[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 5 : Unspoken ตอนที่ 4 : Love At First Sigh

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ต.ค. 59

                 ร่างสูงผอมบาง เจ้าของผมหยักศกสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องผู้ป่วยช้าๆอย่างเงียบเชียบ คนป่วยเจ้าของห้องเพียงคนเดียวนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ที่แขนเล็กๆมีร่องรอยการตรวจจากแพทย์ เชอร์ล็อค โฮมส์ยืนกอดอกพิงหน้าต่าง มองเด็กน้อยตรงหน้าอยู่เงียบๆ

                 จอห์น วัตสัน เดินตามเข้ามาภายหลัง เขาจ้องมองไปยังเด็กผู้หญิงตัวเล็กนั้นเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับ 'พยาน' ของนักสืบหนุ่มที่เขาพูดถึงตลอด 1 คืนที่ผ่านมา พยานตัวน้อยที่ทำให้เชอร์ล็อค โฮมส์สุดยอดอัจฉริยะแทบจะนอนไม่หลับ ต้องคอยมองดูนาฬิกาเกือบจะทุกๆ 1 ชั่วโมงราวกับต้องการให้เวลายามค่ำคืนผ่านพ้นไปโดยเร็ว เพื่อที่เขาจะได้มาพบกับเด็กน้อยตรงหน้าอีกครั้ง

            คุณหมอหนุ่มยื่นมือไปลูบผมยาวดำสนิทของคนที่กำลังหลับอยู่อย่างเบามือ ผมสีเข้มตัดกับผิวขาวบนใบหน้าเล็กๆที่น่ารัก แก้มแดงเล็กน้อยจากพิษไข้ คงพูดได้ว่าคนตรงหน้าเขานี้เป็นเด็กที่หน้าตาน่ารัก น่าทะนุถนอมมากเลยทีเดียว

            "น่าสงสารนะเชอร์ล็อค ตัวแค่นี้เองทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้" จอห์นพูดขึ้นหลังจากละมือออกจากเส้นผมนั้น

            ไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของนักสืบหนุ่ม เขายังมองไปที่คนป่วย ในหัวกำลังคิดคำนวณบางอย่างที่ไม่มีใครเข้าใจ

            "หมอที่ตรวจเธอบอกว่าเธอไม่ร้องไห้ซักนิด ไม่ว่าจะฉีดยาหรือตรวจอะไร เธอก็ไม่ร้องเลย ผิดปกติมาก เธอคงเป็นเด็กที่เข้มแข็ง ไม่ก็คงช็อคจนไม่พูดกับใครแล้ว" จอห์นพูดต่อ

            "แต่ชั้นได้ยินเสียงเธอร้องไห้ มันดังอยู่ข้างหูชั้นตอนพาเธอออกมา เสียงนั้นยังก้องอยู่ในหัวของชั้นตลอดเวลา" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงราบเรียบ

            "แต่ตอนนี้เธอไม่พูดกับใครเลย ไม่ตอบรับอะไรใครทั้งนั้น เกร็กบอกว่าเธอไม่หันมาคุยกับเขาด้วยซ้ำ หันหน้าหนีตลอดเวลา" จอห์นถอนหายใจ

            เชอร์ล็อคเดินมาหยุดนิ่งที่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าเล็กๆอย่างพิจารณาก่อนจะพูดว่า  "ลืมตาเถอะ ชั้นรู้ว่าเธอตื่นนานแล้ว คนนอนหลับสนิทจะหายใจสม่ำเสมอกว่านี้"

            จอห์นหันไปมองหน้าเชอร์ล็อคด้วยความแปลกใจ แล้วหันมามองหน้าคนป่วยอีกครั้ง

            ร่างเล็กค่อยๆลืมตาช้าๆ ทำให้จอห์นเห็นว่าเธอมีดวงตากลมโตดูน่ารัก แฝงไปด้วยความเศร้าและความหวาดระแวง จอห์นเชื่อว่าหากไม่มีเหตุการณ์อันน่าเศร้านี้เกิดขึ้น ดวงตาคู่นี้ต้องสดใสมากแน่ๆ

