[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 37 : Unspoken ตอนที่ 35 : Life Without You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    17 พ.ย. 59

          เชอร์ล็อค โฮมส์ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียในเวลาเช้าตรู่ เขาลืมตามองบรรยากาศในห้องที่กำลังนอนอยู่อย่างไม่ค่อยคุ้นชิน ที่นี่คือบ้านของมายครอฟ โฮมส์ผู้เป็นพี่ชาย เมื่อคืนมายครอฟพาเขาและลูกมาที่นี่ โดยให้เหตุผลว่าให้มาพักใจชั่วคราว
          เชอร์ล็อคค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขารู้สึกมึนหัวเล็กน้อยโดยที่รู้สาเหตุทันทีอย่างไม่ต้องคิดเลยว่านมที่เขาดื่มไปก่อนนอนที่มายครอฟบังคับให้เขาดื่มทดแทนกับมื้อเย็นเพราเขาไม่ได้ทานอะไรเลยนั้นมีส่วนผสมของยานอนหลับอยู่ด้วยแน่นอน มายครอฟคงกลัวน้องชายตัวเองไม่ได้พักผ่อนจึงต้องเอานมผสมยานอนหลับให้ดื่ม มายครอฟคงรู้ว่าน้องชายอาจจะเฝ้าคิดถึงแต่ใครบางคนที่แต่งงานไปแล้วเมื่อวานจนไม่นอนก็ได้
          เชอร์ล็อคมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ตอนนี้ที่ฮาวายก็เกือบจะ 5 โมงเย็นแล้ว จอห์นกับแมร์รี่ไปฮันนีมูนที่นั่น จอห์นอยากไปฮาวายมาตั้งหลายปีแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสเสียทีเพราะมัวแต่ต้องดูแลเขาและเชอร์ลิน ตอนนี้จอห์นมีชีวิตใหม่แล้ว ไม่ต้องมาเสียเวลาดูแลเขากับลูกอีกแล้ว จอห์นกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่ตัวเองเลือก
          นักสืบหนุ่มหันมามองคนที่นอนอยู่ข้างๆ เชอร์ลิน โฮมส์ลูกสาววัย 7 ขวบกำลังนอนหลับสบายอยู่กับตุ๊กตาหมีตัวใหม่ที่มายครอฟซื้อให้ ปกติตุ๊กตาที่เชอร์ลินรักและหวงมากคือตุ๊กตากระต่ายสีขาวที่จอห์นซื้อให้ในวันแรกที่ออกจากโรงพยายาล ลูกสาวของเขามักจะพาตุ๊กตาที่รักไปด้วยทุกที่ ตอนเรียนอนุบาลเคยงอแงจะเอาตุ๊กตาไปโรงเรียนด้วยอยู่บ่อยๆ จอห์นต้องคอยปลอบว่าเอาไปไม่ได้เดี๋ยวตุ๊กตาจะหายแล้วเชอร์ลินจะไม่มีนอนกอด เด็กหญิงก็ต้องยอมด้วยดี เธอหวงตุ๊กตาและนอนกอดมันทุกๆคืนมาเป็นเวลา 3 ปี นี่มันครั้งแรกที่เธอต้องกอดตุ๊กตาตัวอื่น เพราะเชอร์ล็อคพาลูกกลับจากงานแต่งมาก่อนที่งานเลี้ยงจะเลิก เชอร์ลินที่เอาตุ๊กตาไปด้วยจึงไม่ได้นำกลับบ้านมา ก่อนนอนเธอบอกให้มายครอฟไปเอามาให้หน่อย มายครอฟรับปากแต่ก็ไม่ได้ไปเอามาให้ตามที่สัญญา
          มายครอฟให้ทิ้งของของจอห์นไว้ที่บ้านเลขที่ 221บี เบเกอร์สตรีท ของทุกชิ้นที่จะทำให้คิดถึงจอห์น มายครอฟสั่งให้คนเอาไปไว้ที่นั่นและห้ามเชอร์ล็อคกลับไปจนกว่าจะมั่นใจว่าตัวเองลืมจอห์นได้แล้วจริงๆ


          "เชอร์ลิน ตื่นได้แล้วนะ เช้าแล้ว" เชอร์ล็อคจับตัวลูกเขย่าเบาๆ เชอร์ลินลืมตาตื่นด้วยความงัวเงีย
          เชอร์ล็อคจูบไปที่หน้าผากเล็ก "อรุณสวัสดิ์ลูกรัก"
          เชอร์ลินลุกขึ้นนั่งแล้วหอมแก้มเชอร์ล็อค "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ" เชอร์ลินพูดแล้วมองตุ๊กตาหมีข้างๆ "ลุงไมค์ไม่เห็นไปเอาตุ๊กตากระต่ายมาให้เชอร์ลินเลย"
          "ลุงไมค์งานเยอะ คงจะลืม เดี๋ยวค่อยให้คนไปเอาให้นะ" เชอร์ล็อคโกหกลูกสาว "แต่ตอนนี้เด็กหญิงเชอร์ลินต้องไปอาบน้ำได้แล้ว ไม่เช่นนั้นจะเป็นเด็ก ป.1 ที่ไปโรงเรียนสาย"
          เชอร์ลินยิ้ม "เชอร์ลินไม่เคยไปโรงเรียนสายนะคะ"
          "ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำนะ พ่อจะเตรียมเสื้อผ้าให้" เชอร์ล็อคพูด


          เชอร์ล็อคเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าในห้องนอน เสื้อผ้าครึ่งหนึ่งของตู้คือเสื้อผ้าของเขาเองที่มายครอฟให้คนไปเอามาจากบ้านเมื่อคืนนี้ ส่วนตู้เสื้อผ้าอีกครึ่งหนึ่งเป็นเสื้อผ้าของเชอร์ลินที่มายครอฟซื้อให้ใหม่ทั้งหมด....ไม่มีเสื้อผ้าที่จอห์นเป็นคนซื้อให้สักชุดในตู้นี้ ของของจอห์นไม่มีสิทธิวางอยู่ในบ้านของมายครอฟ
          เชอร์ล็อคหยิบชุดนักเรียนโรงเรียนประถมออกมาจากตู้ ชุดเสื้อเชิร์ตแขนสั้นกระโปรงสีน้ำเงินถูกวางลงบนเตียง เขานั่งรอลูกสาวอาบน้ำอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เด็กหญิงจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา
