DOYOUNG X YOU || I'm just chanee ka

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : you in my memory

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 81
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 ต.ค. 63







สายลมโบกพัดผ่านหน้าต่างห้องเรียนที่เปิดทิ้งไว้จนกระทบโดนตัวเด็กสาววัยเจ็ดขวบ ความหนาวแล่นจับไปทั่วทั้งตัว ก่อนเสียงสะอื้นของเด็กน้อยคนนั้นจะเริ่มดังขึ้นเพราะความหวาดกลัว





"ฮึก..ฮือ ใครก็ได้..พาหนูออกไปที"





เสียงร้องอันน่าสงสารดังขึ้นอย่างไม่ขาดสายแต่ในเวลานี้ไม่มีใครได้ยินเพราะเป็นช่วงเย็นแล้ว และโรงเรียนแถบชนบทอย่างนี้คงไม่มีกล้องวงจรปิดหรือรปภ.คอยตรวจตรา ทำให้เด็กน้อยคนนี้ทำได้แค่ร้องไห้และคงต้องรอจนเช้ากว่าจะมีคนมาเห็น





"555ดำเป็นถ่านแล้วมาร้องไห้แบบนี้ตลกอ่ะคิดหรอว่าจะมีคนมาช่วย อยู่ในห้องเย็นๆสักวันนึงเนอะเผื่อเช้ามาจะขาว"





เสียงหัวเราะเหยียดดังออกมาจากนอกห้องเรียน ไม่ใช่ใครที่ไหน กลุ่มเด็กผู้ชายที่เป็นคนขังเธอนั่นเอง 




เพียงเพราะเธอเผลอไปชนกับเด็กคนนึงในกลุ่มจนเด็กคนนั้นล้ม และกับรูปลักษณ์ของเธอที่ไม่ได้สวยน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงวัยเดียวกันคนอื่น ทำให้ไม่ว่าเธอจะขอโทษขอโพยยังไงพวกเขาก็ยังคงตัดสินใจที่จะแกล้งเธอ





"ฉัน..ฮึก..ขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะขอร้อง ฉันจะไม่บอกใครเลย ปล่อยฉันไปที..ฮื่ออ"





"พวกเราไม่ปล่อย เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปบอกใครอยู่ดี ถ้าเธอบอกล่ะก็ เธอโดนมากกว่านี้แน่!"





ร่างเล็กทำได้แค่นั่งกอดเข่าเงียบ อีกแล้ว..เธอโดนเอาเปรียบอีกแล้ว แค่เพราะเธอไม่น่ารัก ไม่ขาวไม่สวยเหมือนเด็กเกาหลีคนอื่นๆเท่านั้นเองหรอ..



เสียงฝีเท้าของเด็กหลายๆคนเริ่มเบาไปเรื่อยๆแสดงให้เห็นว่าตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นแล้วจริงๆ





ลมฝนพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กทำได้แค่กอดเข่าแน่น เพื่อบรรเทาความหนาว คนที่บ้านก็คงไม่ได้มาตามเพราะเธออยู่กับแม่ซึ่งแม่ของเธอทำงานจนดึกดื่นกว่าจะกลับบ้านอีกทีก็เช้าแล้ว 





"ฮึก..ไม่เป็นไรนะ(ชื่อคุณ) คูมกาต่ายยังอยู่กับ(ชื่อคุณ)เสมอนะ..ฮึก"




ร่างเล็กนั่งพูดพร้อมกับกอดตุ๊กตากระต่ายที่คุณแม่ได้ให้ไว้ เพราะเวลาที่แม่กลับมาบ้านช้าจนไม่ได้นอนกับเธอ ตุ๊กตากระต่ายคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว ครั้งนี้ก็เช่นกัน





เมื่อเธอชินกับความหนาวเย็นได้สักพัก ความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้ก็เข้ามาแทนที่ ทำให้ร่างเล็กเผลอเข้าสู่ห้วงนิทราไป










"นี่..เธอน่ะ"




เสียงนั้นปลุกเด็กน้อยหลุดจากห้วงนิทรา เธอเพ่งสายตามองคนที่อยู่ตรงหน้า เขาเป็นเด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ กำลังมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง





"นาย.."





