสติเขาได้เลย


ไม่ยอมหรอก ไม่มีวันเลิกราแน่ๆตราบใดที่ยังไม่ได้ยองแจมาไว้ข้างๆกายเขาจะไม่มีทางหยุด


ไม่สนว่ามันจะเลวร้ายมากแค่ไหน ต่อให้ถูกตราหน้าว่าหน้าด้าน สารเลว เขาก็จะทำ


ในเมื่ออยากเป็นเจ้าของแล้วครอบครองไม่ได้ มันก็ต้องแย่งมาเท่านั้นแหละ!!!!

 

 

 

 

 

 

“พี่จงฮยอน วันนี้ผมไม่อยากไปเรียนอีกแล้ว ผมอยู่ห้องพี่ได้ไหม?”


“อะไรกัน เด็กงอแง? ยองแจไม่ไปเรียนหลายวันแล้วนะ”


“ผมไม่อยากไปนี่ นะๆ อยากอยู่ที่นี่อ่ะ อยากนอนเฉยๆ”


“เห้อออออ” จงฮยอนถอนหายใจก่อนที่จะก้าวขายาวๆเข้าไปหาคนตัวขาวที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอย่างขี้เกียจ ยองแจหันหน้ากลับมามองแล้วยกยิ้มหวานส่งไปให้ ยันลุกขึ้นนั่งมองคนที่เดินเข้ามาหา


“ทำไมถึงไม่ยอมไปเรียนนะ” จงฮยอนได้แต่ถามคำถามเดิมซ้ำไปมาในหลายๆวันนี้ ยองแจยอมรับว่าเขาโดดเรียนมาเกือบจะเป็นอาทิตย์ พวกงานก็ฝากแบมแบมเอามาให้แล้วยังฝากให้ยูคยอมเช็กชื่อให้อีก บอกตามตรงไม่อยากไปเรียน


“พี่นี่รู้ตัวหรือเปล่าครับว่าถามคำถามนี้บ่อยมากๆเลย” ยองแจหัวเราะคิกคักก่อนจะเอนตัวไปซบกับคนที่พึ่งนั่งลงข้างๆตัวเองแล้วถูหัวมนกลมกับไหล่กว้างอย่างอารมณ์ดี


“รู้สิ พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมยองแจถึงโดดเรียน” ตอบคำถามอย่างเนือยๆแล้วเผลอยกมือขึ้นเกาหัวคงจะงงหนักเลยละสิ เพราะปกติเขาแทบไม่ยอมขาดเรียนแต่ก็นะ เขามีเหตุผลของเขาก็แล้วกัน


“เอาน่า พี่ไม่ต้องเข้าใจผมหรอกครับผมแค่ไม่อยากไปก็เท่านั้นเอง” ยองแจตอบปัดๆแล้วเลื้อยลงไปนอนหนุนตักของแฟนตัวเองแทน จงฮยอนเลยทำได้แค่ส่ายหัวเล็กๆกับความเอาแต่ใจของยองแจ


“ตามใจก็แล้วกัน อยากกินอะไรก็สั่งขึ้นมาก็ได้นะอยากออกไปไหนหรือจะยังไงก็โทรบอกพี่ด้วย รู้ไหม” มือหนาใหญ่คว้าหมับเข้าที่จมูกโด่งสวยของคนบนตักก่อนจะบีบเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู จนยองแจต้องคว้ามืออีกฝ่ายเอาไว้เพราะเริ่มหายใจไม่ออก


“ครับผม แต่ผมคงไม่ออกไปไหนหรอก เบื่อ อยากอยู่แต่ห้องพี่”


“อื้ม งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะตอนบ่ายๆเลิกแล้วพี่จะรีบกลับ”


“ครับ” ยองแจเอ่ยรับคำแล้วเงียบเสียงลงเมื่อหมอนมีชีวิตก้มลงมาจูบแผ่วเบาที่ปากอุ่น เขาหลับตาลงรับสัมผัสหวานละมุนจากคนด้านบนแต่แล้วอยู่ดีๆจากความหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นขมปร่าจนเขาต้องรีบเบิกตาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังจูบไม่ใช่จงฮยอนแต่เป็น แจ็คสัน

 




เฮือกกกกกกกกก!!!!!!

ยองแจสะดุ้งสุดตัวเมื่อลืมตาขึ้นมาได้ สายตาเห็นแต่ความมืดสลัว พอมองไปรอบๆก็พบว่านี่คือห้องของเขาเอง

ฝัน มันเป็นความฝันสินะ???


สิ่งที่ยืนยันได้ว่าเมื่อกี้เขาฝันไปเองก็คือเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวกับเหงื่อที่ซึมออกมาตามใบหน้าไม่ยอมหยุด...

