[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 4 : Unspoken ตอนที่ 3 : Molly ? Really?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

            "ไม่มีทาง มันไม่มีทางเป็นไปได้ คนเราจะไม่มีทะเบียนประวัติเลยได้ยังไง" เป็นจอห์นที่พูดขึ้นทำลายความเงียบ

            "มีคนช่วยลบมัน" เชอร์ล็อคพูด

            "มีคนช่วยอีกแล้วหรอ" จอห์นยังคงสงสัย "ในเวลา 1 คืนมีคนช่วยลูกสาวของอันนา บราวน์ไว้ได้ ช่วยลบร่องรอยทุกอย่างแล้วยังช่วยลบข้อมูลประวัติอีกด้วย ให้ตายสิ เขาน่าจะมาเป็นผู้ช่วยนายแทนชั้นนะ"

            "นายไม่ใช่ผู้ช่วยชั้นนะจอห์น นายเป็นเพื่อนชั้น" เชอร์ล็อคพูดแก้ "บนโลกนี้มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกมาก ต่อให้มันเหลือเชื่อขนาดไหน ถ้ามันเป็นความจริง มันก็คือความจริง เราก็ต้องเชื่อมัน"

            "แต่นี่เป็นการคาดเดาของนาย ซึ่งมันอาจจะผิด" จอห์นพูด

            "การอนุมานจอห์น ชั้นอนุมานไม่ใช่เดา และการอนุมานของชั้นไม่เคยผิดพลาด"

            "โอเค ก่อนที่นายสองคนจะทะเลาะกันไปมากกว่านี้" เลสเตรดพูดแทรก "ชั้นจะให้ลิปสติกแท่งนี้กับนายชั่วคราวนะเชอร์ล็อค เผื่อนายจะถอดรหัสมันได้ แต่แค่ 3 วันนะ แล้วชั้นจะมาขอคืน" เลสเตรดยื่นลิปสติกแท่งสีทองอร่ามให้เชอร์ล็อค โฮมส์

            " อีฟส์ แซงต์ โลรองต์ โรจ เพียว กูตูร์ เดอะ แมตต์ งั้นหรือ" เชอร์ล็อคเปิดฝาลิปสติกออกมาดู ปรากฏให้เห็นเนื้อลิปสติกสีแดงสดด้านใน "สี โรจ ฟายูด มันไม่เข้ากับการแต่งตัวของเธอเลย เธอควรใช้สี โรส คาเน่ชั่น หรือ โรส ดาเลีย จะดีกว่า เธอมีรสนิยมดีในการเลือกยี่ห้อ แต่คงมีปัญหาการเลือกสีลิปสติก แสดงว่าคงไม่เคยมีใครบอกเธอ เธอคงไม่มีเพื่อนสนิท"

            "ทำไมนายรู้" เลสเตรดขมวดคิ้ว "ผู้ชายแบบนายรู้เรื่องลิปสติกได้ยังไง"

            "อะไรกันเลสเตรด นายไม่เคยอ่านบล็อกของชั้นหรอ" เชอร์ล็อคทำหน้าเหมือนเห็นวัตถุนอกโลก

            "นายมีบล็อกด้วยหรอ ชั้นคิดว่ามีแต่จอห์นที่มีบล็อก" เลสเตรดหันไปพูดกับจอห์น "ชั้นเป็นแฟนคลับบล็อกของนายนะจอห์น นายทำให้ชั้นรู้ว่าหมอนี่ไม่รู้ว่าโลกโคจรรอบดวงอาทิตย์" เลสเตรดชี้ไปที่หนุ่มหัวยุ่งที่กำลังทำหน้าหงุดหงิดอยู่ฝั่งตรงข้าม "นายไม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง เราเรียนตั้งแต่ประถมแล้วนะ"

            "โลกจะหมุนรอบดวงอาทิตย์หรือหมุนรอบดวงจันทร์แล้วมันสำคัญอะไรกันล่ะ สิ่งที่สำคัญคือทำไมนายไม่รู้ว่าชั้นมีบล็อก"

