[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 18 : Unspoken ตอนที่ 16 : Bed Time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

          ระยะทางกว่า 200 กิโลเมตรจากกลางกรุงลอนดอนไปยังเมืองคลาดิฟฟ์ เมืองหลวงของเวลส์ ปลายทางที่เต็มไปด้วยปริศนาเรื่องหมาที่ตัวใหญ่กว่าหมีและกระต่ายของลูกสาวนักวิทยาศาตร์ที่หายไปอย่างลึกลับกำลังรอให้ยอดนักสืบไปไขคดีอยู่
          เชอร์ล็อค โฮมส์นั่งอยู่ฝั่งซ้ายหลังพวงมาลัยของรถ Land Rover Evoque สีขาวที่เขายืมมาจากพี่ชาย ตลอดการเดินทางในครั้งนี้เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแต่เพียงผู้เดียวเพราะคนที่มาด้วยกันอย่างจอห์น วัตสัน ขับรถไม่เป็น
            
          เขาทั้งสองคนออกจากลอนดอนมาเมื่อตอนบ่าย 2 โมงหลังจากที่ไปส่งเชอร์ลินที่โรงเรียนตอนเช้า ซึ่งวันนี้ใช้เวลาร่ำลากันนานกว่าปกติ จากเดิมแค่จุ๊บแก้มแล้วโบกมือลากัน แต่วันนี้มันยืดยาวกว่านั้นมาก กว่าจอห์นจะยอมออกมาจากหน้าประตูโรงเรียนแล้วกลับบ้านไปจัดของได้ เขาสั่งและย้ำเชอร์ลินอยู่หลายเรื่องไม่ว่าจะเป็นย้ำเรื่องให้กินข้าวให้หมด ต้องไม่เขี่ยผักทิ้ง อย่าลืมบ้วนปากหลังมื้ออาหาร อย่าลืมทำการบ้าน อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอน และอีกหลายอย่าง ต่างกับเชอร์ล็อคผู้เป็นพ่ออย่างมาก เขาเพียงแค่บอกว่าจะไปทำงานที่ต่างจังหวัด 2-3 วัน ตอนค่ำๆถึงที่หมายแล้วจะโทรหา....ก็แค่นั้น
          หลังจากส่งเชอร์ลินที่โรงเรียน จอห์นก็หมดเวลาไปกับการจัดของให้เชอร์ลินซึ่งสารวัตรเลสเตรดจะเป็นคนมาเอาไปก่อนจะไปรับเชอร์ลินที่โรงเรียนแล้วพาไปส่งที่บ้านมายครอฟตามคำขอ (ซึ่งออกแนวจะเป็นคำสั่ง) ของเชอร์ล็อค จอห์นจัดเสื้อผ้าทั้งชุดนอน ชุดใส่ไปโรงเรียน ชุดบัลเล่ต์ที่เชอร์ลินพึ่งเริ่มเรียนได้ไม่นาน เตรียมรองเท้าอีกหลายคู่ไว้ให้เชอร์ลินเลือกใส่ เตรียมของเล่นซึ่งประกอบไปด้วยสมุดภาพระบายสี ดินสอสีจำนวนมาก สติ๊กเกอร์ลายการ์ตูน ที่สำคัญคือตุ๊กตากระต่ายที่เขาเป็นคนซื้อให้ เชอร์ลินต้องนอนกอดมันทุกคืน จอห์นก็ไม่ลืมที่จะเตรียมไว้ให้ด้วยเช่นกัน เขาจับทุกอย่างใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่แล้ววางไว้ในห้องรับแขก รอเลสเตรดมาเอาไป
          ระหว่างที่จอห์นจัดนู่นจัดนี่ เชอร์ล็อคทำได้เพียงนั่งดูเงียบๆ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น เขารู้ว่าถ้าหากพูดอะไรขัดขึ้นมาตอนที่จอห์นกำลังมุ่งความสนใจไปที่สิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับเชอร์ลิน เขาต้องโดนดุแน่นอน !
