[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 2 : Unspoken ตอนที่ 1 : The Game Is On

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    5 ต.ค. 59

               

               ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำกลางมหานครลอนดอนแห่งอังกฤษ ยังมีพื้นที่หนึ่งที่กำลังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังตั้งใจทำบางอย่างอยู่ แสงไฟจากรถตำรวจ รถพยาบาล แสงไฟจากสปอร์ตไลต์ที่ฉายลงมายังร่างที่ไร้ลมหายใจบนถนนสายเล็กๆภายในกรอบเทปกั้นที่เกิดเหตุสีเขียวสะท้อนแสงนั้น.....ใช่.....สถานที่แห่งนี้ถูกกั้นเป็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมล่าสุด หญิงสาวสวมเดรสสีชมพูอ่อนถูกยิงจากด้านหลัง หน้าเธอคว่ำลง ที่พื้น ไม่มีอาวุธใดๆในที่เกิดเหตุ ไม่มีพยานเห็นเหตุการณ์ใดๆ 

 

        "ไปตามเชอร์ล็อค โฮมส์มา" สารวัตรเลสเตรดพูดขึ้นขณะมองไปที่ร่างไร้วิญญาณท่ามกลางสายฝนนั้น

 

 

 

          "อันนา บราวน์ อายุ 26 ปี เป็นหญิงหม้าย สามีเสียชีวิตไป 2 ปีก่อน อาศัยกับลูกสาวแค่ 2 คน จากการสืบประวัติเบื้องต้น เธอไม่มีญาติที่ไหน คนพบศพคนแรกเป็นคนเร่ร่อนแถวๆนี้ เขาพบศพหลังจากฝนตกมาแล้ว 15 นาที" เลสเตรดพูดกับชายหนุ่มร่างสูงผอมบางที่ยืนอยู่ข้างตัว ไม่มีเสียงหรือคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา จนสารวัตรหนุ่มต้องถามคำถามอื่น เพื่อตรวจสอบว่าคนข้างตัวตั้งใจฟังที่เขาพูดอยู่หรือไม่

          "จอห์นไปไหนเสียล่ะ"

          "ยังไม่เลิกงาน" อีกฝ่ายตอบแทบจะทันทีที่จบคำถาม "ชั้นออกมาก่อนที่เขาจะกลับมา"

          "อ้อ...." นายตำรวจพูดขึ้นอย่างเข้าใจ ไม่บ่อยนักที่คนข้างตัวเขาจะออกมาจัดการคดีคนเดียว เรียกได้ว่านับตั้งแต่มีคู่หูคนนั้นเข้ามาในชีวิตของนักสืบชื่อดังคนนี้ เขา 2 คนก็แทบจะไม่เคยแยกออกจากกันเลย

 

          "กระเป๋าของเธออยู่ที่ไหน" ร่างสูงพูดขณะจ้องมองไปยังศพปริศนา

          "เราพบกระเป๋าสตางค์ของเธอ มีบัตรพนักงาน 1 ใบที่พอจะยืนยันตัวตนของเธอได้ มีเงินสดนิดหน่อย มันถูกเก็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอ ไม่มีโทรศัพท์มือถือและอื่นๆ" เลสเตรดพูดให้คนสูงกว่าฟัง "อ้อ...เราพบลิปสติกของเธอด้วย มันคงกระเด็นออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ"

          "ต้องมีสิ กระเป๋าหายไป กระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่มาก" ร่างสูงขมวดคิ้วและจ้องมองศพอย่างไม่วางตา

          "เราไม่พบอย่างอื่นแล้วนะเชอร์ล็อค" เลสเตรดพูด เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานไม่พบอะไรแล้ว"

          "ไร้ความสามารถ! ชายหนุ่มที่ชื่อเชอร์ล็อค โฮมส์พูดขึ้น ก่อนจะมุดตัวเข้าไปในรั้วสีเขียวนั้น

          "ตัวประหลาด นั่นนายจะทำอะไร นายไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปนะ" ตำรวจหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นทันทีที่เห็นเขาก้าวเข้าใกล้ศพ

