[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 19 : Unspoken ตอนที่ 17 : Your FireWork

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          ไม่..... เขาจะไม่อยู่ที่นี่ เขาจะไม่อยู่ที่นี่กับคนไร้หัวใจอย่างเชอร์ล็อค โฮมส์อีกต่อไป เขาจะกลับลอนดอน แม้ตอนนี้มันจะค่ำแล้วแต่เขาต้องหาทางกลับลอนดอนให้ได้
          จอห์น วัตสันเก็บของใช้และเสื้อผ้าใส่กระเป๋าที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าของโรงแรมอย่างรวดเร็ว เขาต้องกลับลอนดอนเดี๋ยวนี้ เขาจะไม่อยู่กับคนนิสัยไม่ดีอย่างนั้นแน่
          ขณะนี้ทั้งจอห์น วัตสันและเชอร์ล็อค โฮมส์ ยังคงอยู่ที่คลาดิฟฟ์ เมืองหลวงของเวลล์ เขาทั้งสองมาสืบคดีปริศนา คดีหมาที่ตัวใหญ่กว่าหมีและคดีกระต่ายที่ชื่อบลูเบลล์ กระต่ายของลูกสาวนักวิทยาศาตร์หายไป
          เชอร์ล็อค โฮมส์ไขคดีได้แล้ว แน่นอนว่ามันใช้เวลาไม่นานอย่างเคย เขาใช้เวลาแค่ 1 คืนในการหาข้อมูล และ 1 วันในการทำพิสูจน์ทฤษฎี และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้จอห์นไม่พอใจ เชอร์ล็อคใช้เขาเป็นหนูทดลองทฤษฏีโดยไม่บอกเขาก่อน 
           เชอร์ล็อค โฮมส์วางยาเขา !

          ติ๊ด ติ๊ด 
          เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแสดงให้รู้ว่ามีข้อความเข้า จอห์นล้วงมือเข้าไปในเสื้อแจ็คเกตสีดำของตนเอง เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู
          'ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว - SH'
          จอห์นทำหน้าตาเบื่อใส่ข้อความนั้น และเลือกที่จะไม่สนใจ เขาจะไม่สนใจคนนิสัยไม่ดีแบบนั้นอีก
          'อยากกินฟิชช์แอนด์ชิพ ที่นี่มีไหม ไปถามให้หน่อย - SH' 
          จอห์นเงียบ ไม่ตอบรับข้อความใดๆ
           'หิว - SH' ข้อความยังส่งมาอีก
          'ไปหากินเอาเอง - JW' จอห์นพิมพ์ข้อความตอบกลับไป เขาไม่ได้ใจอ่อนเพราะอีกฝ่ายกำลังหิวหรอกนะ เขาพิมพ์กลับไปเพื่อตัดรำคาญก็เท่านั้น
           'นายอยู่โรงแรม นายไปถามพนักงานสิ - SH' 
          'ชั้นจะกลับลอนดอน - JW'
          'นายกลับไม่ได้หรอก นายขับรถไม่เป็น มากินข้าวกับชั้นเถอะ ชั้นหิว - SH' 
          'ชั้นจะกลับรถไฟ - JW'
          'นายกลับไม่ได้หรอก มากินข้าวกันเถอะ ชั้นหิว - SH' 
          'ชั้นกลับได้ แล้วจะกลับเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องมายุ่ง - JW' 
          'กลับยังไง กระเป๋าตังค์ของนายอยู่กับชั้น - SH' 
          จอห์นเอามือจับที่กระเป๋ากางเกงและหน้าอกเสื้อ....จริงด้วย ... กระเป๋าสตางค์ของเขาหายไป เชอร์ล็อคแอบหยิบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่เชอร์ล็อคทำเขาโมโหอีกแล้วนะ !!
          ติ๊ด ติ๊ด 
          เสียงข้อความดังขึ้นอีกครั้ง จอห์นเปิดอ่านด้วยความหงุดหงิด
          'มากินข้าวกันเถอะ ชั้นหิว - SH'