มันเป็นความฝันที่เหมือนจริงจนเขานึกกลัว ไม่เคยฝันแบบนั้นมาก่อน นี่คือฝันร้ายที่น่ากลัวมากในความคิดเขา แม้ตอนนี้จะตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังรู้สึกตกใจและหวาดระแวงไม่หาย

แจ็คสันทำให้เขารู้สึกแย่ได้แม้กระทั่งในฝัน ทั้งๆที่ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายวันแต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังมารังควานเขาได้แม้ในเวลานอน

เผลอกัดปากด้วยความเจ็บใจพอนึกไปถึงเรื่องสารเลวที่อีกคนทำกับเขาไว้เมื่อหลายวันก่อน รสขมๆและกลิ่นเย็นๆของบุหรี่ยังคงติดอยู่ในปากแม้จะพยายามทำความสะอาดยังไงมันก็ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นอยู่ดี

รู้สึกแย่ ขยะแขยง และน่ารำคาญ เขาเกลียดความรู้สึกนี้และมันก็รบกวนเขาทุกทีที่นึกไปถึงผู้ชายหยาบคายอย่างแจ็คสัน

ทำไมจะต้องเข้ามาวุ่นวายกับเขา ทำไมจะต้องพยายามเอาตัวเข้ามาแทรกแล้วทำไมจะต้องเป็นเขาด้วยที่มาเจอกับเรื่องแย่ๆแบบนี้


ตอนนี้ในหัวเขามีแต่คำว่าทำไม ทำไม เต็มไปหมด มันวกวนแล้วก็สลัดไม่หลุด


ไม่รู้ว่าจะต้องมาผจญกับแจ็คสันอีกนานเท่าไหร่ และก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาจะรับมือผู้ชายคนนั้นได้นานแค่ไหน


หรือไม่บางที การไม่เจอกันเลยก็น่าจะเป็นทางออกที่ดี ขยันตามเขานักใช่ไหม?? บังเอิญว่าเขาเองก็ชอบที่จะหนีไม่น้อยเหมือนกัน!!!



50%


“ยองแจจ๋า คิดถึงจังเลย” แบมแบมลากเสียงยานคางก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหา


“คิดถึงฉันหรือนายคิดถึงการบ้านของฉัน”ยองแจถามกลับหน้าตายก่อนจะชูการบ้านในมือขึ้นแล้วโบกไปมาจนคนตัวบางต้องมองตาม


“แหม ก็คิดถึงนายน่ะสิทำไมดูหมิ่นฉันจัง” ปากพูดอย่างนั้นแต่มือเรียวเล็กก็คว้าเข้าที่กระดาษรายงานในมือของเขาไปอย่างรวดเร็วจนอดขำกับท่าทางน่ารักๆของแบมแบมไม่ได้


“นี่ขนาดนายคิดถึงยองแจนะเนี่ย ถ้าไม่คิดถึงจะขนาดไหน” ยูคยอมที่นั่งดูดน้ำในมือพูดขึ้นบ้างเป็นการทักทายเจ็บๆจนคนหน้าสวยถึงกับหันไปมองตาขวาง


“หุบปากไปเลยยูคยอม อย่ามาอิจฉาที่ฉันคิดถึงยองแจแต่ไม่คิดถึงนาย”


“แหวะ ฉันไม่ได้อยากให้นายคิดถึงซักหน่อยถ้าเป็นยองแจก็ว่าไปอย่าง”


“ฝันกลางวันนี่มันมีอิทธิพลรุนแรงจริงๆ”


“คนโง่นี่มันก็แทบจะล้นโลกแล้วเหมือนกัน”


“แก!!! อยากตายมากใช่ไหม ห๊ะ!!” แบมแบมที่ดูเหมือนจะตบะแตกก่อนส่งการบ้านคืนมาให้เขาแล้วเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อไอ้คนที่นั่งดูดน้ำอยู่แทนอย่างโมโห ต่างกับคนถูกประทุษร้ายที่เอาแต่นั่งหัวเราะอย่างสนุกที่กวนประสาทเพื่อนได้สำเร็จอีกแล้ว


“พวกนายนี่ทุกทีเลย เมื่อไหร่จะเลิกกัดกัน”


“ไม่มีวัน แกต้องตายยยย” 

แบมแบมคำรามแล้วสาดหมัดเล็กๆใส่ร่างหนาใหญ่ของยูคยอมอย่างหงุดหงิดแต่คนที่ร่างหนากว่ากลับนั่งเฉยๆราวไม่รู้สึกอะไร


