Addict | Kookv #ฟิคจองกุกเสพติด [BTS]

ตอนที่ 3 : ADDICT 03 | ดาบสองคม [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    22 มี.ค. 61




ADDICT 03
ดาบสองคม [50%]








          คฤหาสน์ตระกูลจอน

          ขาเรียวก้าวเข้าบ้านด้วยสายตาเหม่อลอย ไม่นานซอนมีก็วิ่งออกมาจากภายในบ้านเมื่อเห็นร่างของลูกชายตนเองที่ดูแปลกไปจากเดิม

          “แท...”

          “ม...แม่”

          “หน้าไปโดนอะไรมาลูก!”  ซอนมีวิ่งเข้ามาหาลูกชายของเธอเมื่อเห็นว่าแทฮยองร้องไห้ออกมา เขาพยายามจะอดกลั้นน้ำตาเก็บความอ่อนแอเอาไว้ แต่เมื่อเห็นหน้าแม่ อะไรๆมันก็ดูจะยากเย็นเหลือเกิน

          “แกทำอะไรน้อง จองกุก!”  จองซูที่เดินตามออกมาตวาดใส่ลูกชายตัวเองที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ด้านหลังแทฮยอง จองกุกยกยิ้มร้ายอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร

          “ถามลูกชายคนโปรดของพ่อเองสิครับ”

          “มันจะมากไปแล้วนะจอนจองกุก! แกทำร้ายน้องได้ยังไง!!”

          “มากกว่านี้ผมก็ทำได้!”  จากใบหน้ายิ้มแย้มค่อยๆเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม สายตาแข็งกร้าวตวัดมองสองแม่ลูกที่ยืนกอดกันแน่นอย่างนึกสมเพช 

          “จำคำของมึงที่พูดเอาไว้ให้ขึ้นใจ กูให้เวลามึงสามวัน”

          แทฮยองกัดริมฝีปากแน่นจนมันปริแตก แต่ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่เท่ากับความเจ็บใจ เขาไม่อยากอยู่ใกล้คนไม่มีหัวใจแบบนี้อีกต่อไปแล้วเหมือนกัน

          จองกุกหมุนตัวเดินออกจากบ้านหลังนี้ทันทีเพราะเขาก็ไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเมียน้อยและลูกติดเมียน้อยของตัวเองสักเท่าไร














          “มันเกิดอะไรขึ้น เล่าให้แม่ฟังเลยนะแทฮยอง”  แทฮยองเงยหน้ามองผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่มีสีหน้ากังวล ซอนมีได้ทำแผลให้ลูกชายเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทั้งสามนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์

          “จองกุกทำร้ายหนูแทจนได้เลือดขนาดนี้เลยเหรอ บอกพ่อมา”  

          แทฮยองมองหน้าจองซูที่แทนตัวเองว่าพ่อ เขาไม่ค่อยชินเท่าไร แต่มันก็เป็นสิ่งย้ำเตือนแล้วว่าแม่ของเขาตกลงที่จะอยู่บ้านหลังนี้ตลอดไป แล้วเขาจะบอกแม่ว่ายังไงละ...ในเมื่อแม่ของเขารักพ่อของจองกุกมากขนาดนี้

          “จองกุกไม่ได้เป็นคนทำครับ”

          “แล้วใครทำ?”

          “มันเป็นอุบัติเหตุ”

          “แม่ไม่เชื่อ”

          “จริงครับ เอ่อ...แม่ครับ คุณ--”

          “...”

          “...”

          “คุณพ่อ...”

          “ว่าไงลูก”

          “ผมมีเรื่องจะขอร้อง”

          “...”

          “...”

          “อย่าพึ่งบอกคุณจองกุกเรื่องที่เราต้องแต่งงานกันได้มั้ยครับ”

          “ทำไมละ?”

          “ผม...”  แทฮยองกำมือแน่น เขาไม่อยากให้จองกุกรู้ว่าต้องมาแต่งงานกับคนที่เกลียดขนาดนี้ และยิ่งจองกุกเกลียดแทฮยองมากเท่าไร ยิ่งทำให้คนใจร้ายคนนั้นลงมือทำอะไรก็ได้เพื่อที่จะไม่ต้องมาแต่งงานกับเขาง่ายขึ้นเท่านั้น

          แทฮยองพบเจอกับความโหดร้ายมากับตัว เขาไม่อยากให้จองกุกรู้เรื่องการแต่งงาน แทฮยองกลัวว่าจะโดนทำร้ายมากกว่านี้...