          จอห์นหิ้วกระเป๋าเดินทางของตัวเองด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเป็นถุงพลาสติกใบไม่ใหญ่นัก ด้านในถุงพลาสติกเป็นกล่องใส่อาหารอยู่ 2 กล่อง...กล่องใส่ฟิชแอนด์ชิฟ
          คุณหมอตัวเล็กเดินหิ้วของทั้งสองมือไปยังลานกว้างหลังโรงแรม มันเคยเป็นพื้นที่เกษตรกรรมแต่ช่วงนี้ไม่ใช่ฤดูทำการเกษตร พื้นที่ตรงนี้จึงถูกถางจนโล่งเตียนกลายเป็นลานกว้างๆที่ไม่ได้ใช้ทำอะไร จอห์นถามคนในโรงแรมจึงรู้ว่าเจ้าเพื่อนนิสัยไม่ดีของเขาอยู่ที่นี่
          ส่งแต่ข้อความมาบอกว่าหิวๆๆๆ แต่พอส่งกลับไปถามว่าอยู่ที่ไหนก็ไม่ตอบ
           ...ควรปล่อยให้หิวตายไปเลยจะดีไหม...
          โอ้...ไม่ได้ ปล่อยให้หิวตายไม่ได้ ถ้าเชอร์ล็อคตาย เขาจะกลับลอนดอนยังไง