“เมื่อไหร่จะเลิกเอาไม้จิ้มฟันมาแทงฉันห๊ะ น่ารำคาญจริงๆ” 

ยูคยอมยกเท้าขึ้นยันที่หน้าขาเล็กๆของแบมแบมจนอีกคนหงายหลังลงไปนั่งกับพื้นเรียกเสียงหัวเราะจากบุคคลภายนอกอย่างเขาได้ดี


“พอแล้วน่า ให้ตายสิ” ยองแจกลั้นหัวเราะไปด้วย ก้มลงไปพยุงแบมแบมไปด้วยคนที่สู้ไม่ได้เลยเอาแต่โวยวายด่าทออย่างนึกแค้นเคือง

ถึงแม้เขาจะเครียดยังไงแต่พออยู่กับสองคนนี้แล้วอารมณ์จะดีขึ้นทันทีอย่างน่าประหลาด ยองแจคิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มียูคยอมกับแบมแบมเขาจะเป็นยังไงถ้าต้องเจอกับเรื่องแย่ๆพวกนั้น

 



“ยองแจ เย็นนี้นายว่างไหม ไปเดินเล่นกันเหอะ” ยูคยอมถามหลังหมดคาบเรียนสุดท้าย คนตัวสูงเดินเข้าไปหาเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าอย่างใจเย็น


“ชวนแต่ยองแจ แกเห็นหัวฉันไหม?”แต่เสียงที่ตอบกลับไปกลายเป็นแบมแบมแทนเลยเหมือนกับว่าสงครามประสาทกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง


“ไม่ไปกับผู้ชายในสต็อกเหรอวันนี้”


“อย่ามาสาระแนกัดฉันนะ” แบมแบมเบะปากกลับแล้วหันไปคว้าแขนยองแจให้เดินตามตัวเองออกไป ทางคนที่ถูกลากแขนก็ได้แต่ก้าวขาตามอย่างไม่คิดจะขัดขืนโดยด้านหลังก็มีเพื่อนตัวโตตามมาติดๆ


“ตกลงไปไหมล่ะ?”


“ไปดิ เอารถมาไหมวันนี้” ยองแจเบือนหน้ากลับไปตอบแล้วถามกลับ ยูคยอมจึงพยักหน้า


“แบมจะไปด้วยไหม” ยองแจกระตุกแขนเล็กที่กุมข้อมือเขาอยู่เบาๆ อีกฝ่ายหันมาพยักหน้าให้เป็นอันเข้าใจกันสามคน


กึก!!!


แทบจะชะงักเท้าไม่ทันเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุดกำลังยืนอยู่หน้าคณะของตัวเอง ยองแจหมุนตัวหันหลังกลับทันทีอย่างไม่รอช้า


เขารู้ดีว่าแจ็คสันมาทำไม แล้วก็รู้เลยว่าถ้าเจอหน้ากันจะเกิดอะไรขึ้น...


ไวเท่าความคิด คำว่า หนีผุดขึ้นมาในหัวทันที ยองแจจัดการลากเพื่อนอีกสองคนไปลงทางด้านหลังตึกเรียนแทน ซึ่งทางออกนี้มีแต่เด็กคณะเขาเท่านั้นแหละที่จะรู้


“เป็นอะไรของนาย” แบมแบมถามด้วยความสงสัยขณะที่แขนก็โดนดึงให้เดินตามหลังยองแจไปเรื่อยๆ


“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อยากลงทางนั้นบ้างเฉยๆไม่ได้ไปตั้งนานแล้ว”


“แน่ใจเหรอ”


“อย่าถามมากน่า”

ยองแจหันกลับมายิ้มก่อนจะเดินนำไปทิ้งความสงสัยไว้ในใจของเพื่อนด้านหลังเสียอย่างนั้น ยูคยอมที่ไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่แรกทำเพียงยักไหล่แล้วเร่งฝีเท้าตามยองแจไปแต่แบมแบมเดินถอยหลังไปทางเก่าเพื่อหาสาเหตุว่าเพราะอะไรก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อพบว่าคู่กรณีของยองแจยืนดักอยู่ที่ทางออกหน้าตึก

 

 



แจ็คสันรู้สึกได้เลยว่ายองแจจงใจจะหลบหน้าเขา ทั้งๆที่เขาเองก็ไปรอเจอที่หน้าตึกของยองแจทุกวัน หรือแม้กระทั่งไปโผล่ที่หน้าคอนโดของอีกฝ่ายบ่อยๆแต่ก็ไม่มีสักครั้งเลยที่จะไดเจอ