            เด็กน้อยยังคงเงียบ ไม่พูดอะไร เธอมองไปที่หน้าของคนที่พึ่งพบกันเป็นครั้งแรก

            "อ้อ...ลืมแนะนำตัว ชั้นชื่อ จอห์น วัตสัน เป็นทหาร เอ่อ...ตอนนี้เป็นหมอ แต่ไม่ต้องกลัวนะชั้นไม่ฉีดยาเธอหรอก ชั้นเป็นหมอรักษาผู้ใหญ่น่ะ" จอห์นแนะนำตัว แต่เด็กน้อยยังคงมองจอห์นด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ                                          

 


                 "เขาเป็นเพื่อนชั้นเอง เราอยู่บ้านเดียวกันที่ถนนเบเกอร์" เชอร์ล็อคอธิบาย

                 เจ้าของผมยาวสีดำสนิทหันกลับมามองคนที่พึ่งพูดจบ ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากทั้ง 2 ฝ่าย คนตาแป๋วยังคงมองคนที่สูงกว่า

            "จำชั้นได้มั้ย เราเจอกันเมื่อคืน" เชอร์ล็อค โฮมส์ยื่นมือไปข้างหน้าอย่างที่ทำเมื่อคืน "ชั้นชื่อเชอร์ล็อค โฮมส์ เธอปลอดภัยแล้วอย่างที่ชั้นพูดไว้"

            "เด็กหญิงมองตามมือนั้น ชั่งใจอยู่ซักพักก่อนจะค่อยๆยื่นมือออกมาจับมือนั้นเอาไว้ น้ำตาค่อยๆไหลลงมาจากดวงตากลมโตนั้นอีกครั้ง เชอร์ล็อคค่อยๆยื่นมืออีกข้างพยุงตัวเด็กน้อยให้ลุกขึ้นนั่ง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าและสวมกอดคนตัวเล็กอย่างอบอุ่น เด็กหญิงร้องไห้หนักขึ้นแต่ยังไม่ยอมพูดอะไร

            คนทั่วไปมองว่าเขาเป็นคนหยิ่ง หยาบกระด้าง ขวานผ่าซาก ไม่สนใจใคร เป็นตัวประหลาดที่ไม่น่าคบ แต่สำหรับจอห์น วัตสันแล้ว ภาพตรงหน้านี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจเล็กน้อย.....มุมอ่อนโยนของเชอร์ล็อค โฮมส์ ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน

 

 

            "ทำไมต้องร้องไห้ทุกทีที่เจอกันเลย" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน...ใช่!!!... น้ำเสียงอ่อนโยน จอห์นรู้จักเขามาเกือบ 2 ปี ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเพื่อนร่วมแฟลตใช้เสียงแบบนี้พูดกับใครด้วย 'ใจ' จริงๆ ไม่ใช่การออดอ้อนเพื่อหลอกคนอื่นขณะทำคดี

            เด็กหญิงไม่ตอบแต่กอดเชอร์ล็อคแน่นขึ้นจนตัวคนถูกกอดสัมผัสได้

            "ครั้งหน้าเจอกันจะไม่ร้องไห้แล้วได้ไหม" เชอร์ล็อคพูดเบาๆกับคนในอ้อมกอด

            ไม่มีคำตอบใดๆจากคนที่ถูกถามนอกการจากกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น....ถือว่าเป็นการตอบรับก็แล้วกัน

            "ชั้นควรถ่ายภาพน่าประทับใจนี้เก็บไว้รึเปล่านะ" จอห์นทำมือเหมือนจัดวางเฟรมถ่ายภาพ "เชอร์ล็อค โฮมส์อันโด่งดังเข้าใกล้เด็กได้โดยเด็กไม่ร้องกรี๊ดตกใจ นักข่าวคงอยากทำข่าวนี้กันมาก" จอห์นหัวเราะเบาๆ

            เชอร์ล็อคยิ้มให้กับคำพูดของจอห์น ก่อนจะก้มลงจูบเส้นผมของคนตรงหน้าเบาๆ "ถ้าหยุดร้องไห้ พรุ่งนี้จะมาหาแต่เช้า เธอยังอยากเจอชั้นอยู่รึเปล่า"

