[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 28 : Unspoken ตอนที่ 26 : Remind Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

         
          สารวัตรเกร็ก เลสเตรด สารวัตรประจำแผนกสืบสวนสก็อตแลนด์ยาร์ตนำลูกน้องจำนวนหนึ่งมายังสถานที่เกิดเหตุของคดีล่าสุดหลังจากรับโทรศัพท์แจ้งเรื่องจากเพื่อนบ้านของเหยื่อ
          ....ถูกต้องแล้ว...คดีนี้มีเหยื่อ....เหยื่อรายที่ 3 แล้วในรอบ 2 สัปดาห์มานี้

          บ้านหลังเล็กๆดูอบอุ่นถูกปิดล้อมไปด้วยตำรวจและเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน เทปสีเขียวเหลืองสะท้อนแสงถูกกั้นที่บริเวณด้านหน้าบ้านเพื่อป้องกันบุคคลภายนอกเข้ามาในบริเวณที่เกิดเหตุแห่งนี้
          สารวัตรหนุ่มในชุดเสื้อคลุมที่ทำมาจากพลาสติกสีน้ำเงินเข้มกำลังยืนควบคุมบรรดาเจ้าหน้าที่ปฏิงานกันอย่างเคร่งครัด เจ้าหน้าที่บางส่วนกำลังถ่ายภาพที่เกิดเหตุ บางส่วนกำลังพลิกศพเพื่อถ่ายภาพ บางส่วนกำลังรวบรวมหลักฐาน และบางส่วน(บางคน)ก็กำลังโต้เถียงกับนักสืบอยู่ด้านนอกบ้าน
          "สารวัตรไม่ได้บอกว่านายจะมาทำคดีนี้นี่" จ่าแซลลี่ โดโนแวนกล่าวกับนักสืบชื่อดังที่วันนี้สวมเพียงแค่เสื้อเชิร์ตสีดำและสูทสีดำทับเท่านั้น
          "พอดีเราเห็นรถตำรวจขับมาตรงนี้หลายคันเราเลยเดินมาดู ไม่คิดว่าจะมีคดีอะไร" คุณหมอผู้เป็นผู้ช่วยของนักสืบกล่าว
          จ่าโดโนแวนหัวเราะเบาๆด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย "ไม่เจอกันเสียนาน ยังเป็นลูกไล่ ลูกสมุนของตัวประหลาดนี่อยู่อีกหรอดร.วัตสัน" เธอพูด "โอ้ ลืมไปเดี๋ยวนี้พ่วงตำแหน่งพี่เลี้ยงลูกมาอีกหนึ่งตำแหน่ง"
          เชอร์ล็อค โฮมส์เหลือบตามองตำรวจหญิงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า "ไม่เหมือนเธอเลยโดโนแวน ตอนนี้แอนเดอร์สันทิ้งเธอแล้วนี่ ชั้นว่าสิ่งนี้คงเป็นสิ่งเดียวที่หมอนั่นทำแล้วฉลาดที่สุดเท่าที่เคยทำมา" เขาพูด "ก็อย่างว่าผู้หญิงแบบนี้แค่สนุกๆชั่วคราวพอได้ แต่เป็นมากกว่านั้นไม่ได้ ชั้นว่าชั้นควรไปชมแอนเดอร์สันเสียหน่อยเพราะเขาฉลาดขึ้นแล้วนิดนึง"
          ตำรวจสาวกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจที่คนตรงหน้ามาล่วงรู้ความลับของเธอตั้งแต่เธอและเพื่อนร่วมงานมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆจนตอนนี้ความสัมพันธ์นั้นจบลงนักสืบตรงหน้านี้ยังมองเพียงแค่แว้บเดียวก็รู้เรื่องไปหมดทุกอย่าง เช่นนี้แล้วจะให้เธอพอใจคนตรงหน้าได้อย่างไรกัน
          "กลับไป สารวัตรไม่ได้ให้คนไปตามตัวนาย นายไม่มีสิทธิเข้าไปในที่เกิดเหตุ"
          "อย่างนั้นหรอ" เชอร์ล็อคพูดแล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจ
          "เชอร์ล็อค สารวัตรเรียกนายเข้าไปแน่ะ" เสียงของใครบางคนตะโกนเรียกนักสืบหนุ่มมาจากบริเวณหน้าประตูบ้าน
          เชอร์ล็อคเหลือบตามองต่ำไปที่ตำรวจหญิงอีกครั้งก่อนจะยักไหล่ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ แล้วพูดขึ้นมาว่า "ดูสิ แฟนเก่าของเธอเขาบอกว่าเลสเตรดเรียกชั้น"
          จ่าโดโนแวนกอดอกด้วยความไม่พอใจแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง
          เชอร์ล็อคยกเทปกั้นสีเขียวเหลืองนั้นขึ้นเพื่อให้จอห์น วัตสันลอดใต้เชือกนั้นก่อน ก่อนที่ตัวเขาจะลอดตามเข้าไป
          เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานฟิลลิป แอนเดอร์สันยื่นชุดสีน้ำเงินที่ทำมาจากพลาสติกให้ผู้ที่มาใหม่ "พวกนายต้องสวมชุดนี้นะ ข้างในมันชื้นนิดหน่อย" 
          "ไม่เห็นจำเป็นต้องใส่ ข้างในมันแค่สระว่ายน้ำเท่านั้น" เชอร์ล็อคพูด
          "ถ้านายไม่ใส่ สารวัตรบอกว่าไม่ให้เข้าไป" แอนเดอร์สันพูด
          เชอร์ล็อคพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด "เขามีพิธีรีตองอะไรแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
          เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานยักไหล่แล้วยื่นชุดให้อีกครั้ง "ความจริงขั้นตอนพวกนี้ก็ปฏิบัติกันเป็นปกตินะ มีแต่นายนั่นแหละที่ไม่เคยทำตามเลย" เขาพูด "รับชุดไว้ มันแค่สวมทับเท่านั้นเอง"
          "ชั้นไม่ชอบรับของจากคนแปลกหน้า" นักสืบจอมดื้อปฏิเสธอีกครั้ง
          คุณหมอหนุ่มยื่นมือไปรับชุดนั้นมาเอง "ไม่เป็นไรแอนเดอร์สัน เขาไม่รับ ชั้นรับเอง" 
          แอนเดอร์สันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยื่นชุดสีน้ำเงินทั้งสองชุดให้คุณหมอก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาสารวัตรที่ด้านใน
          "ใส่ซะเชอร์ล็อค ทำตามที่เกร็กบอก" จอห์น วัตสันยื่นชุดให้
          "ไม่อยากใส่ ปกติก็ไม่ต้องใส่" เขาตอบ
          "นายละเลยคำสั่งของเกร็กเยอะเกินไปแล้ว ลองทำตามคำสั่งของเขาซะบ้าง เขาเป็นตำรวจนะ" จอห์นพูด "ถ้าไม่ใส่ก็ไม่ต้องเข้าไป กลับบ้านไปสีไวโอลินเล่นที่บ้าน"
          "เรื่องมากกันชะมัด" เชอร์ล็อคพูดแล้วรับชุดสีน้ำเงินนั้นมาสวมทับชุดสูทสีดำของตัวเอง จอห์นเองก็หยิบชุดนั้นมาสวมทับเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองเช่นกัน
     