          ปกติตอนสมัยที่เชอร์ลินอยู่อนุบาล จอห์นจะเป็นคนอาบน้ำแต่งตัวให้เชอร์ลินเอง ส่วนหน้าที่หวีผมหรือถักเปียจะเป็นหน้าที่ของเชอร์ล็อค แต่วันนี้เปลี่ยนไป เชอร์ล็อคต้องเป็นคนแต่งตัวและทำผมให้ลูกสาวเองทั้งหมด
          เชอร์ลินนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกหลังแต่งตัวเสร็จ เชอร์ล็อคหยิบหวีมาแปรงผมลูกสาวเบาๆก่อนจะเริ่มมัดผมเป็นทรงผมน่ารักๆอย่างที่เขาเคยทำให้ตอนเชอร์ลินอยู่อนุบาล
           "ลูกมีเรียนบัลเล่ต์วันไหน" เชอร์ล็อคถามขณะหวีผมให้ "วันพุธเหมือนเดิมหรือเปล่า"
          "เด็กประถมเรียนบัลเล่ต์วันศุกร์ค่ะ วันพุธเป็นของน้องอนุบาล" เชอร์ลินตอบ
          เชอร์ล็อคยิ้ม "ตอนนี้เชอร์ลินไม่ใช่น้องอนุบาล เชอร์ลินเป็นพี่ประถมแล้ว" เขาพูด "แล้วพ่อต้องไปรับกี่โมง"
          "ปกติอาจอห์นจะไปรอรับตอน 5 โมงเย็นค่ะ"
          "อ่อ...อืม" เชอร์ล็อคเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินลูกสาวกล่าวถึงชื่อจอห์น
          "อาจอห์นไปไหนคะ" เชอร์ลินถาม
          เชอร์ล็อคหยุดมือไปพักหนึ่งก่อนจะเริ่มหวีผมต่อ "อาจอห์นไปเที่ยว"
          "แล้วทำไมเราไม่ได้ไปเที่ยวกับอาจอห์นคะ ปกติเราก็ไปด้วยกันนี่นา" เชอร์ลินถาม "เรายังเคยไปต่างจังหวัดด้วยกันสามคนเลย"
          "เชอร์ลินอยากไปเที่ยวที่ไหนพ่อจะพาไปนะ" 
          "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ต้องรอถามอาจอห์นก่อน อาจอห์นอยากไปไหน เพราะปกติอาจอห์นเป็นคนเลือก" เชอร์ลินพูด
          "ไปสวนสนุกดีไหม" เชอร์ล็อคถาม "เดี๋ยววันอาทิตย์ยืมรถลุงไมค์ไปสวนสนุกกัน"
          "คุณพ่อไม่ชอบสวนสนุก เชอร์ลินจำได้ว่าตอนที่เคยไป คุณพ่อไม่เห็นเล่นอะไรเลย เชอร์ลินต้องไปนั่งม้าหมุนกับอาจอห์น" 
          เชอร์ล็อคฝืนยิ้ม "นี่ไง พ่อจะไปแก้ตัวดีมั้ย เชอร์ลินอยากไปหรือเปล่า" เขาถาม "หรือไปว่ายน้ำดี?"
          "ไปว่ายน้ำที่สวนน้ำได้ไหมคะ เชอร์ลินอยากเล่นสไลเดอร์อันใหญ่ในสวนน้ำ" 
          "ได้สิ พ่อจะพาไป" เชอร์ล็อคพูด "รอบนี้ลูกสูงถึงที่เขากำหนดให้เล่นสไลเดอร์แล้วนี่นา ตอน 4 ขวบ เล่นไม่ได้เพราะตัวเล็กไป"
          "เชอร์ลินเคยเล่นครั้งนึง สนุกมากเลย ไปสวนน้ำกับอาจอห์นกับอาแมร์รี่" เชอร์ลินพูด "ตอนนั้นอาจอห์นอ้วน อาแมร์รี่บอกว่าอาจอห์นมีห่วงยางมาเองไม่ต้องซื้อ" เชอร์ลินหัวเราะ
          เชอร์ล็อคเงียบลงและมัดผมให้ลูกสาวไปเรื่อยๆจนเสร็จ เขาสำรวจการแต่งกายให้เชอร์ลินอีกครั้ง และบอกให้เชอร์ลินนั่งรอในห้องระหว่างที่เขาไปอาบน้ำ
          เชอร์ลินมองหานาฬิกาข้อมือสีเงินเรือนเล็กของตัวเองจนทั่วทั้งห้องนอน เธอต้องใส่นาฬิกาทุกวันตามคำสั่งของคุณพ่อ นี่มันหายไป หรือว่าลุงไมค์จะไม่ได้หยิบมาให้? คุณพ่อต้องว่าแน่ๆที่เธอไม่ได้สวมนาฬิกาข้อมือในวันนี้
          "คุณพ่อเห็นนาฬิกาของเชอร์ลินไหมคะ" เชอร์ลินตะโกนถามคนในห้องน้ำ
          "ไม่เห็น เมื่อคืนเชอร์ลินถอดไว้ที่บ้านหรือเปล่า" เชอร์ล็อคตอบกลับมา
          "เชอร์ลินให้ลุงไมค์หยิบมาด้วย ลุงไมค์ลืมแน่ๆเลย" เชอร์ลินบ่นอุบอิบ "ลุงไมค์ไม่หยิบอะไรมาให้เลย"
          "เดี๋ยวลุงไมค์ก็ให้คนไปเอามาให้ เดี๋ยวพ่อจะย้ำให้นะ" 
          "ถ้าอย่างนั้น เชอร์ลินยืมโทรศัพท์คุณพ่อโทรหาอาจอห์นหน่อยได้ไหมคะ"
          เชอร์ล็อคเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา "ลุงไมค์เอาโทรศัพท์ของพ่อไป"
          "ลุงไมค์ไม่น่ารักเลย" เชอร์ลินบ่นอีกครั้ง
          เชอร์ล็อคยิ้ม "เดี๋ยวพ่อยืมโทรศัพท์มาให้เชอร์ลินนะ" เขาพูด "ไปนั่งรอก่อน พ่อขอแต่งตัว 5 นาที"


          เชอร์ล็อคในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวคลุมทับด้วยสูทสีดำจูงมือเชอร์ลินลงบันไดบ้านมาเพื่อรับประทานอาหารเช้า มือหนึ่งของเขาคือกระเป๋านักเรียนลายการ์ตูน ... ซึ่งปกติจอห์นจะเป็นคนถือให้
           ...ครั้งนี้เขาต้องถือเอง...

