[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 22 : Unspoken ตอนที่ 20 : Family

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          เชอร์ล็อค โฮมส์นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ Land Rover Evoque สีขาวที่ยืมมาจากพี่ชาย ความจริงตั้งแต่ยืมมาเพื่อขับไปไขคดีที่คลาดิฟฟ์เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อนก็ยังไม่ได้นำรถคันนี้ไปคืนเลย ดูมายครอฟเองก็ไม่ได้จะใส่ใจอะไรในรถคันนี้มากนักเพราะตัวเขาก็มีรถอีกคันไว้ใช้อยู่ดี

          จอห์น วัตสันนั่งอยู่ด้านหน้าเบาะด้านข้างคนขับ เขาอยู่ในชุดสบายๆ เสื้อยืดแขนยาวสีอ่อนกับกางเกงยีนส์ สวมแว่นกันแดด ในมือเป็นกล่องคุกกี้ที่คุณนายฮัตสันอบไว้ให้แล้วใส่กล่องไว้อย่างดีก่อนที่พวกเขาจะออกมา จอห์นต้องคอยป้อนขนมและน้ำให้คนตัวสูงที่มีหน้าที่ขับรถอยู่แทบจะตลอดเวลาเพราะคนขับรถคนนี้ร้องจะกินนั่นกินนี่อยู่ตลอด เขาบอกให้จอดรถที่จุดพักรถแล้วค่อยกิน เชอร์ล็อคก็ไม่ยอมและให้เหตุผลว่าไม่อยากไปถึงที่หมายช้าเกินไปจอห์นจึงต้องคอยยื่นขนมใส่ปากให้อยู่ตลอด

          เชอร์ลิน โฮมส์นั่งอยู่เบาะหลังรัดเข็มขัดนิรภัยอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ เด็กหญิงในชุดเสื้อโปโลสีน้ำเงินเข้มกับกางเกงยีนส์ สวมรองเท้าผ้าใบและสวมหมวกแก้ปเพื่อป้องกันแสงแดด กำลังนั่งเล่นตุ๊กตากระต่ายที่จอห์นซื้อให้เมื่อปีที่แล้วอย่างอารมณ์ดีเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของตัวเธอเอง

          เชอร์ล็อคกำหนดให้วันที่เจอเชอร์ลินเป็นวันแรกคือวันเกิดของเชอร์ลิน เพราะเป็นวันที่ให้ชีวิตใหม่ทั้งตัวเชอร์ลินและเชอร์ล็อคเอง... 1 ปีที่เชอร์ลินมาอยู่ด้วยกันมันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ดีขึ้น เชอร์ล็อคใจเย็นมากขึ้น อย่างน้อยที่สุดก็ไม่เสียงดังใส่ใครต่อหน้าลูก (ลับหลังไม่นับ เพราะเขาก็ยังคงคือเชอร์ล็อค โฮมส์ผู้ที่ไม่เคยพอใจใครเลยเช่นเดิม) เขาเลิกสูบบุหรี่ในบ้าน และสิ่งที่ดีที่สุดที่เชอร์ล็อคทำได้นับตั้งแต่มีเชอร์ลินเข้ามานั่นคือเขาเลิกยุ่งกับยาเสพติดทุกชนิดอย่างเด็ดขาด หลังจากที่เมื่อก่อนเวลาเขาเครียดมากๆเขาจะใช้มันเพื่อล้างสมองตัวเอง ... มันเคยทำเขาเกือบตายมาหลายสิบครั้งแต่เขาก็ไม่ยอมเลิกมันเลย จอห์นและสารวัตรเลสเตรดต้องแอบมารื้อค้นบ้านทุกครั้งเวลาที่เชอร์ล็อคไม่อยู่เพื่อหายาเสพติดพวกนั้นแล้วเอาไปทำลายทิ้ง ... แต่เมื่อมีเชอร์ลิน เชอร์ล็อคก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเหล่านั้นอีก เขาไม่อยากตาย เขาอยากอยู่กับลูกและจอห์นไปนานๆ จากที่แต่ก่อนเครียดแล้วจะใช้ยาเสพติด เดี๋ยวนี้พอเขาเครียดแค่หันไปเห็นเชอร์ลินนั่งกินขนมอย่างมีความสุขอยู่ในบ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะของเชอร์ลิน เขาก็หายเครียดแล้ว

          จอห์นเองก็เปลี่ยนไปเช่นกันแม้ว่ามันจะไม่มากนัก แต่เดิมเขารู้สึกว่าชีวิตเขาช่างไร้ความหมายใช้ชีวิตให้มันหมดไปเรื่อยๆก็พอ การอยู่ร่วมแฟลตและเป็นเพื่อนกับเชอร์ล็อคมันทำให้ชีวิตของเขาไม่น่าเบื่อและออกจากตื่นเต้นมากจนเกินไปด้วยซ้ำ เมื่อมีเชอร์ลินเข้ามา ชีวิตที่ตื่นเต้นมากจนเกินเหตุตอนที่อยู่ลำพังกับเชอร์ล็อคก็ถูกปรับมาให้อยู่ในระดับที่พอดี ความสดใสของเชอร์ลินทำให้เขาไม่เบื่อ เชอร์ลินเป็นเด็กขี้อ้อน ชอบให้กอด ชอบนั่งตัก สิ่งเหล่านี้มันดึงด้านอบอุ่นของเขาออกมา มันทำให้เขารู้ว่าความจริงแล้วตัวเขาเองเป็นคนอบอุ่นและอ่อนโยนพอที่จะดูแลใครสักคนได้เหมือนกัน

          

 

           "ถึงแล้วเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคพูดเมื่อจอดรถนิ่งสนิทที่ลานกว้างหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งในเมืองลีดส์ หลังจากที่เขาขับรถมาเป็นเกือบ 4 ชั่วโมงโดยไม่ได้หยุดพักนอกจากแวะเติมน้ำมันเท่านั้น

          จอห์นถอดแว่นกันแดดของตัวเองออกเพื่อมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดๆ ไม่ใช่แค่เชอร์ลินหรอกที่ไม่เคยมาที่นี่เขาเองก็เคยมาที่นี่ครั้งแรกเหมือนกัน

          บ้านสีน้ำตาลอ่อน 2 ชั้นหลังใหญ่ ตั้งอยู่กลางที่ดิน โดยรอบเป็นสนามหญ้ากว้างที่ถูกดูแลอย่างดี มีแปลงดอกไม้ขนาดใหญ่ ดูร่มรื่น ดูจากตาคร่าวๆ เขาคิดว่าบ้านหลังนี้คงมีอายุมากกว่า 100 ปีอย่างแน่นอน คงเป็นบ้านที่เป็นมรดกตกทอดประจำตระกูล หรืออะไรประมาณนั้น 

          บ้านของครอบครัวโฮมส์....

