[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 21 : Unspoken ตอนที่ 19 : Smile

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          เสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดีดังมาจากในห้องน้ำบนชั้นสองของบ้านเลขที่ 221B ถนนเบเกอร์ เด็กหญิงเชอร์ลิน โฮมส์กำลังอาบน้ำสระผมอยู่ในห้องน้ำนั้น

          จอห์น วัตสันที่วันนี้ทำได้เพียงยืนรอ เขายืนหลับตาแผ่นหลังพิงกำแพงอยู่หน้าห้องน้ำ ในมือมีผ้าขนหนูผืนนุ่มอยู่สองผืน ผืนหนึ่งเป็นสีขาวลายการ์ตูนมารี อีกผืนหนึ่งเป็นสีน้ำเงินเข้ม เขายืนรออยู่ตรงนี้มาเป็นเวลาหลายนาทีแล้ว

          คุณนายฮัตสัน หญิงสูงวัยเจ้าของแฟลตเดินขึ้นบันไดมาจากชั้นล่าง ในมือของเธอมีไดร์เป่าผมสีดำ เธอมองจอห์นที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำด้วยใบหน้ายิ้ม ก่อนที่เธอจะวางไดร์เป่าผมไว้บนโต๊ะ แล้วเข้าห้องครัวเพื่อไปจัดการทำความสะอาดจานชามมื้อเย็นที่ทุกคนรับประทานเสร็จไปเมื่อสักครู่นี้

          ทุกๆเย็น หลังจากรับเชอร์ลินมาจากที่โรงเรียน จอห์นก็จะรีบไปอาบน้ำที่ห้องน้ำตัวเองที่อยู่ชั้น 3 ส่วนเชอร์ล็อคจะรับหน้าที่ดูแลเชอร์ลิน นั่นคือหน้าที่ดูแลเชอร์ลินตอนทำการบ้าน ถ้าไม่มีการบ้านเชอร์ลินก็จะเล่นของเล่นขณะรออาหารเย็นซึ่งเชอร์ล็อคต้องเล่นด้วย เมื่อจอห์นอาบน้ำเสร็จก็จะลงมาช่วยคุณนายฮัตสันเตรียมอาหารเย็น

          จอห์นเป็นคนชอบทำอาหารและทำอาหารได้เก่ง นั่นเป็นเพราะสมัยที่เขายังเป็นทหารในสงคราม เขาต้องทำอาหารด้วยตัวเอง วัตถุดิบมีแค่ไหนก็ทำกินกันแค่นั้น จอห์นจึงรู้วิธีดัดแปลงวัตถุดิบกับเครื่องปรุงต่างๆออกมาเป็นอาหารที่รสชาติดี แต่ว่ามื้อเย็นแบบนี้เขาจะรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยคุณนายฮัตสันเท่านั้น เพราะหญิงสูงวัยไม่ต้องการให้คุณหมอเหนื่อยจนเกินไปนักเพราะตอนเช้าก็ทำอาหารเช้าคนเดียวไปแล้ว

          อาหารเย็นของบ้านนี้ก็จะเป็นเมนูง่ายๆวนเวียนเปลี่ยนกันไป นานๆจะมีเมนูแปลกๆที่คุณนายฮัตสันไปเจอสูตรในรายการทีวีตอนบ่ายบ้าง มื้อเย็นวันนี้ประกอบไปด้วยข้าวผัดกุ้งชามใหญ่ ไก่อบกับมันฝรั่งและมะกอก กุ้งทอด สปาเก็ตตี้ผัดซอสมะเขือเทศกับหมูสับ ซุปเห็ดและสลัดผัก

          ส่วนจอห์นที่กำลังยืนรอบางอย่าง ถอนหายใจเบาๆหลังจากหมดความอดทนที่จะรอ

 

           "เชอร์ลิน อาบน้ำนานจังเลย เดี๋ยวเป็นหวัดนะ" จอห์นตะโกนเข้าไปในห้องน้ำแล้วเอามือบิดลูกบิดประตูและพบว่ามันยังคงล็อคอยู่

          "กำลังจะเสร็จแล้วค่ะอาจอห์น คุณพ่อล้างผมให้อยู่ค่ะ" เชอร์ลินตะโกนกลับมา

          "เชอร์ล็อคล้างผมให้สะอาดๆนะ" จอห์นกำชับเพื่อนร่วมแฟลตที่อยู่ในห้องน้ำ "อย่าทำแรงเกินไปด้วยเดี๋ยวเชอร์ลินเจ็บ ระวังเล็บนายด้วย"

          "รู้แล้วน่าจอห์น" เชอร์ล็อค โฮมส์ตะโกนกลับมา แล้วก็ได้ยินเสียงคุยกับเชอร์ลิน "เชอร์ลินอยู่เฉยๆสิ พ่อจะได้ล้างผมให้ลูกไง"

           "น้ำเย็นจังค่ะคุณพ่อ เปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นได้ไหมคะ" เสียงของเชอร์ลินตอบกลับมา "ไม่ชอบอาบน้ำเย็นเลยค่ะ"

