[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 43 : Unspoken ตอนที่ 41 : Brave Girl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59

          เชอร์ล็อค โฮมส์ดึงเชอร์ลิน โฮมส์ผู้เป็นลูกสาวมากอดไว้แน่นๆ เด็กหญิงครางงึมงัมเล็กน้อยเพราะถูกขัดจังหวะการนอนหลับอย่างสบายแต่เธอก็ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา เชอร์ล็อคกดศรีษะเล็กๆของลูกสาวไว้ที่หัวไหล่ของตัวเอง
          "อย่าเล็งปืนมาที่ลูกสาวของผม" เชอร์ล็อคกล่าวเสียงเข้ม
          "นั่นไม่ใช่ลูกของคุณ" แมร์รี่ วัตสันกล่าว "คุณย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจว่าจริงๆแล้วเด็กคนนั้นเป็นลูกของใคร และชีวิตในอดีตเป็นยังไง"
          "ผมไม่แคร์อดีต ปัจจุบันเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของผม เป็นเชอร์ลิน โฮมส์ของผม" เชอร์ล็อคพูด "เธอจะได้รับการคุ้มครองอย่างเต็มที่จากครอบครัวของผมในฐานะหลานสาวคนเดียวของครอบครัว"
          "เมื่อจิม มอร์ริอาร์ตี้ไม่อยู่และขบวนการของเขาพังไม่เป็นท่าเพราะการกวาดล้างของคุณและพี่ชาย ชั้นก็ไม่จำเป็นจะต้องฝากเด็กไว้ให้คุณเลี้ยงดูหรือคุ้มครองความปลอดภัยอีก เด็กจะต้องกลับไปอยู่กับครอบครัวที่มีอยู่นั่นคือครอบครัวฝั่งพ่อที่ฮ่องกงไม่ใช่ที่นี่"
          "โฮมส์คือครอบครัวของเธอ" เชอร์ล็อคพูด "เธอมีคุณปู่คุณย่าที่ใจดีรออยู่ที่ลีดส์ มีคุณยายที่ทำขนมอร่อยๆให้อยู่ที่ถนนเบเกอร์ มีคุณลุงเป็นนักการเมือง มีคุณพ่อเป็นนักสืบชื่อดัง เธอมีทุกอย่างที่ต้องการอยู่ที่อังกฤษ"
          ประตูห้องพักเปิดออกอีกครั้งและมีเสียงของใครบางคนพูดขึ้น "ที่สำคัญเธอมีคุณอาเป็นหมอและเป็นอดีตทหารอย่างผมอีกด้วย"


          จอห์น วัตสันเปิดประตูห้องพักเข้ามาพร้อมกับเล็งปืนพกประจำตัวไปที่ภรรยาในชุดเดรสสีหวาน นับจากที่เขาออกจากห้องไปหลังจากที่บอกเชอร์ล็อคว่าจะไปอาบน้ำ....เขายังไม่ได้ก้าวเท้าออกจากโรงพยาบาลนี้เลย เขารอ...รอที่เธอคนนี้จะมา....และเป็นไปตามคาด แมร์รี่มาทันทีเมื่อเห็นว่าจอห์นออกจากห้องไปแล้ว
          แมร์รี่กระตุกยิ้ม "อย่าเล็งปืนมาที่ภรรยาตัวเองสิคะ มันอันตรายนะ"
          จอห์นก้าวเท้าเข้าไปในห้อง "ผมกำลังเล็งปืนไปที่คนที่ลักพาตัวหลานสาวของผมและยิงเพื่อนของผมอยู่ต่างหาก" จอห์นพูด "ภรรยาของผมเป็นคนน่ารัก เธอจะไม่มีวันทำอะไรเลวๆแบบนั้น แต่คุณทำ...."