          "นายเคยเป็นคุณชายมาก่อนหรือเปล่าเนี่ย" จอห์นถามเมื่อสำรวจภายนอกบ้านด้วยตาเปล่าเสร็จแล้ว "บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ จะย้ายไปอยู่แฟลตเล็กๆทำไม"

          เชอร์ล็อคไม่ได้ตอบอะไร เขาหันลงไปคุยกับลูกสาวที่นั่งอยู่ด้านหลัง "บ้านคุณย่า สวยมั้ยเชอร์ลิน"

          เด็กหญิงหันกลับมาตอบเชอร์ล็อค เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเจอแปลงดอกไม้ "สวยจังค่ะคุณพ่อ ตรงนั้นมีแปลงดอกไม้ด้วย เหมือนพระราชวังของเจ้าหญิงในการ์ตูนเลย"

         "ในการ์ตูนน่ะไม่ใช่เจ้าหญิงจริงๆหรอก" เชอร์ล็อคพูด "แต่พระราชวังนี้เจ้าหญิงเชอร์ลิน เจ้าหญิงตัวจริงมาแล้ว"

          "ลูกหมูแบบนี้เป็นเจ้าหญิงได้ด้วยหรอ" จอห์นถามด้วยใบหน้ายิ้ม

          "เชอร์ลินเป็นเจ้าหญิงได้นะคะ ตอนอยู่ที่โรงเรียนยังได้เล่นเป็นเจ้าหญิงเลย" เชอร์ลินตอบ

          "งั้นต้องเชิญเจ้าหญิงลงจากรถเพื่อไปหาคุณปู่กับคุณย่าได้แล้ว ท่านรอนานแล้ว" เชอร์ล็อคพูด "เข้าไปกับอาจอห์นก่อนนะ เดี๋ยวพ่อต้องเอารถไปจอดในโรงรถก่อน"

          "เข้าไปพร้อมกันสิเชอร์ล็อค" จอห์นพูดด้วยเสียงประหม่าเล็กน้อย "ชั้นไม่เคยเจอพ่อแม่นายมาก่อนเลยนะ"

           "โถ่จอห์น คิดว่าเรื่องอะไร" เชอร์ล็อคหัวเราะ "พ่อแม่ชั้นใจดีนะ"

           "ถึงจะใจดียังไง พ่อแม่ที่มีลูกเป็นมายครอฟ โฮมส์กับเชอร์ล็อค โฮมส์ก็ต้องพิเศษมากๆ ชั้นจะคุยกับพ่อแม่นายรู้เรื่องมั้ยเนี่ย"

            "ถ้าคุยกับชั้นและมายครอฟรู้เรื่อง ก็คุยกับพ่อแม่ชั้นรู้เรื่อง" เชอร์ล็อคพูด "พาเชอร์ลินไปหาพ่อแม่ชั้นได้แล้วจอห์น"

            จอห์นถอนหายใจเพื่อขจัดความกังวล ก่อนจะถอดเข็มขัดนิรภัยของตนเองแล้วลงไปเปิดประตูให้เชอร์ลิน เด็กหญิงกระโดดลงจากรถด้วยความร่าเริงแล้วมองสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่แปลกใหม่อย่างสนใจ

             จอห์นยื่นมือไปจับมือเล็กๆของเชอร์ลินเพื่อพาเชอร์ลินเข้าบ้าน เขาจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กไปที่หน้าประตูสีน้ำตาลอ่อนบานใหญ่

 

             "เขามากันแล้วที่รัก พวกเขามากันแล้ว" เสียงชายสูงวัยดังมาจากหลังประตูด้วยความตื่นเต้น จอห์นยิ้มเมื่อได้ยินเสียงนั้น....ฟังเสียงแล้วน่าจะเป็นคนใจดี

             ประตูสีอ่อนถูกเปิดออกมาช้าๆ คนตรงหน้าจอห์นคือชายสูงวัยผมสีดอกเลา ใบหน้ายิ้มแย้มในชุดเสื้อเชิร์ตลายสก็อตกับกางเกงสแล็คสีดำ นี่คงเป็นคุณโฮมส์ พ่อของเชอร์ล็อค

          "สวัสดีครับ ผมจอห์น วัตสันครับ" จอห์นยื่นมือไปทักทาย อีกฝ่ายยื่นทั้งสองมือมาจับมือของจอห์นทักทาย

          "โอ้ ดร.วัตสัน ยินดีที่ได้รู้จัก ยินดี ยินดี" ชายสูงวัยพูดแล้วเขย่ามือเบาๆ แล้วจะย่อตัวให้เท่ากับเด็กหญิง "นี่หลานสาวชั้นใช่มั้ย ดูสิว่าน่ารักขนาดไหน" ชายสูงวัยยื่นมือจับแก้มนิ่มๆของเชอร์ลินเบาๆ

          เชอร์ลินยิ้ม แล้วพูด "ใช่ค่ะ เชอร์ลินเองค่ะคุณปู่"

          "ไหนๆ ไหนหลานสาวของชั้น" เสียงของหญิงสูงวัยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินออกมานอกบ้าน

          หญิงสูงวัยในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวกับเสื้อคลุมสีดำ เดินออกมานอกบ้าน เธอดูเป็นคุณแม่ที่เข้มงวดแต่ก็แฝงไปด้วยความใจดี เธอยิ้มให้จอห์น แล้วยื่นมือมาจับมือของจอห์นทั้งสองมือ "ยินดีต้อนรับค่ะ ดร.วัตสัน"