          "เชอร์ล็อคทำไมไม่ปรับเป็นน้ำอุ่นล่ะ" จอห์นตะโกนเข้าไปในห้องน้ำ

          "นี่มันอุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส อุณหภูมิเท่ากับร่างกายมนุษย์ อุณหภูมิแบบนี้เหมาะสมกับร่างกายมากกว่าน้ำอุ่นของนายนะ" เชอร์ล็อคตอบกลับมา "อาบน้ำอุ่นจะทำให้ผิวแห้งด้วย แบบนี้ดีกว่า"

          "นี่นายเอาเทอร์โมมิเตอร์เข้าไปในห้องน้ำด้วยรึยังไง" จอห์นทำเสียงเบื่อๆใส่ "รีบออกมาได้แล้วทั้งพ่อทั้งลูกเลย"

          "เสร็จแล้วๆ" เชอร์ล็อคตอบกลับมาอีกครั้ง

 

          เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้น เชอร์ลินยังคงหัวเราะด้วยเสียงอารมณ์ดีออกมาจากห้องน้ำนั้น

          "อาบน้ำนานจังเลย อายืนรอตั้งนาน" จอห์นวางผ้าขนหนูสีขาวลายการ์ตูนรูปแมวลงบนผมของหลานสาว เชอร์ลินอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีชมพู ในมือถือตุ๊กตาที่ทำมาจากยางรูปเป็ด

          "ก็มัวแต่เล่นตุ๊กตาเป็ดน่ะสิ" เชอร์ล็อคก้าวออกมาจากในห้องน้ำ เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีน้ำเงินกรมท่า หัวของเขาก็เปียกเช่นกัน

          "แล้วนี่อาบน้ำให้ลูกหรืออาบน้ำให้ตัวเอง ทำไมเปียกมาด้วยกันเลยล่ะ" จอห์นถามแล้วยื่นผ้าขนหนูสีเข้มในมือให้เชอร์ล็อค เชอร์ล็อครับมาแล้วก็นำผ้าขนหนูมาเช็ดผมแรงๆสองสามครั้งแล้วก็นำผ้านั้นมาพาดคอไว้

          "เชอร์ลินหันฝักบัวมาใส่ เลยเปียกไปด้วยกัน" เชอร์ล็อคหันมายีผมลูกสาวด้วยความเอ็นดูเบาๆ "อาบน้ำให้เชอร์ลินนี่เหนื่อยกว่าไปทำงานอีก" 

          "ก็คุณพ่อเอาน้ำเย็นอาบให้เชอร์ลิน เชอร์ลินเลยจะให้คุณพ่ออาบน้ำเย็นบ้าง" เชอร์ลินพูดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

          เชอร์ล็อคตีจมูกดื้อๆของลูกสาวเบาๆด้วยนิ้วชี้ แล้วพูดว่า "เดี๋ยวพ่อเช็ดผมให้เอง"

          จอห์นหยุดเช็ดผมให้หลานสาว แล้วหันมามองเพื่อนร่วมแฟลต "นายบอกว่าจะเช็ดผมเอง?"

          "อืม ใช่ ก็บอกแล้วไงว่าจะให้นายพักบ้าง" เชอร์ล็อคยิ้มแล้วหันไปคุยกับเด็กหญิงตัวเล็ก "ไปเร็ว ไปนั่งรอ เดี๋ยวพ่อเช็ดผมให้นะ"

          "เย้ ดีใจจังเลย คุณพ่อจะเช็ดผมให้" เชอร์ลินพูดแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องรับแขกทันที

 

          เชอร์ล็อคนั่งบนโซฟานวมของตัวเอง ในมือข้างหนึ่งเป็นผ้าขนหนูลายการ์ตูนรูปแมวของเชอร์ลินมืออีกข้างหนึ่งเป็นไดร์เป่าผมที่คุณนายฮัตสันนำมาวางไว้ให้ ส่วนลูกสาวจอมซนนั่งอยู่ที่พื้นตรงเท้าของเชอร์ล็อค ในมือเป็นตุ๊กตาเป็ด เชอร์ลินนั่งเล่นตุ๊กตาเป็ดไปด้วยขณะที่นั่งให้เชอร์ล็อคเช็ดผมให้ ส่วนจอห์น วัตสันที่ไม่รู้จะทำอะไรเพราะถูกแย่งงานประจำ จึงนั่งลงที่เก้าอี้นวมฝั่งตรงข้าม นั่งดูพ่อลูกเช็ดผม

          "วันนี้ทำอะไรที่โรงเรียนบ้างน่ะเชอร์ลิน" จอห์นถามขณะนั่งดูเชอร์ล็อคเช็ดผมให้เชอร์ลิน

          "วันนี้เชอร์ลินได้เล่นละครกับเพื่อนๆด้วยค่ะ" เชอร์ลินยิ้ม

          "หืม...เชอร์ลินได้เล่นเป็นอะไร" จอห์นถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "เล่นเป็นเจ้าหญิงอย่างที่ชอบหรือเปล่า"