    
           "เอาไป" เขายื่นถุงพลาสติกใส่อาหารให้ชายตัวสูงที่ยืนหันหลังมองบางอย่างในความมืดที่ไกลออกไป "เอากระเป๋าตังค์ของชั้นคืนมาด้วย ชั้นจะกลับบ้าน"
          "ยังโกรธอยู่อีกหรอ" เขาพูดโดยไม่หันมามองคู่สนทนา
          "นายวางยาชั้น มันควรหายโกรธง่ายๆรึไง !!" จอห์นพูดเสียงดัง
           "ชู่ววว จอห์น เสียงดังจังเลย" เชอร์ล็อคตำหนิเบาๆ "เราเคยตกลงกันแล้วนะว่าเราจะไม่พูดเสียงดังใส่กัน ไม่ว่าจะโกรธกันหรือไม่ก็ตาม"
          "เราตกลงกันว่าจะไม่พูดเสียงดังใส่กันเพราะเชอร์ลินจะตกใจ แต่ที่นี่ไม่มีเชอร์ลิน นายสมควรโดนตะโกนใส่หน้าด้วยซ้ำ !" จอห์นโมโห "นายเอายาหลอนประสาทให้ชั้นกิน นายทำแบบนั้นได้ยังไง !!"
          "มันแค่การทดลองตามทฤษฎีที่ชั้นคิดได้ ซึ่งนายก็เป็นหนูทดลองให้ชั้นบ่อยๆและนายไม่เคยโกรธ" เชอร์ล็อคพูด
           "นี่มันยาหลอนประสาท มันทำให้ชั้นเห็นภาพหลอน มันอันตรายเข้าใจมั้ยเชอร์ล็อค เข้าใจมั้ย!"
          "มันเป็นยาหลอนประสาทชนิดละลายน้ำ พอนายเหงื่อออกเยอะๆ หรืิอดื่มน้ำเยอะๆมันจะถูกร่างกายขับออกมาเอง ไม่มีสารตกค้าง ไม่เป็นอันตรายกับร่างกาย มันไม่ใช่สารเสพติด" เชอร์ล็อคพูดแต่สายตายังมองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้หันมาคุยกับจอห์น
          "แต่มันทำให้ชั้นเห็นภาพหลอน เห็นภาพอะไรก็ได้ ซึ่งถ้าชั้นเห็นภาพหลอนว่านายเป็นศัตรู แล้วชั้นทำร้ายนาย นายจะทำยังไงเชอร์ล็อค ชั้นมีปืนนะ มันอันตราย"
          "ยามันควบคุมจิตสำนึกของคนที่กินยาเข้าไป จิตใต้สำนึกกลัวอะไร มันจะทำให้เห็นสิ่งนั้น" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นรู้ว่าจิตสำนึกของนายไม่ได้เห็นชั้นเป็นศัตรู นายจะไม่มีวันทำร้ายชั้น ไม่ว่าจะไร้สติควบคุมตัวเองขนาดไหน นายจะไม่มีวันทำชั้นเจ็บตัว" 
          "ถ้าทฤษฎีนายผิด นายตายไปแล้วเชอร์ล็อค" จอห์นพูดเสียงเบา
           "นายก็เห็นว่ามันไม่ผิด ภาพหลอนของนายคือภาพสมัยเป็นทหาร นายดูกลัวมาก แต่นายก็เลือกที่จะขังตัวเองไว้ในห้องทดลอง นายกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายชั้น" เชอร์ล็อคพูด "แม้แต่จิตสำนึกของนายตอนกลัวที่สุด นายยังปกป้องชั้นเลย"
          "ไม่ต้องมาทำเป็นพูด นายควรจะบอกชั้นก่อน ควรบอกชั้นว่าคิดอะไรแบบนี้ได้ ไม่ใช่หลอกชั้นแบบนี้" จอห์นพูด "นายรู้ทฤษฎีนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
          "เมื่อคืน ชั้นใช้เวลาคิดทั้งคืน" เชอร์ล็อคตอบ
          "เมื่อคืนนายออกไปสืบคดีคนเดียวมาหรอ ทำไมไม่ปลุกชั้น ชั้นจะได้ออกไปด้วย" จอห์นพูด
          "ไม่ๆ ชั้นคิดอยู่ในห้องพักนั่นแหละ ไม่ได้ออกไปไหน" เชอร์ล็อคตอบ เขาจะปล่อยให้จอห์นนอนอยู่ในห้องพักของโรงแรมคนเดียวได้ยังไง สถานที่ที่มีคดีปริศนาที่อาจจะเป็นอันตรายยังไม่คลี่คลายเลย หากหมาตัวนั้นมีจริง เขาคงไม่กล้าปล่อยจอห์นในนอนหลับอยู่ในห้องคนเดียวแน่นอน
           "นี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยหรือเปล่า" จอห์นถาม "แต่ตอนชั้นอาบน้ำเสร็จ นายหลับไปแล้วนี่"
           "หลับแล้ว แต่ตื่นมาคิดงานต่อ" เขาโกหก เขาไม่ได้นอนเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อคืนหลังจากที่จอห์นอาบน้ำเสร็จแล้วเดินมาห่มผ้าให้เขา เขาต้องนอนนิ่งๆไม่กล้าขยับตัว ไม่เช่นนั้นจอห์นอาจจะรู้ว่าเขาแกล้งหลับ จอห์นนอนลงบนเตียงข้างๆเขา ห่มผ้าผืนเดียวกับเขา...ทุกอย่างเป็นครั้งแรก...ใจของเชอร์ล็อคมันเต้นแรง เต้นผิดจังหวะจนเขาข่มตาหลับไม่ได้ ขณะเดียวกันจอห์นก็ดูเหมือนจะนอนไม่หลับ เขาพลิกตัวไปมาอยู่บ่อยครั้ง เชอร์ล็อคได้ยินเสียงเขาถอนหายใจ และเสียงเหมือนเขากดโทรศัพท์มือถืออยู่สักพักหนึ่ง เชอร์ล็อคไม่กล้าพลิกตัวกลับไปมอง เขาจึงทำได้เพียงนอนตะแคงหันหน้าไปด้านข้าง จนมั่นใจว่าจอห์นนอนหลับสนิทแล้ว เขาจึงหันหน้ากลับมา ซึ่งนั่นก็เป็นเวลาเกือบ 2 ชั่วโมง ... เขาต้องนอนนิ่งๆแกล้งว่าทำเป็นหลับอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง
          เชอร์ล็อคพลิกตัวกลับมาอีกข้าง ก็เจอจอห์นนอนตะแคงหันหน้ามาทางนี้เช่นกัน เขาหลับสนิท มันอาจเป็นเพราะเพลียจากการเดินทางและนี่มันก็ดึกมากแล้ว ก่อนหน้านี้ที่จอห์นนอนไม่หลับและเล่นมือถือฆ่าเวลาเพราะคิดถึงเชอร์ลิน แต่ไม่กล้าโทรไปเพราะคิดว่าเชอร์ลินคงหลับไปแล้ว ...  เชอร์ล็อคยิ้ม ... ยิ้มให้กับคนที่นอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเล็ก ผิวสีแทน ผิวไม่ได้เรียบเนียนเพราะจอห์นไม่ใช่คนดูแลตัวเองดีมากนัก จอห์นทั้งดื่มเบียร์ทุกวัน เหล้า วิสกี้ หรือบรั่นดีบ้างนานๆที ไหนจะงานที่เครียด บางทีต้องอดหลับอดนอนจากการดูแลเชอร์ลิน และดูแลตัวเขา ทำงานกับเขาต่อจนถึงเช้าในบางคดี...เขาไม่รู้จะขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่คนตรงหน้าทำให้เขาและลูกได้อย่างไรได้หมด นอกจากสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลคนตรงหน้าให้ดีที่สุด ให้เขาปลอดภัยและมีความสุขอย่างที่เขาควรได้รับ