หลีกเลี่ยงเขาด้วยวิธีนี้เลยสินะ หนี


ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่ายองแจเกลียดเขามากขนาดไหน แต่เขาต้องสนใจหรือเปล่า ก็ไม่เลยสักนิด วันนี้อาจจะเกลียดเขาเข้าไส้แต่เขามั่นใจว่าสามารถทำให้ยองแจรักเขาได้แน่นอน

ถึงมันจะดูยากไปหน่อยเพราะพื้นที่ในใจของยองแจเต็มไปด้วยไอ้จงฮยอน แต่เขาจะล้างใจเด็กนั่นให้หมดแล้วยัดเยียดตัวเองลงไปแทน


พึ่งได้รู้วันนี้เองว่าเวลาเราจะลงมือ แย่งอะไรมาจากใครสักอย่าง มันให้ความรู้สึกแบบนี้


ต้องการ ต้องการ และ ต้องได้!!!!


วิธีการถึงจะดูต่ำช้าไปหน่อย แต่เขาไม่ลังเลที่จะทำมันหรอกนะ ยิ่งยองแจหนีเขายิ่งอยากตาม ยิ่งห้ามก็จะยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งรังเกียจเขามากเท่าไหร่เขาก็มีความต้องการในตัวยองแจสูงขึ้นเท่านั้น


สนุกดีถ้าคิดว่าจะหนีเขาได้ตลอดก็ทำไป ถ้าเจอเมื่อไหร่รับรองว่าเขาเอาคืนแบบจัดหนักจัดเต็ม เตรียมตัวไว้ได้เลย ชเว ยองแจ


นายมีวิธีที่จะหนี ฉันก็มีวิธีที่จะหานายจนเจอ







ไม่มีอะไรจะทำ คำนี้คงใช้บรรยายความรู้สึกของเขาได้ดีที่สุด แจบอมขับรถออกมาจากคอนโดของตัวเองเรื่อยๆอย่างเบื่อหน่าย ทั้งๆที่จะโทรไปหาสาวๆให้มาบริการถึงที่ก็ทำได้แต่เขาบอกตามตรงว่าเบื่อ

พวกเธอง่ายจนไม่น่าค้นหา ให้ท่าจนไม่น่าสนใจ ถ้าจะให้ไปคว้าคนใหม่ๆมามันก็ไม่ยากเกินความสามารถเขาหรอกแต่ก็อย่างที่รู้แค่กระดิกนิ้วก็เข้ามาหมอบราบให้เขาแล้ว


แบบนั้นมันน่าเบื่อ!!!!


ด้วยไม่รู้ว่าจะไปไหน ร่างสูงเลยตัดสินใจว่าจะกลับไปนอนเล่นเกมส์ต่อที่ห้องแต่สายตาก็เหลือบไปเห็น ใครบางคนที่สะดุดตาเขามากๆกำลังเดินหิ้วของพะรุงพะรังอยู่ข้างทาง

รูปร่างบางเพรียว ผิวพรรณขาวผ่อง หน้าตาก็สวยหวานอย่างกับผู้หญิงทั้งๆที่เป็นผู้ชาย!!!!

สนใจ! คำนี้แล่นปราดเข้ามาในหัวเขาแทบจะทันที แล้วมีหรือจะปล่อยให้โอกาสมันหลุดออกไปจากมือ เทพยุทธ์ด้านการเต๊าะอย่างเขาก็ต้องรีบจัดการซะสิ

คิดแล้วก็ขับรถไปเทียบใกล้ๆฟุตบาตรก่อนจะลดกระจกลงเอ่ยคำทักทายไปอย่างสุภาพ


“ขอโทษนะครับ กำลังจะไปไหนเหรอถือของเยอะแยะอย่างนี้ให้ผมไปส่งไหม” อ่อยอย่างมีชั้นเชิงไปให้ คนที่เดินอยู่ชะงักฝีเท้าแล้วเบือนหน้ากลับมามองพร้อมกับสายตาสงสัย


“พอดีผมเห็นว่านี่มันก็เย็นแล้ว คุณมาเดินอย่างนี้อยู่คนเดียวมันอันตรายนะครับแถมสัมภาระยังเต็มไม้เต็มมือไปหมด”


“เรารู้จักกันไหมครับ?” คนสวยตรงหน้าหยุดเดินแล้วหันหน้ากลับมาทางเขาอย่างจริงจังเหมือนแกล้งให้เขาหัวใจเต้นแรง ที่มองจากด้านข้างว่าสวยแล้ว พอมองตรงๆอย่างนี้บอกได้คำเดียวว่าหลง นวลเนียนจริงๆลำคอขาวผ่อง น่าฝากรอยรักไว้จัง


“ไม่รู้จักหรอกครับ แต่เรามารู้จักกันไว้ดีไหม” โปรยยิ้มที่คิดว่าหล่อที่สุดไปให้แต่แล้วแทบจะหุบลงไม่ทันเมื่อได้ฟังคำตอบจากอีกฝ่าย


“ไม่รู้จักกันนั่นก็เท่ากับว่าเป็นคนแปลกหน้าสินะครับ แล้วตอนนี้ผมก็ไม่ว่างจะมาทำความรู้จักกับใคร อีกอย่างถึงมันจะเย็นแล้วยังไงต้องกลัวด้วยรึเปล่าผมเป็นผู้ชายนะครับ”


เดินออกไปเฉยๆอย่างนั้นแล้วทิ้งเขาไว้กับความหน้าแตก !!!!