          "เป็นห่วงกันมากจังเลยนะคะคู่หูคู่นี้" แมร์รี่พูด "มันเป็นเพราะคุณสองคนทำให้ชั้นเลือกที่จะต้องทำแบบนี้"
          "คุณเลวด้วยตัวคุณเองแมร์รี่ ผมสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณเลย" จอห์นพูด
          "คุณสองคนกำลังจะกลับไปคืนดีกันและมีแนวโน้มว่าจะกลับไปอยู่ด้วยกัน....เมื่อจอห์นตัดสินใจได้ ซักวันหนึ่งเขาจะขอเลิกกับชั้นและชั้นก็จะไม่มีโอกาสอยู่ใกล้เด็กอีก" แมร์รี่พูด "ชั้นยอมให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้"
          "คุณหลอกผมและเชอร์ลินมาโดยตลอด หลอกว่าคุณเป็นคุณอาแมร์รี่ที่น่ารัก ใจดี ที่แท้ทุกอย่างมันก็แค่เรื่องจอมปลอม" จอห์นกัดฟันพูด "คุณวางแผนมานาน เข้าไปทำงานที่คลีนิกที่เชอร์ลินจะไปรักษา มาตีสนิทกับผม ทำมาเป็นช่วยผมในวันที่ผมอ่อนแอ คุณหลอกผมทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่เรื่องบัตรผู้ปกครองของเชอร์ลินที่ผมให้คุณยืมเพื่อไปรับเชอร์ลินแทนผมวันนั้น....บัตรที่ผมได้มามันเป็นบัตรปลอมที่คุณทำเลียนแบบ ส่วนบัตรจริงคุณก็เอาไป เมื่อวานคุณเอายานอนหลับใส่ในขนมปังของเชอร์ลินใช่ไหม ผมถามเชอร์ลินแล้วว่าพอคุณมารับ คุณเอาขนมปังให้เธอกินแล้วเธอก็ง่วงนอน...คุณวางแผนที่จะลักพาตัวเชอร์ลินมานานแล้วแมร์รี่ไม่ใช่เพราะผมสองคนจะกลับไปคืนดีกัน"
          "และคุณยิงเพื่อนรักของผมเจ็บปางตายนั่นคือสิ่งที่ผมให้อภัยคุณไม่ได้"
          "แต่เขาก็ไม่ตาย นั่นเป็นเพราะชั้นยิงที่ท้องของเขา ชั้นแค่ต้องการช่องว่างในการหนีไม่ได้มีเจตนาที่จะฆ่าเขา"
          "คุณเจตนาที่จะฆ่าผม" เชอร์ล็อคพูด "ถ้าคุณยิงผมในจุดอื่นที่ไม่ใช่ที่ท้อง ผมจะเจ็บหนักกว่านี้หรืออาจจะตายทันทีก็จริงแต่ข้างล่างมีจอห์น มีเชอร์ลิน ถ้าจอห์นเห็นผมมีโอกาสที่จะไม่รอดค่อนข้างสูง เขาจะรีบไปกดสัญญาณเตือนภัยหรือเรียกตำรวจทันทีนั่นมันจะทำให้คุณหนีไม่ทัน คุณเลือกที่จะยิงที่ท้องของผมเพื่อที่จอห์นมาเห็นจอห์นจะต้องช่วยปฐมพยาบาลผม ต้องห้ามเลือดผมก่อน มือของเขาจะไม่ว่างไปโทรศัพท์เรียกตำรวจหรือกดสัญญาณเตือนภัยที่อยู่ข้างล่างเพราะเขาเป็นหมอ สัญชาตญาณความเป็นหมอของเขาทำให้เขารู้ว่าถ้าเขากดแผลห้ามเลือดให้ผมได้เขาจะทำทันที แล้วค่อยเรียกตำรวจทีหลังเพราะถึงตอนนั้นคุณก็หนีไปไกลแล้ว"
          "คุณคิดว่าเชอร์ลินจะต้องช็อคที่ได้ยินเสียงปืนหรือเห็นเลือด เพราะมันจะทำให้คิดถึงเหตุการณ์วันที่แม่ตายและอาการเธอจะกำเริบอย่างที่แล้วๆมา อย่างเช่นไปหลงทางในพายุฝนแล้วอาการกำเริบ คุณฉลาดนะแมร์รี่ที่มีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีแต่คุณคิดเรื่องพวกนี้ได้ทัน คุณหวังจะให้จอห์นเสียเวลามากขึ้นเพราะต้องโอ๋เชอร์ลินให้หยุดร้องไห้ก่อนถึงจะมาช่วยผมได้ คุณเจตนาที่จะฆ่าผมไม่ได้แค่เอาไว้ถ่วงเวลาอย่างที่คุณพูด" 
          จอห์นตาโตด้วยความตกใจ "ที่เชอร์ลินอาการกำเริบจนไม่พูดกับผมวันนั้นมันฝีมือคุณหรอแมร์รี่..."
          "แมร์รี่เอาแมวที่หน้าตาคล้ายๆกับแมวของเชอร์ลินที่เชอร์ลินเคยเลี้ยงออกมาล่อเชอร์ลินออกไปหวังที่จะลักพาตัวตั้งแต่ตอนนั้น" เชอร์ล็อคพูด "ถ้านายไม่ได้ไปหาเชอร์ลินเจอก่อน แมร์รี่ลักพาตัวเชอร์ลินไปนานแล้ว"
          "ไม่ใช่ ! วันนั้นชั้นไม่ได้จะลักพาตัวเชอร์ลิน ชั้นเคยบอกไปแล้วว่าชั้นไม่ได้คิดจะลักพาตัวเชอร์ลินในวันนั้น คุณปั้นเรื่องโกหกเชอร์ล็อค โฮมส์ ! คุณมันขี้ขลาด ! ขี้แพ้ !"
