[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 6 : Unspoken ตอนที่ 5 : Dinner Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    11 ม.ค. 63

          "สวัสดีเชอร์ล็อค โฮมส์ สวัสดีจอห์น วัตสัน ผมดีใจที่พวกคุณมา วันนี้มาดินเนอร์กันหรอ" ชายหนุ่มเจ้าของร้านร่างอ้วนท้วนที่ชื่อแองเจโล่กล่าวทักทายลูกค้าเจ้าประจำทั้งสอง

          จอห์นที่พึ่งนั่งลงที่เก้าอี้ถึงกับชะงักและหันไปหาเจ้าของร้าน "ผมกับเขาไม่ได้มาดินเนอร์กันครับ แค่มาทานข้าวเย็น ซึ่งแปลว่ามาทานข้าวเฉยๆ" จอห์นมองไปยังคนที่มาด้วยกันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหวังจะขอให้เขาช่วยอธิบายให้แองเจโล่ฟังเพิ่มว่า 'เราไม่ได้มาดินเนอร์กัน เราไม่ได้มาเดตกัน'

          เชอร์ล็อคไม่สนใจสายตาของจอห์น "สั่งเลยจอห์น ชั้นเลี้ยงเองเป็นการไถ่โทษที่ล้วงเสื้อผ้านายเมื่อกี๊"

          "เชอร์ล็อค!!!! ถ้าจะไม่ช่วยก็ไม่ต้องพูดให้แย่กว่าเดิมจะได้มั้ย" จอห์นดุเสียงดังด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

          "ฮ่าๆๆๆ พวกคุณสองคนนี่เหมือนเดิมเลย" แองเจโล่หัวเราะพร้อมยื่นเมนูให้ "มื้อนี้ผมเลี้ยงเองก็แล้วกัน เป็นการขอบคุณที่คุณให้คำแนะนำผมเรื่องอาการนอนไม่หลับ มันดีมากเลยจอห์น"

          "ผมเข้าใจ ผมก็เคยเป็นมาก่อน รู้ว่ามันแย่มาก" จอห์นพูดขณะเปิดเมนูอาหาร

          "ถ้านายเลิกกินของจุกจิกหลัง 5 ทุ่ม อาการกรดเกินตอนก่อนนอนมันจะดีขึ้น ตอนนี้การย่อยอาหารของนายแย่มาก เป็นสาเหตุให้นอนไม่หลับ นายควรรักษาโรคนี้ด้วย" เชอร์ล็อคพูด "นายมีสเต๊กเนื้อแกะมาใหม่ที่ยังไม่ใส่ลงในเมนูนี้ ชั้นขอลองหน่อยละกัน เอามา 2 ที่เลย แล้วก็ขอไวน์ที่เข้ากันด้วยละกัน เอาเป็น....การ์แบร์เน่ย์ โซวิญญอง ปี 2009 ก็แล้วกัน ชั้นรู้ว่านายมี เพราะคราบไวน์นี้ยังติดอยู่ที่ปลายเน็คไทด์นายอยู่ นายคงเผลอเอาเนคไทด์มาเช็ดปากอีกตามเคย" เชอร์ล็อคพูดจบก็ดึงเมนูอาหารออกจากมือจอห์น คืนไปยังแองเจโล่ที่ยืนยิ้มอยู่

          "เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยเชอร์ล็อค รสนิยมของคุณดีเสมอ" แองเจโล่พูด "มื้อนี้จะเป็นมื้อที่ดีที่สุด เดี๋ยวผมจัดการเอง"

         


           "ชั้นยังไม่ได้เลือกเลย นายเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะเชอร์ล็อค" จอห์นทำหน้าไม่พอใจ "แล้วคำว่าดินเนอร์น่ะ เพื่อนมากินข้าวเย็นกันเขาไม่เรียกว่าดินเนอร์ คำนี้เขาเอาไว้ใช้กับคู่เดต"

          "มันก็แปลว่ากินข้าวเย็นเหมือนกันนั่นแหละน่าจอห์น" เชอร์ล็อคพูด "แล้วนายไม่อยากลองของแพงสุดในร้าน ณ ตอนนี้หรอ นี่เขายังไม่เอาลงเมนูเลย เราพิเศษสุดๆเลยที่ได้ลองก่อนนายจะบ่นไปทำไม"                                