          “ผมอยากรู้จักกับคุณจองกุกให้มากกว่านี้ ห...ให้เราเรียนรู้นิสัยกันเองก่อนดีกว่ามั้ยครับ ผมคิดแบบนั้น”  แทฮยองตัดสินใจสร้างเรื่องขึ้นมา ความจริงแล้วไม่มีทางที่เขาจะสามารถเข้าถึงตัวผู้ชายคนนั้นเพื่อเรียนรู้นิสัยใจคอหรอก

          “อืม...ก็ดีเหมือนกันนะ ให้ทั้งคู่รู้จักกัน เรียนรู้นิสัยกันโดยที่ไอ้ลูกชายตัวดียังไม่รู้ตัวว่าต้องแต่งงานกับหนูแท เผลอๆ...มันอาจจะเป็นฝ่ายขอหนูแทแต่งงานเองก็ได้”  จองซูพูดด้วยรอยยิ้มโดยมีซอนมีพยักหน้าเป็นการเห็นด้วย แทฮยองได้แต่ยิ้มฝืนๆตอบกลับไป เขาคิดภายในใจว่าคงไม่มีวันนั้นหรอก...วันที่จองกุกจะเป็นฝ่ายขอแทฮยองแต่งงานเอง หรือถ้ามีวันนั้นจริงๆ

          แทฮยองก็จะปฏิเสธมัน














          สองวันผ่านไป

          หลังจากวันนั้นแทฮยองก็ไม่ได้เจอจองกุกอีกเลย เขาใช้ชีวิตปกติ เช้าไปเรียน เย็นกลับบ้าน ภายนอกอาจจะดูร่าเริงและยิ้มแย้มให้เพื่อนและคนในครอบครัว แต่หารู้ไม่ว่าภายในใจของแทฮยองตอนนี้ร้อนรนแทบจะระเบิด เพราะผ่านมาสองวันแล้ว

          และจอนจองกุก...ให้เวลาเขากับแม่แค่สามวันเพื่อที่จะต้องย้ายออกจากบ้านหลังนี้

          จองกุกไม่ได้มาทวงคำสัญญาตั้งแต่วันนั้น มันทำให้แทฮยองยิ่งหวาดกลัวว่าเมื่อถึงเวลาจริงๆแล้ว คนไม่มีหัวใจคนนั้นจะทำร้ายเขาในรูปแบบไหน ไม่มีใครคาดถึง...

          วันนี้เขาไม่มีเรียน ร่างผอมบางเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังคอนโดฯสุดหรูใจกลางเมือง ซึ่งข้าวของเครื่องใช้ของแทฮยองถูกบรรทุกไปกับรถยนต์คันที่ขับอยู่ข้างหน้า

          ใช่แล้ว...แทฮยองกำลังย้ายไปอยู่ที่คอนโดฯแห่งนั้น

          ไม่รู้ว่าเป็นเวรกรรมที่เขาไปกระทำไว้ตั้งแต่ชาติไหน กรรมร้ายเหล่านั้นจึงกำลังย้อนเข้ามาในชีวิต แทฮยองอยากจะหนีจอนจองกุกไปให้ไกล แต่ทำไมยิ่งหนีถึงยิ่งใกล้

          เพราะตั้งแต่วันที่แทฮยองสร้างเรื่องบอกปัดไปเกี่ยวกับการแต่งงาน แทฮยองยังไม่อยากให้จองกุกรู้ตัวว่าจะต้องหมั้นกับเขา จึงขอร้องแม่กับคุณลุงว่าอย่าพึ่งบอกความจริงกับคนใจร้ายไป เพราะเขาไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นเข้ามารังแกเหมือนครั้งที่ผ่านมา เลยบอกปัดไปว่าให้เขาและจองกุกค่อยๆเรียนรู้กันและกันไปเองน่าจะดีกว่า มันเป็นข้ออ้างที่เข้าท่านัก เข้าท่าซะจนคุณลุงกับแม่ตกลงกันว่าจะให้แทฮยองย้ายไปอยู่ห้องตรงข้ามกับจองกุก ทั้งคู่จะได้มีเวลาศึกษาดูใจกันง่ายกว่าอยู่คนละซีกเมืองหลวงแบบนี้ แทฮยองปฏิเสธอะไรไม่ได้เลยสักคำ เขาพึ่งจะเข้าใจว่าคำพูดของตัวเองเป็นดาบสองคมก็วันนี้

          “ถึงแล้วครับคุณหนูแทฮยอง”

          “ขอบคุณครับ”  

          อยู่ใกล้กันขนาดนี้แล้วจะหลบหน้าพ้นได้ยังไง













          17.30 น.

