[FanFic. Sherlock BBC] [Mystrade] Christmas Cake

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 : ปัญหาบาดหมาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ธ.ค. 63

เชอร์ล็อคกับไมครอฟต์เริ่มมีเรื่องพูดคุยกันมากขึ้น ตอนเช้าไมครอฟต์จะไปส่งเชอร์ล็อคที่โรงเรียนซึ่งบางวันอาจจะสายบ้างเพราะยังไม่สามารถปรับตัวกับการตื่นเช้าเพื่อไปส่งน้องได้ จากนั้นเขาก็จะกลับไปพักผ่อน ตอนบ่ายๆก็จะไปรับเชอร์ล็อคที่โรงเรียนและไปที่ร้านพร้อมกัน เชอร์ล็อคเป็นเด็กดีและเชื่อฟังผู้ใหญ่เสมอ เขาจะอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับอนุญาต เขาไม่เล่นวัตถุดิบ ไม่วิ่งเล่นซนและยังช่วยงานเล็กๆน้อยๆเช่นคัดแยกมันฝรั่งตามน้ำหนักของมันได้อย่างดีเยี่ยม บางครั้งก็ช่วยเด็ดผักซึ่งเชอร์ล็อคเองก็ทำออกมาได้ดี โดยมีไมครอฟต์คอยเดินมาดูเป็นระยะๆและมีเกร็กซึ่งเป็นเพื่อนใหม่ของเด็กชายที่เดินมาคุยด้วยบ่อยๆเช่นกัน

วันนี้ก็เป็นเหมือนกับทุกๆวัน ไมครอฟต์ที่ไปส่งเชอร์ล็อคที่โรงเรียนในตอนเช้าก็กลับไปพักผ่อนและแวะไปที่ร้านเร็วกว่าปกติเป็นเพราะได้รับโทรศัพท์จากแอนเทียร์ว่ามีพ่อค้าชาวอิตาเลี่ยนจะนำทรัฟเฟิลคุณภาพดีมาเสนอขาย เพียงแค่ได้ยินว่ามีวัตถุดิบคุณภาพดีมาเสนอขายถึงที่เขาก็แทบจะเหาะไปที่ร้านให้เร็วที่สุดเลยทีเดียว

"เชฟโชคดีมากๆเลยครับเพราะว่าของใหม่พึ่งมาถึงเลย" ชายชาวอิตาเลี่ยนที่แต่งตัวดูดีราวกับเซลส์ขายประกันชีวิตนำเสนอสินค้าราคาสูงของตนเอง "ของดีจากเมืองโบโลญญ่า"

ไมครอฟต์รับทรัฟเฟิลผลอวบอ้วนขึ้นมาดมแล้วส่งให้แอนเทียร์ ลูกน้องคนสนิทได้ทดสอบกลิ่นเช่นกัน "กลิ่นไม่เลวเลยค่ะ" แอนเทียร์กล่าว

"นั่นสิ" ไมครอฟต์พยักหน้าเห็นด้วย "มีสีขาวด้วยหรือเปล่าครับ"

"นั่นคือของเกรดดีของผมเลย" พ่อค้ายิ้มภูมิใจแล้วหยิบห่อกระดาษอีกห่อขึ้นมาแล้วเททรัฟเฟิลขาวลงบนฝ่ามือ "ช่วงฤดูนี้หายากมากแต่แน่นอนแหละว่ามีแต่พ่อค้าเก่งๆแบบผมเท่านั้นที่จะหาได้"

ไมครอฟต์หยิบสิ่งที่สนใจขึ้นมาดมแล้วส่งต่อให้เชฟคนสนิทเช่นเดิม "คุณซื้อมาจากใครล่ะ"

"ผมบอกไม่ได้หรอกครับ นั่นความลับเลย" พ่อค้าจอมเจ้าเล่ห์พูด "ผมไม่เคยเปิดเผยแหล่งที่มาของวัตถุดิบหรอกนะครับ"

ไมครอฟต์หัวเราะเบาๆ "สีขาวราคาเท่าไหร่"

"ราคา 2,500 ปอนด์ต่อน้ำหนัก 1 ปอนด์ครับ"

"ว้าย ..."