          "อย่ามาเสียงดังในห้องที่หลานสาวของผมกำลังหลับอยู่นะคุณแมร์รี่ มอร์สแตน" เสียงของมายครอฟ โฮมส์ดังมาจากหน้าประตูห้อง เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้องแล้วหยุดลงที่ข้างเตียง ชายในชุดสูทสุภาพเรียบร้อยยื่นมือที่สวมถุงมือหนังสีดำออกไปลูบผมหลานสาวที่กำลังนอนหลับในอ้อมกอดของน้องชายตัวเองเบาๆแล้วมองไปยังผู้หญิงที่พึ่งพบหน้าเป็นครั้งที่สอง "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะครับ ผมไม่คิดว่าจะได้พบคุณอีกครั้งเร็วขนาดนี้"
          สิ้นสุดคำของมายครอฟคนในชุดสูทสีดำสุภาพเรียบร้อยจำนวนหนึ่งก็มายืนปิดไว้ที่หน้าห้องพัก....ทุกคนล้วนเป็นลูกน้องของมายครอฟทั้งสิ้น
           "อย่าตกใจ คนของผมแค่มาคุ้มกันเชอร์ลินตามปกติ" มายครอฟพูด
          "หึ....แผนล่อชั้นให้มาหรือคะคุณมายครอฟ เอาคนออกไปจากหน้าประตูห้อง วางแผนให้จอห์นออกจากห้อง ปล่อยห้องให้โล่งไร้การควบคุมแล้วทิ้งเด็กไว้กับคนป่วย....ขี้ขลาดกันชะมัดถึงใช้เด็กเล็กๆเป็นเกราะคุ้มกันให้กับตัวเอง"
           "คุณต่างหากที่ขี้ขลาด ที่คุณพร่ำบอกว่าคุณทำเพื่อเด็ก หวังว่าเด็กจะปลอดภัย แต่ที่จริงคุณทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น" มายครอฟพูด "คุณทิ้งเด็กไว้เพราะเอาตัวรอด....เอาตัวรอดจากคนที่จะมาฆ่าเด็ก..คุณรู้ว่าถ้าเด็กอยู่กับคุณ คุณจะไม่รอดเช่นกันคุณเลยทิ้งเด็กเอาไว้ให้เชอร์ล็อค...พอถึงวันที่คุณรู้ว่าจะไม่มีใครมาตามล่าเด็กอีกคุณก็กลับมา จะมาเอาเด็กไปเพราะรู้สึกผิดกับแม่ของเด็กที่คุณดูแลเด็กไม่ได้ตามที่สัญญาเอาไว้"
          "ก่อนที่คุณจะด่าอะไรชั้น คุณควรจะกล่าวขอบคุณชั้นซักนิดนะคะที่น้องคุณรอดตายมาเพราะชั้นเป็นคนโทรเรียกรถพยาบาลหลังจากที่ชั้นหนีไปได้" แมร์รี่พูด "อย่างน้อยก็เห็นแก่ที่เขาช่วยเลี้ยงเพ็กกี้เอาไว้ให้ปลอดภัยมาจนถึงตอนนี้ ชั้นเรียกรถพยาบาลให้แต่เขาจะรอดจนรถพยาบาลมามั้ย....ก็แล้วแต่ความแข็งแรงของเขาก็แล้วกัน"
          "ไม่ใช่ ที่รถพยาบาลมาทันไม่ใช่เพราะคุณ แค่เป็นเพราะเชอร์ลิน เชอร์ลินเป็นคนกดสัญญาณเตือนภันด้วยตัวเอง !" จอห์นพูด "ขณะที่คุณจงใจที่จะฆ่าเชอร์ล็อค แต่เชอร์ลินช่วยชีวิตพ่อของเธอด้วยมือของตัวเอง คุณคงคิดว่าเชอร์ลินแค่ 7 ขวบและไม่ถูกกับเสียงปืนและเลือดคงจะช็อค ร้องกรี๊ด ร้องไห้อย่างที่เคยเป็นตอนเด็กๆสินะ....ผิดแล้วแมร์รี่....เชอร์ลินโตแล้ว เชอร์ลินไม่ใช่เด็กแบบนั้นอีกแล้ว"
          "เชอร์ลินเข้มแข็งและกล้าหาญ ขณะที่เห็นพ่อนอนจมกองเลือดเธอเข้มแข็งและกล้าหาญพอที่จะวิ่งไปกดสัญญาณเตือนภัยเพื่อเรียกคนมาช่วย ผมไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นเป็นอย่างไร แต่สำหรับเด็กผู้หญิงที่มีความทรงจำเลวร้ายเกี่ยวกับปืน เกี่ยวกับคนที่รักถูกยิงจมกองเลือดอย่างเชอร์ลิน เหตุการณ์เมื่อวานคือสิ่งที่ตอบได้แล้วว่าเชอร์ลินเป็นเด็กกล้าหาญมากขึ้นขนาดไหนจากเด็กที่อ่อนแอเอาแต่ร้องไห้จนแทบจะหมดสติในอดีต....นั่นมันเป็นเพราะเธอเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของคนที่กล้าหาญแบบเชอร์ล็อค....เชอร์ล็อคเสียสละทุกอย่างเพื่อจะรักษาเชอร์ลินเอาไว้ กล้าหาญที่จะเอาตัวเองปกป้องเชอร์ลินไว้ทุกครั้งที่ลูกสาวได้รับอันตราย เขายอมทิ้งเชอร์ลินไปสองปีเมื่อรู้ว่าอันตรายมาถึงตัว ขณะที่คุณทำอะไรบ้างหรอแมร์รี่? ผมไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องราวในอดีตของคุณและเชอร์ลินเป็นอย่างไร แต่การที่คุณทิ้งเชอร์ลินเอาไว้จนเชอร์ล็ครับมาเลี้ยง นั่นก็บอกได้แล้วว่าคุณขี้ขลาด อ่อนแอและขี้แพ้ขนาดไหน....คนแบบนี้หรอที่จะมาเอาตัวเชอร์ลินแสนจะกล้าหาญของผมไปเลี้ยง ไม่มีทาง !!!"