          "ขอบคุณครับคุณนายโฮมส์" จอห์นยิ้ม 

           "มาเรียกคุณนายโฮมส์อะไรกัน เรียกคุณแม่สิ" หญิงสูงวัยพูด "จะเรียกหม่ามี้แบบสองหนุ่มของชั้นก็ได้"

           "เอ่อ...ครับ" จอห์นพูดด้วยท่าทีเขินเล็กน้อย "เรียกผมว่าจอห์นก็ได้ครับ"

          "โอ้ใช่ เขาเรียกคุณว่าจอห์นนี่เนอะ" คุณนายโฮมส์ด้วยใบหน้ายิ้มแล้วก้มหน้าคุยกับเด็กหญิงตัวเล็กที่ยืนยิ้มอยู่ "แล้วนี่ใครเอ่ย เชอร์ลี่หลานย่าใช่มั้ย"

          "เชอร์ลินสิครับหม่ามี้ หม่ามี้นี่ชอบเรียกชื่ออื่นอยู่เรื่อยเลย" เสียงเชอร์ล็อคดังขึ้นจากด้านหลังของจอห์น

          "โอ้ เชอร์ลลูกรักของแม่ มาขอแม่กอดหน่อยซิ" หญิงสูงวัยยื่นมือไปโอบกอดเชอร์ล็อค โฮมส์ ลูกชายคนเล็กของบ้าน

          "โถ่ หม่ามี้ครับ ผมชื่อเชอร์ล็อคนะครับ หม่ามี้ตั้งเองเลยนะ" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงงอน

          "ชื่อเชอร์ลก็น่ารัก เด็กมีชื่อเล่นน่ารักๆแม่ชอบ" ผู้เป็นแม่ยิ้มแล้วจะยื่นหน้าไปหอมแก้มลูกชายให้หายคิดถึง แต่ทว่าเชอร์ล็อคกลับหันหน้าหนี

          "อย่าครับหม่ามี้ ผมโตแล้วนะ มีลูกแล้วด้วย" เชอร์ล็อคพูด

          ผู้เป็นแม่ยิ้มและกระซิบกับลูกชายเบาๆ "อายจอห์นล่ะสิ แม่รู้นะ" 

          "ไม่ใช่อย่างนั้นครับหม่ามี้" เชอร์ล็อคตอบเบาๆด้วยเสียงที่ไม่มั่นใจนัก

          คุณนายโฮมส์หัวเราะเบาๆกับท่าทีลูกชาย แล้วหันไปคุยกับหลานสาว "ย่าไม่คุยกับพ่อของหลานแล้ว ย่าคุยกับหลานตัวเล็กของย่าดีกว่า" เธอพูดแล้วยื่นมือไปจับมือเล็กๆของเชอร์ลิน "ไหน ใครอยากกินขนมกันเอ่ย"

          "เชอร์ลินค่ะ เชอร์ลินอยากกินขนมค่ะคุณย่า" เชอร์ลินพูดด้วยเสียงดีใจ จะได้กินขนมอีกแล้ว

          "ดีจังเลย ย่าทำขนมไว้เยอะเลย เชอร์ลี่กินให้หมดเลยนะ"

          "เชอร์ลินครับหม่ามี้ ลูกผมชื่อเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคแก้อีกครั้ง แต่ผู้เป็นแม่ไม่ได้สนใจฟังคำนั้น คุณนายโฮมส์จูงมือหลานสาวตัวเล็กเข้าบ้านไปพร้อมกับชายสูงวัยผู้เป็นเจ้าของบ้านทันที ทิ้งลูกชายคนเล็กที่เคยเป็นลูกรักให้อยู่หน้าประตูบ้านกับคุณหมอหนุ่มตามลำพัง

 

          จอห์นหัวเราะเบาๆกับสงครามเล็กๆระหว่างคุณนายโฮมส์กับเชอร์ล็อค คนตัวสูงข้างตัวจึงเหลือบตามอง "ไม่ใช่เรื่องน่าขำเลยจอห์น" เชอร์ล็อคพูด

          "เคยเถียงชนะแม่หรือเปล่า นายน่ะ" จอห์นถาม

          "ใครจะไปเคยเถียงชนะกันล่ะ" เชอร์ล็อคตอบ "ความจริงไม่อยากจะเถียงด้วยเลยต่างหาก"

          "เชอร์ล็อค โฮมส์กลัวแม่ อันนี้ชั้นต้องจดเอาไว้เขียนบล็อก" จอห์นพูดล้อ

          "ถ้านายเขียนบล็อกว่าเคยเจอพ่อแม่ชั้น มันจะเป็นข่าวใหญ่แน่" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นไม่เคยพาใครมาเจอพ่อกับแม่เลย"

          "พ่อแม่นายก็น่ารักดี ดูเป็นคนใจดีออกจะตายไป ทำไมไม่เคยมีใครเจอ" จอห์นถาม "เช่นเพื่อนนาย....แฟนนายอะไรแบบนั้นทำไมไม่เคยเจอ"

          "เขาเจอพ่อแม่ชั้นแล้ว" เชอร์ล็อคตอบ

          "เมื่อกี้บอกว่าไม่เคยมีใครเจอมาก่อน" จอห์นขมวดคิ้วสงสัย 

          "ใช่ ไม่เคยมีใครเจอมาก่อน" เชอร์ล็อคตอบ "แต่คนที่นายถามถึงเขาเจอพ่อแม่ชั้นแล้ว"

          จอห์นทำหน้าสงสัยกับคำตอบนั้นอีกครั้ง "คนที่ชั้นถามถึง?" จอห์นถาม "เพื่อนกับแฟนน่ะหรือ"

          "ก็...นายถามถึงเมื่อกี้"

          "ใช่ ชั้นถามว่าทำไมเพื่อนกับแฟนนายถึงไม่เคยเจอพ่อกับแม่"

          "ชั้นก็พูดว่าเขาเจอพ่อกับแม่ชั้นแล้ว" เชอร์ล็อคตอบ จอห์นไม่เข้าใจอะไรอีกแล้วล่ะเนี่ย

