[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 20 : Unspoken ตอนที่ 18 : Jolly Bear

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          " อาจอห์น คุณพ่อ!!!" เสียงของเชอร์ลิน โฮมส์ ดังขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นเชอร์ล็อค โฮมส์และจอห์น วัตสันมายืนรออยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนหลังจากที่ทั้งสองไปทำงานที่คลาดิฟฟ์มาเป็นเวลา 3 วัน
          "คิดถึงจังเลยค่ะอาจอห์น" เชอร์ลินวิ่งไปหาจอห์น วัตสัน จอห์นอุ้มหลานสาวอย่างที่เคยทำ เชอร์ลินจุ๊บแก้มคุณอาเบาๆ
          "คิดถึงเชอร์ลินเหมือนกัน คิดถึงมากๆเลย" จอห์นพูดแล้วจุ๊บคนตัวเล็กกลับเช่นกัน
          "แล้วพ่อล่ะ พ่อเสียใจจังลูกสาวคิดถึงคุณอามากกว่า" เชอร์ล็อคกล่าวด้วยเสียงงอนเล็กน้อย
          เชอร์ลินหันไปหาผู้เป็นพ่อแล้วโผตัวไปกอดคอ "เชอร์ลินก็คิดถึงคุณพ่อค่ะ คิดถึงมากกว่าอาจอห์นนิดนึง" 
          "นิดเดียวเองหรอ" เชอร์ล็อคถามแล้วรับลูกสาวมาอุ้มไว้เอง "ทำพ่อเสียใจแบบนี้ เชอร์ลินต้องโดนลงโทษ"
          เชอร์ล็อคพรมจูบไปทั่วใบหน้าเล็กๆลูกสาว เริ่มจากแก้มนิ่มทั้งสองข้าง หน้าผากมน จมูกเล็กๆ รวมทั้งจูบลงไปที่เส้นผมสีดำสนิทของลูกสาวสุดที่รักเบาๆ เชอร์ลินหัวเราะคิกคักอย่างน่ารัก
          "เชอร์ลินยังไม่ได้สระผมนะคะคุณพ่อ" เชอร์ลินพูด
          เชอร์ล็อคดึงหน้าตัวเองออกจากหัวเล็กๆของลูกสาว พร้อมกับพูด "ว่าแล้ว ทำไมหัวเหม็น"
          เชอร์ลินหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แล้วสะบัดหัวแรงๆ "นี่แหน่ะๆ เหม็นหรอคะ"
          เชอร์ล็อคยิ้ม แล้วซุกหน้าไปที่ผมของลูกสาวอีกครั้ง "คนสวยเขาไม่ชอบสระผมกันหรือยังไง"
          "ก็อาจอห์นลืมเอาตุ๊กตาเป็ดใส่กระเป๋าให้เชอร์ลินนี่คะ สระผมตอนไม่มีตุ๊กตาเป็ดเล่นนี่ไม่สนุกเลย"
          "อาขอโทษ อาลืม เดี๋ยวกลับบ้านไปอาจะสระผมให้นะ" จอห์นพูดแล้วถอดกระเป๋าเป้สีฟ้าลายการ์ตูนของหลานสาวมาถือไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ลูบเส้นผมที่เริ่มจะยุ่งเหยิงของหลานสาวเบาๆ "วันนี้เป็นยังไงบ้าง เรียนสนุกมั้ย"
          "สนุกค่ะ วันนี้เชอร์ลินได้เรียนทำแซนวิชด้วย ไว้เชอร์ลินจะทำให้คุณพ่อกับอาจอห์นทานนะคะ" 
          เชอร์ล็อคกับจอห์นยิ้ม เชอร์ล็อคจับมือเล็กๆของลูกสาวมาจูบที่หลังมือเบาๆ "อยากกินแซนวิชฝีมือลูกสาวพ่อจังเลย อร่อยเหมือนที่อาจอห์นทำหรือเปล่า"
          "ของอาจอห์นอร่อยกว่า เชอร์ลินชอบกินแซนวิชที่อาจอห์นทำ" เชอร์ลินยิ้มให้จอห์น
          "งั้นพรุ่งนี้เช้ากินแซนวิชดีมั้ย เดี๋ยวอาทำให้" จอห์นถาม
           "กินค่ะ กิน" เชอร์ลินตอบด้วยเสียงดีใจ 
