DOYOUNG X YOU || I'm just chanee ka

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : You in my memory [ ll ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    11 ต.ค. 63









6.00AM.



"แม่คะๆ!" ร่างของเด็กสาวตัวน้อยๆรีบวิ่งไปหาแม่ของเธอทันทีก่อนจะส่งยิ้มแป้นให้กับคนเป็นแม่


"มีอะไรจ๊ะ ทำไมวันนี้ลูกสาวแม่ยิ้มแป้นมาเชียว" คนเป็นแม่ส่งยิ้มให้เธอก่อนจะก้มตัวมาลูบหัวคนเป็นลูกสองสามที


"แม่~หนูๆๆ มีเพื่อนแล้วน้าาา"ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดีใจสุดๆคนเป็นแม่ได้ยินก็ได้แต่ยิ้มน้อยๆ เธอสงสารลูกเสมอที่โดนคนอื่นไม่ชอบ แต่เธอทำได้แค่ปลอบเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ

"ใครล่ะคะ?ไหนเล่าให้แม่ฟังหน่อยซิ"


"เค้าชื่อโดยองค่ะ เค้านิสัยดีมากๆเลย เมื่อวานแม่เค้ามาส่งหนูที่บ้านด้วยนะ" เด็กสาวพูดไปยิ้มไป "แล้วก็หนูให้เบอร์บ้านเค้าไปด้วยเพราะเค้าไม่ใช่คนที่นี่"


เด็กสาวยู่ปากเพราะคิดว่าคงเสียดายมากแน่ๆถ้าเค้ากลับไปในเมือง เธอคงไม่ได้เจอเค้าอีกแน่ๆ


"อืมม..เสียดายใช่มั้ย(ชื่อคุณ)"


"ใช่ค่ะ..หนูอยากเป็นเพื่อนเค้านานๆ" ร่างเล็กพยักหน้าน้อยๆ "เพราะ..เค้าเป็นเพื่อนคนแรกของหนู.."


"..." น้ำเสียงของคนเป็นลูกทำใจของคนเป็นแม่เจ็บปวดไม่น้อย เธอทำได้แค่ยิ้มแห้งๆให้ลูกเท่านั้น


"แล้ว..วันนี้วันหยุดเราจะไปไหนกันดีคะ(ชื่อคุณ)!^^" แม่ส่งยิ้มให้ ปกติแม่จะพาเด็กหญิงไปเที่ยวทุกๆวันหยุดเพื่อชดเชยในวันปกติที่แทบไม่ได้เจอกันเลย ถึงแม้คนเป็นแม่จะเป็นคนบ้างาน แต่เธอก็จะไม่ยอมให้หน้าที่ความเป็นแม่ของเธอต้องลดลงเด็ดขาด เพราะเธอรู้ว่าลูกสาวของเธอต้องแบกรับอะไรไว้มากแค่ไหน ดังนั้นเธอเลยอยากเป็นแม่ที่ดีที่สุดให้กับลูก


"ไปร้านพี่วอนโฮกันค่ะ!หนูอยากไปกินโกโก้อีก มันอร่อยมั่กๆเลยค่ะแม่"


"โอเคๆได้จ่ะ งั้นหนูไปอาบน้ำแต่งตัวเนอะ เดี๋ยวแม่พาไป โอเคมั้ยคะ?"


"เย้~โอเคค่ะ!"















"ว้าวว~พี่วอนโฮนี่ทำเค้กน่ากินอีกแล้วนะคะเนี่ยย" เด็กสาวอุทานทันทีที่เข้าถึงร้านเพราะเห็นเค้กสวยๆวางอยู่ในตู้กระจกมากมาย


"ฮ่าๆ อยู่แล้วสิคะ(ชื่อคุณ)ก็พี่เก่งถูกมั้ย" ผู้ชายตรงหน้ายิ้มขำเล็กน้อย "อยากกินอะไรสั่งเลยนะ เดี๋ยวพี่ลดให้ในฐานะ(ชื่อคุณ)เป็นเด็กน่ารัก โอเคนะ?"