            "การไม่รู้เรื่องระบบสุริยะของนายทำให้นายเกือบช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งไว้ไม่ได้ตอนมอริอาตี้จับเด็กคนนั้นผูกไว้กับระเบิด นายจำไม่ได้รึไง" จอห์นพูด "อีกอย่างไม่มีใครเขาอยากอ่านศาสตร์แห่งการอนุมานจากน้ำหอม 108 กลิ่น หรือ ยาพิษจากพืช 16 ชนิดหรอกนะ"

            "มีเรื่องสีลิปสติกด้วยจอห์น เรื่องใหม่ล่าสุดเขียนเมื่อเดือนที่แล้ว" เชอร์ล็อคพูดก่อนจะอ้าปากตกใจ "อย่าบอกนะว่านายยังไม่ได้อ่านน่ะจอห์น เลสเตรดยังไม่ได้อ่านไม่แปลกใจเท่านายยังไม่ได้อ่านนะ"

           " อืม....ชั้นคิดว่าชั้นไม่ได้เปิดอ่านบล็อกของนายมา 2 เดือนแล้วนะ" จอห์นพูดด้วยน้ำเสียงไม่รู้ไม่ชี้

            เชอร์ล็อคบ่นอุบอิบอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ คงเป็นคำบ่นอะไรซักอย่างที่ไม่มีใครฟังเข้าใจอีกตามเคย                                          

            "ชั้นคิดว่าจะไปโรงพยาบาล เผื่อว่าเด็กจะตื่นแล้วเราอาจสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ พวกนายจะไปพร้อมกันเลยมั้ย" เลสเตรดถาม

            "นายไปก่อนเลย เชอร์ล็อคต้องกินข้าวก่อน" จอห์นตอบคำถามแทนคนตัวสูงที่นั่งทำหน้ายุ่งด้วยความไม่พอใจอยู่

            "อ้อออ โอเค เข้าใจแล้ว" ความจริงสารวัตรหนุ่มก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเชอร์ล็อคที่ไม่เคยจะสนใจใครถึงกลัวคุณหมออดีตทหารตัวเล็กที่ดูไม่อันตรายคนนี้

            "ถ้าชั้นไม่กินข้าวเช้าตามคำสั่งของ 'หมอชั้นต้องเป็นคนไปซื้อนมกับผักผลไม้เติมเข้าตู้เย็นแทนเขา ซึ่งชั้นไม่ชอบไปซื้อของพวกนี้มันเป็นหน้าที่ของผู้หญิง" เชอร์ล็อคจงใจเน้นคำว่า 'หมอเพื่อบอกให้รู้ว่าหมายถึงหมอคนไหน

            "ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง แล้วทำไมชั้นต้องเป็นคนไปซื้อทุกครั้งเลยเนี่ยเชอร์ล็อค" จอห์นพูดเสียงดังกับคนข้างๆ

            "โอเค...คราวนี้ชั้นเข้าใจจริงๆแล้ว" เลสเตรดพูด "เจอกันที่โรงพยาบาลก็แล้วกัน" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกจากแฟลตแห่งนี้ไป

 


             "นายควรมีแฟน ชั้นเห็นด้วยกับเลสเตรดในเรื่องนี้" จอห์นขึ้นขณะรับประทานอาหารเช้าที่เขาเป็นคนทำ

            เชอร์ล็อคที่กำลังพิจารณาไดร์ฟเก็บข้อมูลที่เป็นแท่งลิปสติกถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของคู่หู "นายว่าอะไรนะ?"