          "ไม่เป็นไร จ่าโดโนแวน ชั้นอนุญาตเอง" เลสเตรดตะโกนกลับไปยังตำรวจหญิงที่ชื่อโดโนแวน เมื่อได้ยินเช่นนั้นตำรวจหญิงก็ไม่พอใจ และเดินเลี่ยงไปอีกทาง

 

 

          นักสืบหนุ่มในชุดสีดำทั้งตัว กำลังก้มๆเงยๆมองดูรอบๆศพอย่างละเอียด ความน่าสนใจในคดีตรงหน้า ทำให้เขาลืมจนหมดสิ้นว่าขณะนี้เขากำลังอยู่ท่ามกลางพายุฝน ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่ได้มีอุปกรณ์กันฝนอย่างเช่นคนอื่นๆแต่อย่างใด

          "เธอต้องเคยถือกระเป๋าแน่นนอนเลสเตรด ในกระเป๋ามีบางอย่าง อาจเป็นเสื้อผ้า" เชอร์ล็อคพูด "รอยหิ้วกระเป๋ายังมีให้เห็นอยู่เลย มันเป็นรอยที่เกิดเมื่อไม่นานมานี้เอง" เชอร์ล็อคก้มมองดูที่มือเหยื่ออีกครั้ง "เธอไม่ได้ถือร่ม มันไม่มีร่องรอยว่าเคยถือร่มทั้งๆที่ถนัดมือขวา ส่วนแขนซ้าย....." เชอร์ล็อคเงียบไปซักพักก่อนจะเบิกตาโตขึ้น และพูดขึ้นว่า "เธออุ้มเด็กมาด้วยแน่นอน อุ้มด้วยแขนข้างซ้าย"

          "เด็กหรอ?" เลสเตรดขมวดคิ้ว "ไม่เจอเด็กนะ"

          "ทำไมล่ะ? เธอออกมาตอนที่กำลังมีพายุทำไม เธออุ้มเด็กซึ่งแน่นอนว่าคือลูกของเธอเอง เธอออกมาทำอะไรตอนนี้ เธอเลือกจะถือกระเป๋าแทนที่จะถือร่ม ทำไมล่ะเลสเตรด นายลองคิดดูสิ" เชอร์ล็อคหันไปมองเลสเตรดที่มุดรั้วเทปสีเขียวนั้นเข้ามาเช่นกัน

          เลสเตรดอ้าปากค้างเล็กน้อยด้วยความงงสักพักก่อนจะพูดขึ้นว่า "เธอคงรีบจนลืม"

          "บ้องตื้น" เชอร์ล็อคถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย "คิดอะไรให้สมกับการเป็นสก็อตแลนด์ยาร์ตหน่อยเลสเตรด"

          เลสเตรดกลอกตามองเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นว่า "นี่ชั้นเป็นตำรวจ ไม่ใช่นักสืบเอกชนที่เป็นอัจฉริยะแบบนายนะ"

          "ที่ปรึกษา.....ชั้นเป็นที่ปรึกษาต่างหาก พูดให้ถูกต้องด้วย" เชอร์ล็อคสวนกลับแทบจะทันที "แต่คำว่าอัจฉริยะน่ะถูกต้องแล้ว"

          สารวัตรหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาด้วยความเอือมระอากับบุคคลตรงหน้า คนที่เป็นทั้งที่ปรึกษา เพื่อนร่วมงานและเพื่อนที่รู้จักกันมาหลายปี นิสัยของนายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย หยิ่ง ทะนงตนในความเป็นอัจฉริยะจนไม่สนใคร ขวานผ่าซาก คิดอะไรก็พูดออกมาเลยราวกับไม่มีกระบวนการกรองความคิดก่อนพูดอยู่ในสมองอันแสนจะฉลาดนั่น เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆเพื่อนร่วมแฟลตอย่างนายแพทย์จอห์น วัตสันทนนักสืบอวดดีนี้ได้อย่างไร หากเป็นเขาที่ต้องอยู่กับคนลักษณะนี้แทบจะ 24 ชั่วโมงเขาคงจะต้องเป็นบ้าก่อนแน่ๆ