           "คนเราทำไมถึงจิตใจโหดร้ายขนาดนี้ ลุงแท้ๆวางยาหลานตัวเองได้ยังไง" จอห์นพูดแล้ววางกระเป๋าเดินทางกับถุงอาหารลงที่เนินดินข้างๆตัว
          "ความโลภ ทำได้ทุกอย่าง" เชอร์ล็อคตอบ "เขาหวังสมบัติของหลานชายตัวเอง จึงสมคบคิดกับนักวิทยาศาตร์คนนั้นให้คิดค้นยาชนิดนี้ขึ้นมาให้หลานตัวเองกิน ทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนบ้า บ้าว่ามีหมาตัวใหญ่วนเวียนอยู่ในบ้าน ทั้งหมดเป็นภาพหลอน ที่เกิดจากการป้อนข้อมูลซ้ำๆ พูดซ้ำๆให้หลานตัวเองฟังว่ามันมีหมาจริงๆ สร้างหลักฐานปลอมทำให้เขาเชื่อ พอผสมกับยาหลอนประสาท มันจึงทำให้เขาสติแตก"
          "พอเขาสติแตกจนเหมือนคนบ้า ลุงคนนั้นก็จะส่งหลานตัวเองไปโรงพยาบาลบ้า ลุงจะได้ครอบครองสมบัติคนเดียว" จอห์นพูด
          เชอร์ล็อคยิ้ม "เก่งมากจอห์น" เขาพูด "เขาเกือบทำสำเร็จ ถ้าเราไม่มาที่นี่"
          "นายรู้เรื่องนักวิทยาศาตร์สมคบคิดกับตาแก่จอมโลภนั้นได้ยังไง"
          "ชั้นอ่านสมุดบันทึกของนาย ที่นายไปถามคนละแวกนี้มา นายเขียนว่านักวิทยาศาตร์คนนั้นเป็นหนี้คนละแวกบ้านอยู่หลายหมื่นปอนด์ ชั้นคิดว่าเธออาจจะมีส่วนในคดีนี้ ซึ่งมันก็จริง" เชอร์ล็อคพูด "ตอนเราไปที่ห้องแล็ปเมื่อเช้า มันมีเศษขนกระต่ายอยู่นิดหน่อยตรงโต๊ะวิจัยของนักวิทยาศาตร์คนนั้น เธอเอากระต่ายของลูกตัวเองมาทำการทดลองยานี้"
          "แล้วกระต่ายมันก็ตายเพราะความกลัวสุดขีด ผลมาจากยาหลอนประสาทนั้น" จอห์นพูด "เธอเป็นแม่ที่แย่มาก เธอทำร้ายจิตใจลูกสาวตัวเองโดยการเอากระต่ายของลูกมาทำการทดลองจนมันตายได้ยังไง กระต่ายเป็นสัตว์ตกใจง่ายจะตาย แค่ฟ้าผ่ามันช็อคตายแล้ว แต่นี่เอายาหลอนประสาทให้มันกิน"
          "คนบางคนไม่สมควรมีลูก จิตใจต่ำช้าเกินไปที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีให้ใคร" เชอร์ล็อคพูด
          "นายอย่าเล่าให้เชอร์ลินฟังนะว่ากระต่ายที่ชื่อบลูเบลล์ตายไปแล้ว เชอร์ลินเป็นเด็กรักสัตว์ เชอร์ลินต้องเสียใจมากแน่ๆถ้ารู้ว่ามีสัตว์ตาย" 
          เชอร์ล็อคยิ้มเล็กน้อย "อืม ชั้นจะบอกว่ามันกลับมาหาเด็กคนนั้นแล้ว ก็แล้วกัน"
          "โอเค เราจะเล่าเรื่องให้ตรงกัน เชอร์ลินจะได้ไม่สงสัย" จอห์นถอนหายใจเบาๆ
          เชอร์ล็อคยิ้มอีกครั้ง....คนบางคนไม่สมควรมีลูก เพราะจิตสำนึกแย่ ไม่คิดถึงความรู้สึกของคนอื่น และเป็นตัวอย่างที่ดีของคนอื่นไม่ได้
           ....บางคน...เหมาะสมกับการมีลูกมากกว่าใคร ติดเพียงที่เขาเป็นได้แค่คุณอาก็เท่านั้น