          สิ่งที่เชอร์ล็อคพอจะบอกได้ก็มีเพียงแค่กระเป๋าของเชอร์ลินที่จะเอาไปบ้านมายครอฟ 3 วัน 2 คืนนั้น มีน้ำหนักมากกว่ากระเป๋าของผู้ใหญ่ที่จะไปต่างประเทศ 7 วันเสียอีก


          "ทำไมมายครอฟไม่รับโทรศัพท์" นั่นคือคำพูดของจอห์นประโยคแรกหลังจากเงียบมานาน
          "เขาก็ทำงานไงจอห์นนี่มันยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลย"
          "แต่เขาไม่ได้ทำงานตลอดเวลานี่ นายบอกว่างานของเขาคือการนั่งเฉยๆ"
          "การนั่งเฉยๆของมายครอฟนี่มันหมายถึงชีวิตของทั้งยุโรปเลยนะจอห์น" เชอร์ล็อคพูด "เขานั่งเฉยๆ แต่สมองเขากำลังคิด ... คิดวิธีทำให้ยุโรปปลอดภัย ให้เขานั่งคิดเฉยๆไปนั่นแหละดีแล้ว ถ้าเขาขยับตัวออกจากที่ทำงานเมื่อไหร่แสดงว่าเกิดเรื่องใหญ่"
          "งั้นมายครอฟก็ต้องขยับตัวแล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว" จอห์นพูด 
          "เรื่องอะไรล่ะ คอขาดบาดตายแค่ไหน" เชอร์ล็อคถาม
           "ชั้นลืมตุ๊กตาเป็ดของเชอร์ลิน ที่เชอร์ลินชอบเล่นตอนอาบน้ำน่ะสิ ลืมเอาใส่กระเป๋าไปด้วย ชั้นจะโทรบอกเขาให้เขามาเอาไปด้วย" จอห์นตอบ
           "โถ่...นึกว่าเรื่องอะไร" เชอร์ล็อคหัวเราะ "เชอร์ลินไม่เล่นตุ๊กตาเป็ดตอนอาบน้ำซัก 3 วันไม่น่าจะเป็นไรมั้ง"
          "นายจะไปรู้อะไรล่ะเชอร์ล็อค" จอห์นเริ่มบ่น "เชอร์ลินเป็นเด็กที่ไม่ชอบสระผมเลย ต้องเอาของเล่นไปเล่นในห้องน้ำถึงจะยอมสระผมได้ นายไม่เคยสระผมให้ลูกตัวเอง นายจะไปรู้อะไร"
          เชอร์ล็อคยิ้ม "ก็มีนายดูแลอยู่แล้วนี่ไง ชั้นถึงไม่ต้องทำอะไร"
          "เกร็กก็ไม่ตอบข้อความของชั้นด้วย เขาได้อ่านรึยังเนี่ยะ ชั้นส่งไปย้ำเรื่องอย่าไปรับเชอร์ลินช้า แล้วอย่าให้เชอร์ลินกินขนมหลังเลิกเรียนเยอะเกินไปเดี๋ยวไม่กินข้าวเย็น" จอห์นพูด "จริงด้วย มายครอฟจะพาเชอร์ลินไปกินเค้กนี่ ชั้นต้องย้ำเขาเรื่องเชอร์ลินแพ้ถั่ว แล้วก็...."