          ในห้องรับประทานอาหารมายครอฟ โฮมส์นั่งรออยู่ที่โต๊ะ ฝั่งตรงข้ามคือสารวัตรเกร็ก เลสเตรดที่มารับประทานอาหารเช้าที่นี่เป็นปกติ ในห้องยังมีหญิงสาวในชุดสูทสีดำหนึ่งในเลขาของมายครอฟคอยเสิร์ฟอาหารเช้าให้ทุกคนอยู่
          อาหารเช้าถูกเสริฟลงตรงหน้าของทุกคน ไส้กรอก เบค่อนและไข่ดาวถูกจัดลงในจานอย่างสวยงามดูน่ารับประทาน นอกจากนั้นยังมีสลัดจานเล็กสำหรับทุกคนและยังมีโยเกิร์ตอีกด้วย
           แต่ทุกคนย่อมมีอาหารพิเศษส่วนตัวแพนเค้กรูปหมีของเชอร์ลินถูกนำมาเสริฟ เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจที่จะได้กินแพนเค้กรูปหมีก่อนไปโรงเรียน กาแฟของเชอร์ล็อคถูกนำมาเสริฟก่อนที่ทุกคนจะลงมือทานอาหารของตน
          เชอร์ล็อคยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนที่จะวางลงในจานรองเช่นเดิม
          "ใส่น้ำตาลเกิน ชั้นไม่ดื่ม" เชอร์ล็อคพูด
          "แต่นี่คือกาแฟ น้ำตาล 2 ช้อนอย่างที่คุณมายครอฟสั่งไว้เลยนะคะ" เลขาสาวพูด
          "ไม่เป็นไรเอเลน่า" มายครอฟพูดกับเลขา "ชงให้เขาใหม่"
          "ค่ะ" เธอพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยกกาแฟแก้วนั้นไปเปลี่ยน
          "กินอาหารไปก่อนช่วงรอกาแฟ" มายครอฟพูดแล้วทานอาหารของตนเองต่อ
          "ชั้นไม่กิน" เชอร์ล็อคพูด
          "ต้องกิน" มายครอฟสั่ง
          "ชั้นจะกินอาหารเช้าที่ 'เขา' เป็นคนทำเท่านั้น"
          "ต้องหัดกินของคนอื่นตั้งแต่วันนี้" มายครอฟพูด
          "เบาๆหน่อย อย่าทะเลาะกันต่อหน้าหลานจะได้ไหม" เกร็กพูดขึ้นห้ามสองพี่น้องก่อนจะหันไปหาหลานสาว "อร่อยไหมเชอร์ลิน"
          "อร่อยค่ะ" เชอร์ลินพยักหน้า "แต่มีดหนักจังเลย"
          "เดี๋ยวลุงจะหามีดที่น้ำหนักเบากว่านี้มาให้เชอร์ลินนะ" มายครอฟพูด
          "ปกติเชอร์ลินไม่ต้องถือมีดเองเพราะ 'เขา' จะเป็นคนหั่นให้" เชอร์ล็อคพูด
          "เชอร์ลิน 7 ขวบแล้วสามารถใช้มีดหั่นอาหารได้เองไม่จำเป็นต้องให้ผู้ใหญ่หั่นให้อีก"
          "กาแฟค่ะคุณเชอร์ล็อค" เอเลน่ายกกาแฟแก้วใหม่มาวางแทนที่แก้วเดิม
          เชอร์ล็อคยกขึ้นจิบอีกครั้งแล้ววางลงที่เดิม "น้ำตาลขาดไป ชั้นไม่ดื่ม"
          "แต่....." เลขาอ้ำอึ้ง
          "น้ำตาล 2 ช้อนชาต้องหนัก 4.6 กรัม แต่เทียบจากความหวานของกาแฟที่ชั้นดื่ม นี่มันแค่ 4 กรัมเท่านั้น มันหายไป 0.6 กรัม" เชอร์ล็อคพูด
          มายครอฟวางช้อนแล้วพูด "เอเลน่า คุณไปเอาตาชั่งดิจิตอลมาชั่งน้ำตาลและกาแฟให้เขาดูว่าน้ำหนักมันตรงไหม" เขาพูด "เอาเทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิของน้ำด้วยว่าถึง 100 องศาหรือเปล่าเพราะมันจะเป็นสิ่งต่อไปที่เขาจะโวยวาย"
          "เฮ้ๆๆๆ อย่ามาทะเลาะกันบนโต๊ะอาหารนะ สงสารผมกับเชอร์ลินด้วยมายครอฟ" เกร็กพูดขึ้นมาอีกครั้ง
           " 'เขา' ไม่เคยชงกาแฟของชั้นพลาดเลยซักครั้งเดียว"
          "อย่างน้อยที่สุดครั้งแรกก็ต้องพลาด" มายครอฟพูด "เอเลน่าก็เช่นกัน เธอพลาดในครั้งแรก ครั้งต่อไปเธอจะไม่พลาดอีก"
          "เอานาฬิกามาคืนเชอร์ลินด้วย ลูกชั้นต้องใส่นาฬิกาทุกวัน"
          "นาฬิกาพัง ส่งซ่อม" มายครอฟพูดแล้วทานอาหารต่อ "ชั้นจะซื้อนาฬิกาเรือนใหม่ให้"