          "ชู่วววว จอห์น เบาๆหน่อย เดี๋ยวหลานของชั้นตกใจตื่นมาเจอปืนสองกระบอกในห้องนี้กันพอดี" มายครอฟพูดเบาๆแล้วลูบผมสีดำของหลานสาว "เชอร์ลินไม่ใช่แค่กล้าหาญและเข้มแข็ง แต่เธอยังอ่อนโยนและใจดี เธอเดินลงบันไดไปกดสัญญาณเตือนภัยชั้นล่างขณะที่ข้าวของในบ้านยังกระจัดกระจาย ไม่รู้ว่าจะมีเศษกระจกหรือแก้วอยู่ตรงไหนบ้างแต่เธอก็ตัดสินใจที่จะลงไปตามลำพังโดยไม่ต้องมีผู้ใหญ่คอยอยู่ด้วยตลอดเวลาอย่างเคย นอกจากนั้นเธอยังใจดีและอ่อนโยนกับแมวตัวเล็กๆที่เธอรัก เธอมีสติแม้ว่ายังกลัว เธอไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องขังแมวเอาไว้ไม่ให้หนีเพราะตกใจเสียงเตือนภัย....ผมมั่นใจเลยว่าเด็กผู้หญิงแค่ 7 ขวบคนอื่นๆ ไม่เป็นแบบนี้ เธอช่วยชีวิตทุกอย่างที่เธอรักเอาไว้แม้ว่าเธอเองก็กลัว แต่เธอก็รักษาทุกอย่างเอาไว้ด้วยมือของตัวเอง"
          "นั่นมันเป็นเพราะเชอร์ลินเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของเชอร์ล็อค โฮมส์ เธอเป็นเด็กมีเหตุผล ฉลาด เข้มแข็งและกล้าหาญเพราะมีเชอร์ล็อคเป็นพ่อ ดังนั้นคุณไม่มีสิทธิที่จะเอาเชอร์ลินไปไหนก็ได้ทั้งนั้นถ้าเชอร์ล็อคไม่อนุญาต" จอห์นพูด
          "คุณก็แค่อยากเอาเชอร์ลินไปเลี้ยงเพื่อชดเชยความผิดของตัวเองที่ไม่สามรถปกป้องใครเอาไว้ได้ คุณปกป้องทั้งพ่อและแม่แท้ๆของเชอร์ลินเอาไว้ไม่ได้...อันที่จริงคุณปกป้องเชอร์ลินเอาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ คุณจ้องแต่จะฉวยโอกาสช่วงที่ผมและพี่ชายเผลอแล้วมาเอาตัวเชอร์ลินไปจากพวกเราอยู่ตลอดเวลา" เชอร์ล็อคพูด "บอกตรงๆว่าสิ่งที่คุณทำมันน่าสมเพช"
          "แล้วสิ่งที่คุณและครอบครัวทำมันดีนักหรือคะ" แมร์รี่พูด "คุณเอาเด็กมาเป็นเหมือนสิ่งที่ใช้พีอาร์ตัวเองว่าตัวเองเป็นคนดี เป็นคนน่ารัก เป็นคนอบอุ่น คุณก็แค่อยากจะใช้เด็กมาเติมเต็มสิ่งที่คุณเป็นไม่ได้นั่นก็คือ 'คนปกติ' ... เชอร์ล็อค โฮมส์ในทัศนคติของคนอื่นคืออะไร? นอกจากความฉลาดที่เขามี เชอร์ล็อคเป็นคนยังไง? เขาแข็งกระด้าง หยาบคาย ไม่มีมารยาท เอาแต่ใจ ไม่สนใจสังคม ไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น เขาคิดถึงแต่ตัวเอง... คุณเอาเด็กมาเพื่อลบข้อสบประมาทที่ตัวเองเป็น คุณพยายามเอาเด็กมาลบปมในใจคุณ คุณก็ไม่ได้เป็นคนดีนักหรอกนะคะเชอร์ล็อค"
          จอห์นก้าวเท้าเข้าไปใกล้แมร์รี่และจ่อปืนเข้าที่ขมับของเธอ "หยุดกล่าวหาเชอร์ล็อค ถ้าคุณล่วงเกินเชอร์ล็อคอีกแค่คำเดียวผมยิงคุณแน่แมร์รี่"
          "อย่ามายิงกันตายในห้องที่หลานชั้นนอนอยู่นะ สาบานเลยถ้าใครทำหลานชั้นตื่นมาเจอปืน ชั้นยิงคนนั้นทิ้งแน่" มายครอฟพูดแล้วล้วงมือเข้าไปในสูทของตัวเองแล้วหยิบบางอย่างออกมา "นี่ใช่มั้ยที่คุณต้องการ"