"ราคาไม่สูงเกินไปหรอกครับเชฟคนสวย ปกติมันราคานี้เลยครับ" พ่อค้าพูดกับแอนเทียร์หลังจากได้ยินเสียงแอนเทียร์ร้องด้วยความตกใจเมื่อครู่นี้

"มะ ... ไม่ใช่ค่ะ" แอนเทียร์พูดแล้วดึงแขนเสื้อของหัวหน้า "เชฟคะ ฉัน .... ฉันคิดว่าฉันจะคลอดแล้ว เหมือน .... เหมือนน้ำมันเดินค่ะเชฟ"

ไมครอฟต์ตาโตแล้วรีบคืนทรัฟเฟิลราคาแพงให้พ่อค้า "คุณว่ายังไงนะ"

"จะคลอดค่ะเชฟจะคลอดแล้ว"

"โทรเรียกรถพยาบาลให้ผมหน่อย เร็วเข้า" ไมครอฟต์สั่งชายชาวอิตาเลี่ยนแล้วหันไปประคองแอนเทียร์ "คุณหายใจเข้าลึกๆ โอเค แบบนั้น หายใจเข้าลึกๆ"

แอนเทียร์หัวเราะเบาๆแม้ว่าจะกังวลใจเรื่องคลอดเมื่อเห็นไมครอฟต์ดูจะทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาทั้ง 2 คนรู้จักกันมา "เชฟคะ ใจเย็นๆค่ะ" เป็นเธอเองที่ปลอบไมครอฟต์

ไมครอฟต์ที่เริ่มตื่นเต้นแทนว่าที่คุณแม่เทน้ำดื่มใส่แก้วแล้วส่งให้แอนเทียร์ เชฟสาวรับมาดื่มแล้วค่อยๆผ่อนลมหายใจเพื่อลดความตื่นเต้นลง

"ใครอยู่ในครัว ใครอยู่ข้างในออกมาช่วยผมหน่อยเร็วเข้า" ไมครอฟต์ร้องเรียกความช่วยเหลือจากพนักงานคนอื่นๆในร้าน

 

ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดเพราะคนที่ปกติมีสติดีที่สุดอย่างไมครอฟต์ยังตื่นเต้นจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก กว่าทุกอย่างจะคลี่คลายกลับมาเป็นสภาวะปกติได้ก็เมื่อรถพยาบาลมารับแอนเทียร์ไปคลอดโดยไมครอฟต์ก็ส่งพนักงานในร้านอีกคนไปเป็นเพื่อนระหว่างรอสามีของแอนเทียร์มา เขาจัดการระบบระเบียบในร้านเพื่อรอเวลาที่ร้านจะเปิดให้บริการอีกครั้ง ไมครอฟต์ผูกผ้ากันเปื้อนของตนเองอย่างเรียบร้อยและทบทวนรายการอาหารอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆเขาก็รู้สึกเหมือนลืมทำอะไรบางอย่างไปแต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก น่าจะเป็นเพราะวันนี้ทุกอย่างไม่เป็นระเบียบเกินไปจนเขาอาจจะคิดไปเองว่าหลงลืมอะไร

ไมครอฟต์เดินออกจากห้องเพื่อเริ่มงานในครัว บริกรคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแล้วชะโงกหน้ามองไปรอบๆ ชายคนนั้นขมวดคิ้วแล้วหันไปหาไมครอฟต์ "เชฟครับ"

"หืม?"

"วันนี้น้องเชอร์ล็อคไม่มาหรอครับ" บริกรหนุ่มถาม "ผมซื้อสมุดวาดภาพมาฝากครับ เจอที่ร้านหนังสือมันน่ารักดี"

ไมครอฟต์อ้าปากค้างทันทีเพราะเขารู้แล้วว่าสิ่งที่ลืมนั้นคืออะไร

 

เขาลืมไปรับน้องที่โรงเรียน !