ไม่เคยมีมาก่อนที่เขาจะถูกปฏิเสธ นี่เป็นครั้งแรกและนั่นมันทำให้เขาเกิดความรู้สึก อยากเอาชนะ ขึ้นมาในอกแปลกๆ เริ่มเข้าใจความรู้สึกไอ้แจ็คสันมันแล้วว่ามันรู้สึกยังไงตอนที่ถูกยองแจบอกปัดว่าไม่อยากรู้จักมัน

“นี่ แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ไปส่ง ไม่ต้องรู้จักกันก็ได้ผมก็แค่อยากช่วย” ขับรถตามซะเลย ความหน้าหนาของเขาถือว่ามีมากที่สุดในกลุ่ม ไม่ยอมขึ้นดีๆก็ตามไปเรื่อยๆอย่างนี้แหละ มีตังค์จ่ายค่าน้ำมันรถซะอย่าง


“ไม่ไปจริงๆเหรอ ที่พูดเมื่อกี้ผมไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายสักหน่อยก็แค่อยากจะช่วยตามประสามนุษย์โลกเหมือนกัน” เหตุผลป่าช้าแตกถูกใช้ในทันทีแต่คนที่เดินอยู่ข้างนอกก็ยังไม่มีท่าทีจะหันกลับมาสนใจเขาเลยแม้แต่นิด


“นี่คุณครับ


ถ้าว่างมากก็กลับบ้านไปนอนซะไป” 

คำพูดเรียบง่ายแต่คมเหมือนกับเข็มทิ่มแทงหัวใจเขาอย่างแรงจนเผลอเบรกรถกะทันหัน แจบอมไม่อยากจะเชื่อหูเลยว่าเขาถูกปฏิเสธสองรอบติด

กำมือแน่นด้วยความรู้สึกที่พลุ่งพล่าน จะว่าโกรธก็ไม่ใช่ จะว่าชอบก็ไม่เชิง อารมณ์เหมือนตอนเล่นเกมส์แล้วเอาชนะบอสไม่ได้ มันหงุดหงิดแล้วก็อยากจะเอาชนะจนหน้ามืด


ตอนแรกก็กะว่าจะจีบเล่นๆแต่ตอนนี้อยากได้ขึ้นมาจริงๆแล้วเนี่ย!!


ในเมื่อไม่อยากให้เขาขับรถไปส่งเขาก็ไม่ไปส่ง แต่ขอตามกลับไปด้วยเลยก็แล้วกัน แจบอมขับรถตามไปช้าๆอย่างใจเย็น ส่วนคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าก็ไม่ได้แยแสว่าเขาจะตามอยู่อย่างนี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองด้วยซ้ำ


เฉยชาแล้วก็ไร้ความรู้สึกสุดๆ คนแบบนี้พึ่งเคยพบเคยเจอน่าตื่นเต้นดีจัง!!!


หลังจากขับตามมาสักพัก คนที่ถือของเต็มไม้เต็มมือก็เดินหายเข้าไปในร้านเค้กร้านเล็กๆในซอยหนึ่งที่เขาพึ่งเลี้ยวเข้ามาเมื่อกี้

แจบอมจอดรถไว้ตรงหน้าร้านหน้าตาเฉยก่อนจะเดินตามเข้าไปดื้อๆ ข้างในร้านตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีพาสเทลให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันวัยเด็ก เขาสอดส่ายสายตามองนู่นมองนี่เพลินๆจนมีเสียงเรียกให้เขาหันกลับไปมอง

“มากี่ท่านคะ??” ผู้หญิงหน้าน่ารักสวมผ้ากันเปื้อนสีหวานพร้อมกับกระดาษจดเมนูในมือกำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ เธอส่งยิ้มเล็กๆมาให้ราวกับเด็กๆจนเขาต้องยกยิ้มตาม ผู้หญิงคนนี้น่ารักดีแต่ถ้าเทียบกับผู้ชายคนเมื่อกี้ละก็ ไม่ติด!!