          ไดร์ฟเก็บข้อมูลที่เป็นลิปสติกแท่งสีทองอยู่ในมือของมายครอฟ โฮมส์ แมร์รี่ตาโตขึ้นมาด้วยความยินดีทันทีที่ได้เห็นสิ่งที่ต้องการ
          "ส่งมันคืนมาแล้วชั้นจะไปด้วยดี จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคุณและครอบครัวอีก" แมร์รี่พูด "ชั้นจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับหลานสาวของคุณอีก"
          "น่าสมเพช" เชอร์ล็อคกล่าวขึ้น "คุณน่าสมเพชแบบนี้นี่เองแมร์รี่ สิ่งที่คุณอดทนรอมานานมันก็แค่งาน แค่ภารกิจ ไม่ใช่ความรักความเอ็นดูอะไรที่คุณมีต่อเชอร์ลินเลย"
          "นี่มันเป็นการยืนยันแล้วว่าคุณไม่มีคุณสมบัติที่ดีพอที่จะได้เชอร์ลินไปเลี้ยงดู" มายครอฟพูด "ในหัวสมองลึกๆของคุณ คุณนึกถึงแต่ภารกิจของตนเองอยู่ตลอดเวลา พอมีสิ่งแลกเปลี่ยนคุณก็พร้อมที่จะแลกทันที ซึ่งในอนาคตมันอาจจะเป็นหลานของผมก็ได้ใครจะไปรู้"
          "ที่จริงคุณอาจจะไม่เคยรักเชอร์ลินเลย คุณแค่รู้สึกผิดต่อเพื่อนของคุณเท่านั้น" เชอร์ล็อคพูด
          "ข้างนอกมาเอาตัวผู้หญิงคนนี้ไปที ชั้นไม่อยากเห็นหน้าอีก" มายครอฟออกคำสั่งกับลูกน้อง
          แมร์รี่กระชับปืนในมือแล้วเลื่อนนิ้วชี้เข้าไปเหนี่ยวกับโกร่งไกปืน จอห์นเห็นดังนั้นจึงกดปืนลงไปที่ขมับของอีกฝ่ายจนชิด 
          "ถ้าคุณทำอะไรเขา คุณก็ไม่รอดเช่นกัน" จอห์นพูด
          "คุณจะโดนสังคมตราหน้าว่ายิงภรรยาตัวเอง" แมร์รี่พูด
          "สิ่งที่สังคมจะตราหน้าผมได้คือการที่ผมตัดสินใจแต่งงานผิดคน"
          "เห้อ....หยุดโต้เถียงกันเสียที" มายครอฟกล่าวอย่างรำคาญ "มาเอาแมร์รี่ออกไปทีซิ"
          สิ้นสุดคำของมายครอฟ ลูกน้องที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็เข้ามากันอย่างพร้อมเพรียงพร้อมกับอาวุธปืนในมือ คนในชุดสุภาพเรียบร้อยนับสิบคนเล็งปืนไปที่หญิงสาวผมบลอนด์ในชุดเดรสสีหวานน่ารัก แมร์รี่ยังคงไม่ยอมลดปืนลง เธอยังคงเล็งปืนไปที่เชอร์ล็อคที่นอนกอดลูกสาวอยู่
          "หากมีเสียงปืนดังขึ้น เชอร์ลินจะตื่น และคราวนี้เธอจะรู้ว่าใครเป็นคนยิงพ่อของเธอ" มายครอฟพูด "คุณอยากให้เชอร์ลินมีความทรงจำเกี่ยวกับคุณในเรื่องไหนกันแมร์รี่? คุณอาแมร์รี่ที่น่ารักและใจดีกับเธอ หรือว่าอาแมร์รี่ที่เข้ามายิงพ่อของเธอถึงในโรงพยาบาล"
          แมร์รี่ยังคงยืนนิ่ง มายครอฟหันไปพยักหน้ากับลูกน้องเบาๆ หนึ่งในทีมของมายครอฟคนหนึ่งเดินมาปลดปืนในมือของแมร์รี่ออก แมร์รี่ยังคงมองเชอร์ลินที่นอนหลับในอ้อมแขนของเชอร์ล็อคเงียบๆ ตำรวจที่รออยู่ด้านนอกเข้ามาใส่กุญแจมือให้แมร์รี่