          "ในห้องเขาให้ยกมือเลือกค่ะ ว่าใครควรได้เล่นเป็นอะไร มีคนยกมือให้เชอร์ลินเป็นเจ้าหญิงตั้งหลายคน" เชอร์ลินเล่า "ฮาเปอร์ก็ยกมือให้เชอร์ลินเป็นเจ้าหญิงด้วยค่ะ"

          "อย่างนี้เชอร์ลินก็ได้เล่นเป็นเจ้าหญิงน่ะสิ" จอห์นยิ้ม

          "เปล่าค่ะ เพราะคนที่ยกมือให้ฮาเปอร์เป็นเจ้าหญิงก็เยอะเหมือนกัน เยอะเท่าเชอร์ลินเลยค่ะ" เชอร์ลินพูด "เชอร์ลินก็ยกมือให้ฮาเปอร์เป็นเจ้าหญิงเหมือนกันค่ะ"

          จอห์น วัตสันหัวเราะเบาๆด้วยความเอ็นดูก่อนจะพูดว่า "เป็นเพื่อนกันก็ยกมือให้กันเองหรอ เชอร์ลิน ฮาร์เปอร์น่ะ"

          "ฮาเปอร์ผมสีบลอนด์เหมือนเจ้าหญิงในการ์ตูน เชอร์ลินเลยยกมือให้ฮาเปอร์เป็นเจ้าหญิงค่ะ" เชอร์ลินอธิบาย "ส่วนฮาเปอร์ให้เชอร์ลินเป็นเจ้าหญิงเพราะเชอร์ลินตาโตเหมือนตุ๊กตาเจ้าหญิงของฮาเปอร์ค่ะ"

          "แล้วสรุปว่าฮาเปอร์หรือเชอร์ลินได้เล่นเป็นเจ้าหญิงกันล่ะ" จอห์นถาม "หรือครูให้เป็นเจ้าหญิงทั้งสองคนเลย"

          "ไม่ใช่ค่ะ เชอร์ลินกับฮาเปอร์ไม่ได้เล่นเป็นเจ้าหญิงทั้งคู่เลยค่ะ" เชอร์ลินพูด "เบลล่า เพื่อนในห้องของเชอร์ลินเล่นเป็นเจ้าหญิงแทนค่ะ เพราะเชอร์ลินกับฮาเปอร์เสียสละให้เบลล่าเล่นเองค่ะ"

          "เบลล่าที่ตัวเล็กที่สุดในห้องของเชอร์ลินน่ะหรือ ทำไมเป็นเบลล่าล่ะ"

          "ใช่ค่ะเบลล่าที่ตัวเล็กที่สุดในห้องเล่นเป็นเจ้าหญิง" เชอร์ลินพูด "เพราะเบลล่าตัวเล็กมากๆ เลยไม่เคยได้เล่นเป็นเจ้าหญิงเวลาครูเล่านิทานให้ห้องเลย เชอร์ลินกับฮาเปอร์แล้วก็เพื่อนผู้หญิงในห้องได้เล่นเป็นเจ้าหญิงหมดแล้ว เชอร์ลินกับฮาเปอร์เลยอยากให้เบลล่าได้เป็นเจ้าหญิงบ้าง ทุกคนจะได้เคยเล่นเป็นเจ้าหญิงกันทุกๆคนเลย" 

          เชอร์ล็อคและจอห์นมองหน้ากันหลังเชอร์ลินเล่าจบก่อนจะยิ้มให้กันเล็กน้อย จอห์นจะพูดบางอย่างกับหลานสาว "เชอร์ลินกับฮาเปอร์เป็นเด็กที่ใจดีจัง เบลล่าต้องดีใจมากแน่ๆเลยที่ได้เล่นเป็นเจ้าหญิง"

          เชอร์ลินยิ้มรับ

          "คนที่เล่นเป็นเจ้าชายต้องเสียใจมากแน่ๆที่เจ้าหญิงไม่ใช่เชอร์ลินลูกสาวพ่อ" เชอร์ล็อคพูด

          "ไม่เสียใจหรอกค่ะ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด เชอร์ลินเลยไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจหรือเปล่า"

          "คริสโตเฟอร์ที่ตัวสูงๆเล่นเป็นเจ้าชายหรือเปล่า" จอห์นถาม

          "ไม่ใช่คริสโตเฟอร์ค่ะ แต่เป็นฌอน ฌอนเล่นเป็นเจ้าชายค่ะ"

          "ฌอนหรอ ทำไมอาไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลย นักเรียนใหม่หรือเปล่า"

          "ไม่ใช่นักเรียนใหม่ค่ะ เขาเรียนที่นี่มาก่อนเชอร์ลินอีก แต่ว่าพอเชอร์ลินมาเรียนแค่ 2-3 วันเขาก็ขาหัก เลยต้องหยุดเรียนไป 1 เทอมค่ะ พึ่งกลับมาเรียนไม่นานมานี้เองค่ะ" เชอร์ลินเล่า "เพื่อนๆเห็นว่าเขาหยุดไปนาน ไม่ได้ร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆเลย เราเลยให้เขาเป็นเจ้าชายค่ะ"