          "แต่นายบอกว่า 'ไม่เคยมีใครเคยเจอพ่อกับแม่นายมาก่อน' " จอห์นถามย้ำ

          "ใช่ ไม่เคยมีใครเจอพ่อแม่ชั้นมาก่อน ชั้นพูดแบบนั้น"

          "แต่นายบอกว่าเพื่อนกับแฟนนายเจอพ่อกับแม่นายแล้ว?" จอห์นถาม "ตอนสมัยเรียนนายได้คะแนนวิชาจับใจความจากคำถามกี่คะแนนน่ะ สอบตกหรือเปล่า นายตอบวกไปวนมามากๆ"

          "แล้วตอนเรียนนายสอบตกวิชาหลักภาษาหรือเปล่า นายถึงแยก 'ประโยคอดีต' กับ 'ปัจจุบัน' ไม่ออก" 

          "งั้นอธิบายมาให้เคลียร์ๆเลยว่าเคยมีใครเจอพ่อแม่นายมาก่อนไหม"

          "ไม่เคยมี" เชอร์ล็อคตอบ

          "แล้วเพื่อนกับแฟนล่ะ พ่อแม่นายเคยเจอไหม"

          "เขาเจอพ่อแม่ชั้นแล้ว" เชอร์ล็อคตอบ

          "นี่ไง นายพูดวนไปวนมาอีกแล้ว" 

          "เห้ออออ" เชอร์ล็อคถอนหายใจ "โง่จังเลยจอห์น แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ" เชอร์ล็อคพูดแล้วหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กสองใบเข้าบ้าน

          "เชอร์ล็อค นายว่าชั้นโง่แล้วเดินหนีแบบนี้ไม่ได้นะ" จอห์นโวยวายแล้วเดินตามเข้าบ้านไป "แฟนเก่านายเป็นใครทำไมชั้นไม่เห็นรู้เลยว่านายมีแฟนเก่าด้วย"

          "ชั้นไม่เคยมีแฟนเก่า" เชอร์ล็อคตะโกนตอบกลับมา

          "ก็นายบอกว่าแฟนนายเคยเจอแม่นาย ถ้าไม่ใช่แฟนเก่าแล้วแฟนคนไหน" จอห์นตะโกนกลับไปขณะเดินตาม "มาอธิบายให้ฟังซิ"

          "ไม่ ชั้นไม่คุยกับคนโง่" เชอร์ล็อคตอบกลับมา

 

 

 

          เวลาช่วงบ่ายผ่านไปช้าๆคุณโฮมส์และคุณนายโฮมส์ดูจะสนุกสนานกับการคุยเล่นกับหลานสาวมาก ตั้งแต่มาถึงทั้งสองพาเชอร์ลินไปเดินเล่นรอบๆบ้าน พาไปดูแปลงดอกไม้ที่อยู่ข้างบ้าน ฤดูใบไม้ผลิเช่นนี้ดอกไม้ในแปลงกำลังพากันออกดอกเต็มที่รวมกับสภาพอากาศที่ชื้นพอประมาณยิ่งทำให้ดอกไม้สดใสเป็นพิเศษ แต่ดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิเหล่านั้นก็ยังสดใสน้อยกว่าเสียงหัวเราะของเด็กหญิงที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานรอบๆบ้าน ที่นี่มีพื้นที่ให้เด็กซนอย่างเชอร์ลินวิ่งเล่นได้เต็มที่โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะชนอะไรให้เจ็บตัวอย่างที่จอห์นกังวลเวลาอยู่ในแฟลตที่ลอนดอน

          "รู้อย่างนี้ ชั้นน่าจะเอาจักรยานของเชอร์ลินมาด้วย" จอห์นพูดขณะมองออกไปที่ลานกว้างหน้าบ้านที่เชอร์ลินกำลังวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้า "ให้มายครอฟเอามาให้ได้มั้ย เขาจะมาถึงกี่โมง"

          "อีก 1 ชั่วโมงก็น่าจะถึงเพราะเขาขับรถช้า" เชอร์ล็อคตอบขณะที่ยังคงเปิดโทรศัพท์มือถืออ่านบางอย่าง

          "มายครอฟเนี่ยะนะขับรถช้า ชั้นเคยเห็นเขาขับรถเอง ขับเร็วจะตาย เหมือนพวกตีนผีอะไรแบบนั้น"

          "มายครอฟไม่ได้ขับ อีกคนขับมาต่างหาก"

          "เดี๋ยวนี้มายครอฟให้เลขาผู้หญิงขับรถหรอ แย่จริงๆเลย" จอห์นบ่นแล้วหันกลับมามองเพื่อนร่วมแฟลตที่เอาแต่เล่นมือถือ "นี่มันวันพักผ่อนนะ หยุดเล่นมือถือก่อนได้ไหม นายควรจะออกไปเล่นกับเชอร์ลินด้วยซ้ำ"

          "เดี๋ยวก่อนสิ กำลังทำสิ่งสำคัญอยู่" เชอร์ล็อคพูดแต่สายตายังไม่ละจากหน้าจอตรงหน้า

          "มีคดีอะไร ทำไมชั้นไม่รู้"

          "ไม่ใช่คดีอะไร" เชอร์ล็อคตอบ

          "แล้วทำอะไร" จอห์นเดินมาแล้วชะโงกหน้าไปที่หน้าจอมือถือนั้น เชอร์ล็อคกดปิดหน้าจอทันที

          "ไม่มีอะไร" เชอร์ล็อคตอบแล้วเก็บมือถือใส่ในเสื้อสูทสีเข้มของตนเอง

          ....มีความลับ....จอห์นคิดในใจ 'เชอร์ล็อคมีความลับอย่างนั้นหรือ'

          เชอร์ล็อคเหลือบตามองจอห์น ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ... ไม่ได้ ให้จอห์นรู้ไม่ได้

          จอห์นที่ถูกเชอร์ล็อคปิดมือถือใส่จึงทำอะไรไม่ถูก เขาเลยเดินไปที่หน้าต่างตรงหน้าระเบียงอีกครั้ง "ชั้นออกไปเล่นกับเชอร์ลินดีกว่า ไม่อยากอยู่ในบ้านกับคนน่าเบื่อ"