          ตำรวจนายหนึ่งเปิดประตูให้เชอร์ล็อคและจอห์นเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุบริเวณริมสระว่ายน้ำหลังจากที่ทั้งสองสวมชุดพลาสติกกันเปียกชุดนั้นแล้ว เชอร์ล็อค โฮมส์กวาดตามองโดยรอบอย่างรวดเร็ว
          "ไปส่งเชอร์ลินที่โรงเรียนมาหรือ" สารวัตรเกร็ก เลสเตรดกล่าวทักทายเพื่อนที่พึ่งมาใหม่ "วันนี้ไปโรงเรียนสายจัง"
          "วันนี้เจ้าลูกหมูร้องไห้งอแงน่ะ เลยออกจากบ้านสาย" จอห์นตอบด้วยใบหน้ายิ้มที่นึกถึงหลานสาวตัวเอง "อยู่ๆก็อยากจะเอาตุ๊กตาไปที่โรงเรียนถ้าไม่ให้เอาไปก็จะไม่ออกจากบ้าน ต้องเจรจากันอยู่นานกว่าจะเข้าใจกัน"
          "มีเพื่อนในห้องแอบเอาไปเล่น เลยอยากเอาไปเล่นบ้างก็เลยงอแง" เชอร์ล็อคอธิบายเพิ่ม "ปกติไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ พองอแงทีนึงเลยต้องโอ๋กันนาน"
          "อืม...." เลสเตรดพยักหน้าเข้าใจ "เช้านี้พ่อกับแม่เลยต้องโอ๋ลูกสาวตัวน้อยที่อยากเอาของเล่นไปเล่นที่โรงเรียนแต่เอาไปไม่ได้เลยพากันไปโรงเรียนสายสินะ"
          "เกร็ก..... นายนี่ชอบพูดอะไรเลอะเทอะ เดี๋ยวคนอื่นเขามาได้ยินเขาจะเข้าใจผิด" จอห์นพูดเบาๆกับเพื่อนและเหลือบตามองคนที่ตัวสูงกว่า "แค่นี้ชั้นก็แก้ข่าวเหนื่อยจะแย่แล้ว"
          "ก็ไม่ต้องแก้ข่าว จะได้ไม่เหนื่อย" สารวัตรพูด
          "พูดเรื่องอะไรกันอยู่ ชั้นจะเข้าไปดูศพได้หรือยัง" เชอร์ล็อคเหลือบตามองคุณหมอกับตำรวจที่กำลังคุยกันนอกเรื่อง
          "อ้อ โอเค ศพอยู่ตรงนั้น ถูกเอาขึ้นมาจากสระว่ายน้ำแล้ว" สารวัตรหนุ่มพูด