          "ถ้าอย่างนั้นอาต้องไปซุปเปอร์มาร์เก็ตซื้อของสดนะ ที่บ้านไม่มีของใช้ทำแซนวิชเลย" จอห์นพูดก่อนจะหันไปหาเชอร์ล็อค "นายพาเชอร์ลินกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวชั้นไปซื้อของเอง ประมาณ 6 โมงเย็นกลับ"
          "ก็ไปด้วยกันเลย วันนี้เรามีรถที่ยืมมายครอฟมานะ จะซื้อของเยอะขนาดไหนก็ได้" เชอร์ล็อคพูด
          "แต่.......แต่นายไม่ชอบเดินซุปเปอร์มาร์เก็ต" 
          "ก็หัดไปเดินดูบ้าง" เชอร์ล็อคพูด "เชอร์ลินก็อยากไปซุปเปอร์มาร์เก็ตใช่มั้ย"
          "ใช่ค่ะ เชอร์ลินอยากไปซุปเปอร์มาร์เก็ต เชอร์ลินอยากไปซื้อขนม"
          "ขนมอีกแล้วหรอ" จอห์นยิ้ม "กินขนมเยอะๆอ้วนเป็นลูกหมูนะรู้มั้ย"
          "เชอร์ลินอยากเป็นลูกหมู ลูกหมูน่ารัก" เชอร์ลินยิ้ม "ถ้าเชอร์ลินกินขนมเยอะแล้วอ้วนเป็นลูกหมู อาจอห์นก็เป็นพ่อหมูของเชอร์ลิน เพราะอาจอห์นก็กินเยอะ"
          "อาไม่ได้กินเยอะเสียหน่อย"
          "กินเยอะค่ะ คุณพ่อบอกว่าอาจอห์นกินเยอะ กินเยอะจนคุณพ่อไม่มีเงินเลี้ยงอาจอห์นกับเชอร์ลินแล้ว"
          จอห์นหันไปมองเชอร์ล็อคด้วยสายตาตำหนิ "นี่นายนินทาชั้นให้ลูกนายฟังหรอ"
          "จำไม่ได้แล้วว่าพูดตอนไหน" เชอร์ล็อคตอบ "พ่อเคยพูดหรอเชอร์ลิน"
          "พูดค่ะ คุณพ่อเคยพูดเชอร์ลินจำได้" เชอร์ลินพูด "คุณพ่อบอกว่าอาจอห์นจะอ้วนเป็นหมู เพราะอาจอห์นก็กินเยอะ"
          "อย่าไปฟังคุณพ่อของเชอร์ลินมาก บางทีเขาก็ชอบพูดอะไรไร้สาระ" จอห์นพูดแล้วหันไปส่งสายตาตำหนิอีกครั้ง
          "อาจอห์นเป็นพ่อหมูของเชอร์ลิน เชอร์ลินเป็นลูกหมูของอาจอห์นดีมั้ยคะ พ่อหมูกับลูกหมูที่ชอบกินเยอะๆ"
          เชอร์ล็อคและจอห์นหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกัน เชอร์ลินคิดว่าหมูเป็นสัตว์ที่น่ารักมากซะจนอยากเป็นหมูเลยหรือนี่
          "งั้นวันนี้มาพิสูจน์กันมั้ยว่าพ่อหมูหรือลูกหมู ใครจะกินข้าวเย็นเยอะกว่ากัน อาว่าพ่อหมูชนะลูกหมูแน่ๆ"     
          "ได้เลยค่ะ ลูกหมูไม่ยอมแพ้อยู่แล้ว" เชอร์ลินพูดแล้วยกมือขึ้นมา กางนิ้วทั้ง 5 ออก แล้วค้างไว้ในอากาศ "แปะมือทำสัญญากันค่ะอาจอห์น ว่าเราจะแข่งกันกินเยอะๆ"
          จอห์นยิ้มและยกมือข้างที่ไม่ได้ถือกระเป๋าแปะลงไปที่ฝ่ามือเล็กๆ "โอเค พ่อหมูทำสัญญาแข่งกินเยอะกับลูกหมู"
          "งั้นพ่อเป็นกรรมการก็แล้วกันว่าใครจะชนะ" เชอร์ล็อคพูดแล้วเอามือข้างที่ว่างรวบมือของลูกสาวและจอห์นไว้ด้วยกัน
          จอห์น รีบชักมือกลับทันทีที่เชอร์ล็อคจับมือเขา แล้วมองซ้ายมองขวารอบตัว ..... นี่มันหน้าโรงเรียนนะ มาจับมือแบบนี้ได้ยังไง เมื่อกี้มีใครมองเห็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาไม่อยากแก้ข่าวเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับเพื่อนร่วมแฟลตอีก
          เชอร์ล็อคแอบยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นจอห์นมีทีท่าเช่นนั้น