          เชอร์ล็อคเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย ... นี่จอห์นกำลังบอกว่าเขาเป็นคนน่าเบื่อใช่ไหม

          จอห์นเหลือบตามองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเล็กน้อย "จะออกไปแล้วนะ" เขาพูด

          "นายอย่าออกไปนะ" เชอร์ล็อคร้องห้าม

          "ชั้นไม่อยู่ในบ้านกับนายหรอก ชั้นไปอยู่กับเชอร์ลินดีกว่า" จอห์นพูด

          "ที่บ้านไม่มียาแก้แพ้ให้นายกินนะ" เชอร์ล็อคพูด

          "หืม...พูดอะไร?" จอห์นหันมาถามด้วยใบหน้าสงสัย

          "นายแพ้เกสรดอกไม้" เชอร์ล็อคพูด "ข้างนอกบ้านมีเกสรดอกไม้ฟุ้งในอากาศเต็มไปหมด ถ้าออกไป อาการแพ้จะกำเริบ"

          "ชั้นไม่เคยมีประวัติแพ้เกสรดอกไม้มาก่อน นายมั่วแล้ว" 

          "เพราะที่ลอนดอนไม่มีแปลงดอกไม้ใหญ่ขนาดนี้ นายเลยไม่รู้ตัวว่าแพ้เกสรดอกไม้ นายคิดว่าตัวเองแพ้อากาศ" 

          "แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าชั้นแพ้"

          "นายคัดจมูกและคันที่หัวตามาตั้งแต่ลงจากรถแล้ว แต่พอเข้าบ้านมาสักพักอาการก็ดีขึ้น ถ้านายแพ้อากาศ อาการมันจะยังต้องแสดงอยู่" เชอร์ล็อคอธิบาย "ในบ้านนี่มีเครื่องดักจับสารก่อภูมิแพ้ที่แม่ชั้นติดตั้งไว้ มันเลยไม่มีเกสรดอกไม้ปลิวเข้ามาได้ นายเลยไม่คันที่หัวตาแล้ว"

          "หึหึ" จอห์นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ชั้นดูอ่อนแอมากเลย แพ้เกสรดอกไม้ด้วย ไม่สมกับที่เป็นทหารเลย"

          "มันหลีกเลี่ยงไม่ได้เสียหน่อย เหมือนที่เชอร์ลินแพ้ถั่ว"

          "เหมือนที่นายแพ้เบียร์" จอห์นตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "นายดื่มไวน์ได้ แต่ดื่มเบียร์ไม่ได้ ซึ่งมันแปลกมาก แพ้แอลกอฮอล์แค่บางอย่าง มีใครเขาเป็นกัน"

          "ถ้าเหมือนคนอื่นก็ไม่ใช่เชอร์ล็อค โฮมส์สิ" เชอร์ล็อคตอบด้วยใบหน้ายิ้ม "รอในบ้านนี่แหละ เดี๋ยวเชอร์ลินก็แบตหมดแล้วก็เข้าบ้านมาเอง"

          จอห์นหันกลับไปมองเชอร์ลินอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมา "พ่อแม่นายดูแข็งแรงดีนะ ยังเล่นกับหลานได้อยู่เลย"

          "อาจารย์มหาวิทยาลัยก็แบบนี้ ไม่มีแรงแล้วจะสอนนักศึกษาได้ยังไง"

          "พ่อแม่นายสอนวิชาอะไรนะ คณิตศาสตร์กับปรัชญาการเมืองใช่มั้ย"

          "ใช่ แม่ชั้นสอนคณิตศาสตร์ พ่อชั้นสอนวิชาปรัชญาการเมือง ที่มหาวิทยาลัยลีดส์"

          "นายกับมายครอฟเหมือนพ่อแม่มากเลย" จอห์นยิ้ม "ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นดีนะ"

          "มันจะอบอุ่นมาก ถ้าชั้นกับมายครอฟไม่ได้ชอบทะเลาะกันตั้งแต่เด็กๆ" เชอร์ล็อคพูด "แม่ชั้นเอือมกับเรื่องนี้มากที่สุด"

          จอห์นหัวเราะเบาๆ "อย่างน้อยแม่นายก็ได้มีโอกาสได้ทำหน้าเบื่อๆเวลาเห็นลูกทะเลาะกันนะ" จอห์นพูดเสียงเบาลง แต่สายตาเริ่มจะเหม่อลอยเมื่อคิดถึงเรื่องราวบางอย่าง "แม่ชั้นเขาอาจจะอยากมีโอกาสได้ห้ามลูกเวลาลูกทะเลาะกันบ้างก็ได้" 

          เชอร์ล็อคเงียบลง เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เลือกที่จะลุกจากโซฟาแล้วเดินมาหาคุณหมอตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง

          "ถ้าพ่อแม่ชั้นอยู่ด้วยกันแบบพ่อแม่นายบ้างก็คงจะดี" จอห์นพูด

          "จอห์น...." เชอร์ล็อคเรียกชื่อจอห์นเบาๆเมื่อเข้ามายืนใกล้ๆ "นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้วนะ"

          "ถ้ามันย้อนเวลากลับไปได้ วันนั้นชั้นจะไม่ให้แม่ออกจากบ้านไป ไม่ให้แม่เอาแฮร์เรียสไป" จอห์นพูด "ชั้นจะได้มีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนบ้านนาย มีพ่อแม่ที่รักกัน มีพี่ให้ทะเลาะด้วย"

          "เรื่องบางอย่าง เราก็ไม่มีทางเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น อย่างที่ชั้นบอก จิตใจของมนุษย์มันยากเกินจะคิดคำนวณออกมาเป็นตรรกะได้ ชั้นเลยไม่ค่อยสนใจมัน เพราะเราไม่มีทางเดามันได้ถูกต้อง" เชอร์ล็อคพูด "พ่อแม่นายเขาก็มีเหตุผลของเขา"

          "เหตุผลของเขาสองคนก็คือเขาไม่ได้รักกัน" จอห์นพูดเสียงแผ่วเบา "คนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันได้สิ แต่เขาสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้"