            เด็กหญิงไม่พูดอะไร แต่พยักหน้าแรงๆขณะที่หน้ายังซุกอยู่ที่คนตัวสูง เชอร์ล็อคยิ้มพอใจ

            "อยากให้มาหาก็เงียบก่อนสิ"       

            เด็กหญิงตัวเล็กค่อยๆเงียบเสียงลง เสียงร้องไห้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นและหยุดร้องไปในที่สุด

            จอห์นค่อนข้างประหลาดใจกับภาพตรงหน้า ทำไมเด็กคนนี้ถึงเชื่อฟังเชอร์ล็อคขนาดนี้ แถมยังกอดไม่ยอมปล่อยอีกต่างหาก บุคลิกนิสัยแบบเชอร์ล็อค อย่าว่าแต่เด็กเลย ผู้ใหญ่บางคนยังขยาดด้วยซ้ำ

           "เก่งมากเด็กดี" เชอร์ล็อคก้มจูบบนเส้นผมสีดำสนิทอีกครั้ง "เธอไม่คิดจะพูดกับชั้นหน่อยหรอ อะไรก็ได้ เช่น เธอชื่ออะไร ชีวิตประจำวันเป็นยังไง เรียนที่ไหน เพื่อนสนิทชื่ออะไร" 

            เด็กหญิงยังคงนิ่งไม่ตอบอะไร

            "แม่เธอเป็นคนให้คนอื่นพาเธอไปแอบจากคนไม่ดีใช่มั้ย" เชอร์ล็อคถาม

            เด็กหญิงพยักหน้าเบาๆขณะที่ยังกอดอยู่

            เชอร์ล็อคยิ้มเล็กน้อย..ก็ได้..ไม่พูดก็ได้

            "เธอรู้จักคนที่พาเธอไปแอบมั้ย" เชอร์ล็อคถามต่อ

             เด็กหญิงส่ายหัว

            "คนที่ช่วยเป็นผู้ชายหรอ"

            เด็กหญิงส่ายหัวอีกครั้ง

            "เขาเป็นคนใจดีใช่มั้ย พูดกับเธอดีๆใช่รึเปล่า"

            เด็กหญิงพยักหน้า

            "จำหน้าคนที่ช่วยได้มั้ย เห็นหน้าเขามั้ย"

               เด็กหญิงส่ายหัว

            "คนที่ทำร้ายแม่เธอ เธอเห็นหน้าเขารึเปล่า"

            เด็กหญิงส่ายหัว

            "แม่เธอรู้จักเขามั้ย แม่เธอคุยกับเขารึเปล่า" เชอร์ล็อคถามอีกครั้ง

            เด็กหญิงไม่ตอบอะไรก่อนจะสะอื้นเบาๆ ดูเหมือนเธอจะเริ่มร้องไห้อีกแล้ว

            "โอเค โอเค ไม่ถามแล้ว ไม่ร้องนะเด็กดี" เชอร์ล็อคกอดปลอบใจคนข้างหน้าแน่นขึ้น

            จอห์นหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กในกระเป๋าเสื้อโค้ตออกมาจดรายละเอียดที่เชอร์ล็อคถามซักครู่นี้ไว้อย่างที่เขาทำเป็นปกติเวลาออกมาสืบคดี รายละเอียดเล็กน้อยก็พลาดไม่ได้เด็ดขาด นักสืบชื่อดังเคยกล่าวไว้เช่นนั้น

           "วันนี้เธอพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ชั้นจะมาหาแต่เช้า" เชอร์ล็อคคลายอ้อมกอดแล้วพยุงให้เด็กหญิงได้นอนพักผ่อนตามเดิม "เจอกันต้องไม่ร้องไห้แล้วนะ" เชอร์ล็อคพูดย้ำสัญญาอีกครั้ง

 

 

            "นายทำได้ยังไง" จอห์นพูดหลังออกมาจากห้องพักคนไข้แล้ว

            "ทำอะไร"

