[FanFic. Sherlock BBC] [Johnlock] Unspoken

ตอนที่ 17 : Unspoken ตอนที่ 15 : Mycroft And Lestrade = Mystrade

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    31 ต.ค. 59

           "เชอร์ล็อค เบาๆสิ ชั้นเจ็บนะ ทำเบาๆหน่อย" เสียงจอห์นดังขึ้นมาจากห้องรับแขกชั้นบน เลสเตรดผู้มาเยือนถึงกับชะงักตรงหน้าประตูบ้านเมื่อได้ยินจอห์นร้องด้วยความเจ็บแบบนั้น
            "อยู่เฉยๆสิจอห์น เพราะนายยุกยิกนั่นแหละเลยเจ็บ" เสียงของเชอร์ล็อคดังขึ้นต่อมา "อย่าขยับหนีด้วย เดี๋ยวไม่เสร็จนะ"
            "ก็นายทำเจ็บ" จอห์นร้องอีกครั้ง
            "ตอนครั้งแรกนายก็บอกว่าเจ็บ ครั้งนี้ยังเจ็บอีกหรอ" เชอร์ล็อคพูด "จะเสร็จแล้ว"


            "ทำอะไรกันน่ะ" เลสเตรดพูดขึ้นทันทีที่ก้าวขาเข้ามาในห้องรับแขก สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มสองคนที่กำลังทำบางอย่างกันอยู่บนพื้นในห้องรับแขก
            "เสร็จแล้ว" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงพอใจ
            "3.46 นาที จ้ะ" คุณนายฮัตสันพูดแล้วกดปุ่มหยุดนาฬิกาในมือของตนเอง
            "โหย กว่าจะเสร็จ" จอห์นบ่นแล้วสะบัดข้อมือตัวเองเบาๆแล้วลุกขึ้นยืน
            "ช้ากว่าเดิมไป 0.34 วินาที พรุ่งนี้ต้องทำให้เร็วกว่านี้นะจอห์น" เชอร์ล็อคพูดแล้วม้วนเชือกไนล่อนในมือ
            "ไม่ทำแล้ว มันเจ็บนะเข้าใจมั้ย" จอห์นบ่นอีกครั้ง
            "แล้วนายจะให้ชั้นทำกับคุณนายฮัตสันหรือเชอร์ลินหรือไง" เชอร์ล็อคถาม

            "คือ...พวกนายทำอะไรกัน" เลสเตรดทำหน้าสงสัย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆว่าไม่ใช่อะไรอย่างที่ตัวเองคิด
            "ทดลองแก้เชือกเวลาตัวประกันถูกมัด" เชอร์ล็อคพูด "บ้านชั้นมีเด็กเล็ก ชั้นกับจอห์นไม่ทำอะไรอย่างที่นายคิดในห้องรับแขกหรอกนะ"
            "เราจะไม่ทำอะไรอย่างที่เกร็กคิดต่างหากเชอร์ล็อค ไม่ทำในทุกๆที่ไม่ใช่แค่ห้องรับแขก" จอห์นพูดแก้
            "แล้วชั้นกำลังคิดอะไร?" เลสเตรดชี้นิ้วไปที่ตัวเอง "นี่ชั้นกำลังคิดอะไร ไม่เห็นรู้ตัวเลย"
            "ในหัวของนายคิดเสียงดังมาก" เชอร์ล็อคพูดแล้วยื่นเชือกคืนให้คุณนายฮัตสัน "ขอบคุณที่ให้ยืมครับ"
             "ลุงเกร็ก..." เชอร์ลินร้องขึ้นอย่างดีใจเมื่อเดินออกมาจากห้องนอน "คิดถึงจังเลยค่ะ" เชอร์ลินรีบวิ่งมาหาคนที่มาใหม่
             "อรุณสวัสดิ์หลานสาวคนสวยของลุง" เลสเตรดยีผมหลานสาวเบาๆ
             "คิดถึงอะไรขนาดนั้นน่ะเชอร์ลิน พึ่งเจอกันเมื่อวันก่อนเอง" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงไม่พอใจเล็กน้อย "แล้วนี่นายมาทำอะไร วันอาทิตย์ชั้นไม่รับงานนะ มันเป็นเวลาของครอบครัว"
             "ก็แค่มาเยี่ยมเพื่อน มาเยี่ยมหลานไม่ได้หรือยังไง"
             เชอร์ล็อคไม่พูดอะไร แต่ก็ยังคงทำหน้าไม่พอใจอย่างเดิม หึ!!! มาเยี่ยมเพื่อนงั้นหรือ? อย่าให้รู้ว่าแอบมาแย่งเชอร์ลินไปจากเขาอย่างที่มายครอฟทำก็แล้วกัน
             พวกยังไม่มีลูกเป็นของตัวเองนี่ไว้ใจไม่ค่อยได้ !