          "คุณมีสิทธิที่จะเรียกทนาย แต่ถ้าหากไม่มีทางตำรวจจะจัดหาทนายอาสามาให้" ตำรวจพูดหลังจากใส่กุญแจมือเรียบร้อยดีแล้ว
          "หลังจากจัดการคดีที่นี่ ผมจะส่งคุณกลับไปประเทศของคุณไป คุณจะถูกจัดเป็นบุคคลอันตรายห้ามเข้าประเทศ และองค์กรของคุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำกับน้องชายของผม" มายครอฟพูด "ไดร์ฟเก็บข้อมูลอันนี้ผมจะส่งคืนองค์กรของคุณเอง แต่มันต้องเป็นการแลกเปลี่ยนไม่ใช่การคืนเฉยๆ เพราะน้องชายของผมเขาเป็นคนเก็บมันได้"
          "คุณจะต้องเสียใจที่ยังเก็บเด็กเอาไว้กับตัว" แมร์รี่พูด "เด็กเป็นใคร เป็นลูกหลานของใครคุณย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ ซักวันหนึ่ง....เธอจะเป็นแบบนั้น"
          "เชอร์ลินโตมาในสังคมที่ดี สิ่งแวดล้อมที่ดี แวดล้อมไปด้วยคนดีๆ เชอร์ลินจะไม่โตมาเป็นแบบนั้น" เชอร์ล็อคพูด "ผมไม่มีวันเสียใจนับตั้งแต่รับเชอร์ลินเข้ามาในชีวิต"
          "ซักวันหนึ่งคุณก็จะรู้" แมร์รี่พูดประโยคสุดท้ายก่อนที่จะถูกตำรวจนำตัวออกไป
          "ชั้นควรแจ้งความข้อหาที่แมร์รี่รบกวนการพักผ่อนของนายกับเชอร์ลินด้วย" มายครอฟพูดแล้วหันไปหาหลานสาวตัวน้อยที่หลับอยู่ "ฝันดีนะเชอร์ลิน ต่อไปนี้หลานจะฝันดีตลอดไป"
          สารวัตรเกร็ก เลสเตรดเปิดประตูเข้ามาในห้อง เขาเดินไปหาจอห์นที่ยังคงถือปืนพกของตนเองไว้ในมือ
          "จอห์น....ส่งปืนให้ชั้น...มือนายสั่นนะ มันอันตราย" สารวัตรพูดแล้วค่อยๆยื่นมือไปแตะมือของเพื่อนเบาๆแล้วรับปืนมา เขาปลดแม็กกาซีนปืนออกเพื่อความปลอดภัยว่ามันจะไม่เกิดการปืนลั่นเกิดขึ้น
          "ตอนนี้ปืนเป็นสิ่งที่อันตรายกับนาย เพราะนายกำลังรู้สึกผิดกับตัวเอง รู้สึกผิดกับคนอื่น ดังนั้นชั้นจะเก็บไว้ให้ก่อน ถ้านายโอเคขึ้นเมื่อไหร่ชั้นจะให้คืน" สารวัตรเกร็ก เลสเตรดพูด
          จอห์นยังคงยืนนิ่งไม่สนทนาอะไร
          "เคลียร์กันเอง ชั้นเหนื่อย ชั้นจะไปพักผ่อน" มายครอฟพูดแล้วเดินไปหาสารวัตร "เรากลับกันเถอะเกร็ก พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"
          มายครอฟหันไปมองน้องชาย "ชั้นจะให้ลูกน้องรออยู่ข้างนอกอีกนิดหน่อย มีอะไรก็เรียกได้" เขาพูดแล้วออกจากห้องไปพร้อมกับสารวัตรเลสเตรด


          จอห์น วัตสันยืนนิ่งๆอยู่ที่ปลายเตียง เชอร์ล็อค โฮมส์มองคุณหมอผมสีบลอนด์ที่ยืนมองลูกสาวของเขานิ่งๆไม่เดินมาหา
          "จอห์น....มานี่สิ" เชอร์ล็อคพูด "เชอร์ลินนอนน้ำลายยืดหรือเปล่า นายมาดูใกล้ๆหน่อยได้ไหม"
          จอห์นมองเชอร์ลินแต่ไม่ยอมเดินเข้าไปหา
          "จอห์น.....เชอร์ลินเป็นหลานของนายใช่ไหม?"