          “เราอยากหนีไปไกลๆเลยอ่ะ หนีไปต่างประเทศยิ่งดี”

          เด็กหนุ่มรูปร่างบอบบางนอนคว่ำลงบนเตียงนุ่มขนาดคิงไซต์ หลังจากจัดของทุกอย่างให้เข้าที่แทฮยองก็กดโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่คุณลุงพึ่งซื้อให้หาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวทันที

          (มาอยู่กับเราเอามั้ย)

          “ไม่ได้หรอก จีฮุนอยู่กับควานลิน เราไม่อยากกวน”  แทฮยองยู่ปาก ฝังใบหน้าลงบนหมอนใบโต พัคจีฮุน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวกำลังรับฟังปัญหาของเขาอยู่ ทั้งคู่สนิทกันตั้งแต่ประถม อยู่ห้องเดียวกันมาตลอด ก็ต้องมาแยกกันเพราะจีฮุนสอบได้มหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดัง จริงๆแล้วแทฮยองก็ตั้งใจที่จะสอบเข้าที่นั่นเหมือนกัน แต่แม่ของเขาก็ดันมาคบหาดูใจกับคุณลุงซะก่อน แทฮยองจึงถูกบังคับให้เรียนที่มหาวิทยาลัยจอนแทน

          (เราสงสารแทจริงๆเลยอ่า ที่ฟังมาพี่จองกุกโคตรจะใจร้าย คนอะไรวะนั่น)

          “อย่าไปเรียกพี่เด็ดขาด เราก็ไม่เรียกพี่แล้ว ไม่อยากนับเป็นพี่ด้วย!”

          (ฮ่าๆๆ)

          “ซีเรียสนะจีฮุน!”

          (โอเคๆๆ ซีเรียสก็ได้ๆ)

          แทฮยองพลิกใบหน้าไปอีกฝั่ง ใช้มือที่ว่างกอดหมอนข้างไปด้วย เวลานี้คิดถึงเพื่อนรักจริงๆ ถ้าเลือกได้เขาไม่อยากมีชีวิตแบบนี้เลย 

          “ขอชีวิตแบบเดิมกลับมาได้มั้ย...”

          (ขอไปก็เท่านั้นอ่ะ เราต้องเดินไปข้างหน้าสิถึงจะถูก)

          “เรากลัว”

          (น้าซอนมีกับพ่อใหม่แทอยากให้แทศึกษาดูใจกับคุณจองกุกจริงๆใช่มั้ย?)

          “อื้อใช่ แต่เราไม่เห็นว่ามันจะมีทางเป็นไปได้เลยอ่ะ”

          (แล้วแทอยากแต่งงานมั้ย)

          “ใครจะไปอยากแต่ง...แต่เราต้องแต่ง เพื่อกิจการของที่บ้าน ถ้าเราไม่แต่งคิมกรุ๊ปก็จะล้มละลาย เราสงสารแม่กับน้า”  แทฮยองพูดเสียงแผ่วเบา คิมกรุ๊ปเป็นบริษัทที่คุณตาของเขาสร้างขึ้นมา เพราะแม่ของแทฮยองไม่เก่งเกี่ยวกับเรื่องบริหารธุรกิจ อำนาจทุกอย่างจึงตกเป็นของน้องชายแม่ก็คือน้าของแทฮยอง พวกเขารักกันมาก แทฮยองรักน้าของเขามาก จึงทำไม่ได้ถ้าจะทนเห็นคิมกรุ๊ปล้มละลายลงไปและเหลือเพียงแค่ชื่อ...เขาไม่อยากให้คิมกรุ๊ปกลายเป็นเพียงอดีต

          (ถ้ามันจำเป็นต้องทำ ยังไงก็ต้องทำ เศร้าซึมอยู่แบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ถูกมั้ย)

          “...”

          (แทต้องเดินไปข้างหน้า!)

          “ถึงเราตกลง แต่คุณจองกุกไม่แต่ง มันก็เท่านั้น”

          (ก็ทำให้คุณจองกุกยอมแต่งสิ)

          “ยิ่งยากเลยจีฮุน ให้เราหนีออกนอกประเทศยังง่ายกว่า”

          (ไม่ยากเกินความสามารถหรอก แทน่ารัก เราว่ามันไม่ยากเลยน้า)

          แทฮยองขมวดคิ้วกับน้ำเสียงแปลกๆของอีกฝ่าย ถ้าจีฮุนทำเสียงแบบนี้แปลว่าเพื่อนหน้าหวานของเขาต้องคิดแผนการบางอย่างออกแน่ๆ

          “จีฮุนจะให้เราทำยังไง มีวิธีเหรอ?”