          "ก็นายมันเด็กเอาแต่ใจ" จอห์นบ่นเบาๆ  

          เชอร์ล็อคไม่พูดอะไร เขาเอาแต่ตั้งใจกดมือถือไปเรื่อยๆจนกระทั่วอาหารมาเสิร์ฟก็ยังไม่หยุด จนจอห์นต้องทัก

          "ไหนว่าอยากลองกินไง นี่ไงอาหารมาแล้ว ลองสิ อร่อยนะ" จอห์นพูดขณะจิ้มอาหารเข้าปากตัวเองเรื่อยๆ "นั่นทำอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี๊"

          "ส่งข้อความ" เชอร์ล็อคตอบสั้นๆ

          "ส่งหา......?" จอห์นถามแล้วก็นึกบางอย่างขึ้นได้ "อ้อ...มอลลี่"

          "มายครอฟ" เชอร์ล็อคตอบ

          "อ้ออออ มายครอฟ ... แล้วส่งหาทำไม"

          "ต้องการความช่วยเหลือ"

          "ช่วยเหลือ?? มีเรื่องอะไร ทำไมชั้นไม่รู้" จอห์นขมวดคิ้วสงสัย

          เชอร์ล็อคไม่ตอบอะไร เขาเลิกสนใจมือถือและเริ่มต้นทานอาหารตรงหน้าเงียบๆ จอห์นก็ทานอาหารต่อเช่นกัน

 


          "มอลลี่เป็นยังไงบ้าง" จอห์นถามขึ้นทำลายความเงียบ

          "น้ำหนักขึ้นนิดหน่อยแต่ชั้นไม่ได้ทัก"เชอร์ล็อคพูด "นายมีความคิดเห็นยังไงเกี่ยวกับเด็ก"

          จอห์นอ้าปากค้างด้วยความงง "อ่า....เด็กหรอ? เด็กกว่าไม่มีปัญหาอะไรสำหรับชั้นนะ คนที่ชั้นเดตด้วยส่วนใหญ่ก็เด็กกว่าทั้งนั้น จะอายุน้อยกว่าชั้นซัก 3-4 ปีก็ไม่มีปัญหานะ เดตได้ คบได้ ไม่มีปัญหา" ประโยคท้ายๆจอห์นพูดเบาลงเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง

          เชอร์ล็อคเงียบ ไม่ได้พูดอะไร

          "อ่า...มอลลี่เด็กกว่านายนี่ กี่ปีนะ 2ปีใช่มั้ย" จอห์นพูด

          "ชั้นไม่ได้พูดถึงมอลลี่ ชั้นพูดถึงเด็ก เด็กจริงๆ" 

          "อ้าว นึกว่าหมายถึงจะคบกับคนที่เด็กกว่า"

          "ชั้นไม่ชอบเดตกับคนที่เด็กกว่า พวกนั้นน่ารำคาญ"

          จอห์นหัวเราะ "พูดเหมือนเคยออกเดต การออกเดตคืออะไร เขาทำอะไรกันนายรู้รึเปล่า"

          เชอร์ล็อคขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างที่เคยทำเป็นประจำ "ไม่แน่ใจว่าที่เคยๆทำมันใช่การออกเดตรึเปล่าเหมือนกัน"

          จอห์นยังคงหัวเราะไม่หยุด...เชอร์ล็อคเอ๊ยยย เรื่องแบบนี้นี่นายอ่อนหัดเป็นเด็กอนุบาลเลยจริงๆ

 

 

          "ชั้นจะพาเด็กคนนั้นมาอยู่กับเรา" เชอร์ล็อคพูดขึ้นทำให้จอห์นหยุดหัวเราะ

          "เด็กไหน ? เด็กจริงๆใช่มั้ย ไม่ใช่คนที่เด็กกว่า" จอห์นถามย้ำ

          "เด็ก 4 ขวบ ลูกสาวของอันนา บราวน์" 

          "อะไรนะ! นายจะบ้าหรอ นายจะพาเด็กคนนั้นมาอยู่ด้วยได้ยังไง นั่นพยานในคดีของเกร็กซึ่งเกร็กไม่ยอมนายแน่ๆ"

          "นี่ไง พอถามความเห็นนาย นายก็ขัดชั้นแบบนี้ไง ชั้นเลยไม่อยากถามให้เสียเวลา" เชอร์ล็อคทำเสียงน่าเบื่อ