             "ทานอะไรมาหรือยังคะ สนใจรับอาหารเช้ามั้ยคะคุณสารวัตร" คุณนายฮัตสันพูดหลังนำเชือกไปเก็บในห้องครัว
             "ไม่ต้องหรอกครับ เขาทานมาแล้ว อาหารเช้าชุดใหญ่จากคณะรัฐบาล" เชอร์ล็อคพูด
             "รัฐบาล?" จอห์นขมวดคิ้วสงสัยก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ของตนเองแล้วให้เชอร์ลินปีนขึ้นมานั่งตักอย่างที่เคยทำเป็นปกติ "รัฐบาลจะเลี้ยงข้าวนายทำไม"
              "เขาเลี้ยงทั้งแผนกนั่นแหละ เป็นการขอบคุณที่เป็นหน่วยคุ้มกันให้รัฐบาลในพิธีเปิดโอลิมปิค" เลสเตรดตอบ
               "เออใช่ ชั้นสงสัยว่าทำไมเขาถึงให้แผนกสืบสวนเป็นคนคุ้มกันล่ะ ทำไมไม่ใช้ตำรวจท้องที่ หรือตำรวจนอกเครื่องแบบอะไรแบบนั้น" จอห์นพูดขณะใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมของหลานรักเบาๆ
               "เขาบอกว่าคนไม่พอ เลยทำเรื่องขอคนเพิ่มจากแผนกชั้น" เลสเตรดตอบ
               "เขาระบุชื่อมาเลยสินะว่าต้องการใครบ้าง" เชอร์ล็อคถามแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเอง
              "อ่า ใช่ เขาระบุมาในเอกสารราชการเลยว่าต้องการใครบ้าง"
               "หึ!!" เชอร์ล็อคหัวเราะในลำคอเบาๆด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่
                นี่กะจะใช้หน้าที่การงานต้อนเพื่อนของเขาให้เข้าทางตัวเองให้ได้เลยสินะ.....
                
                "คุณพ่อขา โทรหาลุงไมค์ให้เชอร์ลินหน่อยได้ไหมคะ" เชอร์ลินถาม
                "โทรหากันทำไมตอนเช้าๆแบบนี้นะเชอร์ลิน" เชอร์ล็อคบ่น
                "ก็เชอร์ลินคิดถึงลุงไมค์นี่คะ"
                "เชอร์ลินคิดถึงคนอื่นไปทั่วเลย พ่อไม่ชอบเลยนะ" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
                 "คุณพ่องอนแล้วล่ะเชอร์ลิน" จอห์นพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
                 เชอร์ลินรีบกระโดดลงจากตักของจอห์น แล้วปีนขึ้นไปนั่งตักของผู้เป็นพ่อแทน "คุณพ่องอนเชอร์ลินหรอคะ"
                 "เชอร์ลินคิดถึงคนอื่นมากกว่าพ่อ" เชอร์ล็อคตอบ
                  "แต่เชอร์ลินรักคุณพ่อนะคะ" เชอร์ลินกอดเชอร์ล็อคด้วยแขนเล็กๆของตัวเอง "ลุงไมค์อยู่บ้านคนเดียว เชอร์ลินกลัวลุงไมค์จะเหงาค่ะ"
                 "เห็นมั้ย เชอร์ลินห่วงลุงไมค์มากกว่าพ่ออีก"
                 "ถ้าคุณพ่อไม่พอใจ เชอร์ลินให้อาจอห์นโทรหาก็ได้ค่ะ" เชอร์ลินปล่อยแขนที่กอดเชอร์ล็อค ก่อนจะเอาแขนเล็กๆกอดอกตัวเอง แล้วหันหน้าหนี
                 เชอร์ล็อคเห็นว่าลูกสาวเริ่มจะงอน เขารีบเอาแขนข้างหนึ่งโอบเอวของคนตัวเล็ก ส่วนมืออีกข้างหนึ่งรีบล้วงเข้าไปในเสื้อสูทสีดำของตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
                 "ก็ได้ๆ พ่อโทรหาลุงไมค์ให้เชอร์ลินก็ได้" เชอร์ล็อคกดโทรศัพท์มือถือหาเบอร์ที่จำได้ดีแม้ว่าจะไม่ค่อยได้โทรหากัน "อย่างอนพ่อสิเชอร์ลิน"
                  เชอร์ลินรับโทรศัพท์มือถือมาจากเชอร์ล็อค แล้วจุ๊บแก้มผู้เป็นพ่อเบาๆ "เชอร์ลินไม่ได้งอนคุณพ่อซะหน่อย คุณพ่อใจดี เชอร์ลินไม่งอนค่ะ"
                เห้อ....นี่เขางอนลูกได้แค่ 5 วินาทีเองมั้ง พอลูกงอนกลับทำไมเขาต้องมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูกด้วยเนี่ยะ
                 เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ ห้ามให้คนภายนอกรู้เด็ดขาดว่าเชอร์ล็อค โฮมส์กลัวลูกตัวเองงอน