“คนเดียวครับ” ตอบสบายๆกลับไป ซึ่งเธอก็ทำเพียงแค่ผายมือให้เขาไปนั่งที่โต๊ะใกล้ๆกับริมหน้าต่างซึ่งเหมาะสำหรับคนที่มาคนเดียวอย่างเขา


“รับอะไรดีคะ”


“ผมขอเป็นลาเต้เย็นสักแก้วแล้วก็เค้กกาแฟสักชิ้นละกันนะครับ” สั่งไปงั้นๆไม่ได้อยากจะกินเพราะตอนนี้เขากำลังมองหาอีกคนที่เดินเข้ามาก่อนหน้านี้มากกว่า เหมือนจะเห็นหลังไวๆแต่ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้ว


มองหาสักพักคนในความคิดก็โผล่ออกมาจากหลังเคาท์เตอร์  สวมผ้ากันเปื้อนสีเดียวกับผู้หญิงคนเมื่อกี้แต่ต่างกันตรงที่ว่าผู้ชายคนนี้ใส่ดูดีกว่า คนผิวขาวจัดนู่นวางนี่อย่างวุ่นวายอยู่สักพักก่อนจะเบือนหน้ามาทางเขาคงเพราะรู้สึกว่ามีคนจ้องสินะ ก็เขาน่ะมองคนๆนี้ไม่วางตาเลยนี่ เซ้นต์แรงจริงๆอีกฝ่ายแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กๆก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางนิ่งสงบ


“ไม่กลับบ้านไปนอนล่ะ ตามมาถึงนี่เลยรึไง?”


“ตามอะไรของคุณ นี่ร้านเค้ก ผมก็แค่อยากทานเค้กนะครับ” ยิ้มสู้กลับไปแต่ก็ยังไม่ได้รอยยิ้มกลับมาได้แต่คำตอบสั้นๆที่สะเทือนใจแทน


“อืม”


พูดแค่นั้นแล้วก็หันหลังเดินออกไปเลยราวกับเขาเป็นแค่หมาแมวที่หลงเข้ามาก็ไม่ปาน แจบอมอยากจะกระชากแขนขาวๆนั่นให้หันกลับมาแล้วถามว่าเป็นหุ่นยนต์หรือเปล่าจริงๆ พูดสั้นๆแต่โคตรเจ็บไหนจะท่าทางไร้อารมณ์ตอนที่คุยกับเขานั่นอีก


ทีกับลูกค้าคนอื่นทำไมยิ้มแย้มน่ารักจังวะ?? หรือเขาหล่อไม่พอ นั่นก็คงจะไม่ใช่ ไม่ใช่อยู่แล้วแหละ


แจบอมที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเลยได้แต่นั่งมองอีกฝ่ายเงียบๆไปตามระเบียบ แต่ถึงอย่างนั้นในสมองเขาก็กำลังประมวลผลและคิดวางแผนการเข้าใกล้คนๆนี้อย่างไม่หยุดหย่อน


ให้ตายเถอะคนแบบนี้ยังมีอยู่บนโลกด้วยหรือเนี่ย?? น่าสนใจจนอยากจะคลั่ง!!!


นี่แหละที่ตามหามาตั้งนาน ในที่สุดเขาก็เจอความท้าทายใหม่ๆในชีวิตแล้ว



 

 

 

ตืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


“สวัสดีครับแม่ มีอะไรล่ะเนี่ยถึงได้โทรมาหาผมคิดถึงกันละสิ”


“หืม คุยได้ครับไม่รบกวนผมทำงานเสร็จหมดแล้ว”


“จะให้ผมไปหาแม่เหรอ? วันไหนครับ?”


“ได้สิ ที่เดิม? ทำไมต้องที่นั่น”


“คุยธุรกิจ? แม่คุยไปแล้วงั้นจะให้ผมไปทำไมล่ะครับ”


"หืม ผมคงปฏิเสธแม่ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ อ้อ ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ”


“ตกลงครับแม่ วันเสาร์เจอกันนะครับ”


พอแม่วางสายไปแล้วยองแจจัดการปามือถือลงบนเตียงอย่างหัวเสียทันทีเป็นจังหวะเดียวกับที่จงฮยอนที่เดินเข้ามาในห้องพอดีและเห็นเหตุการณ์ปามือถือคาตา


“เป็นอะไรยองแจ? โอเคไหม?” ร่างสูงปราดเข้ามาหา เอาสองมือโอบล้อมใบหน้าเขาไว้แล้วหันซ้ายหันขวาไปมาเพื่อสำรวจพอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติจึงคลายมือออก


“เป็นอะไร? ไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วทำไมหงุดหงิด?”