          เชอร์ล็อคเดินตามสารวัตรเลสเตรดไปยังริมสระว่ายน้ำในร่มที่อยู่ภายในบ้านเข้าไปอีก บริเวณตรงนั้นมีเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานและตำรวจกำลังพลิกศพเพื่อถ่ายรูปร่องรอยต่างๆ
          "แคทเธอรีน แอมบิงตัน อายุ 30 ปีเป็นพยาบาลและเป็นเจ้าของบ้านนี้ ผู้พบศพคือเพื่อนบ้านที่เข้ามาเยี่ยมตามปกติ เขากดออดเรียกอยู่นานไม่มีคนมาเปิดประตูเขาเลยเปิดเข้ามาโดยพละการเลยพบว่าเธอตายแล้วอยู่ในสระว่ายน้ำ" สารวัตรหนุ่มพูด
          เชอร์ล็อคเดินเข้าไปดูศพหญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นใกล้ๆ เธอสวมชุดสีชมพูซึ่งเมื่อเปียกน้ำที่อยู่ในสระว่ายน้ำมันจึงดูเป็นสีชมพูเข้ม เธอไม่ได้สวมรองเท้า ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดนอกจากแหวนแต่งงานที่สวมอยู่ที่นิ้วนางข้างขวา
          "เธอถูกยิง" เลสเตรดพูด "แล้วก็เอาศพมาโยนทิ้งสระว่ายน้ำเพื่ออำพรางคดี"
          "ไม่ใช่" เชอร์ล็อคพูดขัดขึ้น
          จอห์นและเลสเตรดมองหน้ากันก่อนที่จอห์นจะล้วงมือเข้าไปในเสื้อแจ็คเกตของตนเองเพื่อหยิบสมุดบันทึกและปากกามาจดรายละเอียดของคดีอย่างเคย
          "อะไรคือ 'ไม่ใช่' " นายตำรวจถาม "นายจะบอกว่าเธอไม่ได้ถูกยิงหรอ"
          "เธอถูกจับกดน้ำให้สำลักตาย แล้วค่อยถูกยิงทีหลัง" เชอร์ล็อคสวมถุงมือสีขาวที่เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานแอนเดอร์สันยื่นให้แล้วกดลงไปที่หน้าอกของศพเบาๆ "ในปอดของเธอมีน้ำปริมาณมาก ถ้าเธอตายเพราะถูกยิงในปอดของเธอจะไม่มีน้ำแบบนี้ แต่นี่มีน้ำในปอดเป็นเพราะเธอตายเพราะการถูกกดน้ำ"
          "ถูก....กดน้ำ?" จอห์นขมวดคิ้วสงสัยแล้วมองตามมือจองเพื่อนร่วมแฟลตที่กดอยู่บริเวณรอบตัวศพมือก็จดสิ่งที่ได้ยินลงสมุดไปด้วย
          "เธอไม่ได้จมน้ำตายเพราะร่างกายช่วงแขนและขาไม่ได้ออกแรงอะไรมากก่อนตาย มันผิดวิสัยของคนที่กำลังจะจมน้ำที่จะพยายามตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจึงตัดประเด็นที่ว่าเธอจมน้ำตายออกไป" เชอร์ล็อคพูด "เธอถูกกดศรีษะลงไปในน้ำโดยตรง เธอเกร็งบริเวณหัวไหล่ก่อนตายเป็นเพราะเธอขัดขืนและเธอขยับได้แค่ช่วงไหล่ นี่เป็นสาเหตุที่ชั้นบอกว่าเธอถูกจับกดน้ำให้ตายไม่ใช่ถูกยิงตายแล้วโยนลงสระว่ายน้ำเพื่ออำพรางคดี"
          สารวัตรพยักหน้าเข้าใจโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา
          "เธอแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรอ" เชอร์ล็อคพึมพำเบาๆแล้วยกมือข้างซ้ายของผู้ตายขึ้นมาพิจารณาดู "แต่ยังรักกับสามีดีอยู่และไม่มีลูก"