          "ถามความเห็น? นายถามความเห็นชั้นตอนไหน อยู่ก็มาบอกว่าจะมาเด็กคนนั้นมาอยู่ด้วย" จอห์นพูดด้วยเสียงหงุดหงิด "นายจะดูแลเด็กได้ยังไงในเมื่อนายยังดูแลตัวเองให้ดียังไม่ได้ แค่กินข้าวให้ตรงเวลา นอนก่อนตี 1 เลิกสูบบุหรี่อย่างเด็ดขาดไม่ใช่แอบสูบ เวลาเครียดไม่เล่นยา ไม่ทำตัวเสี่ยงอันตราย ไม่ท้าทายอาชญากร แค่นี้นายยังทำไม่ได้เลย แล้วเด็กจะอยู่กับนายได้ยังไง"

          "เด็กไม่ได้อยู่กับชั้นคนเดียวนะจอห์น เด็กจะมาอยู่กับ 'เรา' ซึ่งมีนายรวมอยู่ด้วย นายดูแลชั้นดีจะตาย ชั้นถึงมีชีวิตที่ดีแบบนี้ไง นายไม่ต้องดูแลเด็กก็ได้ นายแค่ดูแลชั้นคนเดียว ดูแลชั้นให้มีความสุขเหมือนเดิม เดี๋ยวชั้นเอาความสุขตรงนั้นไปใช้ดูแลเด็กต่อเอง"         

          จอห์นเอามือกอดอกใช้ความคิด "เกร็กไม่ยอมแน่ๆ"

          "นั่นไม่ใช่ปัญหา แค่นายตอบตกลง แม้แต่เกร็กก็จะทำอะไรไม่ได้"

          "หืมม ชั้นสำคัญขนาดนั้นเชียวหรอ" จอห์นสงสัย

          "นายสำคัญเสมอ" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นายตอบตกลงสิ ชั้นขอแค่คำ'ตกลง'คำเดียว"                


          "นายจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงเด็ก นายทำงานเอาแค่ความสนุก นานๆจะรับเงินซักครั้งหนึ่ง..เลี้ยงเด็กใช้เงินเยอะมากนะเชอร์ล็อค"

          "ชั้นไม่มี แต่มายครอฟมี ไว้ไปขอมายครอฟ"

          "ทำไมมายครอฟต้องให้เงินนาย ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนตามใจนายนะ"

          "ให้สิ ต้องให้แน่นอน" เชอร์ล็อคยิ้ม "นายคงไม่รู้ว่าพี่ชายชั้นเป็นพวกขี้เห่อสุด ยิ่งถ้าเป็นลูกสาวชั้น มายครอฟคงรักสุดๆ อาจจะรักมากซะจนซื้อบ้านให้ใหม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

          "ลูกสาว????" จอห์นทำหน้าตกใจ "นายจะรับเด็กคนนั้นมาเป็นลูกสาวของนาย?"

          "อ่า...อ่าห้ะ"

          "ไม่มีทาง ชั้นไม่ตกลง" จอห์นปฏิเสธ "นายจะเอาเด็กที่ไหนไม่รู้มาเป็นลูกได้ยังไง เธอเป็นเด็กมาจากไหนก็ไม่รู้ เด็กที่แม่ตาย

จากการถูกตามฆ่ามานี่นะ? เบื้องหลังประวัติเป็นยังไงก็ไม่รู้ จะมีคนมาตาล่าเธออีกมั้ยเราก็ไม่รู้ เชอร์ล็อค...นายหลงเด็กคนนี้เกินไปแล้ว แค่เด็กรักนาย แต่นายจะหลงเด็กคนนี้จนทำอะไรผิดๆไม่ได้นะ"

          "ชั้นไม่ได้หลงเด็กนะจอห์น ก็นายบอกเองว่าเด็กคนนี้เป็นรักแรกพบของชั้นไม่ใช่หรอ" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตอนนายเจอชั้นวันแรก นายยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชั้นเลย แถมนิสัยชั้นก็แปลกๆ นายยังตัดสินใจมาอยู่กับชั้นเลย......ชั้นไม่อยากให้รักแรกพบของชั้นไปอยู่กับคนอื่นนะจอห์น"

          จอห์นถอนหายใจออกมายาวๆคล้ายกับจะยอมแพ้ "นายจะดูแลเด็กให้ปลอดภัยได้ยังไง โอเค...เด็กอาจจะไม่มีใครมาตามล่าตัวอีก...แล้วนายล่ะ? นายจะดูแลลูกสาวของนายให้ปลอดภัยได้ยังไง ขนาดชั้นเป็นเพื่อนนายชั้นยังเคยโดนมอริอาร์ตี้ ศัตรูของนายเอาระเบิดมามัดไว้กับตัวเลย...นายลองคิดดูอีกทีมั้ย?"