"เธอมาอยู่ในห้องเรียนคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง"



"ฮึก..ฮื่ออ~" เธอไม่ตอบแต่ปล่อยโฮออกมาแทน ก่อนจะโผเข้ากอดเด็กชายตรงหน้า เธอรอดแล้วเธอไม่ต้องรอจนเช้าอีกแล้ว





เด็กชายตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆเธอก็โผเข้ากอดตัวเอง ก่อนที่เด็กชายจะลูบหลังเธอเบาๆ





"เธอกลัวมากเลยสิใช่มั้ย" เด็กชายหันหน้ากลับมามองเธอก่อนจะยิ้มบางๆให้ 





"อื้อ" เด็กหญิงพยักหน้ารับก่อนเด็กชายคนนั้นจะพาร่างเล็กเดินออกมาจากโรงเรียน





"นาย..ไม่ใช่เด็กโรงเรียนฉันหนิ"





"อื้ม..ฉันมาจากในเมืองนู้นน~มาเยี่ยมปู่กับย่า ฉันกำลังรอแม่มารับกลับบ้านอยู่พอดีก็เห็นไฟในห้องเรียนโรงเรียนเธอเปิดไว้น่ะ^^"





"ไม่กลัวอะไรเลยหรอ•-•"





"ไม่กลัวหรอก~ฉันน่ะเก่งจะตายย ไม่กลัวผีด้วยนะรู้ป่าวว ^3^"





"ว้าวว~ เท่ชะมัด"เธอปรบมือให้กับความเก่ง ของเด็กชาย ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ร้านขายมันเผา "ฉัน..หิวอ่ะ พาไปร้านมันเผาตรงนู้นให้หน่อยสิ"






"ไม่กลับบ้านก่อนหรอ เดี๋ยวแม่เธอเป็นห่วงนะ"





"บ้านฉันอยู่ไกลน่ะ ปกตินั่งรถบัสกลับ แต่ฉันกลับโดนเพื่อนๆแกล้งน่ะสิ ป่านนี้รถบัสรอบสุดท้ายก็ไปแล้วด้วยกว่าจะมาอีกทีก็ตี5นู้นนน"





"หวาา~เธอเก่งชะมัด นั่งรถบัสกลับเองด้วยอ่ะทำได้ไง"





เด็กชายทำตาโตอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอพึ่งเกรด2แต่สามารถมาโรงเรียนได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว





"ก็แม่ฉันงานยุ่งนี่~ฉันอยู่กับแม่แค่สองคน ที่จริงก็พี่สาวด้วยแต่พี่เค้าไปอยู่กับคุณป้าในโซลแล้วล่า^^"





เด็กชายพยักหน้ารับเชิงเข้าใจก่อนจะจูงมือเด็กสาวตรงไปที่ร้านขายมันเผา




"ป้าคับ เอามันหวานสองลูกคับ^^"





"อ่ะนี่จ่ะ หนึ่งพันวอนจ่ะหนู"





คุณป้าเจ้าของร้านยื่นมันหวานให้เธอรับก่อนที่เด็กชายจะเป็นคนยื่นเงินจ่ายไป




"ป่ะ!ไปกันน"




"อื้อ" เธอตอบรับก่อนที่อีกคนจะจูงมือเธออีกครั้ง




มีความสุข..ความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับเลย คือการที่มีเด็กคนอื่นๆพูดคุยกับเธออย่างสนิทสนม เพราะปกติแล้วเธอก็แค่เด็กแปลกๆสำหรับสายตาเด็กคนอื่น เธอไม่สวยไม่ขาวไม่ค่อยกล้าเข้าหาคนอื่นเพราะเธอกลัวว่าถ้าเธอคุยกับคนอื่นแล้วจะโดนหัวเราะเยาะ..



แต่กับคนตรงหน้าเธอที่เจอกันได้แค่ไม่ถึงชั่วโมงกลับไม่รังเกียจแถมยังจูงมือเธอได้อย่างง่ายดาย





"นาย..ใจดีจังเลยนะ"



"หื้ม?ฉันน่ะหรอ" เด็กชายหันมามองหน้าเธอก่อนจะยิ้มกว้างให้ "ฉันอยากเป็นเพื่อนกับเธอนะ^^"




"ฉันเนี่ยนะ?"เด็กหญิงชี้ตัวเองอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เด็กชายพยักหน้าก่อนจะจับมือเธอแน่น




"น้าๆๆ เป็นเพื่อนกันน"




"ฮึก..ฮื่อ" คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำขอจากอีกคน 





เธอไม่เคยที่จะมีเพื่อนจริงๆสักคน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอต้องอยู่ตัวคนเดียวตลอด และมันหนักหนาสาหัสเกินไปกับเด็กอายุแค่นี้ แต่ทำไงได้ มันก็ต้องทนเพราะเธอเลือกอะไรไม่ได้เลย