          "มันไม่ได้พังเพราะมันไม่ได้ใช้ระบบไขลาน" เชอร์ล็อคพูด
          "เดี๋ยวจะให้คืน แต่ไม่ใช่ตอนนี้" มายครอฟพูด
          "โทรศัพท์ของชั้นอยู่ที่ไหน" เชอร์ล็อคถาม
          "เดี๋ยวจะคืนให้เช่นกัน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้" 
          "เลิกเอาของของชั้นกับลูกไปซ่อนเสียที"
          "ถ้าอยากจะลืมเขา อยู่ห่างจากโทรศัพท์ซักระยะก็แล้วกัน"
          "ชั้นจำเบอร์เขาได้ ชั้นโทรหาเขาได้"
          "จะโทรหาเขาทำไม เขาไปฮันนีมูนกับภรรยาของเขา" มายครอฟพูด "รู้ใช่มั้ยว่าคนที่ไปฮันนีมูนเขาไปทำอะไรกัน Sex holiday is starting เข้าใจหรือเปล่า นายจะโทรไปขัดจังหวะเขาทำไม"
          เชอร์ล็อคเงียบไม่ตอบอะไร 
          "อยู่นิ่งๆ เฉยๆ ใช้ชีวิตของตัวเองไป แล้วรอวันที่จะเป็นพ่อทูนหัวดีกว่า นายเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวของเขา เขาคงให้นายเป็นพ่อทูนหัวของลูกเขา เหมือนที่เขาเป็นให้เชอร์ลิน"
          "เขาจะไม่มีลูก เขาเคยสัญญากับเชอร์ลินไว้" 
          "ไม่มีอะไรแน่นอน" มายครอฟพูด "เหมือนที่เขาเคยสัญญากับชั้นไว้ว่าเขาจะไม่ไปจากนายตราบใดที่นายยังอยู่ที่ถนนเบเกอร์"
          "พี่เลขาขอนมอีกแก้วด้วยค่ะ" เชอร์ลินยกแก้วให้เลขาของมายครอฟแล้วมองจานอาหารของเชอร์ล็อค "คุณพ่อไม่เห็นทานอาหารเลย ไม่หิวหรอคะ"
          "พ่อไม่ค่อยหิวเท่าไหร่" เชอร์ล็อคตอบ
          เชอร์ลินรับแก้วนมจากเอเลน่ามาถือไว้แล้วยื่นให้เชอร์ล็อค "งั้นคุณพ่อดื่มนมหน่อยนะคะ ไม่ทานอะไรเลยไม่ได้นะ เดี๋ยวอาจอห์นจะดุเอา" ลูกสาวพูด "อาจอห์นบอกว่ามื้อเช้าสำคัญที่สุด"
          เชอร์ล็อคยิ้มบางๆแล้วรับแก้วนมมาดื่มจนหมด เชอร์ลินยกมือขึ้นเช็ดคราบนมที่ริมฝีปากของคุณพ่อแล้วพูด "ถ้าแบบนี้อาจอห์จะบ่นว่ากินเลอะเทอะจังเลย เป็นคนหรือเป็นหมูกันแน่นะ"
          เชอร์ล็อคและเชอร์ลินหัวเราะขึ้นพร้อมกันเมื่อนึกถึงคำที่จอห์นเคยบ่นสมัยที่ยังอยู่ด้วยกันสามคน
          "อ่ะแฮ่ม" มายครอฟกระแอมไอเมื่อน้องชายคิดถึงจอห์นอีกแล้ว "เชอร์ลินอิ่มแล้วใช่ไหม เดี๋ยวให้ลุงเกร็กขับรถไปส่งที่โรงเรียน"
          "ไม่ต้อง ชั้นจะไปส่งเอง" เชอร์ล็อคพูด
          "ชั้นก็ไม่ได้ห้ามที่นายจะไปส่ง ชั้นแค่จะให้เกร็กขับรถไปส่งเชอร์ลินส่วนนายก็ไปกับเขาด้วย มีงานที่ต้องทำด้วยกันอยู่ไม่ใช่หรือไง ก็ไปด้วยกันเลยสิ"
          "ชั้นจะไม่ไปสืบคดีจนกว่าเขาจะกลับมา" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นต้องมีคู่หู ชั้นจะไม่ทำงานคนเดียว"
          "ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ชั้นไหว้วานมอลลี่ ฮูเปอร์แล้ว เธอรับปากว่าจะมาเป็นผู้ช่วยนายให้"
          "ทำไมต้องทำแบบนี้ ทำไมต้องกันชั้นให้ออกจากเขาด้วย"
          "ไม่เช่นนั้นนายจะลืมเขาไม่ได้เสียที นายจะเอาแต่คิดถึงเขาไปตลอดไม่ได้" มายครอฟพูด "ถ้าคิดถึงเขาเมื่อไหร่ให้ท่องไว้เลยว่าเขาแต่งงานแล้วและคนที่เขาเลือกก็ไม่ใช่นาย"
          เชอร์ล็อคก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร.....เขาไม่ได้ต้องการจะลืมจอห์น เขาขอร้องพี่ชายให้เอาจอห์นคืนมาทำไมมันถึงเป็นแบบนี้.....