          "นายและลูกจะปลอดภัย จะไม่มีใครทำอะไรนายได้อีก และจะไม่มีใครทำอะไรลูกสาวชั้นได้ด้วย" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง

          จอห์นถอนหายใจยาวๆออกมา "นายจะเชื่อฟังชั้นมากกว่าเดิมรึเปล่า"

          "ได้สิ ชั้นจะเชื่อฟังนาย" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

          "ต่อไปนี้จะกินข้าวตรงเวลารึเปล่า?"จอห์นถาม

          "แน่นอน ถ้ามื้อเช้านายเป็นคนทำ ชั้นจะตื่นมากินทุกวัน"

          จอห์นยิ้มเล็กน้อย "จะนอนก่อนตี 1 ได้มั้ย?"

          "ถ้าไม่มีคดี นอนเร็วก็ได้"

          "ไม่ได้สิ ต้องนอนก่อนตี 1 ทุกวัน"

          "ถ้ามีคดี ชั้นก็อยากทำให้จบก่อน" เชอร์ล็อคทำเสียงอ่อยๆ....ข้อนี้เขาทำไม่ได้จริงๆ จอห์นคงไม่ยอม

          จอห์นเห็นคนตรงหน้าทำหน้าเศร้าเล็กน้อย เขาก็ได้แค่ถอนหายใจเบาๆ...เล่นละครเศร้าเก่งเหลือเกินพ่อนักสืบ

          "อย่ามาทำเป็นเศร้า ชั้นรู้ว่านายเล่นละครเก่ง" จอห์นพูด "ก็ได้ ถ้ามีคดีที่ยังแก้ไม่เสร็จ ให้นอนช้าก็ได้ แต่มีข้อแม้ว่าชั้นจะต้องอยู่ด้วย"

          "ไม่มีปัญหา" เชอร์ล็อคยิ้มหน้าบาน

          จอห์นยิ้มเบาๆกับอาการคนตรงหน้า...เหมือนเด็กอยากได้ของเล่นไม่มีผิด...เห้ออออ...นี่เพื่อนหรือลูกชายเขากันแน่นะ?

                .....หรือไม่ใช่ทั้ง 2 อย่าง.....

          "โอเค ถ้านายยอมทำตามข้อตกลงชั้นก็โอเค" จอห์นพูด "แต่นายต้องทำให้มายครอฟซื้อบ้านใหม่ให้ได้ แล้วชั้นจะอนุญาตให้พาเด็กมาอยู่ด้วย"

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #360 Sedius (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:24

    นายสำคัญเสมอ คือจบค่ะพอแล้วเรื่องนี้แฮปปี้เอนดิ้ง เขินไม่ไหวแล้ว

    #360
    0
  2. #300 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:32
    แงง ทำไมคู่นี้น่ารักแบบนี้ T T 'นายสำคัญเสมอ' คำนี้กระแทกใจมาก กรี๊ดดดด ไหนจะประโยค 'นายและลูกจะต้องปลอดภัย' อีกล่ะ เหมือนพูดถึงลูกของเรา อ้ากกก
    #300
    0
  3. #264 heechulnarak (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:46
    ขอเงินพี่ง่ายแบบนี้เลย 555555 แต่พี่นางรวยจริงเรื่องนี้ต้องยอมรับ 55555
    #264
    0
  4. #5 Junior Prince LP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 00:24
    คือบับ จอนห์ออกแนวคุณแม่เบาๆเหมือนกันนะ ส่วนเชอร์ล็อคก็คุณพ่อเอาแต่ใจเห่อลูกสาว 55555

    เรื่องน่ารักมากก ทำต่อนะคะสู้ๆ
    #5
    1
    • #5-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 6)
      18 กรกฎาคม 2559 / 09:20
      ขอบคุณนะคะ แล้วมาอ่านมาคอมเม้นต์อีกเยอะๆน้าาาา : )
      #5-1