          "เพื่อนในห้องของเชอร์ลินใจดีจังเลย ทั้งเบลล่ากับฌอนต้องดีใจมากแน่ๆที่ได้เล่นเป็นเจ้าหญิงกับเจ้าชาย" จอห์นยิ้ม "แล้วสรุปหลานสาวคนสวยของอาเล่นเป็นอะไรกันล่ะ"

          "เล่นเป็นต้นไม้ค่ะ" เชอร์ลินเล่าด้วยความภาคภูมิใจ "ทั้งฮาเปอร์และเชอร์ลินเล่นเป็นต้นไม้ทั้งคู่เลยค่ะ" 

          เชอร์ล็อคกับจอห์นหัวเราะออกมาพร้อมกันด้วยความเอ็นดู สรุปที่เล่ามายืดยาว เชอร์ลินเล่นเป็นต้นไม้หรือนี่

          "ทำไมมาจบแบบนี้ได้นะ หลานอาเล่นเป็นต้นไม้เสียอย่างนั้น" จอห์นยิ้ม

          "ตอนแรกขอคุณครูเล่นเป็นแมวด้วยค่ะ แต่ว่าชุดแมวมีชุดเดียวเพื่อนของเชอร์ลินเล่นเป็นแมวไปแล้ว เหลือแต่บทต้นไม้ ฮาเปอร์กับเชอร์ลินเลยเล่นเป็นต้นไม้ค่ะ" เชอร์ลินยิ้ม "ดีซะอีก ไม่ต้องพูดอะไรเลย"

          "เชอร์ลินรับบทไม่ต้องพูดอะไรเลยน่ะดีแล้ว เพราะอยู่บ้านก็พูดเยอะอยู่แล้ว" เชอร์ล็อคพูด "เช็ดผมเสร็จแล้วต้นไม้ของพ่อ"

           เชอร์ลินยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจุ๊บไปที่แก้มของเชอร์ล็อคเบาๆ "ขอบคุณค่ะคุณพ่อ" 

          "ไปใส่ชุดนอน แล้วไปให้คุณยายหวีผมให้นะ" เชอร์ล็อคบอกลูกสาว

          เชอร์ลินพยักหน้ารับคำแล้ววิ่งเข้าห้องนอนไป

 

          "อาบน้ำสระผมให้เชอร์ลินนี่เสียพลังงานเยอะเหมือนกันนะเนี่ยะ" เชอร์ล็อคพูดด้วยใบหน้ายิ้มขณะวางไดร์เป่าผมลงบนโต๊ะข้างโซฟานวมของตัวเอง

          "เชอร์ลินก็พลังเยอะเหมือนนายไง" จอห์นพูดแล้วลุกขึ้นเดินมาที่โซฟาของเชอร์ล็อค

          เชอร์ล็อคเงยหน้ามองเพื่อนร่วมแฟลตด้วยใบหน้าสงสัย ก่อนจะพูดว่า "มีอะไรหรือเปล่าจอห์น"

          จอห์นไม่ได้พูดอะไร เขาดึงผ้าขนหนูผืนนุ่มสีเข้มที่พาดไหล่นักสืบหนุ่มมาถือไว้แล้ววางลงบนเส้นผมหยักศกสีเข้มของเชอร์ล็อค จอห์นขยับผ้าเพื่อเช็ดผมอย่างเบามือ

          แม้ว่าจะงุนงงและไม่เข้าใจอะไรเลยแต่เชอร์ล็อคก็นั่งนิ่งๆให้จอห์นเช็ดผมด้วยดี

          "หัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกเชอร์ล็อค" จอห์นพูด 

          เชอร์ล็อคอมยิ้มกับตัวเองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร


          "โอเค เสร็จแล้ว" จอห์นพูดเมื่อใช้เวลาในการเช็ดผมให้คนตรงหน้าไปสักพักใหญ่ "ไดร์ผมเองนะ ชั้นทำไม่เป็น"

          "ชั้นอยากให้นายเช็ดผมให้ชั้นทุกวันเลย" เชอร์ล็อคพูดขณะรับมาขนหนูมาถือไว้ "นายจะเช็ดผมให้ชั้นแบบนี้ทุกวันเลยได้มั้ย"

          จอห์นยิ้ม แล้วพูดว่า "สระผมให้ลูกนายแล้ว ยังต้องมาเช็ดผมให้นายอีกหรือ แล้วชั้นจะได้พักบ้างมั้ย" 

          "ถ้าไม่เช็ดผม ชั้นจะเป็นหวัดนะ" เชอร์ล็อคพูด

          "นายเป็นหวัดไม่ได้ ไม่งั้นชั้นเหนื่อยแน่ ทั้งเลี้ยงเชอร์ลินทั้งดูแลคนป่วยแบบนาย" จอห์นพูด "นายห้ามป่วยเด็ดขาด"

          "งั้นก็เช็ดผมให้ชั้นสิ" เชอร์ล็อคพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งกึ่งอ้อน