 

ไมครอฟต์แทบจะทะยานออกจากรถตั้งแต่แท็กซี่ยังจอดไม่สนิทดี

ถนนหน้าโรงเรียนเงียบเชียบเพราะเลยเวลาเลิกเรียนของเด็กประถมมาเกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว บวกกับสภาพอากาศที่ค่อนข้างหนาวจึงทำให้ไม่มีใครอยู่บริเวณนี้เลยยกเว้นแต่เด็กที่ผู้ปกครองลืมมารับก็เท่านั้น

เด็กชายเชอร์ล็อคนั่งอยู่ที่บันไดหน้าอาคารเรียนกอดกระเป๋าและซุกตัวอยู่กับเสื้อกันหนาวของตัวเองตามลำพัง ไมครอฟต์ไม่รู้เลยว่าน้องชายมานั่งหนาวอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน แต่มันพอจะเดาได้จากจมูกแดงๆที่ดูน่าสงสารนั่นที่ไม่แน่ใจเลยว่าเกิดจากสภาพอากาศหรือเจ้าตัวเล็กของเขาร้องไห้ที่ถูกลืมกันแน่

"เชอร์ล็อค พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ"

"พี่ลืมผม"

"พี่แอนเทียร์เขาคลอด ที่ร้านเลยวุ่นวายมาก"

"พี่ลืมผม" เชอร์ล็อคพูดซ้ำ "พี่ให้ผมนั่งรอตั้งหลายชั่วโมง"

"2ชั่วโมงเองเชอร์ล็อค" ไมครอฟต์พูด "กลับบ้านกันเถอะตรงนี้มันหนาวมาก"

เชอร์ล็อคกอดอกนิ่งเงียบไม่ยอมลุกขึ้น

ไมครอฟต์ชี้ไปที่แท็กซี่ที่กำลังจอดรออยู่ "ไปกันเถอะ รถรอนานแล้ว"

น้องชายยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"เชอร์ล็อค" ไมครอฟต์ทำเสียงดุ "พี่บอกให้ลุกขึ้นแล้วไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้"

เด็กชายผมฟูเบะปากร้องไห้ทันทีที่ถูกดุ "ทำไมพี่ต้องดุด้วย" เขาถาม "แม่ยังไม่ดุเลย แม่ไม่เคยลืมมารับผมที่โรงเรียนด้วย"

"ก็พี่ไม่ใช่แม่ไง" ไมครอฟต์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "แม่ไม่อยู่มาตั้งนานแล้วเมื่อไหร่จะเลิกคิดถึงแม่สักที"

"ก็ผมไม่ใช่พี่นี่ที่ไม่ได้รักแม่เหมือนผม" เชอร์ล็อคพูดแล้วรีบวิ่งขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ด้วยความรวดเร็ว

 

ไม่มีบทสนทนาใดๆระหว่างสองพี่น้องตั้งแต่หน้าโรงเรียนจนถึงแฟลต เชอร์ล็อครีบวิ่งเข้าห้อง โยนกระเป๋านักเรียนลงบนพื้นห้องอย่างไม่ใยดีและฟุบหน้าลงบนเตียงเงียบๆ

ด้านพี่ชายก็มีอาการหงุดหงิดไม่ต่างกัน ทั้งๆที่เวลานี้เขาควรจะอยู่ในครัวและจัดการปัญหาในสิ่งที่เขาถนัดนั่นคืองานครัว ทำไมเขาจะต้องมารองรับอารมณ์และความเครียดของเด็กวัย 8 ขวบอย่างเชอร์ล็อคด้วย

ไมครอฟต์กระแทกตัวลงบนที่นอนของตนเพื่อสงบจิตใจ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #20 รักคุณมาลี!!! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:16

    โถ่พี่ไมครอฟน้องยังเด็กลืมน้องเเถมเสียเเม่ไปอีกพูดจาทำร้ายน้องมากค่ะ /คิดถึงคุณมาลีมากๆเลยค่ะดีใจมากที่เรากดเข้ามาดูเเล้วเห็นคุณอัพ ฮือออออออ

    #20
    0
  2. #19 tangma2603 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 18:02

    อัพแล้ววววว
    #19
    0