          "เพราะเชอร์ลินเป็นหลานของชั้น....ชั้นยิ่งรู้สึกผิด" จอห์นพูดเสียงสั่น "ชั้นทำอะไรลงไป....ชั้นทำอะไรกับหลานตัวเอง....ชั้นมันโง่ โง่มากจริงๆ"
          เชอร์ล็อคค่อยๆดันตัวเองลุกขึ้นนั่ง แต่เพราะแผลอยู่ที่ช่วงท้องจึงทำให้เขารู้สึกเจ็บเล็กน้อยเมื่อขยับตัว "โอ๊ะ....เจ็บ"
          "เชอร์ล็อคอย่าขยับตัวสิ" จอห์นรีบวิ่งไปหาเชอร์ล็อคทันทีที่เห็นว่าเชอร์ล็อคขยับตัว เขาค่อยๆปรับเตียงให้เอียงขึ้นเชอร์ล็อคจะได้ไม่ขยับตัวมากจนเกินไป
          เชอร์ล็อคยื่นมือจับมือของจอห์นเอาไว้ "จอห์น....อย่ารู้สึกผิด หรือรู้สึกเสียใจเลยนะ มันไม่ใช่ความผิดของนายเลยแม้แต่นิดเดียว" เขาพูดแล้วจับมือของจอห์นไปลูบผมสีดำของเชอร์ลินเบาๆ "นี่เชอร์ลินไง นี่หลานของนาย นายจำได้มั้ยว่านายรักเชอร์ลินมากขนาดไหน และเชอร์ลินก็รักนายมากขนาดไหน เชอร์ลินไม่เคยโกรธนายเลย นายจำได้หรือเปล่า ไม่ว่านายจะดุขนาดไหน เชอร์ลินก็ไม่เคยโกรธเลยนะ"
          "ชั้น......ชั้นเอาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิต เธอโกหก เธอ.... เธอทำร้ายทุกคน เธอจะมาขโมยเชอร์ลินไป....ไปจากเรา ที่....ที่สำคัญ....เธอยิงนาย" จอห์นพูดขาดเป็นห้วงๆ "มันเป็นความผิดของชั้นเอง ชั้นโง่เอง มันเป็นความผิดของชั้น ของชั้นคนเดียวเลยจริงๆ ชั้นขอโทษนะเชอร์ล็อค ชั้นขอโทษที่นายต้องมาเจ็บตัวเพราะชั้น"
          น้ำตาของจอห์นค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาสีเทา เชอร์ล็อคยื่นมือไปเช็ดน้ำตาเบาๆ จอห์นก้มหน้าสำนึกผิด "อย่าร้องไห้สิจอห์น เดี๋ยวเชอร์ลินตกใจนะที่อาจอห์นร้องไห้ทั้งๆที่ไม่เคยร้องไห้มาก่อนเลย" เชอร์ล็อคพูดปลอบ "เชอร์ลินจะตกใจแค่ไหนที่เห็นอดีตทหารร้องไห้น่ะหืม?"
           "ชั้นมันแย่ ชั้นมันไม่ดีเอง ชั้นมันอ่อนแอ ชั้นไม่เหมาะสมที่จะเป็นคนเลี้ยงเด็กแบบเชอร์ลินเลย" จอห์นพูด "ชั้นขอโทษ ชั้นขอโทษ"
          "พอแล้วจอห์น ไม่ต้องขอโทษแล้ว"
          น้ำตาของจอห์นหยดลงที่แก้มของเชอร์ลิน เด็กหญิงงัวเงียตื่นเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่หยดลงบนใบหน้าของตัวเอง เชอร์ลินยกมือขึ้นเช็ดน้ำบนแก้มแล้วลืมตามองด้วยสายตางุนงง
          "อาจอห์น....อาจอห์นร้องไห้หรอคะ" เชอร์ลินรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งทันที
          จอห์นยื่นแขนไปโอบกอดหลานสาวตัวน้อยของตัวเองแล้วกดใบหน้าลงที่หัวไหล่เล็กๆของเชอร์ลิน เขาสะอื้นไห้อย่างสำนึกผิด เชอร์ลินมองคุณอาตัวเองด้วยสายตาไม่เข้าใจแล้วหันไปมองคุณพ่อ เชอร์ล็อคยิ้มแล้วยื่นมือไปลูบผมสีดำของเชอร์ลินเบาๆ
          "อาขอโทษนะเชอร์ลิน อาขอโทษ อามันแย่เอง แย่ที่โง่ แย่ที่ดูแลเชอร์ลินได้ไม่ดี อาขอโทษ" จอห์นพูดขณะที่ยังคงร้องไห้อยู่
          "อะ....อาจอห์นไปทำอะไรมาคะ อาจอห์นขอโทษทำไม อาจอห์นทำอะไรผิดคะ" เชอร์ลินถามแล้วหันไปหาเชอร์ล็อคอีกครั้ง "คุณพ่อคะ อาจอห์นเป็นอะไรคะ อาจอห์นขอโทษทำไม"
          "อาจอห์นกินคุ้กกี้ของเชอร์ลินหมดแล้ว อาจอห์นก็เลยเสียใจแค่นั้นเอง" เชอร์ล็อคพูด
          เชอร์ลินยิ้ม "แค่คุ้กกี้เองค่ะอาจอห์น เชอร์ลินไม่โกรธนะคะ พรุ่งนี้จะให้คุณยายทำมาให้ใหม่ ทำมาเยอะๆเลยดีไหมคะ" เชอร์ลินพูด "เชอร์ลินไม่โกรธอาจอห์นะคะ ไม่โกรธเลย"
          จอห์นเงยหน้ามาจากหัวไหล่ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เขามองไปที่ใบหน้าของหลานสาว เชอร์ลินยิ้มแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตาของคุณอาเบาๆ "พ่อหมูของลูกหมูร้องไห้ได้ยังไงกัน ปกติพ่อหมูเป็นคนสอนให้ลูกหมูเข้มแข็งเองนะคะ"
          "อาขอโทษ...."