          จอห์นหัวเราะเบาๆกับท่าทีของเชอร์ล็อค ท่าทีแบบนั้นเหมือนเวลาเชอร์ลินอ้อนอยากกินขนมไม่มีผิด 

          "ก็ได้ ก็ได้" จอห์นยอมแพ้ "จะเช็ดผมให้ก็ได้"

          เชอร์ล็อคยิ้มพอใจเมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น


( ไดร์ผมให้กัน เช็ดผมให้กัน น่ารักมุ้งมิ้งสุดๆ เชอร์ลิน (เวอร์ชั่นผมสีบลอนด์เหมือนจอห์น) คือหลับไปแล้ว 55555 )



          เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง จอห์น วัตสันเคลียร์งานอยู่บนห้องนอนของตัวเองที่ชั้น 3 เขาหยุดมามาหลายวันแล้ว มีเอกสารเกี่ยวกับคนไข้ที่คลีนิคต้องจัดการเต็มไปหมด ยังดีที่วันนี้เชอร์ล็อครับปากว่าจะไม่ออกไปข้างนอกและจะดูแลเชอร์ลินช่วงก่อนเข้านอนให้ ไม่เช่นนั้นเขาคงวุ่นวายมากเลยทีเดียว

          เชอร์ล็อคกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวให้ห้องรับแขก บนตักเป็นเชอร์ลินในชุดนอนที่หวีผมเรียบร้อยดีแล้ว เด็กหญิงตัวเล็กกำลังนั่งดูการ์ตูนเรื่องอะไรซักอย่างที่มีกระรอกพูดได้ เชอร์ล็อคนั่งดูเป็นเพื่อนลูกแม้ว่าจะไม่เข้าใจอะไรในการ์ตูนนั้นเลย

          "ความจริงกระรอกมันพูดไม่ได้นะเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคพูดขึ้นมาหลังจากนั่งดูมาสักพัก ส่วนมือก็จับมือเล็กๆของลูกสาวเอาไว้ด้วย

          "เชอร์ลินรู้แล้วค่ะคุณพ่อ นั่นการ์ตูน" เชอร์ลินพูดขณะที่ตายังจับจ้องไปที่โทรทัศน์

          "เดี๋ยวเชอร์ลินจะคิดว่ากระรอกมันพูดได้จริงๆ เหมือนที่คิดว่าหมูมันสีชมพูไง" 

          "อาจอห์นบอกเชอร์ลินแล้วว่าหมูตัวจริงไม่ได้สีชมพู" เชอร์ลินพูดแล้วละสายตาจากการ์ตูนมามองที่มือของผู้เป็นพ่อแทน "มือคุณพ่อนิ่มจังเลย"

          เชอร์ลินจับมือขวาเชอร์ล็อคบีบเล่นไปมา เชอร์ล็อคยิ้มแล้วบีบมือลูกสาวกลับ "มือเชอร์ลินก็นิ่ม นิ่มกว่ามือพ่ออีก"

          "มืออาจอห์นไม่นิ่มเลย เชอร์ลินชอบเล่นมือคุณพ่อมากกว่า"

          "ก็อาจอห์นเขาไม่ค่อยดูแลตัวเองไง เขาเอาเวลาทั้งหมดมาดูแลเชอร์ลินหมดแล้ว" เชอร์ล็อคพูดด้วยใบหน้ายิ้มก่อนจะดึงมือเล็กๆของลูกสาวมาจูบที่หลังมือเบาๆ "เชอร์ลินไม่ดื้อ อาจอห์นเลยรักเชอร์ลิน"

          "ไม่ใช่ซะหน่อย" เชอร์ลินปฏิเสธ "เพราะเชอร์ลินเป็นลูกคุณพ่อ อาจอห์นเลยรักเชอร์ลิน"

          "เชอร์ลินจะไปรู้ได้ยังไง อาจอห์นรักเพราะเชอร์ลินเป็นเด็กดีต่างหาก" เชอร์ล็อคพูดแบบบีบมือลูกสาวเพื่อนวดให้เบาๆ 

          "เพื่อนๆของเชอร์ลินก็เป็นเด็กดี อาจอห์นแค่ชมว่าเพื่อนๆเป็นเด็กดี แต่อาจอห์นไม่ได้รักเพื่อนๆของเชอร์ลินซะหน่อย" เชอร์ลินพูด "เพราะเชอร์ลินเป็นลูกคุณพ่อค่ะ อาจอห์นเลยรักเชอร์ลิน"

          เชอร์ล็อคไม่ได้พูดอะไร เขาทำแค่เพียงยิ้มส่วนในมือยังคงบีบนวดมือลูกสาวต่อไป

          "อาจอห์นบอกว่าเชอร์ลินเหมือนคุณพ่อตั้งหลายอย่าง ผมสีดำ ผิวขาว ตาโต ตาสวย เล่นดนตรีเป็นแถมพูดเยอะเหมือนกันด้วย"