          เชอร์ล็อคเงียบไม่ได้พูดอะไร เขารอให้เพื่อนร่วมแฟลตระบายสิ่งที่ค้างอยู่ในใจออกมาให้หมด หากการยืนฟังของเขาจะทำให้จอห์นรู้สึกดีขึ้นบ้าง เขาก็ยินดีที่จะยืนฟังเงียบๆ

          "แต่มันก็เป็นเรื่องของอดีต เราก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ" จอห์นพูดแล้วถอนหายใจ "นี่คงเป็นสาเหตุว่าทำไมชั้นถึงอยากสร้างครอบครัวของตัวเอง ชั้นอยากเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี อยากเป็นพ่อที่ดี อยากเป็นสามีที่ดี ชั้นจะไม่ทำให้คนรักของชั้นเสียใจอย่างที่พ่อทำกับแม่"

          "จอห์น....." เชอร์ล็อคพูดแล้วดึงแขนจอห์นเบาๆ ให้จอห์นหันมามองหน้าตัวเอง "นายเห็นเชอร์ลินที่มีความสุขมั้ย นั่นนายเป็นคนเลี้ยงเองเลยนะ นายเป็นพ่อที่ดี เชอร์ลินถึงมีความสุขไง"

          "ชั้นเป็นแค่อา เชอร์ลินเป็นลูกนาย เชอร์ลินเป็นเด็กมีความสุขนั่นเป็นเพราะมีนายเป็นพ่อ"

          "เชอร์ลินโตมาอย่างมีความสุข ลืมเรื่องเสียใจทั้งหมดได้เพราะเราสองคนช่วยกันเลี้ยงต่างหาก" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นเคยบอกแล้วว่าชั้นแบ่งเชอร์ลินให้นายก็ได้ ถ้านายอยากมีลูก เชอร์ลินก็เป็นลูกให้นายได้"

          จอห์นหันออกไปมองเชอร์ลินที่หน้าต่างอีกครั้ง แล้วยิ้ม "เชอร์ลินเป็นลูกหมูของชั้นอยู่แล้ว" 

          เชอร์ล็อคยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ "พ่อแม่ชั้นก็เป็นพ่อแม่ของนายได้ ท่านทั้งสองก็รักนายเหมือนกัน ชั้นยินดีจะแบ่งพ่อแม่กับนายนะ" 

          "นี่นายกะจะแบ่งให้ชั้นทุกอย่างเลยหรือยังไง"

          "ถ้านายอยากได้พี่เอาไว้ทะเลาะด้วย ชั้นแบ่งมายครอฟให้ด้วยก็ได้ ความจริง ยกให้ฟรีๆเลยดีมั้ยไม่ต้องแบ่ง" เชอร์ล็อคถาม

          "ถ้ามีมายครอฟเป็นพี่ ชั้นต้องปวดหัวตายก่อนจะโตแน่ๆ" จอห์นหัวเราะ

          เชอร์ล็อคยิ้มก่อนจะพูดต่อ "นายหัวเราะแล้ว ชั้นชอบที่นายหัวเราะมากกว่าเศร้าแบบนั้นนะ" 

          "เพราะนายพูดเรื่องมายครอฟนั่นแหละชั้นก็เลยขำ"

          "พอเขามาชั้นจะเรียกเขามาเล่นตลกให้นายดู นายจะได้หัวเราะอีก" เชอร์ล็อคพูด

          "ถ้านายเรียกมายครอฟให้มาเล่นตลกให้ชั้นดู นายถูกมายครอฟฆ่าตายแน่ เพราะทำเขาอาย"

          "ถ้าเขาจะฆ่าชั้น นายจะยอมรึเปล่า" เชอร์ล็อคถามด้วยใบหน้าจริงจัง

          "เขาอาจจะต้องข้ามศพชั้นไปก่อนนะ" จอห์นยิ้ม "แล้วมายครอฟจะมาฆ่านายทำไม"

          "คงฆ่าชั้นเพื่อแย่งเชอร์ลินไปจากชั้นมั้ง" เชอร์ล็อคตอบ แล้วจอห์นก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง

          เชอร์ล็อคมองจอห์นที่กำลังหัวเราะในมุขตลกที่เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้ม ก่อนจะพูดต่อ "นายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวชั้นนะจอห์น นายไม่ใช่คนอื่นเลย แม่ชั้นคงไม่ได้ว่าอะไร ถ้าจะมีลูกเพิ่มขึ้นมาอีกซักคน"

          "คนคงพูดกันว่าชั้นเป็นคนโง่สุดของบ้านนาย"

          "ห้ามใครว่านายโง่ ชั้นว่านายโง่ได้คนเดียว" 

          "มันก็มีแต่นายนั่นแหละ ที่ชอบบอกว่าชั้นโง่" จอห์นพูด 

          

          "คุณพ่อ อาจอห์น เชอร์ลินมาแล้ว" เสียงของเชอร์ลินดังอยู่ใกล้ๆ จนทั้งสองคนต้องหันไปมอง

          "มอมแมมมากเลยหลานของอา" จอห์นพูดแล้วเอามือเช็ดรอยเปื้อนตามมือ ตามแขนของหลานสาว

          "ต้องไปอาบน้ำแล้วเชอร์ลิน เหงื่อเต็มหน้าเลย" เชอร์ล็อคพูดแล้วเอามือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากลูกสาว "สนุกใหญ่เลยสิ มีที่กว้างๆให้วิ่งเล่น"

          "สนุกค่ะคุณพ่อ" เชอร์ลินยิ้ม "แต่เหนื่อยจัง"

          "เหนื่อยสิ เชอร์ลี่วิ่งรอบบ้านเลย ย่าเกือบจะจับไม่ทัน" คุณนายโฮมส์พูด

          "ปู่ก็เหนื่อย เพราะเล่นกับเชอร์ลินนี่แหละ" ชายสูงวัยพูด

          "คุณปู่กับคุณย่าต้องออกกำลังกายเยอะๆ จะได้ไม่เหนื่อยค่ะ" เด็กหญิงพูดแล้วหันไปหาคุณอาของตนเอง "อาจอห์นคะ เชอร์ลินหิวอีกแล้ว"

          จอห์นจับแก้มนิ่มของหลานสาวเบาๆ "ดูซิวิ่งเล่นเหนื่อยแล้วก็หิว นี่มันลูกหมูชัดๆเลย"