          เชอร์ล็อคขับรถ Land Rover Evoque สีขาวที่เขายืมมาจากพี่ชายพาจอห์นและเชอร์ลินไปยัง People's supermarket ซุปเปอร์มาเก็ตขนาดใหญ่บนถนนแล็มคอนดวีท ซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนของเชอร์ลินมากนัก
          ก่อนลงจากรถ เชอร์ล็อคกำชับให้เชอร์ลินที่อยู่เบาะหลังให้นั่งอยู่เฉยๆ ห้ามถอดเข็มขัดนิรภัยด้วยตัวเอง และห้ามลงจากรถถ้าไม่มีผู้ใหญ่เปิดประตูรถให้ ... จริงอยู่ที่เชอร์ลินมักจะไปไหนมาไหนกับเขาและจอห์นด้วยการเดินหรือแท็กซี่เป็นส่วนใหญ่ แต่ถ้าหากในอนาคตมายครอฟจะพาเชอร์ลินไปเที่ยวที่นู่นที่นี่ พี่ชายของเขาต้องขับรถพาเชอร์ลินไปแน่นอน เชอร์ล็อคต้องการฝึกเรื่องความปลอดภัยในการนั่งรถยนต์ให้เชอร์ลินคุ้นชินเป็นปกติ ไม่ว่าจะเป็นการนั่งรถยนต์ต้องรัดเข็มขัดทุกครั้ง ห้ามปีนป่ายในรถ รวมไปถึงห้ามเปิดประตูลงจากรถเองเพื่อป้องกันการวิ่งลงจากรถไปแล้วถูกรถชน .... เรื่องเล็กน้อยแบบนี้บางครอบครัวไม่ได้ใส่ใจมากนักจนมีข่าวเด็กเล็กเกิดอุบัติเหตุขณะโดยสารรถยนต์ส่วนตัวอยู่บ่อยครั้ง...เรื่องแบบนั้นต้องไม่เกิดขึ้นกับลูกสาวของเขา

          "นั่งรถเข็นมั้ยเชอร์ลินหรือว่าจะเดินเอง" จอห์นถามขึ้นเมื่อหันไปเห็นรถเข็นที่จอดอยู่ตรงหน้าประตู
          "ไม่เอา ไม่ให้นั่ง รถพวกนั้นไม่สะอาด" เชอร์ล็อคทำหน้ารังเกียจรถเข็นเหล่านั้น "โดยเฉลี่ยซุปเปอร์มาเก็ตจะมีคนมาใช้บริการประมาณ 20,000 คนต่อวัน ใช้รถเข็นประมาณ 80% ดังนั้นจะมีคนใช้รถเข็น 16,000 คนต่อวัน รถเข็นมีแค่ 1000 คัน จะเท่ากับรถเข็นมีคนใช้ 16 คนต่อคันซึ่งมัน....."
         "หยุดก่อนเชอร์ล็อค" จอห์นร้องห้าม "แค่ถามว่านั่งรถเข็นมั้ย ไม่จำเป็นต้องอธิบายขนาดนี้ก็ได้"
          เชอร์ล็อคทำหน้ามุ่ยแล้วหันไปหาลูกสาวที่ตนกำลังอุ้มอยู่ "อาจอห์นดุพ่ออีกแล้วเชอร์ลิน"
          เชอร์ลินมองหน้าเชอร์ล็อค แล้วหันกลับไปมองหน้าจอห์น "อาจอห์นขา อย่าดุคุณพ่อเลยนะคะ คุณพ่อแค่เป็นห่วงเฉยๆเอง"
          "อายังไม่ได้ทำอะไรเลย เชอร์ลินโดนคุณพ่อหลอกแล้วรู้รึเปล่า" จอห์นหันไปหาเชอร์ล็อคแล้วส่งสายตาตำหนิอีกครั้ง "นายนี่มันจอมดราม่าจริงๆ"
          เชอร์ล็อคทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจในสิ่งที่จอห์นพูด ก่อนจะหันไปคุยกับเชอร์ลิน "ถ้าอย่างนั้นเชอร์ลินก็ลงเดินเอง จับมือพ่อไว้ ห้ามปล่อยเด็ดขาดเลยนะ"
          "ได้ค่ะ เชอร์ลินจะไม่ปล่อยมือคุณพ่อเด็ดขาดเลย" เชอร์ลินยอมรับคำสั่งด้วยดี เชอร์ล็อคจึงปล่อยให้เชอร์ลินลงเดินเอง
          