          "เชอร์ลินไม่โกรธค่ะ" เชอร์ลินยิ้ม
          "ชั้นก็ไม่โกรธ" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นจะโกรธคนที่เลี้ยงลูกชั้นมาเป็นอย่างดีได้ยังไง"
          เชอร์ล็อคพูดจบก็ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของจอห์นเบาๆ เชอร์ลินเองก็ยื่นมือเล็กๆของตัวเองช่วยคุณพ่อเช็ดน้ำตาให้อาจอห์นเช่นกัน
          "ไม่ว่าอาจอห์นจะทำอะไรมา เชอร์ลินก็ไม่โกรธ ไม่เสียใจนะคะ เชอร์ลินรักอาจอห์น รักคุณพ่อ เชอร์ลินไม่โกรธ เชอร์ลินรู้ว่าคุณพ่อกับอาจอห์นก็รักแล้วก็ไม่เคยโกรธเชอร์ลินเหมือนกัน" เชอร์ลินพูดแล้วยิ้มให้กับจอห์น










************************
          ในเรื่องแมร์รี่ไม่ได้ช่วยเชอร์ล็อค ในซีรีส์แมร์รี่ก็ไม่ได้ช่วยเชอร์ล็อคเช่นกัน อ่านได้ที่นี่  [ Subtext ] แมร์รี่ไม่ได้ช่วยเชอร์ล็อค

          เมื่อวันก่อนทางซีรีส์ปล่อยคลิปสั้นๆออกมา เราเขียนเกี่ยวกับคลิปนี้เอาไว้ด้วย เผื่อใครสนใจอ่านได้ที่นี่  [ Subtext ] มีอะไรในคลิปใหม่

          Subtext อื่นๆที่เราเคยแปลและเขียนเอาไว้ อ่านได้ที่นี่ค่ะหากสนใจ  
[ Subtext ] Sherlock BBC
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #318 Pailalie (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:05
    รู้ความจริงสักทีTT
    #318
    0
  2. #290 heechulnarak (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:22
    โอโห้วน้ำตาแตก ความดีงามกำลังจะมาแล้วชิมิ เฮียเชอรจะบอกไปปะ ว่ารักอะ ลุ้นคะ
    #290
    0
  3. #190 Mojito* (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 21:10
    ไฟนอลลลลลลลลลลี่ค่ะ!!!!
    เจ๊มะลิไอด้อลของน้องก็ถอยทัพค่ะ มันยังเรียลอะเกน กลอกใช้พี่จิ๋วได้ทุกขั้นตอนมาก ทำไมเราสะใจวะ 555555 หมั่นไส้พี่จิ๋วอะไรขนาดนี้ -..-;;;

    แต่พี่จิ๋วช้อกจัดร้องไห้เบย โถถถถถถ พี่จิ๋วของน้อง .ดันใส่มือพี่เหนียง ตอนหน้านี่ลงเอยกันเลยค่ะ ถ้าจะมีโมเม้นหวานอุ้งอิ้งบนเตียงคนไข้ขนาดนี้ คว้าเสาน้ำเกลือแล้วไถรถเข็นไปอำเภอกันค่ะพี่เหนียง ไปค่ะ โก!!!
    #190
    0
  4. #187 ddowphotos (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:34
    กรีดร้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เขาจะลงเอยกันแล้วค่ะแม่ ฟฟฟฟฟ - ////////////////// -
    #187
    0
  5. #186 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 17:59
    ดีจัง เคลียร์กันแล้ว
    #186
    0
  6. #185 Junior Prince LP (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 16:25
    แมรี่นางร้ายมากค่ะ หลอกใช้จอนห์อีกกกกก อย่างงี้ต้องมี ตรบบ

    มาถึงฉากจอนห์ร้องไห้ ร้องไห้ตามเลย เชอร์ล็อคคงตกใจไม่น้อยที่เห็นเห็นน้ำตาอ่า

    โอ๋ อยากเข้าไปกอดหมอตัวน้อยๆจัง
    #185
    0