"เห้ยๆ เธอร้องไห้ทำไม อยากกลับบ้านหรอ หรือหิวมากๆแล้ว" เด็กชายลุกลี้ลุกลนเพราะจู่ๆเธอก็เล่นร้องไห้ออกมาซะดื้อๆแบบนี้ เป็นใครก็ต้องงงทั้งนั้น





"ฉัน..ดีใจเฉยๆน่ะ" ร่างเล็กคลี่ยิ้มออกมา "อื้ม..เป็นสิ ฉันเองก็อยากเป็นเพื่อนกับนาย^^"





"อื้ม! ว่าแต่เธอชื่ออะไรหลอ ฉันยังไม่ได้ถามชื่อเลยอ่ะฮ่าๆ"






"ฉันมีฮเยเรียก(ชื่อคุณ)ก็ได้^^"





"ชื่อน่ารักจัง..ฉันโดยองนะ!^^" เด็กชายคลี่ยิ้มเล็กๆก่อนจะจับมือของเธออีกครั้ง "เธอกลับกับฉันมั้ยเดี๋ยวให้คุณแม่ฉันไปส่งที่บ้าน มันดึกมากแล้วอ่ะ..มันอันตรายนะ•-•" เด็ดชายส่งสายตาอ้อนๆไปให้กับเด็กหญิงเธอพยักหน้าน้อยๆแทนคำตอบ



.

.

.


รอไปได้สักพักแม่ของโดยองก็มารับและส่งคนตัวเล็กกลับบ้าน





"ขอบคุณนะโดยอง^^ ขอบคุณนะคะคุณน้าที่มาส่งหนู งั้นหนูเข้าบ้านแล้วนะคะกลับดีๆนะ" เด็กหญิงค้อมหัวน้อยๆแทนคำขอบคุณก่อนจะหันหลังกำลังจะเดินเข้าบ้าน





"เดี๋ยวๆ(ชื่อคุณ)!" เด็กชายเรียกอีกคนก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของแม่มายื่นให้เด็กสาว "ขอเบอร์ติดต่อหน่อยสิ•-•"






"??"






"ฉันอยากเป็นเพื่อนเธอจริงๆนะ! เป็นเพื่อนแบบนานๆเลยอ่ะ น้าๆๆๆขอเบอร์หน่อยย"






"อื้มๆโอเค"เด็กสาวกดเมมเบอร์โทรศัพท์บ้านของตัวเองเอาไว้ก่อนจะยื่นคืนให้กับเด็กชาย






"ขอบคุณนะ!" เด็กชายยิ้มอีกครั้งก่อนจะโบกมือลาคนตัวเล็กกว่า "บ้ายบายนะ(ชื่อคุณ)~"








"อื้ม!^^ไว้เจอกันใหม่นะ นายเพื่อนคนแรกของฉัน" ประโยคหลังคนตัวเล็กพูดออกมาเบาๆเท่านั้น เพราะถ้าเค้ารู้ว่าเค้าเป็นเพื่อนคนแรกของเธอล่ะก็ ตัวเธอเองก็คงจะดูแปลกในสายตาเค้าไม่น้อย "กลับดีๆนะคะ!"





ร่างเล็กพูดก่อนจะมองดูรถของเด็กชายที่ขับออกไป..






-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-





"นายจะรู้มั้ยนะ?


ว่านายทำให้วันที่ดูแย่ที่สุดของฉัน..


กลายเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดวันนึงเลย.."







'Kang Mehye(Y/N)'




























***talk with writer***

อันนี้เป็นอดีตของนางเอง(รีท)เองนะคะ เป็นเหมือนฟีลลิ่งแรกความประทับใจแรกไรงี้ ไรท์อาจจะแต่งแปลกๆนิดนึงเนอะเพราะแต่งตอนตัวเองง่วงมากๆด้วย ให้อภัยเค้าด้วยน้า ㅠ ㅠ ตอนหน้าเค้าจะทำให้ดีกว่านี้แน่นอน! ยังไงก็คอมเม้นต์ติชมแล้วก็ถ้าชอบติดตามและกดเฟบให้เค้าหน่อยนะคะ จะได้มีกำลังใจทำตอนต่อๆไปได้เรื่อยๆ ขอบคุณค้าบบ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น