          ทั้งสามคนเดินเลือกซื้อของในซุปเปอร์มาร์เก็ตกันไปเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่แผนกของใช้ในบ้าน ไปจนถึงแผนกอาหาร จอห์นเข็นรถเข็นซื้อของไปเรื่อยๆส่วนเชอร์ล็อคมีหน้าที่จูงมือลูกสาวเท่านั้น เขาไม่ชอบเลยกับการที่ต้องเถียงกับจอห์นเวลาซื้อของในแผนกต่างๆ
          เริ่มต้นตั้งแต่แผนกของใช้ในบ้าน จอห์นเลือกซื้อครีมอาบน้ำให้เชอร์ลิน เขาเลือกซื้อครีมอาบน้ำของเด็กยี่ห้อที่เชอร์ลินเคยใช้แล้วไม่แพ้ แต่เชอร์ล็อคบอกว่าผิวของเด็กบอบบางเกินไปที่จะมาใช้สารเคมีปรุงแต่งแบบนี้ จอห์นก็พูดกลับไปว่าเชอร์ลินไม่แพ้ เชอร์ลินใช้ได้แล้วถ้าผิวแห้งก็ทาครีมให้ได้ เพราะจอห์นทำให้เป็นปกติอยู่แล้ว เขาสองคนชี้แจงเหตุผลของตนเอง ทางฝั่งหนึ่งอ้างหลักฐานทางการแพทย์ อีกฝั่งหนึ่งอ้างหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ เขาโต้แย้งกันไปมาซักพักใหญ่สุดท้ายเชอร์ลินทนไม่ไหว จึงเป็นคนหยิบครีมอาบน้ำขวดนั้นใส่รถเข็นด้วยตัวเอง
          แผนกผลิตภัณฑ์จากนม เป็นแผนกที่จอห์นใช้เวลาน้อยมากในการซื้อของ เขาเดินไปหยิบนมจืดขวดใหญ่ 4 ขวดในยี่ห้อที่ซื้อเป็นประจำ ขวดแรกเป็นนมสำหรับเชอร์ลิน นมของเชอร์ลินจะเป็นนมพาสเจอร์ไรซ์อย่างดี มีคุณค่าทางอาหานสูงที่สุดเหมาะกับเด็ก ขวดต่อมาเป็นนมจืดที่มีปริมาณไขมันชนิดดีมากที่สุด จอห์นจะใช้นมขวดนี้ในการทำอาหารเช้าให้เชอร์ลินและเชอร์ล็อค นมที่มีปริมาณไขมันชนิดดีสูงๆจะทำอาหารได้อร่อยกว่านมทั่วไป ส่วนนม 2 ขวดสุดท้ายคือนมของเขาและเชอร์ล็อค เป็นนมจืดธรรมดาไม่ได้พิเศษอะไรแต่เน้นปริมาณเพราะเชอร์ล็อคเป็นคนชอบดื่มนมและดื่มนมเปลืองมากๆ ก่อนจะออกจากแผนกนี้ จอห์นไม่ลืมที่จะซื้อชีสสำหรับทำแซนวิชให้เชอร์ลิน และซื้อเนยเพื่อทำแพนเค้กให้เชอร์ล็อค สองพ่อลูกคู่นี้ชอบกินแพนเค้กเป็นชีวิตจิตใจ
          แผนกอาหารสดถ้าจอห์นมาคนเดียวหรือมากับเชอร์ลินจะเสียเวลาน้อยกว่านี้ แต่วันนี้มีเชอร์ล็อคมาด้วยมันเสียเวลามาก เชอร์ล็อคมักจะพูดห้ามซื้อนั่นห้ามซื้อนี่อยู่ตลอดเวลา ห้ามซื้อเนื้อหมูแพ็คนี้ เพราะเชอร์ล็อคบอกว่าหมูตัวนี้ตอนนี้มีชีวิตอยู่ดื่มน้ำไม่สะอาด ห้ามซื้อปลาชิ้นนี้เพราะเป็นปลาที่กินอาหารไม่เหมาะสม จอห์นต้องคอยหยิบอาหารแต่ละแพ็คมาให้เชอร์ล็อคเลือกเองว่าแพ็คไหนดี แพ็คไหนไม่ดีแล้วควรซื้ออาหารแพ็คไหนเอากลับไปทำอาหารให้เชอร์ลิน กว่าจะผ่านพ้นแผนกนี้ไปได้เล่นเอาจอห์นเหนื่อยไปเลยทีเดียว
          มาถึงแผนกผัก ผลไม้ เป็นแผนกที่เชอร์ล็อคไม่ชอบที่สุด เขาไม่ชอบกินผัก แต่จอห์นก็ชอบบังคับให้เขากิน เขี่ยออกก็ไม่ได้ จอห์นจะไม่พอใจ เขาเลยต้องจำใจกิน แล้วจอห์นก็ชอบทำอาหารที่มีผักเยอะๆมาให้เขากินเหมือนจะแกล้ง ขณะที่เชอร์ลินเป็นเด็กชอบกินผักและสามารถกินผักได้ทุกชนิด แผนกผักวันนี้เลยดูเหมือนจะให้เชอร์ลินรู้จักชื่อผักที่ตัวเองชอบกินผ่านการซื้อของเสียมากกว่า จอห์นจะหยิบผักแต่ละชนิดขึ้นมาแล้วบอกว่ามันเรียกว่าอะไร แล้วมันอยู่ในอาหารอะไรที่เชอร์ลินกิน เช่น ข้าวโพดจะอยู่ในซุปข้าวโพด ผักโขมอยู่ในไข่ข้น ผักกาดแก้วจะอยู่ในแฮมเบอร์เกอร์  เชอร์ลินดูจะมีความสุขกับการเรียนรู้นอกห้องเรียนโดยมีจอห์นเป็นคนสอน แผนกนี้ได้ของเยอะที่สุด แต่ละอย่างล้วนเป็นของที่เชอร์ล็อคไม่ชอบทั้งนั้น.....เชอร์ล็อคทำได้เพียงทำหน้าเบื่อๆเมื่อเห็นผักเหล่านั้น