          "ใช่เธอยังไม่มีลูก สามีของเธอไปทำงานที่นอกเมือง เธออยู่บ้านตามลำพัง เรากำลังตามสามีเธอกลับมา" เลสเตรดพูด
          "ถ้าเธอตายจากการกดน้ำ แล้วจะถูกยิงซ้ำทำไม ให้ตำรวจเข้าใจผิดแบบนั้นหรอ" จอห์นถามด้วยใบหน้าสงสัยในขณะที่มือก็ยังคงจดอยู่
          "ไม่ใช่" เชอร์ล็อคปฏิเสธอีกครั้ง "ฆาตกรไม่ได้ตั้งใจจะให้ตำรวจวิเคราะห์ไปผิดทาง เขาจงใจกดเธอให้จมน้ำตายเพื่อฆ่าเธอและยิงเธอซ้ำอีกครั้ง"
          "เพื่ออะไร?" จอห์นถาม "เพื่อความแน่ใจว่าเธอจะตายจริงๆแล้วอย่างนั้นหรอ"
          "ผลการชันสูตรศพเบื้องต้นครับสารวัตร" แอนเดอร์สันยื่นเอกสารให้เลสเตรด "เธอเสียชีวิตเพราะการถูกกดน้ำจริงครับเพราะเราพบน้ำในปอดจำนวนมากพอที่จะทำให้เธอเสียชีวิตได้ ดังนั้นเธอไม่ได้เสียชีวิตเพราะถูกยิงครับ"
          สารวัตรเลสเตรดอ่านเอกสารในมือคร่าวๆด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
          "น้ำในปอดที่พบไม่ใช่น้ำในสระว่ายน้ำนี้ เธอตายจากที่อื่นมาก่อนแล้ว" เชอร์ล็อคพูด "เธอถูกจับกดน้ำมาจากที่ริมแม่น้ำเทมส์ ที่เส้นผมเธอมีเศษใบไม้สีเหลืองติดอยู่ มันคือใบของต้นหลิวที่ขึ้นอยู่ที่แม่น้ำเทมส์ เธอคงถูกใครบางคนกดน้ำให้ตายตอนนั้น ตอนที่เธอออกไปวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า"
          "วิ่ง???" เลสเตรดและแอนเดอร์สันพูดขึ้นพร้อมกัน
          "แต่เธอสวมชุดเดรสนะ" จอห์นพูด "ไม่มีผู้หญิงที่ไหนสวมชุดเดรสไปวิ่งหรอกนะเชอร์ล็อค"
          "เธอถูกจับเปลี่ยนชุด นี่ไม่ใช่ชุดของเธอ เพราะมันหลวมเกินไป" เชอร์ล็อคอธิบาย "และก่อนตายเธอใช้พลังงานค่อนข้างเยอะ ดูภายนอกแล้วเธอเป็นผู้หญิงสำอาง รักสวยงามเธอคงไม่ได้ไปทำงานแบกหามอะไรในตอนเช้า ชั้นคิดว่าเธอออกไปจ็อกกิ้งมา"
          "โอเค ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงที่อยู่บ้านคนเดียว ออกไปวิ่งข้างนอกตอนเช้าแต่กลับถูกใครบางคนจับกดน้ำให้ตาย แล้วยิงซ้ำ นอกจากนั้นยังเอาศพที่ถูกเปลี่ยนชุดแล้วมาทิ้งในสระว่ายน้ำในบ้านทำไม" จอห์นถาม "ฆาตกรจะทำหลายขั้นตอนไปเพื่ออะไร"
          เชอร์ล็อคเงียบไปครู่หนึ่งขณะที่ในหัวของเขากำลังคิดคำนวนบางอย่าง
          ผู้หญิงคนนี้เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนอย่างแน่นอน ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า แต่ทำไมรู้สึกคุ้นๆ?
          มันคล้ายกับใครบางคนที่เขาเคยเจอมาก่อน.....หรือเหตุการณ์บางอย่างที่คล้ายๆกับเหตุการณ์นี้
          อะไรบางอย่างทำให้เขาคิดแบบนั้น