            "ชั้นหมายความตามที่พูด" จอห์นทำหน้าจริงจัง "นายควรมีใครซักคนมาทำให้ชีวิตนายดีขึ้น มีความสุขขึ้น ใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปกับนาย สร้างครอบครัวกับนาย"

            "ก็นายไงจอห์น ที่พูดมาเกือบทั้งหมดนายก็ทำอยู่แล้ว"

            จอห์นแก้มขึ้นสีน้อยๆ "ไม่ใช่สิเชอร์ล็อค นายเข้าใจคำว่าแฟนรึเปล่า 'Girl friend' น่ะ"

            "อะไรแบบนั้นมันไม่ใช่แนวชั้นหรอกจอห์น ทำไมเราต้องยึดติดกับความสัมพันธ์งี่เง่าแบบนั้น"

           "ถ้านายมีแฟนจิตใจนายอาจหยาบกระด้างน้อยลง" 

            "ขอโทษนะที่ชั้นมันไม่ใช่คนโรแมนติก" เชอร์ล็อคพูดแล้วจิ้มแตงกวาชิ้นสุดท้ายเข้าปาก "เจอกันที่ รพ.ตอนบ่าย 3 ชั้นจะไปหามอลลี่ก่อน"

            "ไปทำไม รอชั้นแปบนึง ขอขึ้นไปหยิบเสื้อโค้ตก่อน ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้" จอห์นพูดขณะกำลังจะลุกขึ้น

            "นายยังไม่ต้องไปหรอก วันนี้วันหยุดของนาย ชั้นจะไปใช้เวลาร่วมกับมอลลี่" เชอร์ล็อคถพูดแล้วหยิบเสื้อโค้ตสีดำออกจากแฟลตไป

             "ดีแล้ว หัดไปอยู่กับคนอื่นซะบ้าง จะได้มีแฟน มีครอบครัวอย่างคนอื่นเขา เผื่อจะโตๆขึ้นบ้าง" จอห์นยิ้มกับตัวเอง ก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง

               สรุปจะคบกับมอลลี่จริงๆสินะ....

 


             "อรุณสวัสดิ์ค่ะเชอร์ล็อค" เสียงสดใสของมอลลี่ ฮูเปอร์ นักพยาธิวิทยาผู้เป็นเจ้าของห้องแล็ป (ใช่...เธอเป็นเจ้าของห้องแล็ปนี้ เพราะมีเธอทั้งอยู่คนเดียวทั้งวัน) กล่าวทักทายนักสืบชื่อดังที่นั่งอยู่ก่อนแล้วในห้อง

            "อืม" เชอร์ล็อคเหลือบตามองทักทาย แล้วหันไปจับจ้องลิปสติกแท่งสีทองในมืออย่างเดิม

            "เจ้าหน้าที่ข้างล่างบอกว่าคุณอยู่ที่นี่ชั้นเลยรีบมา" มอลลี่กล่าวด้วยเสียงยินดีจนแทบจะปิดไม่มิด "นี่กาแฟของคุณค่ะ น้ำตาล 2 ช้อนแบบที่คุณชอบ" มอลลี่วางแก้วกาแฟสีขาวสะอาดตาลงข้างๆมือของนักสืบ

            "ขอบคุณ แต่ผมดื่มมาแล้ว" เชอร์ล็อคพูดเสียงเรียบๆ แล้วพยายามเอาไขควงแงะแท่งลิปสติก

            "จอห์นคงทำให้ดื่มอีกตามเคย มอลลี่เอ๊ยยย เธอมันมาช้าตลอด เห้ออออ” มอลลี่พูดกับตัวเองในความคิด

            "ไม่ต้องถอนหายใจดังขนาดนั้นก็ได้ เมื่อเช้ามีงานเช้ามาก ผมเลยดื่มกาแฟมาแล้วแค่นั้น" เชอร์ล็อคพูดขณะที่มือยังทำงานต่อไป

            "ชั้นยังไม่ได้ถอนหายใจเลยค่ะ" เอ๊ะ...หรือเธอเผลอถอนหายใจออกมาจริงๆ                 "ผมได้ยินที่คุณคิด" 

            มอลลี่แก้มแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ได้ยินในสิ่งที่คิด แสดงว่ารู้แล้วรึเปล่าว่าเธอคิดยังไงกับเขา