          "เชอร์ลินเป็นลูกหมูอาจอห์นก็เป็นพ่อหมูไงคะ"

          "แล้ววันนี้เจ้าของวันเกิดอย่างลูกหมูอยากจะกินอะไร" จอห์นถาม

          เชอร์ลินทำหน้าคิดอยู่ซักครู่ก่อนจะพูดออกมา "อยากกินสปาเก็ตตี้ค่ะ อยากกินสปาเก็ตตี้ใส่ซอสเยอะๆ"

          "โอ้ เมนูถนัดของคุณย่าเลย คุณย่าทำสปาเก็ตตี้อร่อยมากๆเลยนะเชอร์ลิน" คุณโฮมส์พูดแล้วเอามือโอบภรรยา

          "คุณนี่ก็ชมเกินไป เมนูพื้นฐานแบบนี้ใครๆก็ทำได้ทั้งนั้น" คุณนายโฮมส์ยิ้ม "ชั้นอาจต้องให้จอห์นช่วย เพราะเชอร์ลเขาบอกว่าจอห์นทำอาหารเก่ง สงสัยว่าถ้าชั้นทำคนเดียว สองพ่อลูกจอมซนนี่คงจะไม่ยอมกินแน่ๆเลย"

          "โถ่ หม่ามี้ครับ เรียกผมว่าเชอร์ลอีกแล้ว" เชอร์ล็อคพูดเสียงเบา "หม่ามี้ทำอะไรให้ผม ผมก็กินทั้งนั้นแหละครับ"

          "แม่ไม่ฟังคำแก้ตัวของลูกหรอก แม่จะรอดูว่าลูกจะกินอาหารที่แม่ทำจริงมั้ย" คุณนายโฮมส์พูด

          "คุณพ่อ เราไปอาบน้ำกันนะคะ ให้อาจอห์นไปทำอาหารกับคุณย่าดีกว่า" เชอร์ลินดึงมือของเชอร์ล็อคไปห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ 

          "โอเค โอเค พ่ออาบให้เอง" เชอร์ล็อคพูด แล้วหันมาหาแม่ของตนเองอีกครั้ง "ฝากจอห์นด้วยนะครับหม่ามี้"

          "มาฝากเฝิกอะไรกัน แม่ไม่ได้จะพาจอห์นไปเชือดทำอาหารนะเชอร์ล" ผู้เป็นแม่พูดด้วยเสียงงอนเล็กน้อย "ไม่ทันไรก็หวงจอห์นเสียแล้ว"

          "เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ เชอร์ล็อคเขาพูดเล่นครับ" จอห์นพูดด้วยท่าทีเขินเล็กน้อยที่ได้ยินหญิงสูงวัยบอกว่าเชอร์ล็อคหวงเขา

          "คุณพ่อ ไปได้แล้วค่ะ" เชอร์ลินดึงมืออีกครั้ง

          "โอเค โอเค" เชอร์ล็อครับคำ แล้วหันไปหาจอห์น "เดี๋ยวมานะจอห์น อยู่กับหม่ามี้กับคุณพ่อแปบนึงนะ"

          "รู้แล้วน่า แค่พาเชอร์ลินไปอาบน้ำ อำลาอะไรเยอะแยะ" จอห์นพูด

          "ที่รักคุณไปล้างมือแล้วช่วยมาหั่นผักให้ชั้นหน่อยนะคะ" คุณนายโฮมส์หันไปคุยกับสามีก่อนจะหันมาคุยกับจอห์น "สงสัยเราต้องรีบไปทำอาหารกันแล้วล่ะจอห์น ไม่เช่นนั้นถ้าเสร็จไม่ทัน เจ้าตัวเล็กต้องงอแงแน่ๆ"

          "ครับคุณนายโฮมส์" จอห์นรับคำ

          หญิงสูงวัยตีมือของจอห์นเบาๆ "บอกแล้วให้เรียกคุณแม่หรือไม่ก็หม่ามี้ ให้เรียกคุณพ่อว่าคุณพ่อแบบเชอร์ลเขา ถ้าได้ยินเรียกชื่ออื่นอีกนี่แม่จะให้กลับลอนดอนแล้วนะ"

          จอห์นยิ้มเขินเล็กน้อยก่อนจะพูด "เอ่อ....ครับ คุณแม่" 

          "ดีมากจ้ะ" หญิงสูงวัยยิ้มแล้วจูงมือจอห์นเข้าไปในห้องครัว "ดูซิว่าอยู่ที่ลอนดอนคุณทำอาหารอะไรให้เจ้าลูกชายจอมกินยากของแม่กินนะ ทำไมเขาถึงติดใจฝีมืออาหารของคุณจังเลย"

 







 Holmes's Family
(ชอบพี่มายครอฟรูปนี้ๆๆ)


ว่าแต่ทำไมเชอร์ล็อคกับจอห์น ถึงแต่งตัวเหมือนหม่ามี้กับคุณพ่อเลยนะ? 
หม่ามี้กับคุณพ่อเป็นสามีภรรยากัน แล้วเชอร์ล็อคกับจอห์นล่ะ??



********************************

ปล.หม่ามี้กับคุณพ่อในซีรี่ส์คือคุณพ่อกับคุณแม่แท้ๆของพี่เบนเลยนะคะ ซีรี่ส์เชอร์ล็อคนี่ซีรี่ส์ในครอบครัวสุดๆ 

- มาร์ค เกติส เป็นทั้งผู้เขียนบท และเล่นเป็นพี่มายครอฟ
- แฟนเก่าพี่เบนก็มาเล่นใน SS 1 EP.2  เล่นเป็นเลขาที่ได้ปิ่นหยกเป็นของขวัญ
- สามีของมาร์ค เกติส มาเล่นเป็นทนายให้มอร์ริอาร์ตี้ใน SS 2 EP.3
- อแมนด้า ภรรยาตัวจริงของมาร์ติน ก็มาเล่นเป็นแมร์รี่ ภรรยาของจอห์น
- พ่อแม่พี่เบนมาเล่นเป็นพ่อแม่ของเชอร์ล็อค ใน SS 3 EP. 3
- น้องหลุยส์ ลูกชายของสตีเว่น มอฟแฟต (โปรดิวเซอร์และผู้เขียนบท) มาเล่นเป็นเชอร์ล็อคตอนเด็ก

