Innocent girl อยากมีรักสักครั้ง

ตอนที่ 1 : จุดเริ่มต้นของฉันกับเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

12 ปี ก่อน

          

               “เรน รอด้วยสิเด็กสาวผมยาวถักเปียสองข้าง อายุ 4 ขวบ กำลังวิ่งไล่ตามเด็กชายคนหนึ่งที่ยิ่งวิ่งตามเท่าไหร่ก็เหมือนจะไม่มีทางที่จะตามเขาทัน

               “เร็วเข้าสิ เดี๋ยวจะไม่ทันรถไอติมนะเด็กชายคนนั้นหยุดวิ่ง แล้วก็รอให้เด็กสาววิ่งจนมาถึง จากนั้นก็รีบคว้ามือเด็กสาวพาวิ่งไปอีกรอบ แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่ทันรถไ้อติมเร่ขาย 

               “เนี่ย เพราะเธออีกแล้วน้ำใส ไม่ได้กินไอติมอีกแล้ว!!” เด็กชายก็ตะโกนด้วยความโมโหทั้งที่อุตส่าห์รอวันนี้ทั้งวันเพื่อที่จะได้กินไอติมเจ้าโปรดที่แสนอร่อย ส่วนเด็กสาวก็ยืนเอามือสองข้างประสานกันไว้ที่หน้าขา หน้าก็พลางก้มหน้ามุ่ยมองลงบนพื้นดินด้วยความรู้สึกผิด 

               “ขอโทษนะเรน คราวหน้าเดี๋ยวน้ำใสจะซื่อให้กินฟรีไปเลย น้ำใสจะเลี้ยงเรนเองนะเด็กสาวพูดเสียงเบาแผ่วแบบรู้สึกผิดสุด จนเด็กชายคว้ามือที่กุมอยู่แล้วใช้แรงดึงเด็กสาวให้เดินตาม

               “ในเมื่อไม่ทันแล้วก็กลับกันเถอะ อย่าลืมล่ะว่าเทอติดไอติมชั้น 6 แท่งละนะเด็กสาวพยักหน้าหงึกๆ เดินตามเด็กชายต้อยๆเพื่อกลับบ้านของตน



               “โตขึ้นลูกชายของชั้นจะได้เจ้าสาวแบบไหนกันนะบนโต๊ะรับประทานอาหารที่บ้านของเด็กหญิงน้ำใส มีสามีภรรยาสองคู่กำลังรับประทานอาหารและกำลังลังคุยกันอย่างถูกคอถึงเรื่องลูกสาวลูกชายของตน

               “นี่เทอจะให้เรนแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากลูกสาวชั้นได้ยังไง ไม่ได้ๆ ลูกสาวชั้นบอกแล้ว บอกว่าถ้าโตขึ้นจะแต่งงานกับเรน จริงรึเปล่าหือ น้ำใส?” แม่ของน้ำใสหันมาถามลูกสาวที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ 

               “ใช่ค่ะแม่ น้ำใสจะแต่งงานกับเรน จะได้อยู่กับเรนตลอดไป หนูเห็นในโทรทัศน์คนที่แต่งงานเขาจะต้องใส่แหวนด้วยหรือเปล่าคะแม่น้ำใสพูดพลางเอียงคอถามด้วยความสงสัย

               “อ่ะ นี่ไง!” จู่ๆ เรนก็เอาแหวนของเล่นในหุ่นยนต์มายื่นใส่มือให้น้ำใส น้ำใสตาเบิกโพรง กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

แม่คะ โตขึ้นหนูจะได้ใส่ชุดสีขาวด้วยใช่ไหมคะ แสดงว่าเรนเขาจะแต่งงานกับหนูจริงๆใช่ไหมคะพอพูดจบเด็กสาวก็กระโดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งเข้าไปในห้องของตัวเองเดินกลับมาพร้อมแหวนลูกอมวงใหญ่

               “อ่ะ เรน น้ำใสให้นะ ถ้าโตขึ้นเรามาแต่งงานกันเถอะ สัญญาแล้วนะ” 

               บ้านสองหลังปลูกอยู่ในเนื้อที่ใกล้เคียงกัน ทุกวันก็จะไปมาหาสู่กันเสมอ นั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้สองครอบครัวสนิทสนมกัน และทำให้เรนและน้ำใสได้เล่นได้คุยกันแทบทุกวัน จนมาวันหนึ่ง ก็ได้ข่าวที่ทำให้น้ำใสต้องร้องไห้อยู่เกือบเดือน เพราะครอบครัวของเรนต้องเดินทางไปญี่ปุ่นกระทันหัน นั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่น้ำใสจะได้เจอเรนอีก

               “สัญญาที่เคยคุยกันไว้ หลังจากนี้อีก 12 ปี เราก็มาทำตามสัญญานั้นกันเถอะนะ ตามที่เคยตกลงกันไว้แม่ของเรนพูดพลางร้องไห้พลางกอดแม่ของน้ำใส

               “แน่นอนสิ สัญญา แล้วเจอกันใหม่นะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น