         
          เชอร์ล็อคจูงมือลูกสาวไปแผนกขนม ขณะที่จอห์นไปซื้อเบียร์ของตัวเอง เชอร์ลินดูจะมีความสุขมากกับแผนกนี้ เดินหยิบขนม ช็อคโกแลต ลูกอมใส่ตะกร้าใบเล็กเต็มไปหมด เชอร์ล็อคต้องคอยหยิบออกบางอย่าง ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เชอร์ลินกินขนม แต่ว่าขนมบางอย่างมีส่วนผสมของถั่ว เชอร์ลินแพ้ถั่วอย่างรุนแรง เขารู้จากการที่จอห์นพาไปตรวจสุขภาพอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลหลังจากรับเชอร์ลินมาอยู่ด้วยกันไม่นาน เรื่องเชอร์ลินแพ้ถั่วเป็นเรื่องใหญ่สำหรับทุกคนไม่ใช่แค่เชอร์ล็อคและจอห์นเท่านั้น คุณนายฮัตสัน มายครอฟ เลสเตรด มอลลี่รวมถึงครูที่โรงเรียนต้องรู้เรื่องนี้เช่นกัน เพราะเชอร์ลินเป็นเด็กที่หาของกินกินได้ตลอดเวลา อาจจะเผลอกินถั่วเข้าไป เชอร์ล็อคจึงต้องกำชับทุกคนเรื่องนี้ให้ดี
          "คุณพ่อ หยิบอันนั้นให้เชอร์ลินหน่อยค่ะ" เชอร์ลินชี้ไปบนชั้นขนมที่อยู่สูงกว่าตัวเอง "ถุงสีม่วงๆค่ะ"
          "อันนี้หรอ" เชอร์ล็อคหยิบถุงขนมตามที่ลูกสาวบอก
           "ใช่ค่ะ ถุงสีม่วงรูปหมี" เชอร์ลินยิ้มดีใจ "ทำไมเขาวางสูงจังเลย หยิบไม่ถึง"
          "มันเป็นขนมที่เด็กกินไม่ได้น่ะสิ เขาเลยวางไว้สูงๆให้เด็กตัวเล็กๆแบบเชอร์ลินหยิบไม่ได้" เชอร์ล็อคอธิบาย "มันมีส่วนผสมของไวน์นะเชอร์ลิน เชอร์ลินกินไม่ได้ ของเด็กต้องถุงสีเหลืองกับสีชมพูรูปหมี"
          "ของอาจอห์น อาจอห์นชอบกินค่ะ" เชอร์ลินพูด
          เชอร์ล็อคมองถุงขนมสีม่วงรูปหมีในมือ....เยลลี่รูปหมีเนี่ยะนะที่จอห์นชอบกิน "จอลลี่แบร์เนี่ยนะเชอร์ลิน จำผิดหรือเปล่า นี่มันเยลลี่ของเด็ก"
          "ไม่ผิดค่ะคุณพ่อ เวลาเชอร์ลินมาซื้อของกับอาจอห์น อาจอห์นซื้อทุกทีเลย อาจอห์นบอกว่าชอบกินมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ" เชอร์ลินเล่า "ถุงสีม่วงของผู้ใหญ่ อาจอห์นกินถุงสีม่วง ถุงสีชมพูของเด็ก เชอร์ลินกินถุงสีชมพูค่ะ"
          "พ่อไม่เคยแกะกล่องขนมของเชอร์ลินดูเลย พ่อคิดว่าเศษจอลลี่แบร์ชิ้นเล็กๆที่หล่นบนโต๊ะเป็นของเชอร์ลินคนเดียวซะอีก นี่มีของอาจอห์นด้วยหรือเนี่ย" เชอร์ล็อคพูดแล้วหยิบถุงขนมสีม่วงใส่ตระกร้า "ทำไมอาจอห์นชอบกินขนมของเด็กๆแบบนี้นะ"
          "คุณพ่อ ไอติม นั่นไอติม" เชอร์ลินร้องอย่างดีใจเมื่อเดินถัดออกมาจากล็อคของขนมแล้วเจอบูธขายไอศครีมรสใหม่ "กินไอติมได้มั้ยคะ"
          "อาจอห์นจะดุหรือเปล่า เดี๋ยวจะกินข้าวเย็นแล้วนะเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคพูด
          "กินอันเล็กๆก็ได้ค่ะ นะคะคุณพ่อ เชอร์ลินอยากกินไอติม" เชอร์ลินกระตุกมือของคุณพ่อตัวเองเบาๆแล้วส่งสายตาระยิบระยับอ้อนวอน
           "เห้อออ ส่งสายตาแบบนี้พ่อก็แพ้เชอร์ลินน่ะสิ" เชอร์ล็อคถอนหายใจด้วยใบหน้ายิ้มๆ "เลือกสิอยากกินรสไหน เอาอันเล็กๆนะเดี๋ยวอาจอห์นดุเอา"