          "กินข้าวสิ มันเย็นหมดแล้ว จะอร่อยอยู่ไหมนี่" จอห์นก้มลงหยิบถุงอาหาร
           "อย่าพึ่งจอห์น มานี่ก่อน มายืนตรงนี้" เชอร์ล็อคดึงเสื้อจอห์น ให้จอห์นมายืนใกล้ๆ "จะได้เวลาแล้ว"
          "หืม เวลาอะไร" จอห์นขมวดคิ้วสงสัย แต่ก็เขยิบตัวไปยืนข้างๆเชอร์ล็อค แล้วมองไปยังจุดที่เชอร์ล็อคกำลังมอง "นายดูอะไรน่ะ เห็นมองมานานแล้ว"

          ปรี๊ดดดดด ปัง ปัง ปัง !!

          เสียงพลุจำนวนหลายสิบนัดถูกจุดขึ้นสว่างเต็มทั้งท้องฟ้า สีสันของมันตัดกับท้องฟ้าสีดำได้อย่างงดงาม จอห์น วัตสันเบิกตาโตด้วยความยินดี
          "พลุ เชอร์ล็อค นั่นพลุ" จอห์นกล่าวด้วยเสียงดีใจ เขามองตามสีสันสว่างสดใสบนท้องฟ้าด้วยใบหน้ามีความสุข "มีงานประจำปีหรือนี่ ทำไมมีพลุด้วย"
          "สุขสันต์วันเกิดนะจอห์น พลุนี้เป็นของนาย" เชอร์ล็อคหันมายิ้มให้
          "ของชั้น?" จอห์นถาม "แต่มันยังไม่ถึงวันเกิดชั้นเลย อีกตั้งหลายสัปดาห์นะ" 
          "จุดพลุที่นี่ใช้เงินน้อยกว่า เอาพลุไปจุดที่ลอนดอนนะ" เชอร์ล็อคยิ้ม "เอาพลุไปจุดริมแม่น้ำเทมส์ที่ลอนดอนมีหวังหมดตัวแน่"
          จอห์นยิ้ม แล้วหันกลับไปดูพลุอีกครั้ง "ไม่มีตึกสูงๆมาบังแบบนี้เห็นพลุชัดมากเลย สวยจัง"
          "มันอาจจะสวยไม่เท่าพลุโอลิมปิดที่นายชอบดู แต่อันนี้เป็นพลุของนาย" เชอร์ล็อคพูด "พลุในงานโอลิมปิค 4 ปีจะมีให้ดูครั้งเดียว แต่ต่อจากนี้เป็นต้นไป พลุวันเกิดของนายจะมีให้นายดูทุกๆปีไม่ต้องรอ 4 ปีอีกแล้วนะ"
          จอห์นหันกลับมามองคนข้างตัว เชอร์ล็อคพูดต่อ
           "พลุโอลิมปิคเขาจุดให้คนทั้งโลกดู" เชอร์ล็อคพูด "แต่พลุที่นี่ชั้นจุดให้นายดูคนเดียว"
          จอห์นยิ้ม "ขอบคุณนะเชอร์ล็อค มันสวยมากเลย" 
          เชอร์ล็อคยื่นบางสิ่งให้จอห์น "นี่ของขวัญวันเกิด" 
          จอห์นก้มมองวัตถุสีเหลี่ยมสีดำในมือของเชอร์ล็อค "หืม...ยังมีอีกหรอ"
          "นี่ของขวัญวันเกิดจริงๆ พลุไม่เกี่ยว พลุเอาไว้ฉลองเฉยๆ" เชอร์ล็อคพูด แล้วยื่นของในมือให้ "รับไว้สิ"
          "มันคืออะไรน่ะ" จอห์นรับแล้วแกะห่อดู
          "สมุดบันทึกสำหรับคนถนัดซ้าย" เชอร์ล็อคตอบ "ชั้นหาซื้อได้พอดี มันหาซื้อยากมากเลย"
          "มันต่างจากสมุดบันทึกเล่มเก่าของชั้นยังไงเนี่ย" จอห์นเปิดสมุดบันทึกดู
          "สมุดบันทึกของคนทั่วไปเขาทำให้คนถนัดขวาใช้ มันเลยต้องเขียนจากหน้าซ้ายไปหน้าขวา แต่พอคนถนัดซ้ายแบบนายเอาไปใช้มันจะไม่ถนัด ปากกาจะเลอะตัวหนังสือเต็มไปหมด ชั้นเห็นจากสมุดบันทึกของนาย มันเลอะปากกาเต็มไปหมดเลย เพราะมือนายไปโดน"
          "นายเนี่ย ให้ของขวัญชั้นยังทำเพื่อตัวเองเลย กะให้สมุดชั้นไว้จดคดีนายใช่มั้ยเนี่ย" จอห์นถาม
          "หัวสมองชั้นจะไม่ค่อยแล่น ถ้าไม่มีคนจดอะไรยุกยิกอยู่ข้างๆน่ะสิ" เชอร์ล็อคพูด 
          "ปีที่แล้วให้นาฬิกาข้อมือ เพราะบอกว่าจะตัวเองขี้เกียจดูนาฬิกา ปีนี้ให้สมุดบันทึก ปีหน้าให้อะไรดี" จอห์นถาม
          "เดี๋ยวค่อยคิดก็แล้วกัน" เชอร์ล็อคยิ้ม "โทรหาลูกกันมั้ย"
          "โทรสิ โทรเลย" จอห์นพูดแล้วล้วงมือเข้าไปในแจ็คเก็ต "เดี๋ยวชั้นโทรเอง"
          เชอร์ล็อคยิ้มเล็กน้อยอีกครั้ง ปีหน้าเขาอาจจะให้อะไรที่มันพิเศษกว่านี้ พิเศษกว่าทุกๆปี แต่ขอเวลาให้เขาคิดไตร่ตรองบางอย่างอีกนิดก็แล้วกันนะจอห์น......