          เชอร์ล็อคดึงมือถือในมือของจอห์นโยนไปที่เบาะหลังอย่างไม่สนใจ เสียงของมันดังป๊อกแป๊ก 2-3 ครั้ง ก่อนจะกลิ้งลงไปอยู่ที่พื้นใต้เบาะของรถ
          "ทำอะไรเนี่ยเชอร์ล็อคเดี๋ยวมือถือพัง" จอห์นพยายามหันหลังไปควานหามือถือ แต่เชอร์ล็อคดึงให้เขากลับมานั่งอย่างเดิม
          "นั่งดีๆ ชั้นขับไม่ถนัดเดี๋ยวรถชน" เชอร์ล็อคพูด "ชั้นไม่ให้นายจับมือถือแล้ว นายฟุ้งซ่านเกินไป"
          "ชั้นเป็นห่วงเชอร์ลิน ตั้งแต่เชอร์ลินมาอยู่กับเรา ชั้นยังไม่เคยห่างเชอร์ลินเลยนะ เชอร์ลินจะอยู่ได้มั้ย จะกินจะอยู่ยังไง นายไม่ห่วงเลยรึไง"
           "เป็นห่วงสิ ชั้นเป็นพ่อนะ ชั้นก็มีวิธีการเป็นห่วงในแบบของชั้น" เชอร์ล็อคตอบ
            "เป็นห่วงยังไง ชั้นไม่เห็นนายทำอะไรเลยด้วยซ้ำ"
          "ชั้นไว้ใจมายครอฟ ชั้นถึงส่งเชอร์ลินไปอยู่กับเขาไง ทั้งๆที่ชั้นหวงเชอร์ลินมาก ไม่ชอบให้มายครอฟเข้าใกล้ นายก็รู้"
          "นั่นแหละสิ่งสำคัญเลย คนนิสัยแบบมายครอฟจะเลี้ยงเด็กเล็กๆเป็นรึเปล่า เย็นชาเสียขนาดนั้น"
          "เชื่อเถอะว่าเขาเลี้ยงเด็กเก่งมาก" เชอร์ล็อคพูด "เขาเคยเลี้ยงชั้นมาก่อน ชั้นรู้ว่าเขาเลี้ยงเด็กเก่งแค่ไหน"

          
          เชอร์ล็อคถอยรถเข้าลานจอดรถของโรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่งแถบชานเมืองของคลาดิฟฟ์ เมื่อจอดรถและล็อครถเรียบร้อยดีแล้ว เขากับจอห์นก็พากันขนกระเป๋าเดินทางใบไม่ใหญ่นักเดินเข้าโรงแรมไป
          "จอห์น วัตสันครับที่จองไว้ 2 ห้อง" จอห์นพูดกับพนักงานสาวที่บริเวณ Reception ของโรงแรม
          พนักงานขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อยก่อนจะค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ด้านหน้าตนเอง "คุณจอห์น วัตสันหรือคะ"
           "ใช่ครับ จอห์น วัตสัน"
          "ทางเราโทรไปแจ้งให้ทราบเมื่อเช้าแล้วนี่คะว่าห้องพักเหลือแค่ห้องเดียว หากคุณสนใจเราจะสำรองไว้ให้ และคุณก็ตอบตกลงค่ะ"
          "โทรหาผม? ตอนกี่โมงครับ ทำไมผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
          "อืมใช่ ชั้นเป็นคนรับสายเอง" เชอร์ล็อคตอบ "เขาโทรมาตอนนายกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดกระเป๋าให้ลูก ชั้นลืมบอก"
          "ลืม?????? คนแบบนายไม่เคยลืมอะไรเลยเชอร์ล็อค นายตั้งใจใช่มั้ย"
          "ชั้นจะตั้งใจทำแบบนั้นทำไม ชั้นไม่ได้มีผลประโยชน์อะไรกับเรื่องนี้เลย" เชอร์ล็อคพูด 
          "ผมขอแยกห้อง คุณต้องหาห้องพักให้ผม" จอห์นพูดกับพนักงานสาว