          จอห์นเข็นรถเข็นกลับมาที่จุดนัดหมาย เขามองของในตะกร้าสีแดงใบเล็กทั้ง 2 ใบด้วยใบหน้างุนงง 
          "จอลลี่แบร์? ทำไมจอลลี่แบร์เยอะขนาดนี้"
          "เชอร์ลินหยิบเองค่ะ" เชอร์ลินพูดแล้วเลียไอศครีมสตรอเบอร์รี่ในมือ
          "เชอร์ลินจะกินจอลลี่แบร์แทนข้าวเย็นหรือเปล่า ทำไมซื้อมาเยอะจังเลย" จอห์นถาม
          "มีของอาจอห์นด้วยค่ะ คุณพ่อซื้อให้หมดเลย"
          "ทำไมชอบกินขนมเด็กๆแบบนี้เนี่ยจอห์น ไม่สมกับที่เคยเห็นทหารเลยนะ" เชอร์ล็อคถามด้วยใบหน้ายิ้ม
          "ยุ่งน่า ชั้นจะชอบกินอะไรมันก็เรื่องของชั้น" จอห์นทำหน้าหงุดหงิดใส่เชอร์ล็อค "แล้วเชอร์ลินกินไอติมอีกแล้ว ลูกหมูนี่หาของกินตลอดเวลาเลย" 
          "แล้วก็ต้องกินเลอะเทอะด้วย" เชอร์ล็อคย่อตัวลงให้เท่าลูกสาวแล้วเอานิ้วหัวแม่มือเช็ดรอยไอศครีมรอบๆปากเล็กๆของลูกสาวเบาๆ "กินไม่เลอะเทอะนี่ไม่ใช่เชอร์ลิน"
          "พอกันทั้งพ่อทั้งลูกเลย กินเลอะเทอะทั้งคู่" จอห์นบ่น "เอามือที่เช็ดไอติมเมื่อกี้มานี่เลยเชอร์ล็อค เดี๋ยวนายเอามือที่เลอะไอติมไปจับผมของเชอร์ลินอีก เดี๋ยวผมเหนียวไปกันใหญ่"
          จอห์นดึงมือข้างที่เลอะไอศครีมของเชอร์ล็อคมาจับไว้ มืออีกข้างเขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลของตัวเอง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินเข้มออกมาเช็ดมือให้เชอร์ล็อคเบาๆ "ถ้าเอามือเลอะๆนี้ไปจับผมเชอร์ลินนี่แย่แน่" จอห์นบ่นอีกครั้ง
          "เดี๋ยววันนี้ชั้นอาบน้ำสระผมให้เชอร์ลินเอง นายพักเถอะ" เชอร์ล็อคพูด
          "หืม..? นายจะสระผมให้ลูกตัวเอง? นายเคยทำซะทีไหน"
          "นี่ไง จะทำให้เป็นครั้งแรก"
           "ก็ดี" จอห์นตอบแล้วปล่อยมือนิ่มๆนั้นลง "ล้างผมของเชอร์ลินให้สะอาดๆด้วยล่ะ"
          "รู้แล้วน่า แค่สระผมให้ลูกเอง" เชอร์ล็อคยิ้ม "นายก็พักผ่อนกินจอลลี่แบร์ของนายไปเถอะ"
          