            "นายทำให้เด็กเข้าใกล้นายได้ ทั้งๆที่ปกติเด็กคนไหนๆเจอนายถ้าไม่วิ่งหนีก็ร้องไห้กันทั้งนั้น"

            "นั่นไม่ใช่คำชมรึเปล่าจอห์น"

            "นี่กำลังชมอยู่" จอห์นพูด "นายดูมีความสุขเวลาอยู่กับเด็กคนนี้นะ นายดู...อ่อนโยนขึ้นมาก

            เชอร์ล็อคหยุดคิดซักครู่

           "ชั้นไม่รู้หรอกว่าทำไมเด็กถึงยอมให้ชั้นเข้าใกล้และเลือกที่จะคุยกับชั้นแทนที่จะเป็นคนอื่น ชั้นเองก็ไม่มีความคิดที่อยากจะคาดเดาอารมณ์หรืออนุมานความคิดของเด็กคนนี้ด้วย มันแปลกมาก เหมือนชั้นไม่อยากรู้อะไรเท่ากับการได้อยู่ตรงนี้ก็พอ" เชอร์ล็อคตอบ "ส่วนเรื่องทำไมชั้นถึงดูมีความสุขเวลาอยู่กับเด็กคนนี้ มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ แบบว่า...เหมือนมีอะไรดึงชั้นเข้าหาเด็กคนนี้ มันทำให้ชั้นรู้สึกอยากให้เด็กคนนี้อยู่ในชีวิตชั้น ...ยังไงดี...เจอกันเมื่อคืนครั้งแรก ชั้นก็รู้สึกแบบนี้เลยจอห์น"

            จอห์นยิ้มให้กับคำอธิบายอันยืดยาวของเพื่อนร่วมแฟลต คนๆนี้ไม่ฉลาดเรื่องความรู้สึกหรือความสัมพันธ์มนุษย์เอาซะเลย เชอร์ล็อคเป็นคนมีปัญหาด้านการเข้าสังคมเพราะเขาฉลาดเกินไป เขาจึงมองว่าคนอื่นล้วนฉลาดน้อยกว่าเขา สังคมคนโง่มันช่างน่าเบื่อ เขาจึงเลือกที่อยู่คนเดียว ไม่ค่อยให้ใครก้าวเข้ามาในชีวิตหรือในความคิดของเขาได้ง่ายๆ

               เด็กคนนี้เป็นคนพิเศษ...

       

 

              "การที่เจอกันครั้งแรกก็รู้สึกดีเลย เขาเรียกว่า 'ถูกชะตา' นะเชอร์ล็อค" จอห์นอธิบาย "ไอ้คำอธิบายยืดยาวของนายถ้าชั้นไม่รู้มาก่อนว่านายพูดถึงเด็ก 3-4 ขวบ ชั้นจะพูดว่าอาการที่นายเป็นน่ะ เขาเรียกว่า...."

            "มันเหมือนตอนที่ชั้นเจอนาย"

            "รักแรกพบ"

            ทั้งสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกันแต่มันเป็นคนละประโยค

       

 

            "นายพูดว่าอะไรนะ" จอห์นถามขึ้นก่อน

            "ชั้นบอกว่าความรู้สึกที่เจอครั้งแรกก็รู้สึกดีเลย มันเหมือนกับตอนที่ชั้นเจอนายครั้งแรกในห้องแล็ปนั้น ที่นายเรียกว่า 'ถูกชะตา' น่ะ ชั้นก็ถูกชะตากับนาย"เชอร์ล็อคอธิบาย "แต่เมื่อกี้นายพูดว่ารักแรกพบ?"  