          "นั่นอาจอห์นไม่ได้ชมแล้วรู้รึเปล่า อาจอห์นกำลังว่า ว่าเราสองคนพูดเยอะ" เชอร์ล็อคหัวเราะเบาๆ

          "เชอร์ลินเป็นเด็กใจดีเหมือนคุณพ่อด้วยค่ะ อาจอห์นเป็นคนบอก" 

          เชอร์ล็อคชะงักเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "พ่อไม่ใช่คนใจดีหรอก ไม่เคยมีใครบอกว่าพ่อเป็นคนใจดี"

          "อาจอห์นไงคะ อาจอห์นบอกว่าคุณพ่อเป็นคนใจดี คุณพ่อใจดีเลยรับเชอร์ลินมาอยู่ด้วย" เชอร์ลินพูด "แล้วคุณพ่อก็ไม่เคยดุเชอร์ลินเลย คุณพ่อกลัวเชอร์ลินเสียใจ เพราะคุณพ่อเป็นคนใจดี"

          เชอร์ล็อคแอบยิ้มกับตัวเองเล็กน้อย จอห์นไม่ค่อยจะชมเขาต่อหน้าเลย จอห์นเอาแต่ดุ เอาแต่ว่าเขา แต่ความจริงแล้วแอบชมเขาให้คนรอบข้างฟังเต็มไปหมด โดยที่ตัวเชอร์ล็อคเองไม่เคยรู้อะไรเลย

          "เรียนบัลเล่ต์เจ็บเท้ามั้ยเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคถามแล้วยื่นมือไปบีบนวดเท้าของลูกสาวเบาๆ "กลับไปเรียนเปียโนอย่างเดิมมั้ยถ้าลูกชอบ"

          "ไม่ค่ะ เรียนบัลเล่ต์ดีอยู่แล้ว เชอร์ลินอยากเรียนหลายๆอย่าง" เชอร์ลินพูด "เปียโนให้ลุงไมค์สอนก็ได้ค่ะ ลุงไมค์เล่นเปียโนเก่งมากเลย"

          "ใช่เลย ลุงไมค์เล่นเปียโนเก่งมาก" เชอร์ล็อคพูด "แล้วถ้าเรียนบัลเล่ต์จบเทอมนี้แล้ว เชอร์ลินอยากเรียนบัลเล่ต์ต่อ หรือจะเรียนอย่างอื่น บอกอาจอห์นหรือยัง ให้อาจอห์นจัดการให้"

          "ยังไม่ได้คิดค่ะ ไว้ถามอาจอห์นดีกว่า ว่าเรียนอะไรดี" เชอร์ลินทำหน้าคิดซักครู่ก่อนจะนึกบางอย่างออก "ลืมเลย ลืมให้อาจอห์นตัดเล็บให้ เรียนบัลเล่ต์ไม่ควรไว้เล็บยาวเพราะจะเจ็บ"

          เชอร์ล็อคยิ้มแล้วพูดว่า "ไปหยิบกรรไกรตัดเล็บมาสิ เดี๋ยวพ่อตัดให้" 

          "จริงหรอคะ วันนี้คุณพ่อใจดีจังเลย อาบน้ำให้เชอร์ลินแล้วยังจะตัดเล็บให้ด้วย"

          "พูดเหมือนปกติพ่อแย่มากจนไม่ทำอะไรแบบนี้ให้อย่างนั้นแหละ"

          "ไม่ใช่ค่ะ อาจอห์นบอกว่างานคุณพ่อเยอะแล้ว ไม่น่ามาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ คุณพ่อทำงานมาเหนื่อยๆก็อยากให้พัก เดี๋ยวเรื่องเล็กๆแบบนี้อาจอห์นจัดการเอง" เชอร์ลินอธิบาย "เดี๋ยวเชอร์ลินไปหยิบกรรไกรตัดเล็บมาให้นะคะ" เชอร์ลินพูดจบก็รีบกระโดดลงจากตักของเชอร์ล็อคแล้วรีบวิ่งไปหยิบกล่องเก็บกรรไกรตัดเล็บที่โต๊ะตัวใหญ่อีกฟากหนึ่งของห้อง


          "อาคิดว่าอาจะได้ตีคนวิ่งในบ้านเร็วๆนี้แน่ๆ" เสียงจอห์นดังขึ้นมาจากหน้าประตูห้องรับแขก "บอกกี่ครั้งแล้วนะเชอร์ลินว่าอย่าวิ่งในบ้านน่ะ"

          "ก็คุณพ่อจะตัดเล็บให้ เชอร์ลินดีใจ เลยวิ่งค่ะ" เชอร์ลินพูดขณะเปิดกล่องกรรไกรตัดเล็บ

          "ถือกรรไกรตัดเล็บ ห้ามวิ่งเด็ดขาดนะเข้าใจหรือเปล่า" จอห์นกำชับ แล้วเดินเข้าห้องรับแขกมา "พ่อไม่ดุเลยล่ะสิ เลยวิ่งใหญ่เลยทีนี้"

          "เชอร์ลินดูสิ อาจอห์นดุพ่ออีกแล้ว" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงอ้อนลูกสาว