"น่ารักแต่เพื่อนๆไม่ชอบหนูสักคนนี่" เด็กหญิงยู่ปากเพราะนึกน้อยใจนิดๆก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง "ได้เลยค่ะพี่วอนโฮ! หนูจะสั่งให้ร้านเจ๊งไปเลยย"


"ใจเย็นนะอิหนูฮ่าๆ"


"ฮ่ะๆ งั้นหนูเอาเค้กวนิลาสตอเบอรี่แล้วก็โกโก้เพิ่มวิปครีมแก้วนึงค่ะ^^"


"น้าเอาชาเขียวปั่นหวานน้อยแล้วก็พุดดิ้งไอศกรีมนะจ๊ะ" แม่พูด


"ได้ครับคุณน้า ไปนั่งรอสักครู่นะครับ"


"ป่ะ! ไปนั่งกันค่ะลูก" 


"ค่ะะ!^^" พูดจบเด็กหญิงก็ปีนไปนั่งเกาอี้ทันที


เด็กหญิงทอดสายตามองออกไปที่นอกกระจกร้านก่อนจะไปสะดุดตากับผู้เข้าใหม่


"โดยอง" ร่างเล็กพูดทักคนเข้าใหม่ก่อนที่เด็กชายจะหันมาสบตาเธอ


"(ชื่อคุณ)นี่นาา" เด็กชายส่งยิ้มทักทา


"อ้าว หนู(ชื่อคุณ)มาทานเค้กหรอจ๊ะเนี่ย" แม่เด็กชายทักขึ้น "พอดีเลย งั้นให้โดยองนั่งกับหนูได้มั้ยจ๊ะพอดีน้าต้องไปกินข้าวร้านข้างๆน่ะ โดยองเค้าไม่อยากกินข้าว ก็เลยต้องพาเค้ามาร้านข้างๆป่านนี้พ่อกับน้องต้องรอแน่ๆ"


"ได้เลยค่ะคุณน้า"เด็กหญิงยิ้มรับ


เด็กชายปีนขึ้นนั่งเก้าอี้ข้างๆอีกคน "ไม่ต้องห่วงนะครับม๊า ผมจะไม่ดื้อไม่ซนเลย~"


"ให้จริงเถอะโดยองง~"แม่พูดพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย


"(ชื่อคุณ)นี่เค้กจ่ะลูก" แม่เด็กหญิงพูดพร้อมกับเอาเค้กและโกโก้ของลูกสาวมาวางให้ "อ้าว..แล้วนี่ใครล่ะจ๊ะ"


"โดยองค่ะแม่ เพื่อนที่หนูบอกไง^^"


"อ๋ออ~" แม่เด็กหญิงมองสำรวจเด็กชาย "ว้า หล่อเชียวนะลูก โตไปหนูต้องหล่อมากแน่ๆ"


"แหะๆ ขอบคุณครับคุณแม่(ชื่อคุณ)" เด็กชายยิ้มรับด้วยความเขินอายเล็กน้อย


"สวัสดีค่ะแม่น้อง(ชื่อคุณ)"แม่เด็กชายยิ้มทักทายเธอ


"แม่โดยองสินะคะ ขอบคุณที่เมื่อวานมาส่ง(ชื่อคุณ)ให้นะคะ รบกวนแย่เลย"


"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ไม่ได้รบกวนอะไรด้วย อีกอย่างน้องก็ยังเล็กกลับคนเดียวดึกๆดื่นๆลำบากแย่" แม่เด็กชายรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที "แล้วโดยองจะกินอะไรลูกเดี๋ยวม๊าไปสั่งให้"


"เอาชีสเค้กบลูเบอร์รี่โยเกิร์ตครับแล้วก็น้ำ.." เด็กชายเงียบไปสักพักก่อนจะเหลือบมองของที่เด็กหญิงสั่ง "โกโก้วิปครับ^^"


"โอเคจ่ะ เดี๋ยวม๊าไปสั่งให้ แต่ไปเอาเองนะจ๊ะ ม๊าต้องรีบไป"