               "ห้องเต็มแล้วจริงๆค่ะ" พนักงานพูดอีกครั้ง "จะมีว่าง 1 ห้องในคืนพรุ่งนี้ค่ะ"
          "จอห์น นายจะดื้อทำไม เขาบอกว่าห้องไม่มีก็คือห้องไม่มีไง" เชอร์ล็อคพูด
          "ชั้นไม่ยอมนอนห้องเดียวกับนายแน่ๆ" จอห์นพูด
           "ตามใจนายก็แล้วกัน ชั้นเหนื่อยชั้นจะไปนอน" เชอร์ล็อคพูด แล้วหันไปหาพนักงาน "ผมขอกุญแจห้องด้วยครับ ถ้าเขาอยากจะนอนที่ล็อบบี้ ก็ให้เขานอนไป" เชอร์ล็อครับกุญแจมาจากพนักงานแล้วเดินขึ้นลิฟต์ไปแล้วไม่หันมาสนใจจอห์นอีก
          "ก็ได้ ชั้นจะนอนที่ล็อบบี้" จอห์นพูด
          "เอ่อ....ขอประทานโทษนะคะ" พนักงานสาวคนเดิมกล่าวขึ้นอย่างสุภาพ "คุณคือดร.จอห์น วัตสัน แล้วคนเมื่อซักครู่นี้คือคุณเชอร์ล็อค โฮมส์ใช่มั้ยคะ"
          "ใช่ครับ คนที่เอาแต่ใจเมื่อกี้คือเชอร์ล็อค โฮมส์นั่นแหละครับ" จอห์นพูด
          "ใช่จริงๆด้วย" พนักสาวกล่าวด้วยความดีใจ "ชั้นคิดว่าแค่คนหน้าคล้ายเฉยๆ ใช่พวกคุณจริงๆด้วย ชั้นเป็นแฟนคลับผมงานการสืบคดีของพวกคุณนะคะ"
           "เอ่อ....ขอบคุณครับ" จอห์นตอบ "เขาสืบคดีคนเดียวครับ ผมไม่เกี่ยว"
          "ลูกสาวไม่มาหรอคะ ชั้นชอบลูกสาวของพวกคุณมากๆค่ะ น่ารักมากๆ แต่งตัวก็น่ารัก หน้าตาก็น่ารัก"
          "เอ่อ....ไม่ได้มาครับ ยังไม่ปิดเทอม" จอห์นตอบ "แล้วเชอร์ลินลูกเขาคนเดียวครับ ผมไม่เกี่ยว"
          "คุณไม่ได้เป็นคู่รักกันหรอคะ" พนักงานถามเสียงเบา
          "ไม่ครับ ไม่ได้เป็นอะไรกัน" จอห์นตอบ
          "ขอโทษด้วยนะคะ" พนักงานยิ้มเจื่อนๆ "ชั้นเคยเห็นในหนังสือพิมพ์เขาเขียนว่าคุณสองคนเป็นคู่รักกัน ชั้นเลยคิดว่าพวกคุณเป็นแบบนั้น"
          "ครับ ไม่เป็นไรครับ" จอห์นตอบ
          นี่ข่าวอะไร จากหนังสือพิมพ์อะไรเนี่ย เขากับเชอร์ล็อคไปเป็นคู่รักกันตอนไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน???



          ตั้งแต่เย็นหลังจากเชอร์ล็อคขึ้นห้องพักไป เขาก็ไม่ลงมาข้างล่างอีก อาหารเย็นก็ให้พนักงานนำไปที่ห้อง เขาหมดเวลาตลอดช่วงเย็นจนถึงค่ำไปกับการวิเคราะห์เรื่องหมาและกระต่ายที่หายไปอยู่ในห้องพักของตนเอง
          จอห์นจึงใช้เวลานี้ออกไปเดินเล่นบริเวณใกล้ๆโรงแรม พร้อมกับการสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมจากคนระแวกนั้นเกี่ยวกับเรื่องหมาที่ออกมาเพ่นพ่านในเวลากลางคืน แต่ไม่มีใครเคยพบเห็นหมาดังกล่าวเลย ทุกคนเคยเห็นข่าวในอินเตอร์เน็ตแต่ไม่เคยมีใครเห็นหมาจริงๆเลยซักคน จอห์นลงพื้นที่หาข้อมูลเกี่ยวกับชายผู้เป็นเจ้าของข่าวนี้ตามลำพัง จอห์นจดใส่ไว้ในสมุดอย่างละเอียด

          20.46 น.