            "อ่า...ใช่ ชั้นพูด" จอห์นอ้ำอึ้ง "ชั้นหมายถึงถ้าคนที่นายพูดถึงไม่ใช่เด็กแต่เป็นผู้หญิงอายุซัก 20 กว่าๆ ชั้นคงคิดว่าอาการที่นายเป็นเขาเรียกว่ารักแรกพบ"

            "ถึงชั้นจะไม่สนใจหลักความสัมพันธ์มนุษย์งี่เง่า หรือไม่เข้าใจจิตใจคนเท่าไหร่ แต่ชั้นคิดว่ารักแรกพบของชั้นคงไม่เกิดขึ้นกับผู้หญิงอายุ 20 กว่าๆเท่านั้นหรอก" เชอร์ล็อคพูด "รักแรกพบของชั้นเกิดได้กับทุกเพศ ทุกวัยนะจอห์น" เชอร์ล็อคจ้องลงไปในดวงตาสีน้ำตาลของคนตรงหน้าเหมือนกำลังค้นหาบางอย่าง

             จอห์นจ้องกลับไปที่ดวงตาสีฟ้าที่มีเสน่ห์ลุ่มลึกคู่นั้นเช่นกัน

 

 

           "เฮ้ ! พวกนายสองคน ยังไม่กลับอีกหรอ" เสียงเลสเตรดร้องทักขณะที่เดินมากับจ่าโดโนแวนและแอนเดอสัน

            "ก็กำลังจะกลับ" เชอร์ล็อคถอนสายตาจากคนตรงหน้าหันมาคุยกับนายตำรวจแทน

            "เด็กคุยกับนายมั้ย" เลสเตรดถาม "ชั้นให้เจ้าหน้าที่ทั้งแผนกลองคุย จิตแพทย์ก็ด้วย เธอไม่คุยกับใครเลย ถ้าไม่นอนเงียบๆก็หันหลังหนี"

            "ก็ตอบคำถามนิดหน่อย" เชอร์ล็อคพูด "ดูเหมือนเด็กจะรักชั้นมากกว่าตำรวจแบบพวกนายนะ" เชอร์ล็อคหัวเราะ และล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ตสีดำของตนเอง หยิบลิปสติกแท่งสีทองยื่นให้สารวัตรเลสเตรด "ชั้นคืนให้"

            "ถอดรหัสได้แล้ว?" 

            "ยังถอดไม่ได้ แต่ชั้นไม่รับทำคดีนี้"...เขาไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ของคนตัวเล็กคนนั้นอีกแล้ว

            "ว่ายังไงนะ ! นายจะบ้าหรอ รับงานมาแล้วทิ้งงานไม่ได้นะ" จอห์นดุ

            "ชั้นไม่ได้ทิ้งงาน แต่ให้ถือว่าชั้นไม่เคยรับงานนี้ตั้งแต่แรก ไม่เคยไปที่เกิดเหตุ ไม่เคยเห็นหลักฐาน ไม่เคยพบพยาน"

            "แก้รหัสไม่ได้เลยทิ้งงานสินะ กระจอกซะจริงๆ" โดโนแวนพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

            "เอาเป็นว่าไม่รับทำคดีก็แล้วกัน" เชอร์ล็อคพูดก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อโค้ตสีน้ำตาลของแฟลตเมตที่ยืนอยู่ข้างๆ ควานหาบางอย่างอยู่แถวๆอกเสื้อ ก่อนจะหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาฉีกกระดาษใบหนึ่งให้เลสเตรด "อันนี้จอห์นจดไว้ว่าเด็กตอบคำถามอะไรบ้าง ชั้นขอค่าตอบแทนจากกระดาษใบนี้ เป็นพรุ่งนี้เช้าให้ชั้นเยี่ยมเด็กคนนี้ตามลำพัง ห้ามมีคนของนาย ตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยง"

             "ถ้านายไม่รับทำคดี นายจะมายื่นข้อเสนอทำไม" แอนเดอสันถามขึ้น

            "นายจะไม่ตกลงก็ได้เลสเตรด แต่นายรู้ใช่มั้ยว่าเด็กจะคุยกับชั้นแค่คนเดียว"

            "โอเค ชั้นตกลงรับข้อเสนอของนาย แต่นายต้องจำไว้อย่างหนึ่งว่าถึงเด็กจะพูดกับนายแค่คนเดียว แต่เด็กคนนี้ก็ยังเป็นพยานในคดีของชั้น"

            "ตอนนี้ยังเป็นคนของนาย พรุ่งนี้หลังบ่ายโมงค่อยเช็คสถานการณ์อีกทีแล้วกัน" เชอร์ล็อคยิ้มแล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้