          "ชั้นเอาเขาคืนมาให้นายไม่ได้ เพราะเขาเลือกจะที่จะเดินจากนายไปเองแม้ว่านายจะขอร้องเขากี่ครั้งแล้วก็ตาม เขาเคยสงสารนายบ้างรึเปล่า เขาเคยเห็นใจนายมั้ยว่านายจะเสียใจแค่ไหน" มายครอฟพูด "ชั้นไม่ได้สั่งให้นายอย่ากลับไป แต่นายก็ลองคิดดูเอาเองเถอะว่าจะกลับไปหาคนที่ไม่ต้องการนายแล้วทำไม"
          "เอ่อ......ถ้าเริ่มที่จะเสียงดังใส่กันเมื่อไหร่ บอกล่วงหน้าด้วย จะพาหลานไปที่อื่น" เกร็กพูดขัดขึ้น 
          "พาเชอร์ลินไปส่งที่โรงเรียนได้แล้วครับเกร็ก เดี๋ยวเชอร์ลินไปโรงเรียนสาย" มายครอฟพูดกับสารวัตรก่อนจะหันไปหาน้องชาย "ไปส่งเชอร์ลินได้แล้ว ใช้ชีวิตตามปกติอย่างที่มันควรจะเป็น การอยู่ที่เดิมไม่ช่วยอะไรหรอกนะ ในวันที่นายไม่อยู่เขาก็ก้าวต่อไป ในวันนี้เขาก็ไม่อยู่ นายควรจะก้าวต่อไปเช่นกัน"
          เชอร์ล็อคหยุดตอบโต้พี่ชาย เขาลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหารที่เขายังไม่ได้ทานอะไรเลยแม้แต่คำเดียวก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนของลูกสาวเพื่อเตรียมตัวจะไปส่งเชอร์ลินที่โรงเรียน
          "เร็วๆด้วย ชั้นกับลูกจะไปรอที่รถ" เชอร์ล็อคพูดกับเกร็ก แล้วหันไปคุยกับลูกสาว "ไปรอที่รถกันเถอะเชอร์ลิน เดี๋ยวพ่อใส่รองเท้าให้ที่หน้าบ้าน" 

          เอเลน่ายื่นนาฬิกาเรือนเล็กสีเงินและโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งให้มายครอฟหลังจากเชอร์ล็อคพาเชอร์ลินออกจากห้องรับประทานอาหารไป
          "ดร.วัตสันโทรหาคุณเชอร์ล็อคไม่หยุดเลยค่ะ ตั้งแต่ตี 1 จนถึงตอนนี้ อาจจะมีเว้นไปบ้าง แต่ยังโทรมาตลอด" เอเลน่าพูด "ส่วนนาฬิกาของคุณหนู ดร.วัตสันก็โทรมาเหมือนกัน ตั้งแต่ 6 โมงเช้าจนถึงตอนนี้ ก็มีสายที่ไม่ได้รับ 8 สายแล้วค่ะ"
          "เขาโทรหาเชอร์ล็อคไม่ติด เลยโทรหาเชอร์ลินแทน" มายครอฟพูด "เขาโทรหาเชอร์ล็อคตอนที่แวะเปลี่ยนเครื่องที่ปารีสและลอสแองเจริส และช่วงที่เขาหายไปคือช่วงที่เขาอยู่บนเครื่อง พอรู้ว่าโทรหาเชอร์ล็อคไม่ติดแน่ๆเลยโทรหาเจ้าตัวเล็กหลานของผมแทน"
          "อีกไม่นานเขาต้องโทรหาผมแน่ๆ" เกร็กพูด "ผมควรจะรับสายไหม"
          "รับสิครับ ถ้าคุณไม่รับสายอีกคนเขาต้องร้อนใจจนกลับลอนดอนทันทีแน่ๆ" มายครอฟพูด
          "แล้วผมต้องคุยอะไรกับเขา จะให้ผมโกหกอะไรหรือเปล่า"
          มายครอฟยิ้ม "บอกแค่นาฬิกาเชอร์ลินเสีย ส่งซ่อม ส่วนเชอร์ล็อคทำมือถือหายก็แล้วกันครับ" มายครอฟพูด "ส่วนที่เหลือตอบตามจริง"
          "อ่า.....โอเค" เกร็กพูด "ถ้าอย่างนั้นผมไปทำงานนะ เดี๋ยวสองคนนั้นรอนาน"
          มายครอฟยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

          "ทำยังไงกับนาฬิกาและโทรศัพท์ดีคะ" เอเลน่าถาม
          "ปิดเครื่องเอาไว้ทั้งคู่ แล้วค่อยคืนนาฬิกาให้เชอร์ลินตอนจอห์นกลับมา ส่วนมือถือของเชอร์ล็อคเอาไว้ที่ผม ผมเก็บเอง" มายครอฟยื่นมือรับโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กมาเก็บไว้ "ถ้าเขาสองคนอยากคุยอะไรกัน ให้คุยผ่านเชอร์ลินเท่านั้น ไม่ให้คุยกันตรงๆ"
          "ทราบแล้วค่ะ" 
          "ช่วงนี้ต้องเข้มงวดเรื่องความปลอดภัยมากขึ้นเพราะหลานของผมไม่มี GPS ติดตามตัวอีกแล้ว จนกว่าจอห์นจะกลับมา ผมจะให้เกร็กขับรถรับส่งน้องชายกับหลานสาวผมเอง งดให้เชอร์ลินไปในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยด้วย" มายครอฟออกคำสั่ง "รอจนกว่าจอห์นจะกลับมา แล้วค่อยเปลี่ยนคำสั่งเป็นอย่างอื่น"