          จอห์นมองนาฬิกาข้อมือ อยู่ในล็อบบี้ของโรงแรม นี่มันใกล้จะ 3 ทุ่มแล้ว ใกล้ได้เวลาที่เชอร์ลินจะเข้านอนแล้ว เชอร์ลินจะนอนหลับไหมถ้าไม่มีเขาเล่านิทานให้ฟัง เขาไม่ชินเลยกับการที่ทำได้แค่นั่งมองนาฬิกาให้มันผ่านๆไป นี่เขายังไม่ได้คุยกับเชอร์ลินเลยตั้งแต่เขามาถึง
          จอห์นนั่งมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจ เขาควรจะโทรไปหาเชอร์ลินดีไหม หรือควรให้มายครอฟดูแลไปคนเดียว เพราะขนาดเชอร์ล็อคยังวางใจเลย
          'เชอร์ลินจะนอนแล้วนะ - SH' ข้อความจากใครบางคนที่อยู่ในห้องพักชั้นบนส่งเข้ามาที่มือถือของจอห์น
             'รู้แล้ว - JW' จอห์นตอบกลับไป
          'โทรหาเชอร์ลินแล้วหรือยัง - SH' 
          'เดี๋ยวโทรหาเอง - JW' 
          'เชอร์ลิน Video Call กับชั้นอยู่ตอนนี้ - SH'
           'เดี๋ยวชั้น Video Call ทีหลัง รอนายวางก่อน - JW' 
          'ชั้นจะให้เชอร์ลินนอนเลยหลังวางสายจากชั้น - SH'
          'ชั้นยังไม่ได้คุยกับเชอร์ลินเลยนะ นายมันเอาแต่ใจ - JW'
          นั่นเป็นข้อความสุดท้ายที่จอห์นส่งไป เพราะเชอร์ล็อคไม่ตอบอะไรกลับมาอีกเลย จอห์นชั่งใจอีกครั้ง เขาจะรอให้เชอร์ล็อควางสายแล้วเขารีบโทรไปทันที หรือจะรีบขึ้นไปที่ห้องของเชอร์ล็อคแล้วคุยกับเชอร์ลินตอนนี้เลย?
          จอห์นใช้เวลาคิดไม่นานนัก แล้วเขาก็ตัดสินใจ


          "อาจอห์นมาแล้วเชอร์ลิน" เสียงของเชอร์ล็อคดังมาจากในห้องเมื่อจอห์นมายืนอยู่ที่หน้าประตู
          จอห์นเปิดประตูเข้ามาในห้องพักช้าๆ ห้องพักโรงแรมชานเมืองมักจะมีขนาดไม่ใหญ่มากนัก ตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูดี ในห้องมีทีวี ตู้เย็นขนาดเล็ก โซฟาตัวไม่ใหญ่มาก ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ซึ่งเสื้อผ้าของจอห์นถูกเก็บอยู่ที่ตู้นี้เช่นเดียวกับเสื้อผ้าของเชอร์ล็อค สิ่งสำคัญที่สุดของห้อง....เตียงนอน เตียงนอนขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้อง ด้านข้างมีโคมไฟสองด้าน เชอร์ล็อคในชุดนอนแขนยาวขายาวสีน้ำเงินนอนพิงพนักเตียงอยู่ที่ด้านขวาของเตียงนอน บนตักมีแล็ปท็อปวางอยู่
          "ไหนอาจอห์นล่ะคะคุณพ่อ" เสียงเชอร์ลินดังมาจากแล็ปท็อปตัวนั้น