“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมไม่ได้หงุดหงิดสักหน่อยก็แค่มือถือมันค้างเลยลองปาดูเผื่อมันจะดีขึ้น” 

ยองแจโกหกก่อนจะกอดคนตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ของตัวเองแทน จงฮยอนกอดตอบอย่างแผ่วเบาก่อนก้มลงจูบบนกลุ่มผมนิ่มของเขาหลายๆครั้งจนเขาเริ่มอารมณ์ดีจึงผละออกมา


“ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรักพี่ได้มากขนาดนี้”


“พูดจาอย่างนี้แปลกๆนะ มีจุดประสงค์หรือเปล่า” ใบหน้าหล่อระบายยิ้มรู้ทันจนยองแจต้องหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่รู้


“พี่ก็พยายามแกล้งทำเป็นตามผมไม่ทันสักครั้งไม่ได้หรือไง?”


“บอกมาตามตรงเลยดีกว่าว่ามีอะไร แล้วเมื่อกี้แม่โทรมาเหรอพี่ได้ยินเสียงยองแจคุยโทรศัพท์”


“ครับ แม่โทรมาบอกว่าอยากเจอผม ไม่ได้เห็นหน้าลูกชายแล้วคิดถึง”


“แล้ว


“ก็เนี่ยแหละ ผมจะบอกพี่ว่าวันหยุดนี้ผมจะไปหาแม่น่ะ”


“ว้า ยองแจต้องไปหาแม่อีกแล้ว”


“อย่างอแงสิครับ ผมก็แค่ไปหาแม่นะไม่ได้ไปกับใครที่ไหนสักหน่อย” ยองแจเอ่ยเสียงอ่อนเมื่อจงฮยอนทำสีหน้าแหยๆเหมือนกำลังงอน คนตัวโตทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงโดยที่ยองแจเองก็นั่งตามแล้วกุมมือใหญ่เอาไว้แน่น


“พี่เข้าใจก็แค่เหงาถ้าไม่ได้เจอยองแจ”


“อย่ามาน้ำเน่าน่า ทำเหมือนผมจะไปออกสงครามสักสิบปี”ยองแจยิ้มร่ากับถ้อยคำหวานเลี่ยนของอีกฝ่าย จงฮยอนจึงได้แต่หัวเราะเมื่อโดนเขาดักคำพูดเอาไว้


“ครับๆ ไม่น้ำเน่าก็ไม่น้ำเน่า เดี๋ยวพี่อาบน้ำแล้วไปข้างนอกกัน เราไม่ได้เดตกันมาตั้งนานแล้วนี่”


“อื้อ จริงด้วย งั้นพี่รีบๆไปอาบน้ำเลย” ยองแจดันคนที่นั่งข้างตัวให้ลุกไปอาบน้ำแต่จงฮยอนก็ยังไม่ยอมขยับแถมยังหันมาจ้องตอบด้วย


“หอมก่อนแล้วจะไป”


“ห๊ะ!!!


“ที่แก้มพี่นี่ไง หอมปุ๊บลุกไปอาบน้ำทันที”


“อย่าตลกฮง จงฮยอน ผมบอกให้ไปอาบน้ำ”


“หอมก่อนสิ” คนดื้อดึงนั่งคงนั่งนิ่งๆไม่ยอมขยับ จนยองแจที่ไม่มีทางเลือกต้องยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆเพื่อทำตามที่คนๆนี้ต้องการ แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้แตะแก้มขาวจงฮยอนก็หันกลับมาทางเขาซะเฉยๆจากจะหอมแก้มเลยกลายเป็นจูบแทน


“ให้ตายสิ พี่นี่ ไปอาบน้ำไป” ยองแจเอ่ยปากไล่อย่างขัดเขินเมื่ออีกคนผละออกไปแล้ว ถึงจะเป็นแฟนกันแต่เขาก็ทำตัวไม่ถูกทุกครั้งที่จูบกันอยู่ดี จงฮยอนไม่ได้ตอบอะไรเอาแต่หัวเราะแต่ก็ยอมลุกไปอาบน้ำโดยดี

 

พอจงฮยอนคล้อยหลังไปแล้ว จากใบหน้าที่กำลังอมยิ้มของยองแจเปลี่ยนเป็นขมวดบึ้งตึงทันที มือนิ่มกำเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดเพราะแรงบีบที่มีตามอารมณ์

จากที่แม่บอกเมื่อกี้เขาอยากจะแหกปากตะโกนระบายออกมาด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้ไม่ได้อยู่ห้องจงฮยอนละก็เขาคงทำไปแล้วแน่ๆ


ถ้าอย่างนั้นวันหยุดนี้ก็มาเจอกันที่เดิมนะลูก แม่จะรอนะแล้วนี่พี่แจ็คสันเค้าก็มีเรื่องอยากจะคุยกับลูกเยอะเลยเห็นบอกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเจอกันเลยนี่ ตกลงตามนี้นะยองแจ


ประโยคคำพูดของแม่ยังก้องอยู่ในหัว แต่เขาที่ขัดแม่ไม่ได้จะทำอะไรได้ ที่แย่กว่านั้นคือชื่อของอีกคนที่โผล่เข้ามาในการสนทนา ชนิดที่เขาแทบจะไปไม่เป็น


หวัง แจ็คสัน!! กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่!!!!!!!!!!!!!!!!