          "ทราบแล้วค่ะ" เลขาสาวรับคำสั่ง



          ภาพชายหาดยามค่ำคืนของหมู่เกาะฮาวายในมหาสมุทรแปซิฟิกปรากฏอยู่เบื้องหน้าของชายหนุ่มที่พึ่งแต่งงานมาหมาดๆ เขามองวิวผ่านกระจกหน้าต่างของห้องพักในโรงแรม ความสวยงามของทะเลที่เขาอยากมาเยือนตั้งนานนั้นไม่สามารถดึงดูดความสนใจได้เลย
          มือของเขายังคงกดโทรศัพท์อยู่อย่างต่อเนื่อง คนปลายทางที่อยู่คนละทวีปไม่ยอมรับโทรศัพท์ของเขาเลยตั้งแต่คืนเมื่อวาน นี่มันเกิดอะไรขึ้น
          จอห์น วัตสันยกนาฬิกาข้อมือเรือนที่สวมอยู่ทุกวันขึ้นมาดูเวลา ขณะนี้ที่ฮาวายเป็นเวลา 2 ทุ่ม ที่ลอนดอนก็คง 10 โมงเช้า เขาควรจะรับโทรศัพท์ได้แล้วนี่มันสายมากแล้ว
          ในห้องพัก แมร์รี่ วัตสัน ภรรยาของจอห์นกำลังเดินหาบางอย่างในห้องพักขณะที่เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับคนข้างบ้านที่ดูเหมือนว่าจะฝากซื้อของ แต่จอห์นก็ไม่ได้หันไปถามว่าภรรยาตัวเองกำลังมองหาอะไรเพราะเขากำลังสนใจโทรศัพท์อยู่
          ถ้าหากเชอร์ล็อคและเชอร์ลินไม่รับสาย เขาอาจจะต้องโทรหาคนอื่นแทน
          "เกร็ก" จอห์นพูดชื่อเพื่อนอีกคนเบาๆ แล้วกดโทรศัพท์เพื่อโทรหาปลายทาง
          เขารอปลายสายไม่นานนัก สารวัตรหนุ่มก็กดรับโทรศัพท์
          "เฮ้ จอห์น มีอะไรไหม ขอโทษนะที่ชั้นกลับจากงานแต่งนานมาก่อนแล้วไม่ได้ลา" สารวัตรพูด
          "อ่า...เอ่อ ไม่เป็นไร ชั้นไม่ได้โกรธอะไร" จอห์นพูด "นายเจอเชอร์ล็อคบ้างมั้ย"
          "เจอสิ เมื่อเช้าเขาก็มาที่สก็อตแลนด์ยาร์ตนะ"
          "เขาไป.....ทำคดีหรอ" จอห์นถามด้วยเสียงไม่แน่ใจ
          "อ่าห้ะ ใช่แล้ว" เกร็กพูด "มากับมอลลี่น่ะ มอลลี่มาช่วยจดบันทึกข้อมูลของเขาเพื่อประกอบการทำคดี"
          "มอลลี่?" จอห์นถามเสียงสูง "เชอร์ล็อคไม่เคยทำงานร่วมกับมอลลี่มาก่อนเลยนะ"
          "แต่มันเป็นไปได้ดีนะ ถึงเขาจะยังไม่ค่อยชิน แต่มอลลี่ก็ทำหน้าที่ได้ดี" 
          "อืม.." จอห์นถอนหายใจเบาๆ เชอร์ล็อคสามารถไปทำงาน ไปสืบคดี โดยไม่มีเขาเป็นคู่หูได้แล้วจริงๆ
          "ชั้นยินดีด้วยนะจอห์น นายกับแมร์รี่เป็นคู่สามีภรรยาที่น่ารักมาก เมื่อวานชั้นไม่แน่ใจว่าชั้นยินดีไปแล้วหรือยัง เหมือนว่าชั้นจะเมา ฮ่าๆๆ" เกร็กหัวเราะมาจากปลายสาย
          "ทำไมเชอร์ล็อคกับเชอร์ลินไม่รับสายชั้นเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น สองคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า"
          "ห้ะ...เชอร์ล็อคหรอ เห็นว่าโทรศัพท์หายนะ" เกร็กตอบ "ส่วนนาฬิกาของเชอร์ลินพังน่ะ ส่งซ่อม"
          "เขาไปอยู่กับมายครอฟใช่ไหม" จอห์นถาม
          "อ่า...."
          "อย่าโกหกชั้นเลยเกร็ก ชั้นโทรไปหาคุณนายฮัตสันมาแล้ว เธอบอกว่ามายครอฟมารับสองพ่อลูกนี้ไปเมื่อคืน" จอห์นพูด "เขาย้ายออกทำไม"
          "เขาไม่ได้ย้ายออกหรอก แค่ไปอยู่บ้านมายครอฟชั่วคราวเท่านั้น" เกร็กพูด "มายครอฟเขาจะดูแลน้องกับหลานเอง เขาบอกไว้แบบนั้น"
          "เชอร์.....เชอร์ลินเป็นยังไงบ้าง เชอร์ลินลืมตุ๊กตากระต่ายไว้ในห้องพักที่โรงแรม แล้วเอาที่ไหนนอนกอด? ตุ๊กตาหมูหรอ?"