          ที่เขาพูดมาทั้งหมดไม่ใช่คำตำหนิหรอกนะ นั่นเป็นการชื่นชม เพราะถึงแม้ว่าเชอร์ล็อคจะมีที่นิสัยที่แปลกประหลาดสำหรับใครๆ แต่สำหรับเขา นายขวานผ่าซากที่เป็นอัจฉริยะคนนี้ก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตเขาคนหนึ่งเลยทีเดียว

 

 

          "เธอกำลังหนี หนีใครซักคนที่ตามมา อาจเป็นฆาตกร" เชอร์ล็อคยังคงพูดต่อไป "เธอสวมชุดสีอ่อนเกินไปสำหรับการที่จะอุ้มลูกออกมาท่ามกลางพายุฝนเช่นนี้ แล้วยิ่งไม่ถือร่ม ทำไมไม่สวมชุดกันฝน ลูกเธอก็ไม่ได้สวม"

          เลสเตรดพยักหน้าคิดตาม "อืม...แล้วยังไงต่อ"

          "เธอรีบออกมาจากที่ไหนซักที่ อาจเป็นบ้าน เธอไม่ได้เปลี่ยนชุดนั่นเป็นเพราะว่าเธอรีบ ขนาดรีบเธอยังคว้ากระเป๋าออกมาแทนที่จะคว้าร่ม นั่นอาจเป็นเพราะร่มจะเป็นอุปสรรคในการเดินทางหรือการหนี กระเป๋าต้องมีบางอย่างที่สำคัญมาก มากจนไม่ยอมให้ห่างตัว"

          "ในกระเป๋าคงมีเงินทอง ซึ่งฆาตกรอาจเป็นโจรธรรมดาๆ และคงเอามันไปแล้ว" เลสเตรดพูด

          "ถ้าชั้นเป็นโจร..." เชอร์ล็อคเงียบก่อนจะจ้องมองบางอย่าง "ชั้นเลือกที่จะเอาแหวนเพชรวงนี้ไปดีกว่า ทำไมต้องอยากได้กระเป๋า ในกระเป๋ามีอะไร"

          "อืม...มีเหตุผล" เลสเตรดพยักหน้าเห็นด้วย

          เชอร์ล็อคเหลือบมองนายตำรวจข้างตัวแว้บนึงก่อนจะถอนหายใจเบาๆ นี่นายไม่ฉุกคิดอะไรบ้างเลยหรือ หากเป็นจอห์น วัตสัน ป่านนี้คงเข้าใจอะไรบ้างแล้ว

          ว่าแต่คู่หูตัวเล็กรายนั้นจะเลิกงานแล้วหรือยัง

 

 

          "พยาบาลธรรมดาๆที่มีลูกติดจะมีแหวนเพชรเม็ดขนาดนี้สวมไว้หรือเลสเตรด แถมมันยังใหม่ๆอยู่เลย และดูจะไม่ใช่ของตัวเธอเอง เพราะมันดูหลวมเล็กน้อย" 

          "เอ๊ะ ... ชั้นบอกนายตอนไหนว่าเธอเป็นพยาบาล"

          "แค่ดูก็รู้แล้ว" เชอร์ล็อคยิ้มอย่างคนชนะ "เราต้องหาเด็กให้เจอ ถ้าเธอไม่อยู่ในบริเวณนี้ให้ขยายการค้นหาออกไป ไม่เกิน 3 ถนนนี้ต้องเจอเธอแน่นอน เธออาจจะยังมีชีวิตอยู่เพราะเธอไม่ได้ถูกยิงตรงนี้ มีคนเอาเธอไป อาจเป็นฆาตกรหรือ...."

 

 

          เปรี้ยง !!!!!!!