"ค้าบบบ"


แม่เด็กชายเดินไปสั่งเค้กเสร็จก็ได้เดินออกไปร้านอาหารข้างๆ


เด็กหญิงเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆเล็กน้อยก่อนจะหันมาตักเค้กเข้าปาก


เด็กชายเหลือบมองเธอกิน เด็กหญิงนิ่วหน้างงก่อนจะหันไปมองก่อนจะตักเค้กจ่อปากเด็กชาย


"อยากกินใช่ม้า อ้าปากสิ" เด็กหญิงส่งยิ้มก่อนจะเขย่าช้อนน้อยๆให้เด็กชายอ้าปาก


"ไม่ได้อยากกินของเธอสักหน่อย แค่.."


"แค่?"


"ช่างมันเถอะ" เด็กชายพูดพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่น


"โอเค ไม่กินก็ไม่กิน" เธอพูดแล้วเอาหันช้อนเค้กมาป้อนเข้าปากตัวเองต่อ


"ชีสเค้กกับโกโก้ได้แล้วครับ" 


"ของนายน่ะโดยอง ไปเอาสิ"เด็กหญิงหันไปพูดกับคนข้างๆ


"อื้มๆไปแล้วค้าบ" เด็กชายขานรับก่อนจะลงจากเก้าอี้แล้วไปรับของหวานของตัวเองมาวางบนโต๊ะ


"นายชอบกินโกโก้เหมือนกันหรอ" เด็กหญิงหันไปถามเพราะเห็นว่าเด็กชายก็สั่งโกโก้เหมือนกัน


"ไม่อ่ะ.." อีกคนส่ายหน้าช้าๆแล้วใช้หลอดคนแก้ววนไปวนมาไม่ยอมดื่มสักที


"อ้าว แล้วสั่งมาทำไม"


"ก็ไม่รู้ว่าจะกินอะไรน่ะ ก็เลยสั่งตามเธอ" เด็กชายพูดพร้อมกับมองแก้วโกโก้ของอีกคน


"แล้ว มีอะไรที่ชอบมากกว่าโกโก้มั้ย"


"อืมม..ชาเขียวมั้ง"


"แล้วทำไมไม่สั่งเล่า~" เด็กหญิงล่ะไม่เข้าใจคนข้างๆสักเท่าไหร่นัก ชอบอะไรทำไมไม่สั่ง แปลกคนชะมัด


"ชั่งมันเถอะน่าา กินๆไปเลยเธอน่ะ" เด็กชายหันมาบอกพร้อมกับชี้ไปที่เค้กของเด็กหญิง เชิงให้กินต่อสักที


"คราวหลังก็ส-..อุ๊บ!" เธอพูดไม่ทันขาดคำเค้กคำโตก็เข้าปากเธอทันที เป็นฝีมือของเด็กชายข้างๆนั่นเองที่ใช้ช้อนตักเค้กแล้วใส่ปากเธอ


"พูดมาก.." เด็กชายพูดพร้อมกับขำนิดๆ "กินๆไปเลยย"


"หยาา~นายนี่มันจริงๆเลยโดยอง" เด็กหญิงยู่ปากน้อยๆ "ฉันจะไปฟ้องแม่!"


"ไม่อาววว" เด็กชายตกใจรีบหันมามองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนทันที "ของโทษค้าบ(ชื่อคุณ)ห้ามฟ้องแม่ฉันนะ แม่เธอด้วยนะๆ"


"อื้ม ไม่ฟ้องก็ดะ" เธอยิ้มน้อยๆก่อนจะหันมาสนใจเค้กตรงหน้าอีกครั้ง "กินเถอะๆ"


"ค้าบบ" เด็กชายรับคำก่อนจะหันมากินเค้กของตัวเอง













ผ่านไปได้หลายสิบนาทีก่อนที่หญิงวัยกลางคนผู้เป็นแม่ของเด็กชายจะเดินเข้ามาในร้าน


"กินเสร็จรึยังโดยองลูก" คนเป็นแม่เอ่ยขึ้น


"เสร็จแล้วค้าบ"