          "ไม่ใช่หรอกจอห์น มายครอฟเขาซื้อตุ๊กตาให้ใหม่ เป็นตุ๊กตาหมีขนนุ่มๆน่ะ"
          "ตุ๊ก....ตุ๊กตาใหม่?" จอห์นถามแล้วหันไปมองตุ๊กตากระต่ายสีขาวที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียง "เชอร์ลินมีตุ๊กตาตัวใหม่แล้วหรอ" 
          "อืม" เกร็กตอบเสียงเบา "แค่นี้ก่อนนะจอห์น ชั้นต้องไปทำงานต่อแล้ว"
          "เดี๋ยวก่อนเกร็ก" จอห์นทัก "บอกเชอร์ล็อคให้โทรหาชั้นหน่อยได้ไหม เขาไม่รับสายชั้นเลย ชั้นมีเรื่องอยากจะคุยกับเขา"
          "ฝากชั้นไปบอกก็ได้ ชั้นเจอเขาทุกวันอยู่แล้ว"
          "ไม่....ไม่เป็นไร ขอบคุณนะ" จอห์นพูด "ขอบใจนายมาก นายไปทำงานต่อเถอะเกร็ก ชั้นไม่กวนแล้ว"
          จอห์นพูดแล้วกดวางสาย

           "เดี๋ยวขอหากระดาษจดก่อนนะคะ สักครู่นะคะคุณนายแจ็คสัน" แมร์รี่ วัตสันกล่าวกับคนในโทรศัพท์ขณะเดินหาของ "เอ๊ะ เจอแล้วค่ะ"
          แมร์รี่หยิบสมุดปกหนังออกมาแล้วฉีกกระดาษหน้าที่ยังไม่ได้ใช้ออกมาพร้อมกับหยิบปากกาเตรียมจดบันทึก "โอเคค่ะ พร้อมค่ะ เอาอะไรบ้างนะคะ"
          จอห์นหันไปมองเสียงฉีกกระดาษ "แมร์รี่ นั่นคุณทำอะไร"
          แมร์รี่มองสามี "เอ่อ...คุณนายแจ็คสันฝากซื้อของค่ะ เลยจะจด เผื่อว่าพรุ่งนี้เราออกไปเดินเล่นแล้วเจอ" 
          "คุณฉีกสมุดบันทึกของผมใช่หรือเปล่า" จอห์นเดินมามองดูสมุดเล่มในมือของแมร์รี่
          แมร์รี่มีท่าทีหวาดๆแล้วพูดโทรศัพท์ "เดี๋ยวชั้นโทรกลับนะคะคุณนายแจ็คสัน" เธอพูดแล้วกดวางสาย
          "คุณเคยบอกว่าใช้สมุดบันทึกของคุณได้ ชั้นเลยเอามาจดรายการ"
          "เล่มอื่นได้ เล่มนี้ไม่ได้ !" จอห์นพูดแล้วดึงสมุดบันทึกในมือคืน
          แมร์รี่ตกใจที่จอห์นดึงสมุดไปจากมือของเธอ "ขอโทษนะคะจอห์น ชั้นไม่รู้ว่าเล่มนี้ใช้ไม่ได้"
          จอห์นเปิดกล่องเล็กใบไม่ใหญ่มากที่นำมาจากลอนดอนออกแล้วเอาสมุดบันทึกใส่ลงไป "สมุดบันทึกเล่มนี้เชอร์ล็อคซื้อให้ผมเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้าย เล่มนี้ใช้ไม่ได้ เดี๋ยวผมจะหยิบอีกเล่มหนึ่งให้" 
          "ค่ะ" แมร์รี่อ้อมแอ้มตอบเบาๆ
          จอห์นยื่นสมุดบันทึกหน้าปกสีแดงให้แมร์รี่ "เล่มนี้คุณใช้ได้ มันยังมีหน้าว่างๆอยู่"
          แมร์รี่รับสมุดมาแล้วพูด "เราไปเดินเล่นกันไหมคะจอห์น หรือไปดื่มค็อกเทลที่ชั้นล่างก็ได้"
          "ผมอยากพักผ่อน เหมือนผมจะเจ็ตแล็ก เลยรู้สึกเหนื่อย" จอห์นพูดแล้วถอดนาฬิกาข้อมือออก "คุณไม่เจ็ตแล็กบ้างหรอ"
          "มะ...ไม่ค่ะ ไม่ค่อยเท่าไหร่" แมร์รี่ตอบ "ให้...ชั้นอาบน้ำให้คุณไหมคะ"
          จอห์นเปิดกล่องเหล็กอีกครั้งแล้วเอานาฬิกาใส่ลงไป "ไม่เป็นไร คุณพักผ่อนเถอะ ผมอาบน้ำไม่นาน"
          "ค่ะ" แมร์รี่รับคำเสียงเบา 
          จอห์นเดินมาหอมแก้มภรรยาหนึ่งครั้งก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวผืนนุ่มของโรงแรมแล้วเข้าห้องน้ำไป


          แมร์รี่เดินไปที่ข้างเตียงช้าๆ ก่อนจะหยิบกล่องเล็กที่สามีของเธอหวงมากจนต้องโหลดใส่กระเป๋าแล้วนำมาที่นี่ด้วย แมร์รี่เปิดกล่องนั้นออกดู
          นาฬิกา Tag Heuer รุ่น Limited Edition ที่มีแค่ไม่กี่พันเรือนในโลก จอห์นพึ่งถอดและนำมาใส่ในกล่องนี้ แมร์รี่หยิบมันขึ้นมาดู
          จอห์น วัตสัน สามีของเธอรักนาฬิกาเรือนนี้มาก ในทีแรกเข้าใจว่ามันเป็นสิ่งของมีราคาจอห์นจึงหวง แต่ความจริงก็มาปรากฏเมื่อวันที่คลีนิกของจอห์นที่พึ่งเปิดเกิดปัญหาสภาพทางการเงินขัดข้องในช่วงแรก เธอแนะนำให้จอห์นซึ่งตอนนั้นยังเป็นคนรักนำนาฬิกาเรือนนี้ออกขายจะดีกว่าเพราะมันเป็นรุ่นหายาก คงขายได้ราคาดี เธอจะให้หมอ หรือจิตแพทย์ที่รักนาฬิการับซื้อไว้ให้ นาฬิกาจะได้รับการดูแลอย่างดีสมกับเป็นของรักของหวงของเขา แต่จอห์นปฏิเสธ เพราะนี่เป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่เชอร์ล็อคให้ไว้ เขาจะไม่ยอมขายมันให้ใครแม้ว่าตอนนั้นตัวเองจะกำลังแย่ก็ตาม