 

 

          ไม่ทันที่เชอร์ล็อคจะพูดจบก็เกิดฟ้าผ่า เสียงดังไปทั่วบริเวณส่งผลให้ไฟริมทางทั้งหมดดับลง มีเพียงไฟจากรถตำรวจ รถพยาบาลและสปอร์ตไลต์เท่านั้น

 

 

          "กรี๊ดดดดดดดดด" 

          เสียงแหลมเล็กดังขึ้นมา บ่งบอกถึงความตกใจกลัวจากที่ไหนซักแห่งในบริเวณนี้

          "ลูกสาวของอันนา บราวน์แน่นอน ต้องหาให้เจอ เธออยู่ที่นี่ ต้องหาให้เจอให้ไวที่สุด!" เชอร์ล็อค โฮมส์ตะโกนขึ้นสู้กับเสียงฝน

 

 

          "เด็กอยู่ทางนี้ อยู่ตรงนี้" สิ้นเสียงเชอร์ล็อค โฮมส์ไม่นานนัก ก็มีเสียงนายตำรวจคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา

          เชอร์ล็อคและเลสเตรดรีบวิ่งไปยังต้นเสียงที่ร้องเรียก เจ้าหน้าที่มุงดูบางอย่างกันอยู่อย่างหนาแน่น จนเชอร์ล็อคต้องพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

          "พวกนายทำอะไรกันอยู่ ทำไมไม่เอาเด็กออกมา!" 

          "เด็กไม่ยอมให้เราเข้าใกล้เลย ชั้นพยายามจะอุ้มออกมาแล้ว แต่เธอจะยิ่งถอยหลังเข้าไปแล้วก็เอาแต่ร้องกรี๊ด" จ่าโดโนแวนพูดขึ้น

          "ยิ่งเข้าใกล้ เด็กจะยิ่งถอยไปเรื่อยๆ เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ เธอจะป่วย" เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานคนหนึ่งพูดขึ้น

 

 

          เชอร์ล็อคสบถบางคำออกมาด้วยเสียงที่ไม่พอใจมากนัก เขาผลักตำรวจทั้งหมดออกจากช่องว่างระหว่างตึกนั้น ก่อนจะค่อยๆย่อตัวลงและจ้องมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาร้องไห้สลับกับการกรี๊ด

          "เด็กดี เธอได้ยินชั้นมั้ย" เชอร์ล็อคพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นมิตรที่สุดในชีวิต "ชั้นชื่อเชอร์ล็อค โฮมส์นะ เธอรู้จักไหม"

          "นายคิดว่าเด็ก 4 ขวบจะรู้จักนายหรอ นายไม่คิดว่ามันจะดูหลงตัวเองไปหน่อยมั้ย" เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานคนเดิมพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเยาะเย้ย

          "หุบปากของนายไปเลยแอนเดอสัน คำพูดของนายมันลดไอคิวของคนทั้งถนนเลย" เชอร์ล็อคหันไปตวาดใส่เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานที่ชื่อแอนเดอสัน "อ้อ ... ถอยออกไปให้ไกลๆเด็กด้วย ชั้นกลัวเด็กไอคิวต่ำเหมือนนาย"

          เจ้าหน้าที่แอนเดอสันแทบจะหุบยิ้มตลกๆของตัวเองทันทีที่นักสืบหนุ่มพูดจบ แล้วรีบถอยหลังเล็กน้อย ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่นี้เป็นความจริง

          เชอร์ล็อคหันกลับไปสนใจเด็กหญิงตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้า "ออกมาหาชั้นสิเด็กดี แล้วเธอจะปลอดภัย ไม่ต้องกลัวนะ"

 

 

          เชอร์ล็อคเองก็ไม่ได้หวังว่าเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าจะฟังเขาเข้าใจหรือไม่ หรือว่าจะรู้จักเขาหรือเปล่า เขาคิดเพียงแค่ว่าทำยังไงก็ได้ให้เด็กหยุดร้องไห้แล้วเดินออกมาจากตึกนั้นด้วยตนเอง

 

 

          แต่เชอร์ล็อค โฮมส์อาจจะหวังผลน้อยไป เพราะหลังจากที่เขาพูดจบ เด็กหญิงในชุดชมพูอ่อนก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงโตกลมโตดูน่ารักแต่แดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ที่ข้างแก้มมีรอยเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย เธอคงพยายามจะเช็ดน้ำตาบนแก้มน่ารักๆนั้น

          เชอร์ล็อคยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจ ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้ง "ออกมาสิ ออกมาชั้นนะ"

 

 