          "อาอยู่นี่เชอร์ลิน" จอห์นพูดแล้วชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าจอ เชอร์ล็อคขยับตัวให้จอห์นนั่งที่ข้างเตียง
          "อาจอห์นไปไหนมาคะ เชอร์ลินคุยกับคุณพ่อตั้งนานแล้ว" เชอร์ลินถาม
          จอห์นยกแล็ปท็อปมาวางไว้ที่ตักของตนเองแทนตักของเชอร์ล็อค "อาอยู่ข้างล่าง พึ่งขึ้นมา"
          "อาจอห์นจะนอนข้างล่างหรอคะ คุณพ่อบอกว่าอาจอห์นจะนอนข้างล่าง" เชอร์ลินพูด "ทำไมไม่นอนกับคุณพ่อล่ะคะคุณอา เตียงใหญ่ออกค่ะ"
          จอห์นหันไปมองคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนข้างๆ....นี่เล่าให้เชอร์ลินฟังทำไมเนี่ย
          "อาจอห์นนอนเป็นเพื่อนคุณพ่อได้มั้ยคะ คุณพ่อบอกว่าคุณพ่อไม่ชอบนอนคนเดียว คุณพ่อจะนอนไม่หลับ"
          "คุณพ่อโกหกเชอร์ลิน เชอร์ลินเชื่อคุณพ่อหรอ" จอห์นถามกับคนในหน้าจอแล็ปท็อป
          "คุณพ่อกลัวหมาตัวใหญ่ตัวนั้นค่ะอาจอห์น ถ้าหมามาหาคุณพ่อตอนกลางคืนจะทำยังไงคะ ถ้าอาจอห์นอยู่ด้วย อาจอห์นจะได้ช่วยคุณพ่อได้ไงคะ"
          จอห์นหันไปมองหน้าเชอร์ล็อคอีกครั้ง...คนแบบนี้น่ะหรือที่กลัวหมา ชีวิตนี้เคยกลัวอะไรด้วยหรอ
          "ไม่เป็นไรเชอร์ลิน พ่อนอนคนเดียวได้" เชอร์ล็อคตอบเสียงเบา
          "ไม่เอาค่ะ เชอร์ลินกลัวคุณพ่อโดนหมากัด" เชอร์ลินเริ่มจะงอแง "นะคะอาจอห์น อาจอห์นอย่าลงไปนอนข้างล่างเลยนะคะ ข้างล่างนอนไม่สบายหรอกเชอร์ลินรู้ นอนที่เตียงสิคะ จะได้หลับสบาย"
          "มันมีเตียงเดียวนะเชอร์ลิน เชอร์ลินจะให้อานอนตรงไหน"
          "ก็นอนบนเตียงนอนไงคะ คุณพ่อนอนไม่ดิ้นนะคะ"
          "ไม่นอนกรนด้วย" เชอร์ล็อคพูดต่อ
          จอห์นหันไปมองหน้าเชอร์ล็อคอีกครั้ง "นายวางแผนมาแล้วใช่มั้ย"
          "เปล่า มันเป็นเรื่องบังเอิญ" เชอร์ล็อคตอบ
          "มันไม่มีเรื่องบังเอิญบนโลกนี้แน่ๆ" จอห์นพูด "นายจะแกล้งชั้น"
          "แกล้งนายทำไม ไม่สนุกหรอก" เชอร์ล็อคตอบ
          "เชอร์ลินนอนได้มั้ย ลุงไมค์ดูแลดีหรือเปล่า" จอห์นเปลี่ยนเรื่อง
          "อยู่บ้านลุงไมค์สนุกค่ะ มีแมวด้วยค่ะอาจอห์น แต่มันไม่ได้อยู่ตรงนี้ ลุงไมค์ไม่ให้เอาเข้าห้องนอน ตัวสีดำชื่อเชอร์ลี่ค่ะ ชื่อเหมือนเชอร์ลินเลย" เชอร์ลินเริ่มต้นเล่าเรื่อง "วันนี้ไปกินเค้กมาด้วยค่ะ เชอร์ลินกินไปตั้งเยอะ"