          จอห์นกลอกตามองคนตัวสูงที่ทำตัวเป็นเด็ก แล้วนั่งลงข้างๆยอดนักสืบ

          เชอร์ล็อคเหลือบตามองคนข้างตัวแล้วพูดขึ้นเบาๆ "ถ้าจะไปเดต เดี๋ยวชั้นพาลูกเข้านอนเองก็ได้"

          "หืม...ใครจะไปเดต" จอห์นขมวดคิ้วสงสัยแล้วหันมามองคนข้างตัว

          "ก็นาย ชอบใส่ชุดนี้เวลาไปเดต มันทำให้นายมั่นใจ" เชอร์ล็อคพูด "นายใส่ชุดนี้ก็แสดงว่าออกไปเดต"

          "ชั้นชอบชุดนี้เพราะใส่แล้วจะโชคดีต่างหาก วันนี้ชั้นต้องโชคดีเท่านั้น" จอห์นพูด "ชั้นจะออกไปดูบอลกับเกร็กที่ร้านอาหาร ไม่ได้ไปเดต"

          "อ้อ อย่างนั้นหรือ" เชอร์ล็อคพูดเหมือนเข้าใจ แล้วถอนหายใจเบาๆ เบามากเสียจนจอห์นที่นั่งข้างตัวก็ไม่ได้ยิน

          "อาจอห์นจะออกไปข้างนอกหรอคะ" เชอร์ลินถามแล้วยื่นกรรไกรตัดเล็บให้เชอร์ล็อค

          "เชอร์ลินเข้านอนเลยไหม เดี๋ยวอาเล่านิทานให้ฟังแล้วค่อยออกไป"

          "ไม่เป็นไร นายไปเถอะ ชั้นบอกแล้วไงว่าจะดูแลเชอร์ลินเอง" เชอร์ล็อคพูดแล้วอุ้มลูกสาวมานั่งตัก "เด็กซนๆคนเดียวเอง สบายมาก"

          "เชอร์ลินไม่ได้ซนซะหน่อยนะคะคุณพ่อ" เชอร์ลินตีมือเชอร์ล็อคเบาๆ

          เชอร์ล็อคและจอห์นหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนที่จอห์นจะจูบลงที่หน้าผากของหลานสาวที่รัก "คืนนี้อยู่กับคุณพ่อนะเชอร์ลิน อาสายแล้ว เดี๋ยวบอลเตะแล้วอาไปดูไม่ทัน"

          "ได้ค่ะ อาจอห์นไปดูบอลให้สนุกนะคะ" เชอร์ลินพูดแล้วจุ๊บแก้มจอห์นตอบกลับคืน 

          "ถ้าคุณพ่อเล่านิทานไม่ได้เรื่อง ให้รีบหลับเลยนะ ไม่ต้องทนฟังจนจบ" จอห์นพูด

          "ได้เลยค่ะ เชอร์ลินจะรีบหลับตั้งแต่ต้นเรื่องเลย" เชอร์ลินยิ้ม

          "อะไรเนี่ยะ รักพ่อหรือเปล่าเชอร์ลิน ทำไมไม่เคยเข้าข้างพ่อเลย" เชอร์ล็อคด้วยเสียงงอน

          "รักสิคะ รักที่สุดเลย" เชอร์ลินพูดแล้วเอาแขนเล็กๆโอบคอของเชอร์ล็อคไว้

          เชอร์ล็อคยิ้ม แล้วจูบไปที่หน้าผากของเชอร์ลินด้วยความเอ็นดู "ก็เป็นซะอย่างนี้ พ่อจะไม่รักได้ยังไงกันล่ะ"

          "คุณพ่อจุ๊บที่เดียวกับอาจอห์นเลย ตรงนี้ๆ ที่เดียวกันเลยค่ะ" เชอร์ลินชี้ไปบนหน้าผากของตัวเอง "อาจอห์นต้องจุ๊บเชอร์ลินใหม่แล้ว เพราะรอยจุ๊บคุณพ่อทับรอยของอาจอห์นไปแล้วค่ะ"

          "เอ่อ......" จอห์นและเชอร์ล็อคมองหน้ากันด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย ก่อนที่จอห์นจะยื่นหน้าไปจุ๊บที่แก้มข้างขวาของเชอร์ลินเบาๆ "โอเค จุ๊บใหม่แล้ว อาไปนะ อย่าลืมว่าให้รีบหลับเลยถ้าคุณพ่อเล่านิทานไม่ได้เรื่อง"

          "โอเคค่ะ" เชอร์ลินยิ้มรับคำ

          "เออนี่ จอห์น" เชอร์ล็อคเรียกก่อนที่จอห์นจะออกจากห้องรับแขกไป "ฝากความคิดถึงถึงซาร่าด้วย ไม่ได้เจอเสียนาน"