          (ใช่แล้วเรามีวิธี!)

          “ยังไงอ่ะ”

          (คุณน้าให้แทมาอยู่ใกล้คุณจองกุกขนาดนี้แล้วยังจะรออะไรอีก เข้าไปตีสนิท เข้าไปวอแววุ่นวาย เข้าไปอยู่ในชีวิตประจำวันของเขาเลย)

          “...”  แทฮยองกำลังใช้ความคิด สิ่งที่จีฮุนพูดความหมายใกล้เคียงกับคำว่าจีบ แต่...

          “ส่งเราไปตายชัดๆ”

          (เอ้า แง)

          “จริงๆนะ ผู้ชายคนนั้นไม่มีหัวใจ รักใครเป็นหรือเปล่าก็ไม่รู้ ยากอ่ะถ้าจะทำให้เขาตกหลุมรักเรา”

          (ไม่ลองไม่รู้ปะ?)

          “...”

          (ไม่มีอะไรจะเสีย ลองสักตั้งเพื่อคิมกรุ๊ป เชื่อเรา)

          “...”

          (ว่าไง)

          “อื้อ แล้ว...เราต้องทำยังไงบ้างอ่ะ”










          23.50 น.
          Jeon Pub
          ผับใต้ดินที่เต็มไปด้วยอบายมุกและสิ่งผิดกฎหมายนานาชนิด ไม่ว่าหนุ่มสาวจะอายุไม่ถึงเกณฑ์ก็สามสารถเข้าได้เพราะที่แห่งนี้ไม่ตรวจบัตรประชาชน แถมยังเป็นแหล่งมั่วสุมชั้นดีให้กับนักท่องเที่ยวยามราตรีอีกด้วย
          ร่างสูงกำยำ เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายกแก้วที่บรรจุด้วยน้ำสีอำพันเข้าปากรวดเดียวจนหมดก่อนจะวางแก้วบนเคาเตอร์บาร์ วันนี้จองกุกเข้ามาตรวจเช็คสถานที่ด้วยตนเอง สายตาดุดันกวาดมองไปรอบๆด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เสียงเพลงดังกระหึ่มยิ่งทำให้ผู้คนเบียดเสียดกันตามจังหวะ บ้างก็นัวเนียกอดจูบกันกลางร้านอย่างไม่อายฟ้าอายดิน บ้างก็พ่นควันสีเทาลอยขึ้นไปบนเพดาน กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นควันคละคลุ้งยิ่งเพิ่มความมันส์ให้กับผู้คนในสถานบันเทิงแห่งนี้
          สายตาคมที่ไม่สนใจผู้ใดหยุดชะงักเมื่อมีกลุ่มวัยรุ่นชายทะเลาะวิวาทกันกลางร้าน  มันเป็นปกติของทุกๆวันที่ลูกค้าของเขาจะต้องทุบตีกันจนเลือดตกยางออก การ์ดตัวใหญ่วิ่งเข้าไปห้ามและแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกัน จองกุกกระตุกยิ้มอย่างนึกรำคาญก่อนที่จะหันหน้าเข้าเคาเตอร์บาร์เพื่อสั่งของโปรดอีกสักแก้ว แต่ก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเขาได้ยินประโยคบางอย่างลอยเข้ามา

          “เจ้าของร้านอยู่ไหนวะ เอามันออกมาคุยดิ๊!!!”  กลุ่มวัยรุ่นชายที่ทะเลาะวิวาทกันเมื่อครู่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เมื่ออีกฝ่ายที่เมาแล้วพาลไม่ยอมจบเรื่องนี้กับการ์ดง่ายๆ คิดว่าตัวเองเป็นลูกค้าประจำแล้วจะหาเรื่องใครก็ได้

          “หูหนวกเหรอวะ!! เจ้าของร้านหน้าโง่อยู่ไหน ออกมาเด้!!!”  ชายที่มีใบหน้าแดงก่ำเพราะความเมาตะโกนอาละวาทไม่ยอมแพ้ ยื้อตัวเองจาการ์ดตัวใหญ่ที่กำลังหิ้วปีกไปทิ้งนอกร้าน แต่ประโยคกวนเบื้องล่างของมันทำให้เจ้าของร้านตัวจริงเดินแหวกฝูงชนเข้ามา

          “นายครับ!”  หนึ่งในการ์ดรักษาความปลอดภัยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นจองกุก ร่างสูงค่อยๆย่างกรายประชิดตัวลูกค้าที่ตะโกนเรียกเขา

          “มึงนี่เองไอ้หน้าอ่อน!”