       

 

            "นั่นคุณกำลังทำอะไรหรอคะ" มอลลี่ถามแก้เขิน

             " พยายามหาวิธีแงะตัวเม็มโมรี่การ์ดด้านใน แต่ทำไม่ได้เลย ถ้าแงะออกมามันจะระเบิด ข้อมูลจะหาย" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงหงุดหงิด

             "คุณลองเอาเข้าเครื่องเอ็กซเรย์รึยังคะ แบบที่คุณเคยทำกับ....เอ่อ...มือถือเครื่องนั้น" มอลลี่ตัดสินใจพูดประโยคท้ายออกมา มือถือเครื่องนั้นที่ชายหนุ่มตรงหน้าหวงมากที่สุดก็ว่าได้ ช่วงหนึ่งเคยถือติดมือเอาไปไหนมาไหนด้วยตลอด แถมยังพยายามจะอ่านข้อมูลในมือถือนั้นติดเสียว่าทำไม่ได้เพราะมือถือมีการป้องกันอย่างดี ไม่ว่าเชอร์ล็อค โฮมส์จะพยามถอดรหัสยังไงก็ยังทำไม่ได้ เอาเข้าเครื่องเอกซเรย์ก็แล้วก็ยังไม่มีผลอะไร มือถือของผู้หญิงคนนั้น คนที่เชอร์ล็อค โฮมส์ให้ความสำคัญ

             มอลลี่เคยพบผู้หญิงคนนั้นอยู่ครั้งหนึ่ง และเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย บอกไม่ได้ว่าเธอสวยแค่ไหน เพราะตอนเจอกันเธอไม่มีลมหายใจแล้ว ใบหน้าถูกของมีคมกรีดเป็นรอยเหวอะทั้งหน้าจนระบุรูปพรรณสัณฐานอะไรไม่ได้เลย แต่ถึงอย่างนั้น....เชอร์ล็อค โฮมส์ก็ยังจำเธอได้ เขายืนยันตัวตนของศพได้ทันทีที่เห็น หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดถึงเธออีก มอลลี่รู้จากจอห์นมาว่าหลังจากที่เธอคนนั้นจากไป เชอร์ล็อคก็พูดน้อยลง กินน้อยลงจนจอห์นเป็นห่วง และไม่ยอมออกไปสืบคดีใดๆเป็นเวลานานเลยทีเดียว

             เธอคนนั้นคงสำคัญกับใจ ถึงทำให้เชอร์ล็อคเป็นได้ถึงขนาดนั้น.....

 


             "มอลลี่ คุณฟังที่ผมพูดอยู่รึเปล่า" เชอร์ล็อคเรียกสติมอลลี่

            "เอ่อ....ขอโทษค่ะ คุณพูดว่าอะไรนะคะ"

            "จอห์นบอกให้ผมมีแฟน มีครอบครัว ผมถามว่าในสายตาคุณผมพอจะมีครอบครัวเป็นของตัวเองได้มั้ย ผมดีพอที่จะเป็นพ่อใครรึเปล่า" เชอร์ล็อคถามด้วยใบหน้าจริงจัง

            มอลลี่แก้มแดงขึ้นอีกครั้ง วันนี้เขามาไม้ไหน เมื่อกี๊ก็บอกว่าได้ยินทุกอย่างที่คิด ตอนนี้ยังมาถามเรื่องสร้างครอบครัวอีก ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนหัวใจจะเด้งออกข้างนอกอยู่แล้ว

            "ได้สิคะ ได้แน่นอน คุณเป็นคนฉลาดถึงแม้ว่าจะดูประหลาดจากคนอื่น....เอ่อ...ชั้นหมายถึงคุณแตกต่างจากคนอื่น ชั้นเชื่อว่าคุณจะเป็นพ่อที่ดีที่น่ารักได้แน่ๆค่ะ คิดดูสิคะลูกคุณจะน่ารักและฉลาดขนาดไหน ภรรยาคุณคงน่าอิจฉามากทีเดียว" มอลลี่พูดด้วยน้ำเสียงสดใส สาบานได้ว่าประโยคหลังสุดเธอไม่ได้พูดถึงตัวเองเลยจริงๆ