          ปัญหาในวันนั้นผ่านมาได้เพราะจอห์นขอยืมเงินเชอร์ลิน โฮมส์ผู้เป็นหลานสาวมาหมุนก่อน เชอร์ล็อคทิ้งเงินไว้ให้สองอาหลานเป็นเงินจำนวนมากก็จริง แต่จอห์นยกให้หลานสาวทั้งหมดและเขาก็ไม่เคยนำเงินมาใช้ส่วนตัวเลยแม้แต่นิดเดียว นอกจากยืมมาแล้วคืนพร้อมดอกเบี้ยในให้ภายหลังเท่านั้น
          แมร์รี่วางนาฬิกาเก็บลงไปในกล่องเหล็กก่อนจะหยิบสมุดบันทึกปกหนังเจ้าปัญหาของจอห์นขึ้นมา....พึ่งรู้ว่านี่ก็เป็นของรักของสามีเธออีกชิ้น สมุดบันทึกปกหนังสำหรับคนถนัดซ้าย เธอลองกรีดนิ้วไปตามหน้าสมุด ทุกหน้ามันว่างเปล่า จอห์นไม่เคยเขียนอะไรลงไปเลยแม้แต่อักษรตัวเดียว เขาคงหวงมาก ของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายที่เชอร์ล็อคให้ไว้ก่อนจะจากไป
          แมร์รี่วางสมุดลงที่โต๊ะก่อนจะหยิบของที่คิดว่าจอห์นน่าจะรักมากที่สุดออกมา กล่องเหล็กใบนี้มีไว้เพื่อเก็บของชิ้นนี้ไม่ใช่สมุดบันทึกและนาฬิกา จอห์นหวงมากถึงขนาดต้องนำมันใส่กล่องแล้วนำมาฮันนีมูนกับเธอ
          ถุงมือหนังสีดำคู่หนึ่งมีร่องรอยการใช้งานอยู่บ้าง แมร์รี่หยิบมันขึ้นมามองดู....นี่คือของขวัญจากเชอร์ล็อคเนื่องด้วยโอกาสอะไรอีกอย่างนั้นหรือจอห์นถึงได้รักมากขนาดนี้? เธอไม่เคยเห็นสามีของเธอนำมันมาใส่เลยสักครั้งเดียวแม้ว่าดูเหมือนว่ามันจะเคยถูกใช้งานมาแล้วบ้าง แต่มันก็ถูกเก็บอยู่ในกล่องอย่างดีมาตลอด
          แมร์รี่เก็บของทั้งหมดลงไปไว้ในกล่องและเก็บไว้ตามเดิม เธอวางมันไว้ที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะหันไปมองตุ๊กตากระต่ายสีขาวของเชอร์ลินที่จอห์นก็นำมันมาจากลอนดอนด้วยเช่นกัน
           แมร์รี่หยิบตุ๊กตานั้นมามองดูแล้วยิ้ม เชอร์ลิน โฮมส์รักตุ๊กตาตัวนี้มาก จอห์นบอกว่าเขาเป็นคนซื้อให้เชอร์ลินเองในวันแรกที่รับออกมาจากโรงพยาบาล แมร์รี่รู้ประวัติของเชอร์ลินจากการที่จอห์นพาเชอร์ลินไปรักษาอาการโรคซึมเศร้าหลังเชอร์ล็อคเสียชีวิต แมร์รี่รู้ว่าเชอร์ลินชอบกินอะไร ชอบทำอะไร ชอบสีอะไร นั่นเป็นเพราะทั้งสองชอบอะไรเหมือนๆกัน และทั้งสองก็เข้ากันได้ดี
          แมร์รี่ลูบหัวตุ๊กตากระต่ายเบาๆแล้วยิ้ม เธอสวมกอดตุ๊กตาสีขาวตัวนิ่ม ก่อนจะมองไปที่กล่องเหล็กของรักของหวงของสามีด้วยสายตาที่ไม่สามารถอธิบายได้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #355 Wind_of_change (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 16:32

    จริงๆ พี่ไมค์ทำถูกแล้วนะ เชอร์ลต้องตัดใจจากพี่จิ๋ว ส่วนพี่จิ๋วเองจะมาฮันนีมูนแล้วเอาแต่คิดถึงแฟนเก่าไม่ได้ เรื่องจริงคือมันจบแล้ว

    การที่พี่ไมค์ทำแบบนี้จะช่วยให้ทุกคนรู้ใจตัวเอง ถึงจะโหดไปหน่อยแต่เราก็แอบเห็นด้วยนะ

    #355
    0
  2. #314 BUMBIm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 18:17
    แอบสงสารแมรี่ จริงๆนางก็ไม่ผิด
    ไม่รู้จะบอกว่าใครผิดเหมือนกัน สงสารหมด
    #314
    0
  3. #151 Mojito* (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 15:33
    พี่ไมค์อย่างเข้ม หักดิบน้องสุดๆ -[]-!! สงสารพี่เหนียง ต้องฝืนใช้ชีวิตไม่มีพี่จิ๋ววันแรก ฮืออออ ดราม่ามาเป็นคันรถ แต่พี่จิ๋วคะ พี่ทำแบบนี้คืออะไรอ่ะะะะะ หวงของที่พี่เหนียงให้ขนาดนี้ พี่มะลิก็แตะต้องไม่ได้แม้แต่ปลายขี้เล็บ กลับมาถึงอังกฤษแล้วไปเถอะค่ะ ที่ว่าการอำเภอรออยู่ ;-;
    #151
    0
  4. #150 Junior Prince LP (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:09
    พี่ไมค์มาตรการเด็ดขาดมากนะคะ สงสารเชอร์ล็อคอ่า ไงก็ลืมยากอ่า
    #150
    0
  5. #149 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 18:46
    มีความเศร้าหมอง
    #149
    0
  6. #148 stctmee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 17:47
    พี่จิ๋วค่ะคือพี่เเต่งงานเเล้วทำเเบบนี้มันไม่ถูกต้องนะคะ ปาดน้ำตา ตกลงพี่ไมค์จะเอายังไงกันเเน่น้องชายตัวเองจะไม่ไหวเเล้วนะ ฮืออ
    #148
    0