          "กินเยอะจะอ้วนเป็นหมูนะเชอร์ลิน" จอห์นยิ้ม
          "เชอร์ลินจะกินเยอะๆ เชอร์ลินอยากเป็นหมู หมูน่ารัก" เชอร์ลินหัวเราะ
           "อ้วนแล้วพ่อจะอุ้มไม่ไหวนะ" เสียงของคนที่นอนอยู่ข้างๆจอห์นพูดขึ้น
          "เชอร์ลินให้อาจอห์นอุ้มก็ได้ อาจอห์นอุ้มไหวใช่มั้ยคะ"
          "อาอุ้มเชอร์ลินไหว แต่อาอุ้มหมูไม่ไหวนะ" จอห์นพูด
             "ถ้างั้นคุณพ่อกับอาจอห์นก็อุ้มเชอร์ลินพร้อมๆกันเลย จะได้อุ้มไหว" เชอร์ลินพูด แล้วหันไปมองบางอย่างข้างตัว "อ๊ะ ลุงไมค์อาบน้ำเสร็จแล้ว เชอร์ลินจะนอนแล้วค่ะ"
          "ถ้านอนไม่หลับ โทรมาหาอานะเชอร์ลิน" จอห์นพูดเสียงเบา....ความจริงเขาคิดว่าตัวเขาเองนี่แหละที่จะนอนไม่หลับมากกว่า
          "ได้ค่ะ ถ้านอนไม่หลับ เชอร์ลินจะให้ลุงไมค์กดโทรศัพท์หาอาจอห์นนะคะ" เชอร์ลินยิ้ม
          "พรุ่งนี้เช้าอาจะโทรไปหานะ" 
          "ร่ำลากันจบหรือยังสองอาหลาน" เสียงมายครอฟมาจากที่ใดที่หนึ่งในห้องนอนที่เชอร์ลินนอนอยู่
          "เชอร์ลินไปนอนแล้วนะคะอาจอห์น" เชอร์ลินพูดแล้วจุ๊บที่หน้ากล้องเบาๆ "เชอร์ลินจุ๊บอาจอห์นแล้ว อาจอห์นกลับมาแล้วมาจุ๊บเชอร์ลินคืนนะคะ"
          จอห์นยิ้ม "ได้เลย อาจะจุ๊บเชอร์ลินเยอะๆเลย"
          "คุณพ่อขา อย่าดื้อกับอาจอห์นนะคะ" เชอร์ลินลาเชอร์ล็อค
          "พ่อจะพยายามก็แล้วกันนะ" เชอร์ล็อคยิ้ม "ฝันดีนะเชอร์ลิน"
          "ฝันดีนะคะคุณพ่อ" เชอร์ลินจุ๊บที่หน้ากล้องอีกครั้ง แล้วหันไปพูดกับมายครอฟ "ลุงไมค์ มันกดปิดตรงไหนคะ"
          ไม่มีเสียงพูดอะไร ในจอเห็นมือของมายครอฟผ่านไปแว้บๆก่อนที่สัญญาณจะตัดไป จอห์นพับหน้าจอแล็ปท็อปลงแล้วคืนให้เชอร์ล็อค
                            
          "กระเป๋าเสื้อผ้านายอยู่ในตู้เสื้อผ้า" เชอร์ล็อคพูดขณะเอาแล็ปท็อปเก็บในกระเป๋า
          "อืม" จอห์นตอบรับ แล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดนอน
           "นายนอนบนเตียงก็ได้ เดี๋ยวชั้นนอนโซฟาเอง" เชอร์ล็อคพูด
          "ขานายยาว นอนบนเตียงจะสบายกว่า" จอห์นพูดแล้วดึงชุดนอนสีแดงเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อผ้า
          "แต่........"