"ไม่ได้ก่อกวนอะไรหนู(ชื่อคุณ)ใช่มั้ยจ๊ะ?" แม่เด็กชายพูดกับเด็กหญิงก่อนจะมองหน้าคนเป็นลูกและหรี่ตามองลูกอย่างจับผิด


"..." เด็กหญิงได้แต่นั่งเงียบก่อนที่สายตาเว้าวอนของเด็กชายจะมองมาทางเธอเป็นเชิงว่าไม่อยากให้เธอบอก "ไม่ค่ะ^^ไม่ได้ก่อกวนหนูเลย"


"อื้ม ดีแล้วล่ะ" คนเป็นแม่ยิ้มอย่างโล่งใจก่อนจะหันไปหาเด็กหญิงอีกครั้ง "นี่โดยองบอกหนูรึยังจ๊ะ?"


"บอก?อะไรหรอคะ?" เด็กหญิงเลิกคิ้ว ขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าเด็กชาย เรื่องอะไรกันนะ?


"คือว่า.." เด็กชายหันไปมองเธอก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย "พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแล้วอ่ะ"


"อ..อ้าว..จริงหรอคะเนี่ย" เด็กหญิงพูดขึ้นพร้อมกับความรู้สึกใจหาย "ไวจังเลยเนอะ พึ่งเจอกันเองแท้ๆ"


"อื้ม ขอโทษนะ(ชื่อคุณ)ไว้คราวหน้ามาเจอกันใหม่เนอะ^^ ฉันจะไม่ลืมเธอแน่ๆ" เด็กชายพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เด็กหญิง


"พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะแม่น้อง(ชื่อคุณ)" แม่เด็กชายเอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองแม่เด็กหญิง


"ว่างค่ะ" 


"แม่จ๋า~พาหนูไปส่งโดยองหน่อยจิ" เธอหันไปพูดกับคนเป็นแม่ก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอน คนเป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ


"พูดอะไรบ้าๆน่ะลูก รบกวนเค้าเปล่าๆ"


"งั้น..ไม่ไปก็ได้ค่ะ" เด็กหญิงหลุบตาต่ำลงก่อนจะทำสีหน้าเสียดาย


"ไม่รบกวนเลยครับ" เด็กชายพูด "ผมเองก็อยากลาเธอเหมือนกัน"


"ให้มาก็ได้นะคะ หนู(ชื่อคุณ)เองก็คงจะอยากลาโดยอง" แม่เด็กชายพูดสนับสนุนอีกแรง


"ไม่เป็นไรค่ะ..ถ้าคุณแม่ไม่ให้ก็ไม่เป็นไร" เด็กหญิงพูดแต่สายตาก็ยังคงเศร้าอยู่ดี


"อ่ะๆ ก็ได้จ่ะๆ" เพราะความสงสารคนเป็นลูกเธอจึงตกลงไปเพราะไหนๆเพื่อนคนแรกของลูกสาวต้องไป ลูกคงเสียใจไม่น้อย "ไฟท์บินตอนกี่โมงหรอคะ?"


"บ่ายโมงน่ะค่ะ" 


"โอเคค่ะ  งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาหนู(ชื่อคุณ)ไปนะคะ" คนเป็นแม่ยิ้ม


"ต้องมาให้ได้นะ(ชื่อคุณ)อ่า~" เด็กชายพูดพร้อมกับมองหน้าเด็กอีกคน


"อื้ม ฉันต้องไปอยู่แล้ววว" เธอยิ้ม "รอฉันด้วยแล้วกัน-3-"


"ฮ่าๆ รออยู่แล้ว"


"งั้นฉันกับโดยองลานะคะ พ่อกับน้องรอแล้ว ต้องรีบกลับไปเตรียมเสื้อผ้าด้วย" แม่เด็กชายพูดก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กหญิงและแม่


"ไปแล้วนะ(ชื่อคุณ)" เด็กชายพูด "ลานะครับคุณน้า^^"