          .....สีชมพู?....

          "จอห์น เชอร์ลินชอบสีชมพูใช่มั้ย" อยู่ๆนักสืบหนุ่มก็ถามขึ้นมาหลังจากเงียบไปสักพัก
          "ห้ะ ???? ..... เอ่อใช่ เชอร์ลินชอบสีชมพู ถ้าให้หยิบเสื้อผ้าเองก็จะหยิบแต่ชุดสีชมพู" จอห์นตอบด้วยใบหน้างสงสัย "แล้วอยู่ๆถามขึ้นมาทำไม"
          "ไม่มีอะไรแค่คิดถึงลูก" เชอร์ล็อคตอบแล้วใช้นิ้วมือที่สวมถุงมือสีขาวแตะไปที่เส้นผมสีบลอนด์ของผู้ตายเบาๆ
          "มาคิดถึงลูกอะไรเอาตอนนี้เนี่ย นี่กำลังไขคดีฆาตกรรมอยู่นะ" เลสเตรดย้ำเตือน "แล้วสรุปว่านายมีความเห็นต่อคดีนี้ยังไง"
          เชอร์ล็อคเงียบไปอีกครั้งขณะประมวลผลเลือกคำที่เหมาะสมที่สุดต่อเหตุการณ์ตรงหน้า
          "ฆาตกรรมต่อเนื่อง" เขาพูด
          ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศโดยรอบไม่มีใครพูดอะไรไปหลายนาทีเมื่อสิ้นสุดคำของนักสืบชื่อดัง
          เจ้าหน้าที่แอนเดอร์สันหัวเราะเบาๆไล่ความเงียบนั้น
          "มันจะเป็นฆาตกรรมต่อเนื่องได้ยังไงเชอร์ล็อคในเมื่อมันไม่มีอะไรผูกโยงเกี่ยวกันเลย" แอนเดอร์สันพูด
          เชอร์ล็อคสูดลมหายใจเข้าเบาๆก่อนจะพูดขึ้นว่า "คดีแรกที่เป็นจุดเริ่มต้นของคดีฆาตกรรมต่อเนื่องนี้ก็คือคดีฆาตกรรมคู่สามีภรรยาที่พวกนายทำคดีนี้เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน คดีต่อมาก็คือคดีปล้นบ้านหญิงหม้ายที่อยู่บ้านลำพัง และคดีนี้ฆาตกรรมพยาบาลโดยการกดน้ำ"
          "แต่คดีทั้งหมดมันไม่เกี่ยวข้องกันเลยเชอร์ล็อค ไม่มีตรงไหนบอกได้เลยว่ามันเป็นฆาตกรรมต่อเนื่องในเมื่ออาวุธที่ใช้ วิธีการฆ่าและลักษณะของเหยื่อไม่เหมือนกันเลย" สารวัตรเลสเตรดพูด "คดีแรกคู่สามีภรรยาถูกวางยาพิษในน้ำดื่มที่วางอยู่ในรถ คดีที่สองหญิงหม้ายที่ถูกปล้นบ้านถูกแทงด้วยมีด ครั้งนี้ถุกจับกดน้ำ....อะไรคือสิ่งที่มันเหมือนกัน?"
          "ลักษณะของเหยื่อทั้งหมด"  เชอร์ล็อคเฉลย "เหยื่อทั้งหมดมีลักษณะที่เหมือนกันและต่อเนื่องกัน"
          สารวัตรเลสเตรด เจ้าหน้าที่แอนเดอร์สันและจอห์น วัตสันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่นักสืบหนุ่มกำลังพูดถึง "มันเหมือนกันยังไง ชั้นยังไม่เห็นจุดร่วมของเหยื่อเลย" เลสเตรดพูด
          "คดีแรกคู่สามีภรรยาสองคนนี้มีลูกที่ยังเล็ก เมื่อทั้งพ่อและแม่ตายพร้อมกันเด็กคนนั้นจะกลายเป็นเด็กกำพร้าทันที แต่โชคดีที่ยังมีญาติรับเลี้ยงจึงทำให้ไม่ต้องไปอยู่สถานสงเคราะห์ คดีต่อมาคือหญิงหม้ายเธอไม่มีลูกก็จริงแต่สามีของเธอก็ตายไปนานแล้วและอยู่บ้านเพียงลำพัง วันหนึ่งก็มีคนเข้ามาบุกค้นห้องของเธอเพื่อหาบางอย่างสิ่งนั้นคือเงินทองก่อนจะฆ่าเธอ" เชอร์ล็อคพูด "ส่วนคดีนี้ผู้หญิงผมดำแม้ว่าจะถูกจับกดน้ำให้ตายแต่ก็มีการยิงซ้ำและเปลี่ยนชุดเธอให้เป็นสีชมพูก่อนจะนำศพเธอมาโยนในสระว่ายน้ำนี้ทั้งหมดมันต่อเนื่องกัน"
          "เดี๋ยวนะ? นายพูดว่าผู้หญิงผมดำ" จอห์นขมวดคิ้ว "เหยื่อผมสีบลอนด์นะ"
          "ไม่ใช่ เธอผมสีดำตั้งแต่กำเนิด" เชอร์ล็อคใช้ปลายนิ้วชี้สอดเข้าไปใต้เส้นผมสีบลอนด์ของเหยื่อแล้วยกขึ้นมาให้ทุกคนดู "ผมของเธอที่พวกเราเห็นเป็นสีบลอนด์ก็จริงแต่ความจริงแล้วเธอย้อมผมมา ดูได้จากโคนผมตรงนี้ แม้จะเพียงแค่ 1 เซนติเมตรก็สามารถบอกได้ว่าความจริงแล้วเธอเป็นคนผมสีดำมาก่อนและพึ่งไปย้อมเป็นผมสีบลอนด์เมื่อไม่นานมานี้ ที่ชั้นรู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เนื่องจากเวลาผู้หญิงทำสีผมจะต้องเว้นช่วงโคนไปประมาณ 1 เซนติเมตรเพื่อไม่ให้น้ำยาโดนหนังศรีษะและนี่ก็ 1 เซนติเมตรพอดีนั่นแสดงว่าเธอพึ่งย้อมผมมาไม่นานไม่เช่นนั้นโคนสีดำต้องยาวกว่านี้"