                "ว่ายังไง เด็กดีของลุง" เสียงมายครอฟดังมาจากในโทรศัพท์มือถือ
                "ลุงไมค์เก่งจังเลย ลุงไมค์รู้ได้ยังไงคะว่าเป็นเชอร์ลินไม่ใช่คุณพ่อ"
                "เพราะลุงรู้ว่าเชอร์ลินคิดถึงลุงแล้วจะโทรมาหาน่ะสิ" 
                "ใช่ค่ะ เชอร์ลินคิดถึงลุงไมค์มากๆเลย" เชอร์ลินตอบ "เมื่อไหร่ลุงไมค์จะพาเชอร์ลินไปทานเค้กที่ร้านนั้นอีกคะ"
                เสียงหัวเราะของมายครอฟดังมาจากในมือถือ เชอร์ล็อค จอห์นและเลสเตรดก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
                ที่บอกว่าคิดถึงเพราะอยากให้มายครอฟพาไปกินเค้กสินะ

                 เชอร์ลินเอามือถือออกจากข้างหู แล้วจิ้มหน้าจอมือถือ 2-3 ครั้ง "ลุงไมค์ขา ลุงไมค์เห็นเชอร์ลินมั้ยคะ" เชอร์ลินยกมือขึ้นโบกไปมาที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือหลังจากเปิดเป็น Video Call
                 "เห็นสิ เห็นแก้มยุ้ยๆของหลานลุงชัดเจนเลย" มายครอฟตอบ
                "ลุงไมค์จำลุงเกร็กได้มั้ยคะ ที่เคยเจอที่งานโอลิมปิค วันนี้ลุงเกร็กมาหาเชอร์ลินด้วยค่ะ" เชอร์ลินพูดแล้ววิ่งไปหาเลสเตรดที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "นี่ไง นี่ลุงเกร็ก จำได้มั้ยคะลุงไมค์"
                เชอร์ลินพูดแล้วยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปใกล้ๆกับใบหน้าของเลสเตรด
               "สวัสดีครับ" มายครอฟทักเสียงเรียบๆ
               "เอ่อ....สวัสดีครับ" เลสเตรดตอบกลับ
               "สบายดีใช่มั้ยครับ" มายครอฟถาม
               "เอ่อ....สบายดีครับ" เลสเตรดตอบ "ขอบคุณที่ถามครับ"
               "เชอร์ลินปิด Video Call แล้วคุยกับลุงหน่อยสิ" มายครอฟพูด
                เชอร์ล็อคทำตามที่ลุงของตนเองบอก แล้วเอาโทรศัพท์แนบหู คุยกับมายครอฟอยู่ 4-5 ประโยค ก่อนจะยิ้มด้วยใบหน้าดีใจ แล้วกดวางโทรศัพท์ไป
                "ได้รับค่าจ้างมาเท่าไหร่เชอร์ลิน" เชอร์ล็อคถามลูกสาวขณะเก็บมือถือเข้าไปในสูทเช่นเดิม
                "ค่าจ้างคืออะไรคะ" เชอร์ลินเอียงคอถาม
                "ค่าจ้างคือเราทำงานให้เขา แล้วเขาจ่ายเงินให้เราเป็นการตอบแทน" เชอร์ล็อคอธิบายลูกสาว
                "เชอร์ลินยังเด็กอยู่ เชอร์ลินยังไม่ได้ทำงานเลยไม่ได้รับค่าจ้างค่ะ" เชอร์ลินพูด "เมื่อกี้ลุงไมค์บอกว่าจะพาเชอร์ลินไปทานเค้กร้านนั้นด้วยค่ะคุณพ่อ ลุงไมค์บอกว่าเชอร์ลินเป็นเด็กดี ลุงไมค์จะพาไปทานพรุ่งนี้เย็นเลย" เชอร์ลินพูดด้วยเสียงดีใจสุดขีด
                 นี่แหละเขาเรียกว่าค่าจ้าง มายครอฟแอบจ้างเชอร์ลินด้วยเค้ก !!!