ซีรี่ส์เรื่องนี้เงินทองไม่มีรั่วไหลแน่อนจ้า 5555555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #374 Sedius (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:51

    เเงินไม่ไหลไปไหนแน่นอนค่ะ5555 ครบวงจรมากๆซีรีส์นี้

    #374
    0
  2. #345 despasito (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:35
    ซี่รี่ย์ครอบครัวโดยสมบรูณ์5555//มีการพาสะใภ้มาฝากตัวด้วยนะคุณเชอร์ล็อค
    #345
    0
  3. #278 heechulnarak (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:31
    ซีรี่ย์ครอบครัวที่แท้จริง 55555
    #278
    0
  4. #66 bambamu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 18:30
    เชอร์ล็อคพูดอะไรก็หัดพูดให้จอห์นเข้าใจหน่อยสิค่าาาาาาา  เอ๊ะแต่เราก้อเข้าใจที่เชอร์ล็อคพูดน่ะหรือจอห์นโง่เองที่ไม่เข้าใจ อุ๊ก!!!อ๊ากกก!!!!/โดนคุณหมอกระโดดถีบเบ้าหน้า/แอ๊ก ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่าาาาาาา 

    ใครกันหนอที่เป็นคนขับรถให้พี่ไมค์สงสัยคงจะเป็นสารวัตรเกร็ก คุณเลขาไม่น่าจะขับรถช้าน่ะเพราะนิสัยเจ้านายกับลูกน้องมันคงไม่ต่างกันอ่ะ 
    จอห์นนายเดาผิดอย่างแรงเลยหนิ /ทำอย่างกะที่แกเดามาถูกอย่างงั้นแหละ /คริๆไปแล้วค่าาาา รอตอนต่ิไปอยู่น่ะจ้าาาาา

    ปล.ตะเองเค้ามาเม้นแล้วน่ะค่ะคุณ 
    ปล.2  สนุกมากถึงมากที่สุดค่ะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกับกำลังอยู่ในสถานที่จริงๆเลยค่ะ ^ ^
    #66
    1
    • #66-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 22)
      12 กันยายน 2559 / 20:22
      อาจจะเป็นคุณเลขาขับมาให้ก็ได้นะ อิอิ
      #66-1
  5. #65 raining (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 03:09
    อบอุ่นดีจริงๆ ส่วนจอห์นนี่ก็ซื่อจนน่าตีเลยค่ะเขาพูดมาขนาดนี้แล้วแท้ๆยังไม่รู้อีกกกก

    นับถือความขยันคนเขียนมากค่ะ ไม่ปล่อยให้เรื่องค้างนานแถมยังดำเนินเรื่องได้ลื่นไหล คำผิดน้อยมากจนแทบไม่มีจนอยากจะขอแบ่งสกิลมาบ้างจะได้เคลียร์ไหดองตัวเอง ;-;
    #65
    2
    • #65-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 22)
      12 กันยายน 2559 / 05:29
      ทำไมเชอร์ล็อคไม่พูดตรงๆ จอห์นไม่เข้าจายยยย 55555


      อยากเขียนนิยายมานานแล้วค่ะ พอได้เขียนเลยยาวเลย 5555 ที่อัพได้บ่อยนี่ต้องขอบคุณการจราจรประเทศไทยจริงๆ รถติดทีนึง เขียนได้หลายบรรทัดเลย 55555
      #65-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #64 ddowphotos (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 22:32
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ฟินแก้มแตกเลยค่ะ = //////////////////////////////////////////////// =

    ฮืออออออออ เราแอบซุ่มฟิคเรื่องนี้มานานแล้ววววววววววววววววววว ฮือออออออออออออ

    ทำไมซึนแบบนี้ค่าเชอร์ลลลลลลลลลลลลลลลลลล์



    อยากให้ลงบ่อยๆ เรามาซุ่มอ่านทุกวันเลยยย รอคู่มายสเตรดอยู่นะค๊าา อยากเห็นคุณพี่มีบทบ้างง อิอิ



    สู้ๆนะคะ :D
    #64
    5
    • #64-4 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 22)
      11 กันยายน 2559 / 00:43
      พี่น้องบ้านนี้ช่างซึนกันมากกกก อีกคนก็มึนๆ อีกคนก็สสต็อคเกอร์ 55555555 อะไรคือความปกติ
      #64-4
    • #64-5 ddowphotos (จากตอนที่ 22)
      11 กันยายน 2559 / 01:21
      บ้านนี้เคยปกติด้วยหรอคะ 555555555555

      แต่ดูท่าพี่ไมค์จะลงทุนเพื่อคุณตำรวจเยอะเหมือนกันน้าาา ~~~



      จะสมหวังทั้งสองพี่น้องหรือเปล่าน้าาา ~
      #64-5
  7. #63 Junior Prince LP (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:52
    ในที่สุดนายก็เป็นสะใภ้เต็มตัวซะทีนะจอนห์ 55555
    #63
    1
    • #63-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 22)
      10 กันยายน 2559 / 21:01
      มีการพามาไหว้พ่อแม่ 55555
      #63-1
  8. #62 liaming kerr johnson (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 18:00
    รู้สึกอบอุ่นมากตอนอ่านฟิคนี้ น้องเชอร์ลินมีความวัยใสมากกกก (ซึ่งอินี่ก็ไม่เคยจะมีความวัยใสเหมือนคนอื่นเลย ถถถ) ก็มาต่อไวๆ นะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้ในฐานะที่เป็นไรต์เตอร์เหมือนกัน สู้ๆ ค่าาาาาาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 กันยายน 2559 / 18:00
    #62
    2
    • #62-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 22)
      10 กันยายน 2559 / 18:29
      กำลังจะละเมอออกมาเป็นฟิคแล้ว 555555555

      สู้ๆอยู่แล้วค่าาา รออ่านฟิคของรีด (ทั้งรีดและไรต์ในคนเดียว 555) อยู่เหมือนกันน้าา
      #62-1