          "อ่า...ห้ะ" จอห์นพยักหน้าเข้าใจ "ชั้นยังไม่เข้าใจเรื่องฆาตกรรมต่อเนื่องอยู่นะ"
          "พวกนายลืมอะไรกันไปหรือเปล่า" เชอร์ล็อคมองหน้าจอห์นและสารวัตรเลสเตรด "นายไม่คุ้นกับคดีพวกนี้บ้างหรอ" 
          "ปีๆหนึ่งชั้นมีคดีทำเป็นร้อยอย่างนะเชอร์ล็อค นายจะให้ชั้นนึกถึงคดีไหนกัน" เลสเตรดขมวดคิ้วสงสัย
          "อันนา บราวน์......" เชอร์ล็อคพูดขึ้นเบาๆ "พวกนายไม่คิดว่าคดีพวกนี้มันมีส่วนคล้ายกับคดีของอันนา บราวน์บ้างหรอ"
          "เชอร์ล็อค ชั้นว่านายคิดถึงเชอร์ลินมากเกินไปแล้ว ความจริงเราพึ่งแยกจากเชอร์ลินมาแค่ชั่วโมงกว่าๆเองนะ นายไม่น่าจะคิดถึงขนาดนั้นหรือเปล่า" จอห์นพูด
          "พยาบาลที่เป็นหม้ายสามีเสียชีวิตไปนานแล้ว สวมชุดสีชมพูถูกยิงตายจึงทำให้ลูกสาวต้องกลายเป็นเด็กกำพร้านอกจากนั้นห้องของเธอยังถูกรื้อค้นเต็มไปหมด" เชอร์ล็อคพูด "มันคุ้นๆมั้ย มันเหมือนกับอันนามั้ย"
          "นายคิดมากเกินไปใหญ่แล้ว ชั้นว่ามันไม่เกี่ยวกันเลย" เลสเตรดพูดก่อนจะหันไปหาคุณหมอตัวเล็ก "ช่วงนี้เขาพักผ่อนน้อยหรือเปล่า หรือติดลูกมากเกินไปเลยเป็นแบบนี้"
          "ไม่ๆ เขาพักผ่อนปกติ" จอห์นตอบ "แต่ติดลูกมากไปนี่อาจจะใช่เพราะเขาไม่ได้ทำงานใหญ่ๆเป็นชิ้นเป็นอันเสียนาน เลยอยู่บ้านเล่นกับลูกจนเป็นแบบนี้"
          "ไม่ใช่ ไม่ใช่เพราะชั้นคิดถึงเชอร์ลิน แต่เพราะฆาตกรเป็นคนทำแบบนี้ขึ้นมาต่างหาก ฆาตกรทำให้ชั้นคิดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้น" เชอร์ล็อคพูด "เขาเลียนแบบบางอย่างมาจากอันนาแล้วเอามาก่อเหตุซ้ำเพื่อให้ชั้นนึกถึงเรื่องนั้น"
          "ทำไมต้องเป็นนาย มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ นายคิดมากไปเชอร์ล็อค" จอห์นตบบ่าเพื่อนร่วมแฟลตเบาๆ "กลับบ้านไปพักมั้ย ชั้นว่านายอาจต้องพักผ่อนเพิ่ม"
          "เพราะเขารู้ไงว่าเราจะมา เราจะมาแถวนี้ เราจะมาเจอศพ เราจะมาร่วมทำคดีกับตำรวจ" เชอร์ล็อคพูด
          "แล้วทำไมผู้ตายคนนี้จะต้องถูกยิงซ้ำและถูกเอามาทิ้งลงสะว่ายน้ำด้วยในเมื่อเธอตายตั้งแต่ตอนถูกกดน้ำอยู่แล้ว" เจ้าหน้าที่แอนเดอร์สันตั้งข้อสงสัย
          "ก็ชั้นบอกว่าเขาจะเลียนแบบคดีของอันนา บราวนืไง เธอถูกยิงในพายุฝน แต่วันนี้ไม่มีฝนตก ฆาตกรจึงยิงเธอแล้วเอามาโยนที่สระน้ำเพื่อให้ศพเปียก พยายามทำให้คล้ายมากที่สุด" เชอร์ล็อคพูด "ที่เขาต้องเอามาทิ้งที่สระว่ายน้ำนั่นเป็นเพราะในสระว่ายน้ำมีคลอรีนซึ่งจะช่วยรักษาสภาพศพได้ดีพอสมควร เขาไม่เอาไปทิ้งที่แม่น้ำเทมส์เพราะการพบศพมันอาจจะช้าเกินไป หรือศพอาจจะลอยไปตามน้ำไปที่อื่นจนอาจจะไปโผล่ที่ไหนซักแห่งที่อาจจะไม่ใช่ลอนดอนแล้วสก็อตแลนด์ยาร์ตจะไม่ได้ทำคดีนี้และแน่นอนว่าถ้าสก็อตแลนด์ยารืตไม่ได้ทำคดีนี้ชั้นก็จะไม่ได้มาไขคดีนี้เช่นกัน"
          "โอเค โอเค......" แอนเดอร์สันยกมือขึ้นห้ามเชอร์ล็อคเพื่อไม่ให้เขาพูดต่อเพราะเขาพูดมาพอแล้ว "ชั้นเชื่อนายว่ามันเป็นฆาตกรรมต่อเนื่องโดยการเลียนแบบคดีของอันนา บราวน์"
          "ทำไมทุกอย่างต้องมากเกิดขึ้นในช่วงนี้ ช่วงครบรอบ 1 ปีหลังจากเหตุการณ์วันนั้นใครอยู่เบื้องหลังของเรื่องบ้าๆพวกนี้กัน คนที่ฆ่าอันนาอย่างนั้นหรอ? ในเมื่ออันนาตายไปแล้วเขาเลียนแบบเรื่องพวกนี้อีกทำไม? เพราะอะไรกัน?" เชอร์ล็อคครุ่นคิดกับตัวเองเงียบๆ
          "กลับไปคิดที่บ้านมั้ยเชอร์ล็อค มันน่าจะดีกว่าหรือเปล่า" จอห์นพูดปลอบเพื่อนเบาๆ "หรือถ้านายรู้สึกไม่โอเค เราไปรับเชอร์ลินกลับบ้านดีมั้ย"
          "ไม่ๆๆๆ ชั้นไม่ได้เป็นอะไร ให้เชอร์ลินอยู่ที่โรงเรียนถูกต้องแล้ว ลูกต้องเรียนหนังสือต้องอยู่กับเพื่อน" เขาปฏิเสธก่อนจะปล่อยให้ตัวเองหลุดเข้าไปในห้วงความคิดอันซับซ้อนของตนเองอีกครั้ง