********************************





จอห์น วัตสันในซีรี่ส์เป็นคนถนัดซ้าย ( ตัวจริงของมาร์ติน ฟรีแมนก็เป็นคนถนัดซ้ายค่ะ ) 
จอห์นเป็นคนชอบจดนู่นจดนี่ (ไม่รู้เป็นนิสัยส่วนตัว หรือเชอร์ล็อคสั่งให้จด 5555 ) สมุดบันทึกคือสิ่งที่อยู่ติดตัวจอห์น ตลอดเวลาเลย


*********************************
ในซีรี่ส์เราเห็นจอห์นใส่นาฬิกาข้อมือเรือนนี้มาตลอด 






นาฬิกาเรือนนี้ยี่ห้อ Tag Heuer ค่ะ เป็นแบรนด์นาฬิกาที่เป็น Luxury Brand จากประเทศสวิตซ์เซอร์แลนด์ มีทั้งของผู้ชายและของผู้หญิง ราคานาฬิกาของผู้ชาย แบรนด์นี้ ต่ำสุด 1,000 ดอลล่าห์ ( ประมาณ 35,000 บาท ) ไปจนถึงแพงสุด ณ ปัจจุบัน คือ 13,550 ดอลล่าห์ ( ประมาณ 470,000 บาท ) 


นาฬิกาของจอห์นคือ รุ่น Tag Heuer Monaco Chronograph Automatic CS2111 เป็นรุ่น limited edition ทำออกจำหน่ายในปี 1998 มีเพียงแค่ 5,000 เรือนในโลกเท่านั้นค่ะ


ราคาปัจจุบันของรุ่นนี้อยู่ที่ประมาณ 3,000 ดอลล่าห์ ( ประมาณ 104,000 บาท ) เป็นนาฬิกาที่แพงมากกกกก คนบุคคลิกนิสัยแบบจอห์นไม่น่าซื้อนาฬิกาแพงขนาดนี้ ในซีรี่ส์ไม่ได้บอกว่าจอห์นได้นาฬิกาแพงขนาดนี้มาจากไหน เราเลยเขียนเป็นว่าได้มาจากเชอร์ล็อค เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วก็แล้วกันนะคะ มันจะดูมีคุณค่ากับจอห์น ให้จอห์นใส่ติดตัวตลอดเวลาดี : )