"กลับดีๆน้าโดยอง" เธอยิ้มก่อนจะหันไปหาแม่เด็กชาย "ไปดีๆนะคะน้า"


"จ่ะ^^"


สิ้นเสียงพวกเขาก็เดินออกไปจากร้าน เด็กชายได้แต่หันมาโบกมือให้เด็กหญิงไม่หยุด เธอมองภาพนั้นก่อนจะหลุดขำออกมาเล็กน้อย


"ฮึๆ"


"เราเองน่ะก็กลับได้แล้ว" แม่เด็กหญิงหันมาสกิดคนเป็นลูกที่ยืนมองครอบครัวเด็กชายมาได้สักพักแล้ว เธอเองก็ดีใจไม่น้อยที่ลูกสาวได้มีเพื่อนสักที


"ค่าแม่~" เด็กหญิงขานรับ















วันถัดมา 11.00 am.



"เสร็จรึยังลูก" คนเป็นแม่เอ่ยขึ้นหลังจากที่รอลูกสาวมาได้สักพักใหญ่แล้ว "เดี๋ยวไม่ทันไปส่งเพื่อนนะ"


"เสร็จแล้วค่าา" เด็กหญิงพูดพร้อมกับรีบวิ่งมาหาคนเป็นแม่


"ป่ะ..ไปขึ้นรถกัน" เด็กหญิงรีบทำตามคำอย่างว่าง่ายแล้วเดินขึ้นรถไป




@ท่าอากาศยานนานาชาติมูอัน

(จังหวัดช็อลลาใต้ ประเทศเกาหลี)



"(ชื่อคุณ)ทางนี้~~" เสียงเด็กผู้ชายอันคุ้นเคยเรียกความสนใจของเด็กหญิงที่กำลังตามหาเด็กชาย ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งมาหาเด็กชายทันที ตามด้วยแม่ของเด็กหญิงที่เดินตามเธอมาอีกที


"แป๊บเดียวเองเนอะ รู้จักกันแค่สองสามวันเอง" เด็กหญิงเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกเสียดาย


"ไม่ต้องเสียดายหรอก เดี๋ยวฉันจะโทรไปหา" เด็กชายยิ้ม "แล้วก็..ตอนปิดเทอมถ้าฉันมาเยี่ยมปู่ย่าอีกฉันจะมาหาเธอ โอเคนะ!^^"


"อื้ม" เด็กหญิงพยักหน้ารับ


"ฉันมาเยี่ยมปู่ย่าทุกปิดเทอมอยู่แล้วเพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วง" เด็กชายพูดเพราะรู้ว่าเด็กหญิงเองคงไม่ค่อยเชื่อคำพูดเค้าเท่าไหร่นัก


"แล้ว..นี่ใครหรอ?" เธอพูดเพราะมีเด็กผู้ชายอีกคนวิ่งมายืนข้างๆเด็กชาย น่าจะอายุสักประมาณห้าขวบได้


"น้องชายฉันน่ะ ชื่อจุนกยู" 


"สวัสดีฮับพี่" คนเป็นน้องพูดกับเด็กหญิงก่อนจะมองหน้าอย่างสงสัยเล็กน้อย "พี่ชื่อไรนะฮะ?ผมจำไม่ได้ง่ะ"


"(ชื่อคุณ)ค้าบผม^^"


"ค้าบพี่(ชื่อคุณ)" น้องเด็กชายยิ้มกว้าง


แม่เด็กชายเดินมาเพราะเห็นเด็กหญิงและแม่ของเธอมายืนคุยอยู่ก่อนจะทักทายกันเล็กน้อยและหันไปหาลูกของตัวเอง


"ไปได้แล้วโดยองลูก เดี๋ยวจะไม่ทันเอานะ" 


"ค้าบบ" เด็กชายขานรับก่อนจะโบกมือลาเด็กหญิง "ไปแล้วนะ(ชื่อคุณ)ไว้เจอกัน" 


"อื้ม เดินทางปลอดภัยนะ" เด็กหญิงโบกมือตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
