            "หมายความว่ายังไง" เลสเตรดขมวดคิ้ว

            "ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ชั้นหิวข้าวละ" เชอร์ล็อคไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะเดินออกจากวงสนทนา "อ้อ...เลสเตรด นายควรตักเตือนลูกน้องนายบ้าง เวลางานห้ามแอบไปทำเรื่องส่วนตัว" เชอร์ล็อคมองไปยังโดโนแวนและแอนเดอสัน

            "พูดบ้าอะไรตัวประหลาด" โดโนแวนพูดด้วยเสียงหงุดหงิด

            "ดูจากหัวเข่าของเธอนะโดโนแวน กับรอยยับยู่ยี่ของเสื้อผ้า อ้อ...มีกลิ่นโคโลญจ์ด้วย...เธอใช้โคโลญจ์กลิ่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เชอร์ล็อคถาม

            "ทำไม ชั้นจะใช้ตอนไหนแล้วมันเกี่ยวอะไร"

             "กลิ่นไร้รสนิยม กลิ่นเดียวกับแอนเดอสัน" เชอร์ล็อคหันไปมองแอนเดอสัน "ชายหญิงต้องใกล้ชิดกันขนาดไหน กลิ่นโคโลญจ์ถึงติดกันมาได้น่ะ"

            ไม่มีใครพูดอะไร เลสเตรดหันไปมองลูกน้องสองคนด้วยสายตาตำหนิ เชอร์ล็อคดึงแขนจอห์นออกจากวงสนทนาที่เริ่มจะน่าเบื่อ

 

 

            "ทีหลังอย่าทำแบบนี้" จอห์นพูดด้วยเสียงเข้มเหมือนกำลังดุคนตัวสูงอยู่

            "อะไร? ทิ้งงานหรอ? ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ทิ้งงาน แค่ไม่รับงานนี้ ซึ่งชั้นก็ทำบ่อยๆแล้วนายก็ไม่เคยว่านะ"

            "ไม่ใช่เรื่องงาน" จอห์นพูดด้วยเสียงเดิม

            "เรื่องโดโนแวน? ไม่ต้องโกรธแทนหรอกน่าจอห์น สองคนนั้นไม่อายหรอก"

            "ไม่ใช่เรื่องนี้" จอห์นพูดเสียงดังขึ้น "อย่ามาล้วงเสื้อโค้ตชั้นโดยไม่บอกก่อนอีก"

            "อ๋อ...เรื่องนี้แค่นี้เอง" เชอร์ล็อคทำเสียงสบายใจ "วันหลังจะบอกก่อนล้วงก็แล้วกัน"

            "มันไม่ใช่อย่างนั้น!!" จอห์นดุ "ห้ามล้วงเสื้อโค้ตชั้น ไม่ว่าชั้นจะอนุญาตหรือไม่ก็ตาม"

            "โมโหทำไมจอห์น นายยังเคยล้วงเสื้อโค้ตชั้น ชั้นยังไม่โกรธเลย"  

            "นายบอกให้ชั้นหยิบมือถือให้นายเพราะมือนายไม่ว่าง" จอห์นพูด "อีกอย่างนั่นมันห้องแล็ป มันไม่มีใครเข้าใจมั้ยเชอร์ล็อค"

            "ไม่เข้าใจ" เชอร์ล็อคพูด "ตกลงนายโกรธที่ชั้นล้วงเสื้อนายโดยไม่บอกก่อน หรือโกรธที่ชั้นทำในที่สาธารณะกันแน่"

            จอห์นทำหน้าไม่ถูกเมื่อเจอคำถามนี้ จึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง "ไหนว่าหิวข้าว เรียกแท็กซี่สิ"

            เชอร์ล็อคยิ้มและพูด "ไม่ต้องเรียก เราจะไปกินที่ร้านแองเจโล่กัน ชั้นจองไว้แล้ว เดิน 5 นาทีก็ถึง"

            "เดิน??? อารมณ์ไหน"