          "นี่...แซวรึไง" จอห์นถามด้วยหน้าบึ้งๆเล็กน้อย เชอร์ล็อคไม่น่ามารู้เลยว่าเขาชอบกินเยลลี่รูปหมี....แย่ชะมัด....โดนแซวตลอดชีวิตแน่ๆ

          "เอาบัตรชั้นจ่ายก็แล้วกัน เป็นค่าจ้างที่นายไปคลาดิฟฟ์เป็นเพื่อนชั้น" เชอร์ล็อคหยิบบัตรเครดิตสีเงินจากกระเป๋าสตางค์ของตัวเองยื่นให้จอห์น "ชั้นจะพาเชอร์ลินไปรอที่รถนะ เข็นรถเข็นไปที่ลานจอดรถเลยก็แล้วกัน"
          "อืม โอเคได้" จอห์นรับคำและรับบัตรเครดิตสีเงินนั้นมา "รหัสอะไรนะ"
          "5646" เชอร์ล็อคตอบ "ไม่เคยเปลี่ยนรหัสเลย"
          "อ่อ โอเค" จอห์นพยักหน้ารับรู้แล้วคุยกับคนตัวเล็ก "เชอร์ลินกินให้หมดก่อนขึ้นรถนะ แล้วอย่าเดินกิน หาที่นั่งกินดีๆเดี๋ยวมันหกเลอะเทอะคนอื่นเขารู้มั้ย"
          เชอร์ลินพยักหน้ารับคำแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะปากเล็กๆนั้นกำลังวุ่นวายอยู่กับไอศครีมที่เริ่มจะละลาย

          จอห์นเข็นรถเข็นมายังเคาน์เตอร์จ่ายเงินอัตโนมัติ เขาชอบจ่ายเงินกับเคาน์เตอร์อัตโนมัติมากกว่าที่จะจ่ายเงินกับแคชเชียร์ที่เป็นมนุษย์ เคาน์เตอร์แบบนี้ทำงานได้รวดเร็วกว่าและมีจำนวนเครื่องมากกว่าทำให้ไม่เสียเวลาต่อคิวนาน จอห์นค่อยๆหยิบของแต่ละชิ้นสแกนบาร์โค้ดแล้วเอาใส่ถุงพลาสติก จนเมื่อครบทุกชิ้นเขาก็กดสรุปรายการเตรียมรูดบัตรจ่ายเงิน เขาหยิบบัตรเครดิตสีเงินของเชอร์ล็อคออกมาแล้วรูดไปที่เครื่องรูดบัตร เขากดรหัสผ่าน 5646 อย่างที่เชอร์ล็อคบอก แล้วตามด้วยเลข 500 ซึ่งเป็นยอดเงินที่จะต้องจ่าย...วันนี้ซื้อของไป 500 ปอนด์ ... จอห์นยืนรอใบเสร็จที่กำลังปริ้นซักครู่ แล้วตาของเขาก็สังเกตุเห็นบางอย่าง
          แถบตัวเลขของปุ่มกดเลข 5646 มันมีตัวอักษรของชื่อเขาอยู่ในเลขพวกนี้ J อยู่ที่เลข 5 ตัว O อยู่เลข 6 ตัว H อยู่เลข 4 ตัว N อยู่เลข 6  5646 ก็เป็น JOHN พอดีเลย
          จอห์นหยุดคิดถึงเรื่องนี้สักพักเมื่อได้ยินว่าเครื่องปริ้นใบเสร็จหยุดทำงานแล้ว เขาดึงใบเสร็จออกจากเครื่องแล้วดึงบัตรเครดิตของเชอร์ล็อคมาเก็บไว้ จอห์นหันมองที่ปุ่มตัวเลขอีกครั้ง
          เขาเองก็ใช้เลข 7437 ซึ่งมาจากคำว่า SHER ของเชอร์ล็อคเช่นกัน แต่ที่เขาใช้เพราะเผื่อว่าเขาทำบัตรหายแล้วคนเก็บบัตรได้คงจะเดาไม่ถูกว่าเขาใช้เลขอะไรเป็นรหัสบัตรกันแน่...เชอร์ล็อคก็คงคิดเหมือนกันกับเขาล่ะมั้ง ถึงได้ใช้ชื่อนี้