..หลังจากวันนั้นเด็กชายก็โทรติดต่อเด็กหญิงมาตลอด อาทิตย์ละครั้งบ้าง เดือนละสองครั้งบ้าง และเด็กชายก็ทำตามสัญญาเสมอเพราะทุกปิดเทอมเด็กชายจะมาเล่นกับเธอเสมอ มันอาจจะดูแปลกๆที่เด็กที่เจอกันรู้จักกันแค่สามวันจะสามารถรักษามิตรภาพไว้ได้หลายปีรวมถึงยิ่งสนิทกันมากขึ้นไปอีก เธอยังคงสงสัยไม่น้อยว่าทำไมโดยองถึงต้องรักษาสัญญาต่อเธอทั้งๆที่มันก็ดูไม่ได้สำคัญอะไรมากด้วยซ้ำ แต่มันก็ทำให้เธอรู้สึกดีมากๆเพราะอย่างน้อยเพื่อนคนแรกของเธอก็ยังคงเป็นเพื่อนเธอได้ตลอดมาจนผ่านมาได้สี่ปี..




"ปู่ย่าฉันจะย้ายไปอยู่โซลแล้วนะ.." เด็กชายพูดอย่างเสียดาย ตอนนี้เขาเกรดหกแล้ว เป็นเพื่อนกับเด็กหญิงมาได้สี่ปีโดยประมาณ เวลาช่างผ่านไปไวเสียจริงๆ..


"ถ้าอย่างนั้น..เราสองคนล่ะ" เด็กหญิงพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย "จะยังเป็นเพื่อนกันต่อใช่มั้ย.."


"ฉันว่าคงงั้นแหละ ไม่ต้องห่วงไปยัยเตี้ย" เด็กชายบอกก่อนจะยกมือมายีหัวคนตรงหน้าไปสองสามที "ฉันจะโทรหาเธอเหมือนเดิม แต่อาจจะไม่บ่อยเท่าเดี๋ยวนี้นะ"


"อื้ม^^" เด็กหญิงหันมายิ้มอีกครั้ง "พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำด้วย!"


"ค้าบผมม" เด็กชายยิ้มก่อนจะยกนิ้วก้อยขึ้นเป็นเชิงสัญญาว่าจะทำตามที่พูด


















แต่เหมือนครั้งนี้เค้าไม่ได้รักษาสัญญาเท่าแต่ก่อน เด็กชายโทรมาแค่สามสี่ครั้งก่อนที่จะหายไปเลย

 เธอโทรไปก็ไม่รับสายติดต่อก็ไม่ได้ พยายามติดตามถามข่าวคราวก็ไม่รู้ ..




'เพื่อนห่างกันแบบนี้รักษาไว้ไม่ได้นานจริงๆด้วยสินะ'


'โดยอง กลับมาคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้หรอ?ไม่รักษาสัญญาเลยนี่'


'ใจร้าย..ทำไมใจร้ายกันขนาดนี้'


เวลาเกือบปีที่ไม่ได้เจอไม่ได้คุยกับเพื่อนที่แต่ก่อนเธอสนิทที่สุดมันทำให้เธอใจหายเสมอ ได้แต่คิดวนไปอยู่แบบนี้ ว่าทำไมเขาถึงหายไปโดยไม่บอกอะไรกันเลย..


เป็นอะไรกันนะโดยอง..






-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-










"เกลียดคนไม่รักษาสัญญาที่สุด.."



'Kang Mehye(Y/N)'

















***talk with writer***

ตอนที่สองมาเสิร์ฟแล้วค่ะ~ งงกันมั้ยว่าโดยองหายไปไหน ไรท์ก็งง555 ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อด้วยนะคะรีททุกคน ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน กดเฟบกดให้กำลังไรท์ด้วยจะดีมากๆเลยค่ะ  ㅠ ㅠ









หนึ่งเม้น = หนึ่งล้านกำลังใจให้กับไรท์นะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 mukrobaroishipha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 23:18
    โดยองงงงง
    #1
    0