                 "จอห์น นายเห็นข่าวหมาตัวใหญ่ที่คลาดิฟฟ์มั้ย ที่มันดังอยู่ในอินเตอร์เน็ตตอนนี้น่ะ" เลสเตรดคุยกับจอห์น
                 "อ่า....ไม่เห็นนะ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาตามอ่านข่าวในอินเตอร์เน็ตเท่าไหร่ ทำไมหรือ" จอห์นตอบ
                  "มีผู้ชายคนหนึ่ง เขาเขียนในบล็อคว่ามีหมาตัวใหญ่กว่าหมีเข้ามาในบ้านเขาตอนกลางคืน" เลสเตรดเล่า 
                  "หมีหรือเปล่า ที่คลาดิฟฟ์มีหมีนะ" จอห์นพูด
                  "ตอนแรกชั้นก็คิดว่าหมี แต่ผู้ชายคนนี้เอารูปรอยเท้าของสัตว์ตัวนั้นลงในเว็บด้วยนะ รอยเท้ามันคือรอยเท้าหมา มีขนาดใหญ่เท่าไม้บรรทัดเลย" เลสเตรดพูด
                 "น่าสนใจดีนี่" เชอร์ล็อคพูดขึ้น
                 "นายจะไปดูรึไง" จอห์นถาม
                 "มันประจวบเหมาะกับที่เราได้รับอีเมลล์จากเด็กคนนั้น เด็กเป็นลูกสาวนักวิทยาศาสตร์ที่บอกว่าบลูเบลล์หายไป" เชอร์ล็อคพูด
                 "นายบอกว่าอีเมลล์ป่วน เลยไม่สนใจเพราะบลูเบลล์คือตัวอะไรก็ไม่รู้"
                 "บลูเบลล์เป็นกระต่ายค่ะ เป็นกระต่ายในการ์ตูนที่เคยดูที่โรงเรียน" เชอร์ลินพูด "เพื่อนๆของเชอร์ลินมีคนเลี้ยงกระต่ายชื่อบลูเบลล์ตั้งหลายคน"
                 สงสัยบลูเบลล์จะเป็นชื่อยอดนิยมในหมู่เด็กอนุบาล....
                 เชอร์ล็อคจูบเส้นผมสีดำของลูกสาวด้วยความรัก นี่เชอร์ลินเริ่มจะทำหน้าที่ลูกสาวนักสืบได้ตั้งแต่อายุ 4 ขวบเลยสินะ
                 "กระต่ายของลูกสาวนักวิทยาศาสตร์หายไป พร้อมๆกับมีข่าวว่ามีหมาตัวใหญ่กว่าหมีออกมาเพ่นพ่านตอนกลางคืน ชั้นว่ามันน่าสนใจดีนะ" เชอร์ล็อคพูด "ป่านนี้กระต่ายตัวนั้นคงกลายเป็นสัตว์ในห้องทดลองแล้วมั้ง หมาตัวนั้นก็คงเป็ยสัตว์ที่ผิดพลาดจากการทดลองอะไรแบบนั้น"
                  "อย่าบอกนะว่านายจะไปสืบคดีนี้" เลสเตรดถาม
                  "ใช่ ชั้นจะไป" เชอร์ล็อคตอบ