          "อืม....งั้นหรอ" เชอร์ล็อคพูดกับตัวเองเบาๆ มือก็บรรจงประกอบแท่งลิปสติกให้กลับไปสู่สภาพเดิม "ครอบครัวที่มีผมเป็นพ่อ จะอบอุ่นมั้ย ผมจะดูแลมันได้รึเปล่า"

            "แน่นอนสิคะ แน่นอน ครอบครัวจะเติมเต็มความอบอุ่นให้คุณได้เช่นกันค่ะ" มอลลี่ฉีกยิ้มกว้าง

 

 

            ไม่มีเสียงตอบรับใดๆกลับมาจากชายหนุ่ม เขาค่อยๆประกอบลิปสติกอย่างตั้งใจ ส่วยในหัวอันชาญฉลาดก็กำลังคิดบางอย่าง

            "ใช้เครื่องเอ็กซเรย์มั้ยคะ เดี๋ยวชั้นเตรียมให้" มอลลี่ทำลายความเงียบ

            "ไม่ต้อง เอ่อ...ขอบคุณ คือผมลองดูแล้ว ไม่เจออะไร ให้ตายสิ อันนา บราวน์ เธอซ่อนอะไรไว้กันนะ"

            "อันนา บราวน์ใครคะ"

            "เจ้าของลิปสติกแท่งนี้"

           

           'ติ๊ด ติ๊ด'

        เสียงข้อความเข้ามาในมือถือของเชอร์ล็อค โฮมส์ ถึงแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วว่าใครส่งมา เขาก็ยังจะเปิดอ่านมันทันที

            'ถึงแล้ว-JW'

            "เอ่อ....ถ้าคุณไม่ว่าอะไร และพอจะบอกได้ คือ...คือ..ถ้ามันไม่ใช่ความลับอะไร .... แบบว่าถ้าบอกได้นะคะ..."มอลลี่อึกอักด้วยความประหม่า เธออยากรู้แค่อันนา บราวน์คือใคร มีความสำคัญกับชายหนุ่มคนนี้เหมือนกับหญิงสาวปริศนาเจ้าของมือถือนั้นไหม เพราะเมื่อเชอร์ล็อคเอาของประหลาด (ที่ดูจะไม่ประหลาด) มาเอ็กซเรย์ทีไรล้วนเป็นของๆคนสำคัญทุกครั้งไป

            ครั้งหนึ่งเคยเอาเสื้อเชิร์ตของจอห์น วัตสันมาเอ็กซเรย์เพื่อหาคำตอบว่ามื้อเย็นก่อนหน้านั้นทานอะไรมา ทานที่ไหน พอเธอบอกว่าให้ไปถามจอห์นสิ นักสืบหนุ่มก็บอกว่า "ไม่มีทาง!!"

 

 

            "ใครคืออันนา บราวน์คะ ชั้นรู้ว่าเธอคือเจ้าของลิปสติก แล้วเธอเกี่ยวข้องอะไรกับคุณหรือคะ?"

            เชอร์ล็อคไม่ได้ตอบในทันที เขาหยุดคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหยิบลิปสติกแท่งนั้นเก็บเข้าเสื้อโค้ตของตนเอง

            "แม่ของลูกสาวผมเอง"

            "ห้ะ !!!!!! อะไรนะคะ ????" มอลลี่ร้องขึ้นด้วยความตกใจถึงขีดสุด

            เชอร์ล็อค โฮมส์ ชายหนุ่มที่เธอแอบชอบอยู่ห่างๆมาหลายปี จู่ๆก็มาพูดว่าเจ้าของลิปสติกปริศนานี้คือแม่ของลูก...ให้ตายสิ วันนี้เธอต้องปรับอารมณ์อีกกี่รอบกัน