          มีคนเอาแมวที่เหมือนกับแมวของเชอร์ลินในอดีตมาหลอกให้เชอร์ลินออกจากบ้านไปที่ตึกร้างเพื่อให้เชอร์ลินนึกถึงวันนั้น แล้วนี่ยังมีคนพยายามทำคดีเลียนแบบคดีของอันนาบราวน์เพื่อย้ำเตือนเขาอีกหรอ? นี่มันอะไรกัน ถ้าเจตนาเพื่อฆ่าอันนา บราวน์นั่นมันก็สำเร็จแล้ว เธอตายไปแล้ว ศพถูกฝังอย่างเรียบร้อยเพราะเขาอยู่ดูเองกับตา แล้วเรื่องพวกนี้มันคืออะไรกัน?
          ไหนจะรอยเท้ารอบหลุมศพในวันครบรอบวันตายอีก ฆาตกรกลับมาอย่างนั้นหรอ? กลับมาทำไม

          "ตัวประหลาด นีคนฝากจดหมายนี่มาให้นาย" จ่าแซลลี่ โดโนแวนเปิดประตูเข้ามายื่นซองจดหมายสีขาวให้ด้วยใบหน้าไม่พอใจ "ชั้นไม่ใช่คนรับฝากของหรือพนักงานส่งจดหมายของนายนะ มารับไปเร็วๆสิ"
          เชอร์ล็อคดึงซองจดหมายสีขาวสะอาดตามาจากมือของตำรวจสาวก่อนจะขมวดคิ้วสงสัย "ใครเอามาให้"
          "ชั้นจะไปรู้มั้ย ชั้นไม่ได้ถามและเขาก็ไม่ได้บอก" เธอพูด "เขาปั่นจักรยานมาแล้วก็เอาจดหมายมายัดใส่มือชั้นแล้วก็ไป"
          "เขา?....ผู้ชายหรอ" จอห์นถาม
          "ใช่ ผู้ชาย สวมหมวกแก้ป สวมแว่นกันแดด สวมหูฟัง ปั่นจักรยานมา" เธออธิบาย
          เชอร์ล็อคเบิกตาโตขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำอธิบายลักษณะเช่นนั้น

          ....คนที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

          "จดหมายจากใคร เขารู้ได้ยังไงว่านายอยู่ที่นี่" เลสเตรดถาม
          "เขาต้องรู้อยู่แล้วว่าชั้นอยู่ที่นี่ในเมื่อเขาเรียกชั้นมาเอง" เชอร์ล็อคตอบคำถามด้วยประโยคที่ไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม ผู้ฟังทั้งสามซึ่งประกอบไปด้วยจอห์น วัตสัน สารวัตรเกร็ก เลสเตรด เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานพิลิป แอนเดอร์สันต่างพากันขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
          เชอร์ล็อคหยิบซองจดหมายสีขาวขึ้นมาดู จดหมายนั้นจ่าหน้าซองถึงตัวเขาเอง ชื่อของเชอร์ล็อค โฮมส์ถูกเขียนตัวบรรจงอย่างสวยงามด้วยปากกาคอแร้งอย่างดี ลายมือแบบนี้เขาเคยเห็นมันมาก่อน ไม่ต้องอนุมานอะไรให้เสียเวลาเขาก็รู้ทันทีว่าใครเป็นเจ้าของจดหมายนี้

          ติ๊ด ติ๊ด
          เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเพื่อบอกให้รู้ว่ามีข้อความเข้าใหม่ ทุกคนล้วนเอามือจับไปที่โทรศัพท์ของตนเองเพื่อตรวจสอบว่าเสียงที่ดังมาเมื่อสักครู่นี้ใช่เสียงที่มาจากโทรศัพท์ของตนเองหรือไม่
          "ของชั้นเอง" เชอร์ล็อคพูดแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโดยละความสนใจจากจดหมายในมือชั่วคราว
          ข้อความสั้นๆ ที่ส่งเข้ามาใหม่จากหมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย ไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็ก เชอร์ล็อค โฮมส์เปิดอ่านมันด้วยใจที่รู้สึกตื่นเต้น