                  "แต่นั่นมันที่คลาดิฟฟ์นะ ห่างจากลอนดอนตั้ง 200 กว่ากิโล ขับรถก็ตั้ง 3 ชั่วโมงได้มั้ง" จอห์นพูด
                  "ลางานเลยจอห์น นายต้องไปคลาดิฟฟ์กับชั้น 2-3 วัน"
                  "2-3 วัน?" จอห์นถาม "แล้วเชอร์ลินจะอยู่กับใคร นายจะให้เด็กอยู่กับหญิงชรา 2 คนไม่ได้นะ"
                  "เดี๋ยวเอาไปฝากมายครอฟไว้ก็ได้ รายนั้นคงเต็มใจเลี้ยงให้เต็มที่" เชอร์ล็อคพูด แล้วหันไปหาเลสเตรด "พรุ่งนี้หลัง 4 โมงเย็นว่างมั้ยเลสเตรด"
                  "อ่า...ชั้นหรอ?" เลสเตรดถาม "หลัง 4 โมงเย็นก็ว่างนะ"
                  "นายไปรับเชอร์ลินที่โรงเรียน แล้วไปส่งที่บ้านพี่ชายชั้นหน่อยแล้วกัน"
                  "ห้ะ??? ทำไมต้องเป็นชั้น" เลสเตรดถาม
                  "ก็ชั้นจะรีบไปตั้งแต่ตอนบ่ายๆเลย ไปถึงจะได้ไม่ค่ำมาก ถ้าชั้นรอรับเชอร์ลินก่อน ก็คงไปถึงตอนค่ำพอดี"
                  "ให้คนของพี่ชายนายมารับสิ มีตั้งเยอะตั้งแยะ"
                  "ชั้นไม่ไว้ใจคนอื่น" เชอร์ล็อคพูดด้วยเสียงจริงจัง "นายเป็นเพื่อนชั้น ชั้นไว้ใจนาย"
                   เลสเตรดถอนหายใจ เล่นเอาคำว่าเพื่อนมาอ้างขนาดนี้ เขาจะปฏิเสธได้ยังไง "โอเค ชั้นจะไปรับให้ นายบอกที่อยู่มาก็แล้วกัน"
                    "ได้ เดี๋ยวชั้นจะบอกโรงเรียนไว้ว่านายจะเป็นคนไปรับ" เชอร์ล็อคยิ้มพอใจ
                    "นี่ใครจะจ่ายค่าจ้างให้เราเนี่ย ชั้นต้องลางานเลยนะ หรือเด็กที่เป็นลูกสาวนักวิทยาศาตร์จะจ่ายค่าจ้างให้เรา" จอห์นถาม
                    "มีสิ มีคนจ่ายให้แน่" เชอร์ล็อคยิ้มขณะมองหน้าลูกสาว
                     "เชอร์ลินไม่มีเงินจ่ายนะคะ" เชอร์ลินพูดด้วยความไร้เดียงสา
                     เชอร์ล็อคยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร แน่นอนว่าคนที่มีเงินจ่ายไม่ใช่เชอร์ลินอยู่แล้ว คนที่มีเงินจ่ายและพร้อมจะจ่ายให้แน่ๆคือคนขี้เก๊กที่ชอบติดสินบนลูกสาวของเขาด้วยเค้กต่างหากล่ะ