          จอห์นหยุดคิดถึงเรื่องนี้แล้วเข็นรถเข็นออกไปที่ลานจอดรถที่สองพ่อลูกกำลังรออยู่




เขาก็ออกไปช็อปปิ้งกันน่ารักๆเป็นครอบครัวมุ้งมิ้งๆ >////<




********************************

ยังมีใครจำเลข Keypad นี้ได้บ้างคะเนี่ย อิอิ 
มีเขียนอธิบายไว้ในตอนที่ 7 Let's go shopping แล้วนะคะ




*******************************
เป็นตอนที่เขียนจบแล้วอยากออกไปเซเว่นไปซื้อจอลลี่แบร์ มากินบ้างเลย 555555 

( ขนมเยลลี่หมีแบบนี้เป็นขนมที่คนอังกฤษบางคนก็ชอบกินจริงๆด้วยนะคะ ผู้ใหญ่ก็กินเพราะบางยี่ห้อมีส่วนผสมของเหล้า ไวน์ไรงี้ด้วย ไม่ใช่แค่เด็กเท่านั้น เขาเรียก Gummy Bear ค่ะ แต่คนไทยเรียกเยลลี่หมีว่าจอลลี่แบร์ ตามยี่ห้อหน้าถุงค่ะ) 


          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #372 Sedius (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:11

    รู้ว่าชอบ gummy bears นี้อาจจะซื้อให้ทั้งโรงงาน ชอบความอลังการ

    #372
    0
  2. #343 despasito (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 10:45
    เปย์เก่งจริงๆ55
    #343
    0
  3. #276 heechulnarak (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:52
    ป๋ามาคะ เปย์ลูกและจอห์น 55555
    #276
    0
  4. #58 Junior Prince LP (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 22:40
    ถึงกลับออกไปหาแจรี่แบร์มากินมั่งเลย

    หนูเชอร์ลีนทำคนอ่านหิวโดยไม่รู้ตัวนะคะ ฮาาา
    #58
    1
    • #58-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 20)
      5 กันยายน 2559 / 09:26
      ทุกคนล้วนอยากกินจอลลี่แบร์ 555555
      #58-1
  5. #57 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 12:00
    อาจอห์นเป็นคนมุ้งมิ้งง5555 ;///; มีความไปช็อปกันแบบครอบครัว งุยๆๆๆๆ เชอร์ลินน่ารักมาก อ่านไปรู้สึกได้ยินเสียงเด็กหญิงตัวเล็กๆ เคลิ้มทุกที>\\< อยากมีลูกสาวเลยค่ะ~
    #57
    1
    • #57-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 20)
      5 กันยายน 2559 / 09:28
      อยากมีลูกสาวปรึกษาหมอจอห์นได้

      เอ๊ะ...เราจะไม่โดนเชอร์ล็อคตีเอาใช่มั้ยคะ 555555555
      #57-1
  6. #56 Chanita2544 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 16:07
    ไปซื้อจอลลี่แบร์กันค่ะไรต์555
    สนุกมากเลยค่ะ เป็นครอบครัวที่น่ารักมากกกกกก
    โอ๊ยตายแล้วอยากมีลูกสาวเหมือนเชอร์ลินจัง555
    น่ารักซะไม่มี ไปแล้วค่ะไปซื้อจอลลี่แบร์ แต่เอ๊ะหรือต้องเป็นจอลลี่จอห์น555
    #56
    1
    • #56-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 20)
      2 กันยายน 2559 / 16:19
      ถ้าเราซื้อจอลลี่จอห์นมากินเราจะโดนเชอร์ล็อคตีมั้ยคะ 555555
      #56-1