          “...”

          “มึง เอิ้ก...เป็นเจ้าของร้านใช่มั้ยวะ!! เด็กน้อยแบบมึงกูไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงปล่อยให้ลูกค้าประจำอย่างกูต้องมาเจอคนเหี้ยๆ”  คนเมาเรื้อนชี้ไปยังผู้กรณีที่ตนพึ่งทุบตีมาด้วย 

          “...”

          “ปิดร้านซะไอ้ควาย!! กูจะไม่มาร้านมึงอีก รับรองเลยว่ารายได้ของมึง--อ๊ากก!!!!”

          จองกุกขี้เกียจฟัง...เขาเอื้อมมือไปกระชากข้อมือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนจะหมุนและบิดให้ตรงจุดนั่นก็คือกระดูกข้อต่อ

          กรอบ!!

          “อ๊ากกก!!!!!”

          ไม่ต้องใช้แรงมากมาย จองกุกแทบจะไม่ขยับตัวเลยสักนิด เขาสามารถหักข้อมือของอีกฝ่ายได้เพียงเวลาไม่กี่วินาที
          ชายที่เมาเรื้อนทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับเสียงร้อยโหยหวน กุมข้อมือของตัวเองที่ห้อยลงมาเพราะบังคับมันไม่ได้ กระดูกข้อมือของเขาหักเสียแล้ว

          “อย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีก”  น้ำเสียงน่ากลัวของเจ้าของผับเอ่ยออกมาก่อนที่การ์ดจะหิ้วปีกของชายขี้เมาไปทิ้งนอกร้าน จองกุกตวัดสายตามองรอบข้างที่ต่างมองเขากันเป็นตาเดียว และจากนั้นผู้คนรอบข้างก็เลิกสนใจและหันไปมันส์กันต่อ เพราะทุกคนที่รู้จักจองกุกย่อมเห็นว่าเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องปกติ 
          เขาชอบหักข้อมือคนปากเสียเป็นเรื่องปกติ
          มีแต่ไอ้ขี้เมาคนนั้นคนเดียวที่ไม่รู้




[50%]

#ฟิคจองกุกเสพติด



TBC.

จีฮุนแนะนำอะไรเนี่ย ส่งตัวเองไปห้องเชือดชีดๆวุ้ยย น้องจะเดินหน้าตีสนิทกับพี่เขาแล้วว มาลุ้นกันว่าจะราบรื่นดีหรือข้อมือหัก5555555555

ขอกำลังใจหน่อยน้า อยากอ่านคอมเมนท์ ม๊วฟ

B
E
R
L
I
N
     
  
 
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #37 VtoVjjkkk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 22:39
    เตรียมยาดมด้วยเลยค่ะ!!
    #37
    0
  2. #34 Samorn1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:35
    อย่าได้นาน สู้ๆไรท์
    #34
    0
  3. #32 Whan2005- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:30
    มาต่อออไรท์ชอบมากกถึงพี่เขาจะโหดไปหน่อยก็เถอะ (?)
    #32
    0
  4. #31 Saranya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 10:17

    มาต่ออีกค่าาาาากรี้ดชอบเรื่องนี้มาต่อไวๆน้าาาา

    #31
    0
  5. #30 Yokwatanya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 20:39
    โหดมากก มาหักมือหนูเลยค่ะ
    #30
    0
  6. #28 Binbinser (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 22:35
    โหพี่จองกุกคนโหดดดดดด
    #28
    0
  7. #24 Thanakulchanasin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 21:14
    ไรท์~ อย่าเอาแต่ลงแอนตี้สิ~ ลงอันเน้ด้วยยยยย
    #24
    0
  8. #23 leo_1999_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 17:45
    มาอัพเถอะไรท์ เรารอนานมาก...
    #23
    0
  9. #21 JJKKKK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 01:28
    สนุกกกกก
    #21
    0
  10. #19 taetae119 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 14:56
    รออยู่นะค่ะ อย่าเทกันไป
    #19
    0
  11. #17 Kookeitae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 21:47
    ยู้หุ่ววว ไรท์ค้าาา มาอัพเรื่องนี้หน่อยค่าา รอของไรท์แทบทุกเรื่องเลยนะ ^^
    #17
    0
  12. #15 mildfanfan1 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 01:19
    สงสารเเทฮื่อออ
    #15
    0