******************************



หลายคนงง...เอ๊ะทำไมชื่อตอนมันแปลกๆ ใช่แล้ว!!!  เรื่องของพี่มายครอฟกับสารวัตรเลสเตรดมาแล้วจ้าาาา เป็น side story นะคะ ไม่ใช่ภาคต่อ ไม่ได้เขียนแยก แต่มันเกี่ยวข้องกันนนนน อย่างเช่นตอนงานโอลิมปิคที่เชอร์ล็อคกับจอห์นมัวแต่จับคนร้ายอยู่ข้างนอก คนในงานอย่างพี่มายครอฟและสารวัตรทำอะไรบ้าง อย่าลืมไปกด fav.กันเยอะๆนะคะ จุ๊บๆ : )




Keep An Eye On You

The Unspoken' s side story



กดที่แบนเนอร์ได้เลยค่ะ : )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

385 ความคิดเห็น

  1. #305 Rannaree Rannaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:38
    แงง ชอบตอนเริ่มมาก ใครได้ยินแบบนั้นแล้วจะไม่คิดไปไกลบ้างล่ะคะ!?
    #305
    0
  2. #273 heechulnarak (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 20:11
    ร้ายทั้งพ่อทั้งลูกคะ พ่อจะแอบไปเที่ยวสองต่อสอง และ ยังชงคู่พี่ชาย 5555555 ร้ายกาจ
    #273
    0
  3. #137 Rainbow_Jang (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:44
    เชอร์ล็อกต้องรู้อ่ะรัยแน่ๆ
    #137
    0
  4. #49 raining (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 00:53
    เอ่อเราขอติอะไรนิดนึงนะคะ
    ไม่แน่ใจว่าตั้งใจวางพลอตมาแบบนี้แต่แรกหรือเปล่า
    แต่เราคิดว่าการวางพลอตที่อิงเรื่องหลักมาไปทำให้เรื่องมันเฉื่อยและเดาทางง่ายไปหน่อยนะคะ
    พอเห็นพลอตเรื่องหมาป่ามานี่เราเดาทางเรื่องได้เลยว่าเนื้อเรื่องมันจะเป็นแบบไหน ทำให้ความอยากติดตามตอนต่อไปมันลดลงมาก
    คือเหตุผลที่เรากดติดตามเรื่องนี้เพราะพล็อตหลักเกี่ยวกับตัวเด็กน่าสนใจมากๆนะ แต่กลายเป็นว่าเชอร์ลินไม่ค่อยมีบทบาทกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่เท่าไหร่เลยอ่ะค่ะ
    แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราก็เคารพในตัวคนแต่งนะคะ หากคิดว่าแบบนี้ดีแล้วและไม่ต้องการเปลี่ยนแนวทางเราก็ยังพร้อมที่จะรออ่านต่อค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 สิงหาคม 2559 / 01:17
    #49
    3
    • #49-2 raining(จากตอนที่ 17)
      24 สิงหาคม 2559 / 11:34
      ยังรออ่านและติดตามอยู่น้า ถึงช่วงนี้เราจะงานยุ่งๆจนบางทีก็ลืมไปบ้างก็เถอะ ;____;
      อ่อถ้าอยากให้มันเกี่ยวกับคดีแล้วนึกไม่ค่อยออกยังไงลองเอาคดีจากฉบับนิยายมาดัดแปลงดูก็ได้นะ เราว่ามันจะดูน่าตื่นเต้นกว่า
      #49-2
    • #49-3 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 17)
      24 สิงหาคม 2559 / 15:18
      สงสัยคงต้องตัดส่วนของการสืบสวนทิ้งหมด เราไม่ถนัดจริงๆด้วย ทำนิยายกร่อยหมดเลย T^T
      #49-3
  5. #48 Junior Prince LP (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 02:12
    สงสาร สารวัตรเก็กจริงๆ ตามใจทั้งแต่พี่ยันน้องห้าๆๆๆ
    #48
    1
    • #48-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 17)
      23 สิงหาคม 2559 / 05:32
      555555 พี่น้องคู่นี้นี่เอาแต่ใจจริงๆ



      อย่าลืมไป fav.เรื่องของพี่ไมค์กับสารวัตรนะค๊า : )
      #48-1
  6. #47 ELIZA_BEAU (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 07:38
    มีความมายเสตรดดด555>< ตามไปเฟบให้คุณพี่กับคุณสารวัตรด่วนๆ
    #47
    1
    • #47-1 MaleeHaveACat(จากตอนที่ 17)
      22 สิงหาคม 2559 / 08:12
      บางทีก็สงสัยว่าจะเขียน 2 เรื่องพร้อมกันไหวไหมมม 5555
      #47-1