            "วันนี้ชั้นอารมณ์ดี ชั้นอยากใช้เวลานานๆไม่อยากรีบร้อน"

เชอร์ล็อคพูดจบก็เดินนำหน้าไปก่อน พลางชมนกชมไม้ชมรังผึ้งอย่างอารมณ์ดี โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆจะทำหน้ามุ่ยเพราะความไม่พอใจอยู่

            "ทำอะไรไม่ปรึกษาอีกแล้วนะเชอร์ล็อค!" เขาคิด

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #359 Sedius (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 19:16

    โอ้ววว ทำไมพึ่งมาเจอออ ช้ามากแบบมากๆแบบมากเกินไป ดีมากเลยค่ะไรท์คิดถึงช่วงที่ดูซีรีย์เรื่องนี้เลยค่ะ ฮืออ ตอนถียงกันคือใช่เลย น่ารักมาก ☺️

    #359
    0
  2. #309 555song (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 08:08
    ทีหลังจะบอกก่อนล้วงละกัน 5555555 ขำประโยคนี้นานมาก ชอบการต่อปากค่อคำกันมากเลยค่ะ ยังกะหลุดมาจากซีรี่ย์ 555
    #309
    0
  3. #299 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:26
    ฮืออออ น่ารักมาก อะไรคือจอห์นพูดคำว่ารักแรกพบ แล้วโฮล์มส์บอกว่า รักแรกพบของฉันเกิดขึ้นได้กับทุกเพศ ทุกวัย ต้องการจะสื่ออะร้ายยยย > <
    #299
    0
  4. #263 heechulnarak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:31
    โอ้ย น่ารักมาก เหนื่อยแทนจอหน เลย 555555
    #263
    0
  5. #121 พี่แอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 14:18
    โอ๊ยยยยยยยยยยย ฟินตัวจะแตกกกกกกกก

    โคตรเขินค่ะ



    ตอนเจอจอห์นคือรักแรกพบค่ะ ใช่เลย อิชั้นยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ยันทุกท่าค่ะ บอกเลยย 555555



    เขินสุดคือตอนล้วงเสื้อโค้ท แม่มมมมมมมมคะ ตอนอ่านนี่อิชั้นตาโตเลย แบบ.. เหยยย Sherlock ไปล้วงแบบนี้ได้ยังไง

    คนอยู่กันเยอะแยะ แกไม่อายแต่จอห์นอายนะคะ แถมยังไม่รู้ตัวอีกว่าทำอะไรลงไป



    ฟิคสนุกมากค่ะ น่ารักด้วย เขินด้วย หวีดแรงมากกกกก 5555
    #121
    1
    • #121-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 5)
      7 พฤศจิกายน 2559 / 14:19
      สวัสดีสมาชิกใหม่ค่าาาาา อย่าลืมกด Fav.นะคะ : )
      #121-1
  6. #13 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 12:16
    โอ๊ย ฟินค่ะะะ /ลงไปนอนกองกะพื้นนน
    #13
    1
    • #13-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 5)
      26 กรกฎาคม 2559 / 16:18
      มารักแรกพ้งรักแรกพบอะไรกันก็ไม่รู้ บ้าจริงงงงง >////<


      ได้ข่าวว่าพูดถึงเด็กว่ารักเด็กตั้งแต่แรกพบ แล้วมาจ้องตาอารายกานนนน


      เลสเตรดมาขัดตลอดๆๆๆ เบื่อจุง 55555
      #13-1
  7. #3 DeadMan_Gray (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 23:07
    น่ารักมากๆเลยอ่ะ เชอร์ล็อกนายอารมณ์ดีที่มีรักแรกพบเป็นจอห์นใช่มะ //สู้ๆนะคะไรท์ : )
    #3
    1
    • #3-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 5)
      18 กรกฎาคม 2559 / 18:17
      คนอ่านอุตส่าห์มาอ่านฟิคจะนักเขียนฝึกหัดแบบเรา เราสู้อยู่แล้ว เย้ๆๆๆ


      ขอบคุณที่มาอ่านมาคอมเม้นนะค๊า : )
      #3-1