***************************************

เรื่อง Keep An Eye On You อัพ chapter 2 แล้วนะคะ แวะไปทักทายพี่มายครอฟกับสารวัตรเลสเตรดกันด้วย น้าาา : ) 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #371 Sedius (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 21:47

    แหม่ของขวัญแต่ละอย่างที่ให้มีคุณค่ามากแต่ละอันก็คือใส่ใจรายละเอียดทุกอัน จีบเก่งงงง

    #371
    0
  2. #306 TaMaLia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 19:31
    เป็นหมอไม่มีตังค์แชร์ห้องกับชาวบ้าน แต่ราคานาฬิการาคาซื้อฮอนด้าเวฟไปเปิดวินมอไซต์ได้
    #306
    0
  3. #275 heechulnarak (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:37
    โอ้โห้ ตบหัวแล้วลูบหลังคะ แต่เขินนะเนี่ย 555555
    #275
    0
  4. #55 raining (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 11:16
    โอ้เราพึ่งได้ว่างเข้ามาอ่าน ตอนนี้ถือว่ากระชับและเรียบเรียงเนื้อเรื่องได้ดีค่ะขอชมเลย ข้อมูลเล็กๆน้อยๆพาฟินก็แน่นมากกก //คาราวะ3จอก

    ส่วนเรื่องที่ไรต์กังวลว่าเขียนแนวสืบสวนออกมาได้ไม่ดีเราว่าก็ไม่ได้แย่นะ แค่ช่วงแรกๆที่ดำเนินเรื่องมามันคล้ายพลอตในหนังอยู่แล้วเลยดูยืดๆนิดหน่อยแต่ไม่ได้แย่หรอกค่ะ

    ยังไงก็สู้ๆนะคะ ยังรออ่านอยู่นะ
    #55
    1
    • #55-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 19)
      1 กันยายน 2559 / 12:23
      สู้ต่อไปทาเคชิ !!!!

      ว่าแต่ทาเคชิคือใคร??? 555555


      ขอบคุณที่แวะมาทักทายค่ะ ถ้าชอบพี่มายครอฟ อย่าลืมไปอ่านเรื่องของพี่มายครอฟน้าา ตอนนี้มีมา 3 ตอนแล้วค่าา
      #55-1
  5. #53 Junior Prince LP (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 09:59
    โรแมนติกมากก ค่ะ

    เป็นการเขียนเรียบเรียงฟิคที่อ่านแล้วไม่สะดุดเลยนะ เราขอชื่นชม ถึงแม้บทลูกจะน้อยไปก็ตามแต่การเขียนให้อ่านติดตาติดใจมากสุดแล้ว / เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #53
    2
    • #53-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 19)
      29 สิงหาคม 2559 / 11:00
      ไม่ให้เชอร์ล็อคไปสืบคดีแล้วค่ะ เชอร์ล็อคควรอยู่บ้านเลี้ยงลูกซะที 555555

      ( พึ่งค้นพบว่าเขียนแนวสืบสวนได้ห่วยมากจริงๆ T^T )
      #53-1
    • #53-2 Junior Prince LP (จากตอนที่ 19)
      29 สิงหาคม 2559 / 22:32
      ความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ จริงๆไม่ได้แย่ขนาดนั้นเลย

      แต่การสืบคดีของเชอร์ล็อคถ้า สมมุติให้คิดเองแต่งเองโดยไม่มีพื้นอะไรมาเป็นแรงบรรดาลใจอ้างอิง

      มันแต่งยากมากค่ะ เสี่ยงต่อคนอ่านที่จะดูเบื่อด้วย แต่เราก็ชอบตรงแนวสืบสวนบางเรื่องเนอะ

      อย่างเชอร์ล็อคกับตอนหมาล่าเนื้อเราชอบมากสุดเลยและก็ตอน the great game ที่มีความลุ้นสูง



      เป็นกำลังใจให้ค่ะ เดี๋ยวก็จับจุดได้เนอะ
      #53-2