          'MISS ME ? - JM'


         




















*************************************************************


บ้านใครน้ำท่วมบ้างเนี่ย มาอ่านฟิคเราแก้เซ็งไปพลางๆมั้ย 555555

สวัสดีสมาชิกใหม่ค่ะ มีสมาชิกใหม่มากด Fav. อีกแล้ว ยินดีต้อนรับชาวเชอร์ล็อค BBC ทุกคนน้าาาาา : )

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #347 despasito (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:27
    มันมาแล้ววว แอบเกลียดคำว่าmiss me เบาๆ5555
    #347
    0
  2. #141 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 11:31
    โผล่มาแล้ว ตัวป่วน
    #141
    0
  3. #87 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 20:10
    ขอกรีดร้องดังๆหนึ่งทีให้กับความ "Miss me?"ของพี่จิมค่ะ ฮื้ออ;///; ไม่ได้เข้ามาอ่านนานม๊ากกก โชคดีที่ตอนนี้ปิดเทอม ไม่ดองอ่านแล้วนะคะ<3 โหย พอมาอ่านรวดเดียวแบบนี้รู้สึกมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง T^T.. คิดไปเองม้าง

    ยังไงก็สู้ๆนะคะ รออ่านเสมอค่ะ อยากให้ถ้าเรื่องนี้จบแต่งคู่นี้อีกด้วยย เพราะคงจะปวดร้าวมากๆที่ซี4 อาจเป็นซีสุดท้ายแล้วว ToT /ร้องไห้มุมห้อง
    #87
    1
    • #87-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 28)
      5 ตุลาคม 2559 / 21:01
      ก่อนจะไม่ดองงานอ่าน อย่าดองงานเขียนก่อนนนน 55555


      ขอไปนอนร้องไห้ที่มุมห้องเช่นกัน ฮือออออ ลาก่อนเชอร์ล็อคและหมอจอห์น
      #87-1
  4. #86 ddowphotos (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 00:19
    เป็นกำลังใจให้นะครับ :D

    ยังคงติดตามอยู่เสมอ ~ ช่วงนี้เนือยๆก็พักนะฮะ





    ....



    เห็น JM โผล่มาแล้วนึกถึง ss3 // Do you miss me ?



    ฮืออ ในที่สุดตัวละครตัวพีคก็โผล่มาแล้ววว ฟฟฟฟฟฟ



    ....



    ช่วงนี้หวีดพี่เบนขึ้นปกแม็กกาซีนไปก่อนแล้วกันนะคะ ไรท์เตอร์ ;D สู้ๆค่ะ



    ปล.ช่วงนี้ซุ่มอ่านไม่ได้มาเม้นเลยค่ะ หลักๆเจอกับไรท์เตอร์ในทวิต แฮะๆ
    #86
    1
    • #86-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 28)
      5 ตุลาคม 2559 / 00:24
      หวีดร้องรูปพี่เบนและหวีดร้องกับข่าวร้ายว่าไม่มีซีซั่นต่อไปพลางๆ T^T
      #86-1
  5. #85 ๋ีJunior Prince LP (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 23:35
    คดีเข้มข้นมากก อยากเจอศัตรูเชอร์ล็อคแล้ว ห้าๆๆๆ

    ยังไม่อยากให้หายไปไหนนะคะไรต์เตอร์

    ได้ข่าวแค่เชอร์ล็อค ss4 เป็น ss สุดท้ายก็เหี่ยวใจแล้วค่ะ T T
    #85
    1
    • #85-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 28)
      4 ตุลาคม 2559 / 23:59
      เราก็ไม่ได้อยากหายไปไหนเลยค่ะ แต่บางทีกำลังใจก็มีเหี่ยวแห้งไปบ้าง ฮืออออออ


      สะเทือนใจแรง SS4 ซีซั่นสุดท้าย แงงงงง
      #85-1
  6. #84 kamisho (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 17:58
    เรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ..ขอโทษน่ะคะที่พึ่งมาเม้น เชอร์ลินน่ารักมากๆเลยค่ะ!!(อยากให้เชอร์ลินตื้อจอห์นให้เป็นหม่ามี้อีกจังเลย---)ยังรอคู่พี่ไมค์กับสารวัตรอยู่น่ะค่ะ..เอาล่ะพิมพ์มาเยอะแล้ว..ไรต์สู้ๆน่ะค่ะ
    #84
    2
    • #84-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 28)
      4 ตุลาคม 2559 / 20:52
      เย้ๆ ขอบคุณนะคะ มีกำลังใจขึ้นอีกเยอะเลย : ))))

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 ตุลาคม 2559 / 20:54
      #84-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(