**************

ครบแล้วน้อ ครบแล้วววววว

กะว่าจะหายไปเป็นเดือนๆสักหน่อย(หลบตี_)  ทนไม่ไหว หุๆๆ

หลังจากพยายามแก้จนมันอ่านรู้เรื่อง ไรท์ลงรีบเอามาลงทันที

ช่วงนี้วุ่นๆเลยจะมาๆหายๆเป็นพักๆนะคะ

ยังไงก็อย่าพึ่งทิ้งกันไปน้า รีดเดอร์ที่น่ารัก T^T

ไว้เจอกันตอนหน้าเนอะ

*สปอยนิดหน่อย ว่าอาจจะมีการไปค้างอ้างแรมระหว่างเฮียกะนุ้งแตง*

ตอนหน้านะจ๊ะ ><

mx-xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

497 ความคิดเห็น

  1. #234 SUNSHINE852 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 20:08
    แจ็คแจเขาควรจะใจอ่อนให้กันได้แล้วนะคะ ก่อนที่อีนี่จะเปลี่ยนไปอยู่ทีมจงฮยอน 5555
    #234
    0
  2. #79 ak_teaw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 09:07
    พี่หวังงงงง ตามติดชีวิตแจนมากกกกกกก55555
    #79
    0
  3. #59 Faibook42 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 01:12
    จะรอแน่นอนค่า ไม่หายไปไหนแน่นอน
    #59
    0
  4. #58 Praewwiii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 16:50
    โหดไปอี๊กกกก
    #58
    0
  5. #57 jazzotorii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 08:50
    เลาจะรอน้าาา
    #57
    0
  6. #56 Kamisama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 01:17
    โง้ยยยย สปอยซะอยากอ่านตอนต่อไปเลย ><~~~~ สู้ๆค่ะไรท์ ????
    #56
    0
  7. #55 สสสสส (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 00:23
    ต้องการ ต้องการ ต้องได้!! ชอบอ่ะดูเลวดี5555
    #55
    0
  8. #54 Sone91 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 00:23
    ตอนนี้ก็ยังเป็นจงเเจ อิอิอิอิ /เฮียยังสำคัณอยู่ไหมมมม 55555

    #54
    0
  9. #53 !!_LaStNiGhT_!! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 23:59
    ดูยากมากนะแจ็ค ที่จะยัดตัวเองไปในหัวใจของน้องแตงตอนนี้55555
    #53
    0
  10. #52 cafepae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 23:51
    สนุกทุกคู่เลยอะ
    #52
    0
  11. #51 Kamisama (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 13:55
    โอ้ววว ดูแรงทั้งคู่น่าจะฟัดกันมันส์ไม่ใช่น้อย55555555 >///<
    #51
    0
  12. #50 Sone91 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 11:18
    ไรท์มาเเล้ววววววว อีกคนไล่ล่าอีกคนหลบหนีอืมฮืมเเจ็คเเจกำลังดุเด็ดใช้มั้ย5555 เเอบสงสารจงฮยอน
    #50
    0
  13. #49 Tuck_Reeya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 10:28
    สู้ๆๆ นะคะ สนุกดี ชอบๆๆ
    #49
    0
  14. #48 cafepae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 09:32
    สนุกดีค่ะ อยากอ่านต่อแล้ววว
    #48
    0
  15. #47 jazzotorii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 01:27
    โอ้โหตกใจแรง เป็นนี่ก็คงสะดุ้งตื่นเหมือนกัน -พี่แจ็คบ้า ทำไมต้องสร้างแต่ภาพไม่ดีในความทรงจำน้องนะ ใครจะไปรักแกร๊ ชอบเรื่องนี้น้าามันส์ดี มาต่ออีกน้าาเป็นกำลังใจให้ค่า
    #47
    0
  16. #46 zaebum96 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 00:59
    สู้ๆนะไรท์
    #46
    0
  17. #45 zaebum96 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 00:58
    ลงเอยไวไวนะ ลุ้นมากกกกก 5555555
    #45
    0