          "นายคงต้องไปฝากเชอร์ลินไปบอกที่โรงเรียนแล้ว ชั้นเลิกกับเขามาเป็นเดือนแล้ว" จอห์นถอนหายใจเบาๆ "ใครจะไปทนผู้ชายที่ทิ้งเขาไว้คนเดียวตั้งแต่เดตแรก แถมไม่โทรไปขอโทษด้วยจริงไหม ไหนจะชอบหายไปนู่นไปนี่กับเพื่อนร่วมแฟลตเพื่อช่วยทำคดีอีก"

          "อ้อ....." เชอร์ล็อคพูดเหมือนเข้าใจ

          "ชั้นไปแล้วนะ เดี๋ยวกลับ ไม่ต้องรอก็ได้" จอห์นพูดแล้วเดินลงบันไดไป

          เชอร์ล็อคแอบยิ้มเล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินเสียงจอห์นปิดประตูบ้านออกไปแล้ว

          "คุณพ่อยิ้มอะไรคะ" เชอร์ลินเอียงคอสงสัยถาม

          "ไม่ได้ยิ้มอะไรนี่" เชอร์ล็อคยิ้มให้ลูกสาวแล้วจูบลงที่แก้มข้างขวาเบาๆ

          "อ๊ะ คุณพ่อ จุ๊บทับของอาจอห์นอีกแล้ว" เชอร์ลินโวยวาย "อาจอห์นต้องหงุดหงิดคุณพ่อแน่ๆเลย จุ๊บทับกันบ่อยๆ"

          เชอร์ล็อคไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่ยิ้มและจูบที่หน้าผากเล็กของเชอร์ลินที่ที่จอห์นจูบครั้งแรกและที่แก้มข้างขวาที่ที่จอห์นพึ่งจูบเมื่อกี้ซ้ำไปซ้ำมาอีกหลายครั้ง


          เชอร์ลินทำได้เพียงทำหน้างุนงง แต่ก็นั่งนิ่งๆให้ผู้เป็นพ่อแสดงความรักต่อตนเองไปเรื่อยๆ



ต้องเป็นคนแบบไหนคะ ที่รู้ว่าเพื่อนเลิกกับแฟนเแล้วจะแอบยิ้มแบบนี้ได้ ???

( แล้วเขาเลิกกับแฟนเพราะมาช่วยตัวเองทำงานด้วยนะ ยังจะยิ้มอีก )







***********************************


ใครสนใจคู่พี่มายครอฟตามไปอ่านกันเร็ว ! 




ขอบคุณที่อดทนอ่านผลงานของเรากันมาจนจะ 20 ตอนแล้วดูสิ  ทุกคนเก่งจังเลย !!


รักคนอ่านทุกคนเสมอค่ะ 

Maleehaveacat =^^=

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #373 Sedius (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:25

    แหมมมม จูบทางอ้อมแหละดูออก

    #373
    0
  2. #344 despasito (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:04
    แหนะๆคุณพ่อไม่เก็บอาการเลยน้าาาาา
    #344
    0
  3. #277 heechulnarak (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 21:08
    ร้ายกาจ บอกได้คำเดียวเลย ร้ายกาจ 5555
    #277
    0
  4. #61 Junior Prince LP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 21:07
    หึๆๆๆ วันหลังก็จูบซะเลยเชอร์ล็อค
    #61
    1
    • #61-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 21)
      8 กันยายน 2559 / 21:13
      ทำอะไรประเจิดประเจ้อไม่ได้ เดี๋ยวลูกเห็น 555555
      #61-1
  5. #60 Chanita 2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 22:18
    สนุกมากกกก แหมเชอร์ล็อคแบบนั้นเค้าเรียกจูบทางอ้อมน่ะแก ทำแบบนั้นมันไม่ถูกต้องแกควรจะจูบจอห์...แค่กๆ จุ๊บเจ้าตัวไปจริงๆซะเลยสิ จุ๊บแต่แก้มเชอร์ลินเดี๋ยวก้อช้ำหมดหรอกแก
    #60
    1
    • #60-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 21)
      7 กันยายน 2559 / 22:30
      เชอร์ลินควรเก็บค่าผ่านทาง แล้วรับจ้างเป็นทางผ่านการฝากจูบอย่างจริงๆจังๆ 555555
      #60-1
  6. #59 raining (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 02:02
    เชอร์ล็อกเริ่มออกตัวแรงนะคะ 55555
    มีการแอบจูบทางอ้อมผ่านลูกด้วย
    ทีหลังเชอร์ลินต้องคิดค่าผ่านทางแล้วค่ะเขาจะได้ไปจูบกันเองตรงๆ //-\\

    ปล.แวะมาทักทายค่า
    #59
    2
    • #59-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 21)
      7 กันยายน 2559 / 05:33
      55555 ถ้าจูบจริงๆจะโดนจอห์นตบมั้ยยย


      ขอบคุณที่แวะมาค่า สังเกตุว่ามาตอนดึกมากๆตลอดเลยนะคะเนี่ยะ
      #59-1
    • #59-2 raining(จากตอนที่ 21)
      12 กันยายน 2559 / 03:11
      ว่างแค่เวลานี้ล่ะค่ะกว่างานจะเสร็จ แว๊บมาอ่านก่อนนอน ;___;
      #59-2