           "เราเพื่อนกันใช่มั้ยเชอร์ล็อค" จอห์นถามด้วยเสียงจริงจัง "เพื่อนกันนอนเตียงเดียวกันไม่เป็นไรใช่มั้ย"
             "อืม" เชอร์ล็อคตอบกลับเสียงเบา
          "โอเค เราเพื่อนกันนะ" จอห์นย้ำอีกครั้ง "ชั้นจะไปอาบน้ำ นายนอนก่อนเลย" จอห์นพูดแล้วเอาผ้าเช็ดตัวพาดไหล่แล้วเข้าห้องน้ำไป
          ......."โอเค เราเพื่อนกันนะ" เสียงนี้ยังคงก้องอยู่ในหัวของเชอร์ล็อค



          จอห์นใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนานเนื่องจากตลอดทั้งวันเขายังไม่ได้อาบน้ำเลย กว่าเขาจะอาบน้ำเสร็จและก้าวขาออกจากห้องน้ำมา คนที่คุ้นเคยก็หลับไปเสียแล้ว
          เชอร์ล็อคนอนตะแคงตัวอยู่ด้านขวาสุดของเตียง แขนยาวทั้งสองข้างกอดอกอย่างหลวมๆ หลับตาสนิท ไม่มีเสียงอื่นใดๆในห้อง
          จอห์นในชุดนอนแขนสั้นขายาวสีแดงเข้ม เดินออกจากห้องน้ำมาหยุดอยู่ข้างเตียงด้านที่เชอร์ล็อคนอนหลับอยู่ เขากางผ้าห่มผืนหนาคลุมคนตัวสูงที่นอนขดเล็กน้อย เอาดึงผ้าห่มให้คลุมมาถึงช่วงคอ แล้วจัดให้ผ้าห่มอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่ 
          "ไม่ได้ห่มผ้าให้หลาน แต่ต้องมาห่มผ้าให้พ่อของหลานหรือยังไงเนี่ย" จอห์นพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นว่าผ้าห่มคลุมทั่วตัวดีแล้ว เขาก็เดินเอาผ้าเช็ดตัวผืนหนาไปแขวนที่ราวแขวนผ้าเช็ดตัวที่อยู่หน้าห้องน้ำ
          หากจอห์น วัตสันสังเกตุสักนิดก็คงพอรู้ว่าคนนอนหลับจะหายใจสม่ำเสมอกว่านี้ ตอนนี้นอกจากคนในผ้าห่มจะหายใจไม่สม่ำเสมอแล้ว เขายังรู้สึกใจเต้นในจังหวะแปลกๆอีกด้วย
          คนในผ้าห่มแอบยิ้มกับตัวเองในความมืดของห้องนอน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #370 Sedius (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 21:25

    โอเคคุณพ่อโดนคุณอาจับยัดเข้าเฟรนโซนค้าาาา //ซับน้ำตา

    #370
    0
  2. #342 despasito (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 00:03
    ประโยคที่ว่าฉันไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย//ไม่เชอนายได้เต็มๆเลย555
    #342
    0
  3. #274 heechulnarak (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:24
    ฮาจอห์นลืมเป็ด 5555555
    #274
    0
  4. #138 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:54
    หวงหลานสุดๆ
    #138
    0
  5. #52 raining (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 16:26
    จอห์นเหมือนคุณแม่ขี้กังวลที่ลูกจะต้องไปออกค่ายเดินทางไกลยังไงยังงั้น 55555
    #52
    1
    • #52-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 18)
      29 สิงหาคม 2559 / 11:05
      ลูกอยู่บ้านกับลุง แต่ทำไมเตรียมของเยอะกว่าตัวเองไป ตจว.อีกก็ไม่รู้ 555555
      #52-1
  6. #51 Junior Prince LP (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 23:44
    "จอนห์นายไม่ใช่เพื่อนฉัน แต่นายเป็นแม่ของลูกฉันนนนนน" เชอร์ล็อค(ไม่ได้)กล่าวเสียงกล้อง

    ปล.มโนมาแหลก 5555
    #51
    1
    • #51-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 18)
      29 สิงหาคม 2559 / 11:05
      5555555 เรามามโนไปด้ายกานนนน
      #51-1
  7. #50 Kyoya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 16:31
    จอห์นมีความเป็นคุณแม่สูงมกเลยค่ะ~หุ หุ
    #50
    1
    • #50-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 18)
      29 สิงหาคม 2559 / 11:06
      ส่วนพ่อก็ไม่ทำไรเล้ยยย ให้แม่ เอ้ย ! ให้จอห์น ทำอยู่คนเดียว พ่อชิวมากกกก 5555
      #50-1