            "ชั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยค่ะว่าคุณมีภรรยาแล้ว" มอลลี่พูดเสียงสั่น

            "เธอไม่ใช่ภรรยาผม เธอเป็นแค่แม่ของลูก" คำตอบของเชอร์ล็อคไม่ได้คลายความสงสัยเลย แถมยังเพิ่มความงุนงงเข้าไปอีก ไม่ใช่ภรรยาแล้วเป็นแม่ของลูกได้อย่างไร

             หรือต้องถามจอห์น วัตสัน....รายนั้นคงรู้เรื่องเยอะ

        "อย่าถามจอห์นเลย จอห์นยังไม่รู้เรื่องนี้ เรื่องทั้งหมดที่คุยกัน คุณรู้เป็นคนแรก" เชอร์ล็อคพูดเหมือนอ่านความคิดเธอได้อีกตามเคย "ผมไปล่ะ ขอบคุณที่ให้ยืมใช้ห้องแล็ป" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงยินดีเล็กน้อยก่อนจะก้าวขาออกไปจากห้องแล็ป

            "รู้เป็นคนแรกหรอ....ปกติควรจะดีใจนะ ครั้งนี้มันไม่ดีใจเลย" มอลลี่ยืนจมอยู่กับความคิดตัวเองลำพังข้างๆแก้วกาแฟสีขาวสะอาดตาที่ตอนนี้เย็นชืดและยังไม่ถูกแตะเลยแม้แต่นิดเดียว

       


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #335 despasito (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:44
    ไรท์เขียนได้ตรงนิสัยนางในเรื่องจริงๆ เถรตรง เข้าถึงยาก พูดไม่เคลีย พูดอะไรเข้าใจอยู่แค่คนเดียว==
    #335
    0
  2. #298 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:26
    ฮือ ขำาาาา555 ครั้งนึงเคยเอาเสื้อเชิร์ตของหมอวัตสันมาเอกซเรย์ด้วย ต้องการอะไรคะโฮล์มส์~
    #298
    0
  3. #262 heechulnarak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 00:15
    พอดีเป็นคนท่าเยอะ 5555555
    #262
    0
  4. #132 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:09
    ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ
    #132
    1
    • #132-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 4)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 00:08
      ก็นี่เชอร์ล็อค โฮมส์นี่นา
      #132-1
  5. #131 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:09
    ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ
    #131
    0
  6. #130 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:09
    ช่างเป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ
    #130
    0
  7. #12 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 12:07
    โอ้ยยย ชอบบบ ชอบมากกก แงง เหมือนกลับไปดูซีรีย์อีกครั้งเลยค่าาา;///; รู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก คุณพ่อเชอออร์~~ สงสารมอลลี่จรุงง แต่มีคุณพ่อก็ต้องมีคุณแม่สินะคะ/โดนจอห์นโบก5555 ชอบภาษาและการดำเนินเรื่องมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะไรต์เตอร์>3< สารภาพว่าเข้ามาเพราะคำว่า JOHNLOCKเลยทีเดียวว 5555
    #12
    2
    • #12-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 4)
      26 กรกฎาคม 2559 / 12:31
      เราก็อ่านฟิคของคุณอยู่นะคะ เขียนไว้เยอะมากกกกกกกกก ไว้จะตามเก็บอ่านเรื่อยๆเช่นกัน

      (ขอแอบถามว่าชิปคู่พี่ไมค์กับเลสเตรดด้วยป่าวค๊า คือแบบคนอยากให้เราเขียนสองคนนี้คู่กันมากๆๆๆ แต่เราไม่เห็นเคมีสองคนนี้ไม่รู้จะเขียนยังไงเลย T^T ความจริงสองคนนี้มีคู่อยู่ต่างหาก สงสัยต้องเปลี่ยนเส้นเรื่อง 55555)
      #12-1