          มือเล็กๆค่อยๆยื่นออกมาจับมือของเชอร์ล็อคช้าๆ นักสืบหนุ่มรีบดึงเด็กหญิงออกมาจากซอกตึกแคบๆนั้นทันที เด็กหญิงโผเข้ากอดคอเชอร์ล็อคแน่น ราวกับจะไม่ปล่อยไปอีก คนถูกกอดทำได้เพียงขมวดคิ้วงุนงง ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืนขณะที่ยังกอดคนตัวเล็กเอาไว้

          "ฮืออออออ" เด็กหญิงยังคงร้องไห้ต่อไป

          "ส่งเด็กมาให้ชั้น ตัวนายเปียก เดี๋ยวเด็กจะยิ่งป่วย" เลสเตรดพูดพร้อมกับยื่นมือไปเพื่อจะอุ้มเด็กออกมาจากอ้อมกอดของเชอร์ล็อค

             นอกจากเด็กจะไม่ยอมปล่อยแขนออกจากการกอดคอเชอร์ล็อคแล้ว เธอยังกอดแน่นขึ้นและเบียดตัวเข้าหานักสืบหนุ่มมากขึ้นเพื่อแสดงการขัดขืนสารวัตรหนุ่มอีกด้วย

          "นายเอาร่มมาเดี๋ยวชั้นอุ้มเอง" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงราบเรียบก่อนจะดึงร่มจากมือเลสเตรด "พาเด็กไปหาหมอก่อน แล้วค่อยว่ากันต่อ"

          เชอร์ล็อคพูดก่อนจะหันไปมองร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวนั้นอีกครั้ง "ไม่ต้องห่วง ชั้นจะดูแลเธอเอง" เชอร์ล็อคพูดเบาๆ แล้วเดินนำทุกๆคนขึ้นรถพยาบาลที่จอดรอนานแล้ว ออกไปจากสถานที่เกิดเหตุ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #358 Pipob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:31
    ไม่สามารถอ่านประโยคแรกโดยไม่ใส่ทำนองได้เลยค่ะ5555
    #358
    0
  2. #334 despasito (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 10:47
    อยุ่ดีๆก็ได้ลูกกก ละมุลล
    #334
    0
  3. #296 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:51
    หูยยยย เขียนดีมากค่ะ แบบว่าหลงใหลสำนวนภาษามากกกก
    #296
    0
  4. #260 heechulnarak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:48
    กรี๊ดดดดดดดดน่ารัก
    #260
    0
  5. #257 micupcake16 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 19:51
    เชอร์ล็อคใจดีแหะ สัมผัสได้ถึงความละมุน
    #257
    0
  6. #129 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 22:55
    หนูน้อยคงคิดว่าเจอคุณแม่
    #129
    1
    • #129-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 2)
      10 พฤศจิกายน 2559 / 00:09
      หืมมมมม นี่เชอร์ล็อคเอง จำไม่ได้หรอ
      #129-1
  7. #38 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:47
    อ่า มีลูกละ หาเมียเอ๊ยหาแม่ให้ลูกด้วย รึหาพ่อให้ลูกหว่า ฮ่าๆ
    #38
    1
    • #38-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 2)
      17 สิงหาคม 2559 / 05:40
      คิดว่าน่าจะหาพ่อให้ลูกนะคะ อิอิ
      #38-1
  8. #4 มาม่า ซัง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 15:42
    จอห์นล็อคนี่ เชอร์ล็อคเคะใช่ไหมคะ
    ปล.สนุกดีค่า ภาษาก็ลื่นไหล
    #4
    1
    • #4-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 2)
      18 กรกฎาคม 2559 / 18:16
      ยังไม่ได้ระบุสถานะเลยค่ะ ว่าใครเป็นอะไร 555555

      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ มาคอมเม้นต์เยอะๆอีกน้าา : )
      #4-1
  9. #1 talnlinn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 18:06
    อ๋อยยย เชอร์ล็อคมีความเป็นคุณพ่ออะ แลดูอบอุ่น มีการคิดถึงจอห์นด้วย~
    #1
    1
    • #1-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 2)
      18 กรกฎาคม 2559 / 18:19
      คิดถึงกันอยู่ตลอดเวลาเลยคู่นี้ ~~~

      ขอบคุณที่เข้ามาทักทายกันนะคะ : )
      #1-1